zoals jullie waarschijnlijk al uitgebreid in de pers hebben vernomen, heeft het huidige kabinet plannen om de BTW op concert en theaterkaartjes te verhogen van 6 naar 19 %.
Dit heeft als gevolg dat de kaartjes beduidend duurder zullen worden!
Onderteken daarom de petitie: "zeg nee tegen de BTW" via onderstaande link en stuur deze e-mail door naar iedereen die je kent, elke stem telt!
van deze dag zijn: Jan Mulder en Raoul Heertje. Die welbespraakte woede wordt node gemist in Den Haag. Gelukkig is er televisie-oppositie. Zij blazen misschien emoties in de broodnodige Haagse oppositie, die aan deze vurige mannen een voorbeeld moeten nemen.
Lieve lezer, Tijdens een slappe periode bedacht ontwerper (en ex-kok) Simon de Boer zijn eigen werkgelegenheid: Bakker Baard bestaat vandaag 2,5 week! En hoe: meer dan 60 ovenverse, warme clafoutis werden gebakken én bezorgd. En de bakker werd overladen met fanmail: 'Heerlijk! Om je vingers bij af te likken. Goddelijk! Een tien! Wil je met me trouwen!'. Bakker blij natuurlijk - maar blijft toch nog even vrijgezel!Bakker Baard is een doorslaand succes! Dank, dank, dank! Hoogste tijd voor een rondje. Dus dacht de Bakker het volgende: Deze week bij een clafoutis boordevol lekkere, sappige peren, een snufje kaneel en wat versgemalen peper (€17,50) een borrelglas Eau de Vie Poire William's (40%) cadeau. Lekker om over de clafoutis te sprenkelen of om aan te nippen terwijl je hapjes neemt. De aanbieding gaat morgen (26/10) in en gaat door tot de hele fles leeg is. Bestel dus snel! Warme groet en: pas op de pitten! Bakker Baard Bakker Baard bakt én bezorgt clafoutis in AmsterdamTelefoon: 06 819 172 18Website: web.me.com/bakkerbaardEmail: bakkerbaard@me.com
worden jullie ook zo doodmoe van de voortdurend uitslaande branden sinds Wilders aan de macht is? Iedereen, behalve hij en de zijnen, wordt permanent in een verdediging gedrongen. Of het nou rechters zijn, die onhandig opereren, of het is een doodgoede amateur-politica met een Zweedse nationaliteit, het lijkt wel of we uit de meest onwaarschijnlijke hoeken door een legioen horzels worden aangevallen. Wilders, bijgestaan door Bram M., ondersteund door Dominique W. van Powned, voortgestuwd door de draconische bezuinigingen die hem wind in de zeilen lijken te geven, ik ben na een paar weken nieuw regeringsbeleid al doodmoe. Zelfs het kabinet heeft iets verdedigends, er gaat erg veel energie zitten in het reageren, nuanceren, balanceren, draaien rond de gifpijlen van Wilders. En waar het kabinet-Rutte defensief is, is de oppositie afwezig. Waar is Job Cohen mee bezig? Waar is het charisma waar hij het zo goed mee redde in Amsterdam? Het lijkt of hij met een laagje grijs stof is overdekt, waardoor zijn geluid volledig gedempt is geraakt. En Pechtold, Halsema, Roemers, ze klinken schril en dun, tot nu toe. Misschien sparen ze hun krachten voor de algemene beschouwingen, al heb ik er weinig hoop op. Maar misschien zie ik het helemaal verkeerd. En komen ze met een vlammend tegengeluid, waardoor er licht gloort in deze duisternis.
is kunstenares, uit Tilburg. Won een grote internationale prijs met dit filmpje. Terecht. Het wordt in het Guggenheim Museum in New York gedraaid. Wondermooi!
zo heet een heel bizondere voorstelling, die maandag 25 en dinsdag 26 oktober in de Kleine Komedie in Amsterdam te zien is. Tjeerd Bomhof, gitarist, singer/songwriter, voorman van de succesvolle band VOICST, gaat solo (met mooie begeleiders op bandoneon en piano) eigen liedjes zingen en zijn verhaal vertellen. De titel verraadt hoe hij hier tegenover staat. Ik verheug me er erg op, Tjeerd kennend. Er zijn niet veel kaarten meer, maar het is echt de moeite waard te proberen er nog heen te gaan!
message: Wat ik mooi, goed en belangrijk vind daar horen groentemannen en corstiussen niet bij, haatoma. Je linkse terreur gaat nu met de vuilnismannen mee.
