Ik probeer, net als u, verlicht progressief te zijn. Maar soms wordt 't me wel heel erg moeilijk gemaakt. Vandaar dat ik me tot u wend.
Ik ben heel bang om te verrechtsen, maar ook bang voor de angst zelf. Ik herinner me nog de tijd dat je trots met je keppeltje op over straat kon. Of dat je, als homo, met je vriend gearmd door de stad liep zonder bang te wezen bespuwd te worden - of erger. U zult 't met me eens zijn dat dat (voorlopig?) verleden tijd is - met name in Amsterdam. Geeft u mij alstublieft argumenten en instrumenten om niet door te schieten naar rechts. Dat ik merk dat je ook als verlicht progressief in opstand kunt komen tegen onverdraagzaamheid. Dat links niet betekent dat we alles maar begripvol moeten ondergaan. Ik ben serieus. Ik raak bang van mezelf.'
Mijn antwoord was:
(..) ik word niet bang van doorgedraaide pubers (net zomin als van de hooligans bij Ajax), het is zaak ze goed in de gaten te houden, vooral politie en justitie moeten dat doen, daarom moeten ze vooral op camera hun vuil spuiten. Eerlijk gezegd ben ik huiveriger voor Geen Stijl, WNL, Powned. Die vergiftigen het gezonde liberale denken, de tolerantie, de vrijheid van meningsuiting, meer nog dan die kleine rabiate groep kakelaars. Ik vind het open riool waar een deel van de autochtone Nederlanders zijn drollen in legt en die opstuurt naar, o.a., mij, veel bedreigender. Maar ach, een flinke dot luchtverfrisser en je ruikt het niet meer.
Ik denk altijd maar: als je eens goed om je heen kijkt, ook in de grote steden, zie je meer normale, ijverige, Marokkaanse en Turkse Nederlanders, en jongens en meisjes die hun best doen om hun bestaan hier vorm te geven, dan die hangende lawaaiige klotepubers uit het filmpje. Overigens vind ik die jongens zoals die van dat filmpje hele grote nare griezels hoor. En vind ik dat daar heel adequaat tegen opgetreden moet worden. Maar ik wil niet horen bij de verongelijkten en de bangeriken, de Geen Stijlers, de Wilders-aanhangers. Voor geen prijs.
Ik heb me nu al bijna 2 dagen laten deprimeren door een lelijk geschreven, bot gedacht, grof geformuleerd scheldstuk van Geert Wilders en ideoloog Martin Bosma in de Volkskrant. Aanleiding natuurlijk het onderzoek waarin de PVV radicaal rechts genoemd werd. Daar is lang over te discussiëren, gebeurt ook, maar Wilders weet niet anders dan te schelden en andermans woorden te verdraaien. Het begon zo:
en dan volgen halve waarheden en koddig bedoelde woordspelingen. De kop: WC-eend adviseert Ter Horst. Een deprimerend stuk door het onvermogen een beetje intelligent te argumenteren.
Ik werd vrolijker van het (kleine) bericht van de hoofdredacteur van het Parool, dat zij gehoor geeft aan de vele protesten van lezers over het afserveren van politiek tekenaar Joep Bertrams. Waar Eurlings zijn oren onterecht laat hangen naar de Telegraaflezers en ANWB-leden, in plaats van naar de door de gekozen volksvertegenwoordigers, neemt de hoofdredacteur van Het Parool de lezers terecht serieus.
Vorig jaar september zag ik in het kleine experimentele theater M-Lab in Amsterdam een geweldige musical: Urinetown. Ik heb er toen geloof ik over geschreven. Het ging over Zeikstad, een stad die lijdt onder een eindeloze droogte waardoor het gebruik van water aan banden is gelegd. Het stadsbestuur heeft besloten privé-toiletten te verbieden om waterverspilling tegen te gaan. Het is verplicht gebruik te maken van openbare urinoirs waarvoor een torenhoge toegangsprijs betaald moet worden. Het volk lijdt omdat een basisbehoefte niet meer vanzelfsprekend is. Tot er een held opstaat die voorop wil gaan in de strijd voor een menswaardig bestaan en vrij urineren voor iedereen.
Het gegeven was al leuk, de musical (overgewaaid uit de Broadway) heel goed en de hoofdrollen waren prima bezet met onder anderen Jamai Loman en Noortje Herlaar.
