Ik hoorde vanavond het verhaal van de film Iep. Het prachtige kinderboek van Joke van Leeuwen over het vogelmeisje. Eén van onze allerbeste regisseurs, Rita Horst (behalve de Daltons, ook de schitterende film ROMEO!), heeft er met hart, ziel, bloed, zweet, tranen, en heel veel liefde een film van gemaakt. Met een topcrew, dito acteurs, om maar te zwijgen van het magische minimeisje Kenady. De producent (= geld) heeft er buiten de makers om, zonder enig overleg, en onherroepelijk, een kwartier uitgehaald en er volgens de makers en crew en acteurs een geamputeerd product van gemaakt. Misschien, misschien zeiden Pauw & Witteman, is het toch een mooie film geworden. Wie weet: een betere film.

Tja. Wie weet. De makers hebben er zich van gedistantieerd. Het kunstwerk wat een film toch in het beste geval is, is niet meer wat de kunstenaar (de regisseur) voor ogen had.

Ik heb de film natuurlijk niet gezien. Maar ik moest denken aan, bijvoorbeeld, een museumdirecteur die denkt: dat Joodse bruidje van Rembrandt is gewoon te groot voor onze wand, we halen er gewoon een stuk af. Of: die Victory Boogie Woogie van Mondriaan kan echt ook wel een stuk kleiner.

Zoiets is met Rita Horsts film gebeurd. Denk ik. En ik voel heel erg met haar mee.