Maar ook deze, van Frederieke:
message: Helemaal met je eens over Clairy; ik kijk vanuit een soort zieke nieuwgierigheid of noem het masochisme af en toe naar Pownews; het slaat echt alles hoe die Rutger Castricum mensen intimideert, hoe dat programma argeloze voorbijgangers ontmenselijkt, hoe tam met name politici een beetje lollig meedoen; alleen daarom moet Clairy terug, als antigif!
Vandaag kreeg Clairy Polak de Sonja Barend Award, een onderscheiding voor iemand die het beste interview van het afgelopen jaar heeft gemaakt. Clairy is met overtuigende meerderheid gekozen, haar gesprek met Dirk Scheringa en Hans van Goor was perfect. Ze hoort sowieso tot de allerbeste politieke interviewers van de Nederlandse televisie. In haar dankwoord deelde ze vanmiddag mee dat ze ontslag heeft genomen bij Nieuwsuur, het dagelijkse actualiteitenprogramma van NOS/NTR dat Nova heeft opgevolgd. Haar aandeel in dit programma werd namelijk kleiner en kleiner, ze mocht nog gesprekken maken in het buitenland, die dan als klein onderdeel in het programma af en toe te zien zouden zijn. In feite is ze op een zijspoor gezet. Maar waarom, vraag je je af. Wat een verspilling van menselijk (en ook nog vrouwelijk) kapitaal in deze tijd van barre schaarste! Weet u waarom? Ze is te links! Dat was het probleem van het begin af aan: in Nova deed de VARA mee, Clairy Polak komt van de VARA, en in deze tijd word je met pek en veren overgoten als je verdacht wordt van links-zijn. Een soort fout na de oorlog. Nu is Clairy Polak eerder een heel goede kritische interviewer dan rabiaat links, maar een kritische grondhouding is tegenwoordig verdacht. Niet als je bij Powned zit, of een Brandpuntman bent, maar wel als je je wortels hebt bij een progressieve omroep. Dan mag zelfs het formaat van je neus als minpunt genoemd worden! Overigens zit de veel kleurlozere Twan Huys (ook afkomstig van de VARA) onomstreden hoog te paard bij Nieuwsuur, v/h Nova, maar dit terzijde. Clairy was aangeslagen, is mij verteld, toen ze bij de Sonja Barend Award haar ontslag bekend maakte. En, neem ik aan, ook boos. Want op de top van je kunnen wil je natuurlijk niet weggerangeerd worden. Ik ben ook aangeslagen en boos. Niet alleen omdat ik Clairy steengoed vind (gelukkig nog in Buitenhof en bij Met het oog op morgen te zien en te horen), maar omdat ik haar geschiedenis een teken van deze tijd vind. Deze botte grimmige tijd, waarin mensen die korte metten maken met alles wat ik goed, mooi en belangrijk vind, het hoogste woord hebben. Waar kleurloosheid en middle-of-the-road hoogtij vieren. Ik weet zeker dat Clairy Polak sterker dan ooit terug zal komen en dat er dan heel veel mensen heel blij zullen zijn. Want de winnares van de Sonja Barend Award 2010 laat zich heus niet wegzetten.
De door mij zeer beminde schrijver/dichter/man Bart Chabot maakt moeilijke tijden door. Zoals bekend heeft hij een ingewikkelde tumor in zijn hoofd, hij heeft net een heftige bestraling achter de rug en ligt daar nu zo'n beetje van bij te komen, als ik zijn dappere mail goed begrijp. Veel pijn, veel ongemak en, om zijn eigen woorden te citeren: "(...) Ik heb landschappen betreden waarvan ik het bestaan niet vermoedde." Medeleven steunt en helpt, vandaar dat ik dit hier opschrijf. En een gedicht van hem post. Sterkte lieve lieve Bart.