Ja, dezelfde Noortje Herlaar die nu de nieuwe Mary Poppins wordt (zoals al lang van tevoren werd gesuggereerd). Ik heb de zoektochtprogramma's gezien, de finale, de stralende Noortje (ook bij DWDD) en heb eigenlijk geen moment de verbinding met de mooie jonge zangeres in Urinetown gelegd. Totdat Marc Marie Huijbregts het meldde bij DWDD. Hoe die 'wedstrijd' bij de AVRO ook verliep (doorgestoken kaart?), Noortje zal een prachtige Mary Poppins zijn. Ze hadden haar na Urinetown al kunnen engageren, maar dan had de AVRO geen programma's gehad en Endemol veel minder free publicity.
Hoorde net een uitzending van het onderzoeks-radioprogramma Argos (VPRO) over pleegouderschap. Het ging vooral over het strenge voortraject dat potentiële pleegouders moeten ondergaan voor ze goedgekeurd worden om een pleegkind (of meerdere pleegkinderen) te mogen verzorgen. Een grondig, betuttelend traject (STAP heet de training), één van de mogelijkheden om 'goedgekeurd' te worden. Daar was al heel wat kritiek op, vanuit Argos. Nu heb ik vrienden, die na dit voortraject twee pleegkinderen toegewezen kregen. Twee broertjes. Mijn vrienden hadden/hebben geen idee wat er met de jongetjes gebeurd was voor ze in hun gezin kwamen. Het oudste jongetje bleek zeer problematisch, was niet te handhaven in het gezin, moest weer overgeplaatst worden. Het andere jongetje doet het geweldig, is leuk en lief. Nu verkeert iedereen weer in onzekerheid omdat de moeder van de jongens (die ook nog vier andere uit huis geplaatste kinderen heeft) de kinderen terug wil, de rechtzaak komt eraan. Dat kan, als de rechter de moeder in staat acht de kinderen weer te hebben, is dat natuurlijk prima. Alleen: de pleegouders hebben in de vele maanden dat het jongetje bij ze woont, niemand van Jeugdzorg gezien. Uiteindelijk, nu de rechtzaak aanstaande is, is een voogd één (1) keer langs geweest. Er is geen enkele controle geweest op het ontvangende gezin, er is geen gesprek ter plaatse geweest met kind en/of (pleeg-)ouders, na de grondige voorbereiding is geen sprake van enige nazorg na plaatsing. Zoals ik het, van een afstandje, zie, is het een zootje bij Jeugdzorg (waaronder talloze instellingen vallen). Geldverslindende voortrajecten, geen enkele begeleiding na plaatsing.
Er is een nieuw boek van Jonathan Saffran Foer (Alles is verlicht; Extreem luid & ongelooflijk dichtbij), dat ik al wel heb gekocht, maar nog niet heb kunnen lezen. Ik moet namelijk 6 andere boeken lezen in verband met de BNG-literatuurprijs (uitreiking a.s. vrijdag 5 februari, jonge nog niet doorgebroken auteurs). Maar ik popel om Foers nieuwste boek te gaan lezen, ik heb er veel goeds van gehoord. Het gaat over de bio-industrie en schijnt fantastisch te zijn. Op de achterkant schrijft J.M. Coetzee: "Foer beschrijft de alledaagse gruwelen van de bio-industrie zeer levensecht, en zijn kritiek op de mensen die het systeem in leven houden is overtuigend. Wie na het lezen van Dieren eten deze producten nog consumeert is óf harteloos óf ongevoelig voor de rede, of allebei.' Ik ben erg benieuwd of het lezen van dit boek tot zo'n radicale aversie tegen het eten van vlees/vis leidt, maar wie er al kennis van genomen heeft: geef uw reactie svp.
Vanavond, via de (heerlijke) digitale zenders Geschiedenis.tv en Cultura twee legendarische gesprekken gezien (zoals ze nooit meer gevoerd worden op onze televisie): Annie M.G. Schmidt met Karel van het Reve (lekker praten met elkaar, zonder interviewer) en Annie M.G. Schmidt met Ischa Meijer (lekker supergoed interviewen). Nou, daar kunnen we met z'n allen in deze tijd heel veel puntjes aan zuigen: heerlijke gesprekken waren dat. Ze gingen over schaamte, dissidenten, oorlog en bevrijding, liefdes, abortus, psychiaters, werk, jokken, literatuur, Darwin, niet te reproduceren wat er allemaal langs kwam, maar het was onderhoudend, geestig en interessant.
als de publieke omroep ons op Nederland 1, 2 en 3 niet altijd even fantastisch bedient, halen ze hun schade wel in op de digitale kanalen.