Ik wil met mijn kleinkinderen heel graag naar de musical Mary Poppins. Een niet-gesubsidieerde voorstelling. Toen ik kaartjes wou kopen bleek dat die ongeveer 80 euro per kaartje kosten, als je tenminste iets wilt zien. Met ons drieën zouden we dan al met al zo'n 300 euro kwijt zijn. Dat is mij uiteraard te gortig. En dat krijg je als mooie dingen zonder subsidie gemaakt moeten worden. Ze worden nog wel gemaakt, maar er is weer een heel andere elite dan die zogenaamde linkse hobby-elite die daar naartoe kan. Is dat dan wat ons te wachten staat als de kunstsubsidies drastisch worden gekort? Dat je ook voor voorstellingen die minder commercieel maar wel avontuurlijker en vaak interessanter zijn ook 100 euro moet neertellen? En wie doen dat dan nog? Ik kan dat allemaal niet betalen. Ik ben dolblij dat wij met de familie naar de (gesubsidieerde) voorstelling Lang en Gelukkig van het RO Theater konden gaan, dat ik onlangs Richard III van Orkater heb kunnen zien, een puur feest, voor normale bedragen (en heus niet voor niks). En dat geldt helemaal voor concerten in Paradiso, of de matinees in in het Concertgebouw of concerten in het Muziekgebouw aan het IJ. Of voor de geweldige jeugdvoorstellingen waar massa's kinderen en jongeren naar toe gaan. Allemaal met hulp van subsidies tot stand gebracht, en allemaal bijdragen tot momenten van groot geluk.
Eerlijk is eerlijk: ik voel me vooralsnog wel goed bij het nieuwe premierschap van Mark Rutte. Hij brengt in elk geval weer wat dynamiek in Den Haag, wekt de indruk dat er af en toe gelachen kan worden, dat er een soort stevigheid is aangetreden die we heel lang node hebben gemist. Hij roept ook mijn strijdlust op, want we kunnen dit nieuwe kabinetsbeleid natuurlijk niet zomaar over onze kant laten gaan, als 'linkse hobbyisten. Maar zijn energie is verfrissend en vergeleken bij hem is oppositieleider Job Cohen overdekt met een grijs waas van onmacht. Rutte ('premier Rutte' klinkt nog wel onwennig, hij blijft Mark) onderscheidt zich in gunstige zin van de grijze pakken om hem heen en het zou me niet verbazen als hij ook nog wel kans ziet heel af en toe met zijn oude vrienden door te zakken. In elk geval zal hij het stof van Balkenende uit het Catshuis blazen en brengt hij leven in die brouwerij.
Nu nog eens zien hoe hij de sluipwesptaktiek van Wilders te lijf zal gaan: al die lontjes die in het kruitvat van het gezonde volksgevoel nu al geworpen zijn: we moeten 130 km/u mogen rijden en als dat wettelijk nog niet mag, moeten ze toch meteen ophouden met bekeuren. En: als hij veroordeeld wordt door de rechter zullen miljoenen Nederlanders met hem niet meer geloven in het Nederlandse rechtsstelsel. En zo zal hij vanaf de zijlijn permanent de rechtsorde ondermijnen, zoals een echte populist betaamt. Het wordt een hele klus voor Mark Rutte om de boel (= het volk) bij elkaar te houden.
Wat hebben mannen toch met hun armen tegenwoordig. Vanavond viel het me op bij Pauw & Witteman: Bram Moszkowicz en Jeroen Pauw hadden opzichtige armbanden om hun polsen, de tatoeages op Arie Boomsma's arm trokken meer aandacht dan zijn milieu-correcte betoog. Jeroen Pauw heeft soms ook nog halskettingen om, en telkens andere armbanden of zijn het steeds dezelfde in wisselende samenstelling? Het vervelende is dat steeds vaker die vragen de inhoud van de ongetwijfeld boeiende gesprekken verdringen, bij mij althans. Of is dat uitsluitend mijn probleem en moet ik daar mijn eigen oplossing voor zoeken?