Eindelijk zagen we Wim Kok weer eens. Oud geworden. Wit haar. Uitgeblust. Hij moest voor de commissie-De Wit (kredietcrisis) uitleggen hoe hij kon verantwoorden dat hij als commissaris van de ING-bank had meegewerkt aan de extravagante bonuscultuur, waar hij als PvdA-politicus een paar jaar eerder zo tegen gefulmineerd had. De oud-socialistische oud-voorman meldde: "Je kan zeggen Ik doe daar niet aan mee, maar dan verander je ook niks." Hij had het ook nog over een 'duivels dilemma'. En hij zag er helemaal niet uit alsof hij echt ooit gekweld was geworden door een duivels dilemma. Hij schudde zijn socialistische veren af en vertrok.
Voor iedereen die heeft meegeleefd met het verdwijnen van poes Piet (eind september, Amsterdam Zuid) schrijf ik dit stukje: vanochtend, woensdag 27 januari 2010, kreeg ik een telefoontje van de Dierenambulance Amsterdam, dat Piet om plm. 12 uur is overreden op de President Kennedylaan in Amsterdam. Dichtbij de plaats waar hij ontsnapt was. Doordat hij gechipt was, kon de Dierenambulance mij dit meedelen.
Hij heeft dus vier maanden gezworven, hier en daar gegeten, wie weet ook bij mensen gewoond (hij zag er niet ondervoed uit, werd mij verteld), ik heb vier maanden lang het onrustige gevoel gehad dat hij ERGENS was, en dat is nu voorbij. Ik had een 'medium' ingeschakeld dat had gezegd dat hij in de buurt-van-verdwijning verbleef, soms binnen, vaak buiten. Ik heb veel gezocht, alles in het werk gesteld om hem te vinden, dat hoeft nu niet meer.
PLYMOUTH - Nooit meer zal de Britse kater Casper een ritje met de bus maken. In zijn woonplaats Plymouth is hij doodgereden door een auto. Zijn baasje heeft de dood van Casper naar buiten gebracht door een briefje bij de halte waar de populaire kat altijd op de bus stapte.
Dat meldde de BBC dinsdag. Casper maakte elke dag een ritje met de bus. Hij voegde zich braaf in de rij wachtenden bij de halte.
Na het instappen nestelde hij zich gezellig op een stoel. Andere passagiers raakten al snel gewend aan hun opvallende medereiziger. De buschauffeurs kenden Casper zo goed, dat ze op de terugrit precies wisten waar ze het dier er weer uit moesten laten.
Herkansing! De leuke documentaire over de vrouwen van ADO Den Haag (voetbal dus) MOOIE BENEN, gemaakt door Hansje Quartel, wordt vanavond herhaald. Nederland 3, 23.15 uur. Laat Pauw & Witteman even voor wat ze zijn en geniet van het wel en het (vele) wee van de echte voetbalvrouwen.
Na een reconstructie van het gedegen onderzoek naar de Nederlandse betrokkenheid bij de val van Srebrenica (het NIOD-rapport), zei Hans Goedkoop, historicus/tekstschrijver/presentator van Andere Tijden: "(...)lange rijen met ongeïdentificeerde lijken na de val van Srebrenica. Duizenden. Misschien wel goed om dan ook even in gedachten te houden wat er zo erg was in Irak. Een oorlog die honderdduizenden lijken heeft gemaakt en miljoenen uit hun huizen heeft verdreven. Die een land tot een ravage heeft gemaakt met steun van de regering van ons land. Dat is uiteindelijk de inzet van het rapport-Davids, toegespitst op hoe die steun tot stand kwam. Maar ook deze keer verdwijnt die inzet in het politieke debat onmiddellijk uit beeld en dreigt het toch het meest te gaan over het overleven, niet van mensen in Irak, maar van politici hier. Balkenende voorop. Onderzoek een buitenlandse tragedie en de politiek brengt hem terug tot een Haagse rel. Dat is de dynamiek van de politiek. In het debat van gisteravond klaagde de Tweede Kamer daar zelf over, om er weer gewoon mee door te gaan. Hoe rapporten die geschreven worden om van de geschiedenis te leren het tegendeel laten zien.