Ik vind de woordspelinkjes en grapjes over Yoeri van Gelder meedogenloos. Zoals die nono-bobo gisteravond, die het contact met Yoeri een 'lijntje' noemde. Zelf nog nooit iets echts gepresteerd, nog nooit de waanzinnige druk van top-presteren gevoeld, laat staan de verleiding van de schijnbare verlichting die cocaine (kennelijk) biedt. Alleen maar zitten vergaderen in veilige kamers, en dan zo'n naar grapje maken! Schorsen, voor altijd, die man.
wat is zo'n bordesscène kort! Ik had ze allemaal uitgebreid willen bestuderen, proberen te duiden wat de jolige mp Rutte tegen de Koningin zei, en hoe snedig Maxime Verhagen daar weer op reageerde, en waar de dames in de gauwigheid hun nieuwe pakjes vandaan hadden, en hoe Gerd Leers zich nu wel niet zou voelen... en de Majesteit zelve, zou ze zich senang voelen in deze nieuwe constellatie? Enfin, ik was ervoor gaan zitten, maar voor ik het wist draaide het hele groepje zich om en zag je de achterkanten. Wel fijn om over door te fantaseren, over hoe snel we de achterkanten definitief mogen zien. Maar volgens mij hebben ze er plaksel aan zitten, dus dat is voorlopig niet aan de orde.
Waarschijnlijk moeten in Amsterdam vijf tot zes openbare bibliotheken sluiten, vanwege de miljoenenbezuinigingen. In West en Nieuw-West en Zuid Oost gaan filialen dicht. Juist de bibliotheken zijn in dit soort stadsdelen belangrijke plaatsen die door jongens en meisjes vanuit alle culturen enorm druk bezocht worden. Dat de OBA vanuit de grachtengordel verhuisd is naar de IJ-oevers is prima, maar laat de bibliotheken in de zogeheten volksbuurten in godsnaam open.
Er zitten zo weinig vrouwen in het nieuwe kabinet, volgens Robin Linschoten (vanavond, Pauw & Witteman), omdat Mark Rutte een ploeg wou samenstellen die "met de poten in de modder" had gestaan. Poten in de modder? Die saaie witte middelbare mannen? In welke modder heeft Hans Hillen met zijn poten gestaan? En Gerd Leers? En Uri Rosenthal? En meneer Bleker? Mischien hebben mevrouw Schippers en mevrouw Schultz nog wel ooit een beetje modder op hun schoenen gehad van de babies die ze verschoond hebben, maar dat dit nou een kabinet van stoere moddervechters is... nee. De enige die met de poten in de modder heeft gestaan is Gerda Verburg, maar die is er nou net buiten gevallen.
Gisteren van de documentaire Janine. En van de documentaire Over de streep. En van la Traviata die ik net in Rome mocht zien. En van deel 2 van de biografie van Gerard Reve die ik aan het lezen ben. En van David Sedaris die ik net heb leren kennen (als schrijver).
Maar ook van vrolijke tv-programma's die geweldig bedacht zijn, in hun soort: Expeditie Robinson (ben ik verslaafd aan), The Voice of Holland (spannende talentenjacht) en van de prestatie van Wendy van Dijk die als super-BN-ster weer iets bedacht heeft waardoor ze volkomen onherkenbaar en heel geestig andere BN-ers in een valstrik lokt. Ze onthulde haar nieuwste creatie Loes, beetje geschifte fan van het Nederlandse lied, bij De Wereld Draait Door. En zelfs Marc Marie Huijbregts, die dit al een keer had meegemaakt met het Dushi-type, trapte er volledig in terwijl hij ongeveer op haar schoot zat. Hij lachte als een boer met kiespijn, hij had haar tenslotte een beetje belachelijk gemaakt als gekke hysterica, maar moest toch met ons allemaal een diepe buiging maken voor Wendy van Dijk en haar team, die dit voor elkaar kregen.