Er is een onstuitbaar giftig begrip binnengeslopen: MET DE KENNIS VAN NU. Balkenende goochelde er gisteren mee, PvdA-wethouder Hans Gerson redde er de kont van hem en burgemeester Cohens en het Amsterdamse stadsbestuur mee, ex-burgemeester Gerd Leers van Maastricht beriep zich erop (maar verschool er zich niet laf achter), en je zal zien dat het HET modebegrip van deze tijd wordt. Alleen Leers gaf ruiterlijk en onomwonden toe dat hij niet handig was geweest met de aankoop van zijn vakantiehuis, en juist hij werd onthoofd, ontkettingd. Omdat hij 'imagoschade' zou hebben geleden, terwijl de imagoschade volledig naar de Maastrichtse gemeenteraad zal gaan die de beste burgemeester van Nederland wegstuurt. De straf zal wel uitgedeeld worden bij de gemeenteraadsverkiezingen, waar de Maastrichtenaren waarschijnlijk kenbaar zullen maken elk geloof in de stadspolitiek kwijt te zijn.
Maar verder verschuilen het kabinet en het Amsterdamse gemeentebestuur (waarschijnlijk voorlopig in het zadel gehouden door kamer en raad) zich achter de simsalabim-toverspreuk: MET DE KENNIS VAN NU.... hadden we niet meegedaan aan de heilloze inval in Irak, hadden we de geldverslindende megalomane uitizchtsloze Noord Zuidlijn niet door de strot van de stad geduwd.
Als we toen hadden geweten wat we nu weten... tja. Als we toen de criticasters serieus hadden genomen, als we toen ons gezonde verstand hadden gebruikt, als als als. Regeren is vooruitzien. Je mag van regenten van bovengenoemd niveau toch verwachten dat ze een beetje vooruit kunnen zien? Daar worden ze toch voor betaald? En als ze dat niet kunnen, laat ze dan luisteren naar de kritische geluiden van deskundigen, de onderzoeksjournalisten, al diegenen die voor gek worden gezet als hun mening niet past in het ingeslagen straatje. Maar zelfs onweerlegbare rapporten van onafhankelijke commissies worden terzijde gelegd met de toverspreuk: MDKVN.
Op donderdagmiddag 14 januari zie ik bij Het Gesprek een gesprek van Theodor Holman met Edwin de Roy van Zuydewijn (en diens hond Pablo). Leuk, dacht ik, zo vlak nadat de nationale Ombudsman een vernietigend rapport heeft uitgebracht over de aanklacht van De Roy van Zuydewijn, nu al een reactie! De Ombudsman heeft eigenlijk alle veronderstellingen van De Roy van Z. ongegrond verklaard, zijn carrière is niet aantoonbaar geschaad door manipulaties door het koningshuis, maar geheel door eigen gebrek aan kwaliteit. Hij is niet brodeloos geworden door toedoen van de 'hogere machten' en de veiligheidsdiensten in dit land, maar heeft dat op eigen kracht bewerkstelligd. Ik was reuze benieuwd naar zijn reactie hierop. Maar wat wou het geval: dit gesprek met Theodor Holman was oud, en dateerde van vlak na het bekend worden van het voornemen van de Ombudsman om de klachten te onderzoeken. Edwin verkeerde in een complete overwinningsroes-avant-la-lettre, hij zou eindelijk zijn gelijk halen, de naam van hem en zijn familie zou onweerlegbaar gezuiverd worden en hij speculeerde zelfs op het moeten aftreden van premier Balkenende. Zijn mond stond op huilen (daar kan hij niks aan doen, daar staat die altijd op), maar zijn stem was hoog en zelfverzekerd. Een juichtoon. Ik heb me steeds afgevraagd hoe hij erbij zit nu hij zijn gelijk niet gekregen heeft. De huilmond had hij al, ik ben bang dat de rest nu ook meehuilt. Hij is een rare figuur die niet helemaal spoort, volgens mij, maar ook wel zielig.
op www.politicilive.nl (dank Jean Pierre Geelen van de Volkskrant!) kan je zien wat politici zoal twitteren. Op zich boeit het me niet, behalve dat Femke Halsema zomaar, middenin het politieke rumoer (lekker fel en helder opgetreden gisteravond!) dit filmpje van Jeff Buckley postte, 'Zo maar even tussendoor, omdat het zo gruwelijk mooi is en ik er aan moest denken (met dank aan JP Nee'. Dat is nou een politicus naar mijn hart!
als in politiek geïnteresseerde burger heb ik het deze dagen niet makkelijk. Ik kan niet schaken, vind het politieke bedrijf ingewikkeld en probeer het beetje hersens dat ik heb echt op volle toeren te laten werken. Maar ik word erg op de proef gesteld. Tegelijkertijd vochten twee voormannen in de politiek voor hun positie. In het zuiden van het land burgemeester Leers van Maastricht, in Den Haag premier Balkenende. De één gleed uit over een vakantiehuis, de ander struikelde over een oorlog. De één betuigde spijt, gaf fouten toe en smeekte om vergiffenis. De ander hield door dik en dun vol dat hij geen fouten had gemaakt en dat hem niets te verwijten viel. De één werd onthoofd door o.a. de Partij van de Arbeid in zijn gemeenteraad (uiteraard geholpen door de meerderheid in de raad), de ander werd gered door de Partij van de Arbeid (uiteraard geholpen door de coalitiegenoten). Een vakantiehuis kostte een stad een uitzonderlijk goede burgemeester, een oorlog was (nog) geen reden om een draaiende en stuntelende premier, met in zijn kielzog een heel kabinet, naar huis te sturen. Leers viel vanwege 'imagoschade', Balkende viel niet, ondanks 'imagoschade'.
vlak voordat ik zo hard uitgleed op het ijs (draag NOOIT uggs op glad ijs!!) dat ik helemaal niet meer kan lopen, zag ik nog wel bij de Marathon van Loosdrecht de kopploeg langs scheren. De prijs was hoog, maar het was toch een mooie dag.
Daarna moest ik noodgedwongen nog meer televisie kijken dan ik normaal al doe (kon geen stap lopen namelijk), en wist ik ineens hoe ik me de hel voorstelde: een Wellness-resort in Zuid-Afrika, gedreven door Gordon (na '24 uur met...Gordon').
Of een Rode Kamer, waarin ik in 20 minuten op onbegrijpelijke wijze van mijn diepste fobieën af zou komen, voyeuristisch benaderd door de makers van een tv-programma.
De wereld staat in brand, maar ik ben gedeprimeerd door mottengaatjes in mijn fijnste wollen vesten.
Raad gevraagd in de stomerij, de aardige mevrouw aldaar bond mij op het hart het volgende mee te delen aan mijn lezers: als je wilt wapenen tegen motten en je lekkere wollen truien en vesten wilt redden voor vraatzuchtige mottenlarven (voor mij is het te laat: ik heb heel wat gaatjes): doe ze als de bliksem in dichte vuilniszakken en zet ze 1 of 2 nachten buiten (balcon, tuin?) in de vrieskou. Dat is het enige waar mottenlarven niet tegen kunnen, ze vriezen dan dood. Als ze van larf vlindertjes/motjes worden is het te laat!!! Vervolgens moet je ze langzaam weer op temperatuur brengen, je kasten heel goed schoonmaken, eventueel de gaatjes in truien en vesten repareren (kunnen we nog mazen?), het wolgoed in afgesloten plastic boxen opbergen en goede antimotstrips in je kasten hangen en die goed dicht houden.
Zo, dat is eruit. Aan de slag, voor het te laat is!! En dan gaan we ons weer met het Wereldleed bezig houden.
Net een mooi artikel gelezen in NRC Boeken (vrijdag 8 januari 2010) van Hubert Smeets: een bespreking van drie populaire non-fictieboeken over grote financiële drama's in het afgelopen decennium. In de wereld van de banken, het vastgoed en de kranten. Ik heb alleen De Prooi (over ABN Amro) gelezen, maar na dit artikel krijg ik reuze zin in de andere twee ook. Daar kunnen thrillers en/of romans niet tegenop. En allemaal ECHT GEBEURD! Inkijkjes in het ongebreidelde kapitalisme, waar we nu met zijn allen (de 'losers' volgens de zogenaamde elite der CEO's) de rekening voor betalen. Zonder bonussen. Hieronder vier willekeurige top-alphamannen, de titels van de boeken en de laatste alinea's van het stuk van Hubert Smeets.