de grootste opgave van deze tijd zal zijn woorden te vinden om het belang van kunst & cultuur te verdedigen tegen de stem des volks die vindt dat dat linkse hobby's zijn van de kleffe elite uit de grachtengordel. Ik plak maar een paar veel gebruikte scheldwoorden achter elkaar. Het lijkt op de discussies over psychiatrie: je voelt je totaal machteloos als je met je rug tegen de muur wordt gedwongen het nut en belang ervan te verdedigen. Freek probeerde het vanavond bij De Wereld Draait Door ook weer, zonder enig succes. Natuurlijk, Matthijs en Marc Marie begrepen hem wel (al speelde Matthijs bekwaam de advocaat van de duivel en verzandde de discussie totaal over Billy Elliott en subsidie voor Vincent van Gogh). Later probeerde de meesterlijke bouwkunstenaar Joost Conijn het bij Pauw & Witteman het ook nog een keer, zoals een beeldend kunstenaar betaamt: lichtelijk onbeholpen. Kunst is schoonheid, zei hij, alles wat je ziet (architectuur, auto's, een goed boek of een film) om je heen wat schoonheid heeft, wat je raakt of ontroert, is door iemand gecreëerd, door een creatieve geest, en dat is allemaal kunst eigenlijk. En daarop bezuinigen is heel erg jammer. (..) Op schoonheid bezuinigen is heel erg armoe.
Misschien moeten we consequent de vergelijking met voetbal trekken. Daar gaan vele miljoenen overheidsgeld naar toe. Wat is daar het nut van? Ik zou het niet weten. Het is gewoon leuk. Het houdt het testosteron voor een paar uur van de straat. Maar het nut? Niet meer dan het nut van kunst in elk geval.
Voetbal is passie. Om het te doen en om ervan te genieten. Kunst ook. Kunst is (vaak) een groot genot. Balsem voor de ziel. Voor de geestelijke gezondheid van een volk onontbeerlijk. Maar ga dat maar eens "wetenschappelijk bewijzen". Het is gewoon zo. Ik heb gezegd.
De documentaire Janine (Paul Cohen) is een unieke film, die over meer gaat dan een geniale violiste die in de dodelijke spagaat van verhevenheid (muziek) en trivialiteit (superstar) komt te verkeren. Ik heb hem in de bioscoop gezien, hij zal ooit wel in Het Uur van de Wolf worden uitgezonden, maar hij komt op groot doek wel heel hard binnen. Janine zit nu burnt out thuis, maar dreigt in november het gekkenhuis van het superstardom weer in te gaan. Als je deze film gezien hebt denk je DOE HET NIET Janine, blijf prachtig spelen, maar neem tijd voor je vrienden (liefst een geliefde), voor jong zijn, voor uitgaan en etentjes, voor je familie, voor minder geld, maar ver weg van de haaien van de sterrenwereld die er alleen maar op uit zijn je te 'vermarkten'. Ga weer genieten van je eigen sublieme spel, van je mooie jonge jaren en fuck al je managers die je in een moordend schema over de wereld jagen.
Ga zien, die film! Het filmpje hieronder is niet uit de documentaire, al vertelt ze dit verhaal daar ook.
Eerste herinnering. In één van de eerste Plantage-uitzendingen, waarin hij te gast was, vroeg ik hem een stukje voor te lezen uit een Dagboek van Hans Warren. Een fragment waarin beschreven werd hoe de schrijver zichzelf bevredigt met een stofzuigerslang. Hij moest zo lachen dat hij minutenlang deed over de paar zinnen. En als hij lachte, lachte iedereen. Dat had hij over zich. Hij straalde een soort vrolijkheid uit, die hij, naar we nu weten, kennelijk zelf niet altijd voelde.
Een paar maanden geleden, zag ik hem weer eens. Ik voelde me niet helemaal top (en aan mij zie je dat meteen), toen een geweldige auto (sportauto??) met een geweldige jonge man erin voor me stopte. Hé Hanneke, wat leuk om jou te zien, riep de mooie jonge man uit de mooie auto. De zon ging ter plekke schijnen, ik ging een beetje glimmen en riep terug: Dat is helemaal wederzijds, Antonie, mijn dag kan niet meer stuk! Zijn lachrimpels gloeiden onweerstaanbaar.
Op 26 september kregen Claudia de Breij en Paulien Cornelisse allebei een belangrijke cabaretprijs. Claudia de Poelifinario (beste al gearriveerde cabaretière) en Paulien de Neerlands Hoop Cabaret Prijs (beste jonge cabaretière). Voor het eerst vielen vrouwen in de prijzen en hoe terecht (dat zij het waren) en hoe onterecht (nu pas).
Aaf Brandt Corstius begeleidde de bekroning van haar vriendin Paulien met een gesproken column. Geniet mee via dit linkje (filmpje posten niet gelukt).