(Cees van der Hoeven, Theo Bouwman, Roel Pieper en Rijkman Groenink)
buiten is het glad en koud, binnen zit Edith Ringnalda bij Pauw & Witteman aan tafel. Zelden was er een gast die de meesters van het sarcasme zo onverbiddelijk ontdooide, en daarmee de hele vrieskou buiten. Wat een heerlijk mens, de levensblije weduwe van Simon Vinkenoog. Ik stel voor haar in te huren om ons dagelijks een hart onder de riem te steken. Ze is aanstekelijk vrolijk zonder aanstellerij. Zo was ze trouwens altijd, ze gaf je/mij altijd het gevoel dat ze het leuk vond om je te zien. Was ik een beetje vergeten. Dank je Edith. In jou leeft Simon Vinkenoog door en dat is maar goed ook!
er zaten trouwens meer prettige positivo's aan de P & W-tafel: de Greenpeace-Joris Thijssen, de Ombudsman Pieter Hilhorst (waar ik ook alle vertrouwen in heb), de Marokkaanse Culemborger Karim el Baradaia, die ondanks het wenkbrauwgefronste P & W-sarcasme standvastig bleef, en Edith. Door hun straling werd VVD-Kamerlid Nepperus ook vrolijk. Deze toon-aan-tafel was weldadig.
Ik zeg het nog maar eens: a.s. zaterdagmiddag 9 januari is de mooie (leuke) film van John Appel: The Player, te zien in Rialto in Amsterdam (Ceintuurbaan), om 16.00 uur 's middags, waarna ik hem zal interviewen. Een film over (de) gokverslaving (van zijn vader).
Mama Cash is een organisatie die projecten voor vrouwen financiert over de hele wereld. Een prachtige organisatie. Nu vroegen ze mij bekendheid te geven aan een sponsor-fietstocht op 6 februari. Bij deze.
We vragen je graag om ons een tandje te helpen met het vinden van 88 deelnemers voor onze sponsor-fiets-tocht voor Mama Cash. Zou je dat via je blog willen doen?
Op 6 februari willen we namelijk met 88 mannen en vrouwen 88 kilometer fietsen om geld in te zamelen voor Mama Cash. Jaarlijks organiseert Mama Cash tussen 10 december (Dag van de mensenrechten) en 8 maart (Internationale vrouwendag) de 88 dagen campagne waarbij zij iedereen die haar steunt vraagt om een activiteit te organiseren om bekendheid en geld voor Mama Cash te genereren. Wij organiseren dit jaar daarom een sponsortocht op 6 februari. We starten in het Wilhelminapark in Utrecht tussen 10 en 11 uur en rijden een mooie ronde buiten de stad om ook weer in Utrecht te eindigen. Iedereen kan zelf het fietstempo en de rustmomenten bepalen. De groep is nog niet compleet, dus meld je aan!
Meer informatie over Mama Cash en onze sponsortocht vind je op www.88dagen.nl (kijk bij het overzicht van alle acties) Als je wilt overleggen, extra informatie nodig hebt, of je aan wilt melden dan kun je natuurlijk ook mailen naar 88bikes@gmail.com Alvast heel hartelijk dank voor de moeite en natuurlijk hopen we jullie in Utrecht te treffen!
ik heb ruim gepost over de prachtige serie Annie M.G., maar ik heb iemand ten onrechte niet genoemd en geroemd: Annejet van der Zijl, op wier prachtige biografie ANNA de serie gebaseerd is. Zij was de eerste die de geheimzinnige Annie M.G. Schmidt voor een groot lezerspubliek van diepte en hoogte heeft voorzien. Zonder Annejet van der Zijl zou de serie Annie M.G. niet zo interessant geworden zijn. Dat zeiden ook de twee scenaristen: Tamara Bos en Mieke de Jong in het Achter de schermen-programma.
liever dan dat ik me kwaad maak op 't een of ander (krijg ik altijd last mee), prijs ik iets aan, uit bewondering. Zo is morgenavond (zondagavond) Nederland 2 de zender to be. Bijvoorbeeld om 18.30 uur: Noorderlicht, waarin de Engelse actrice Joanna Lumley haar kinderdroom waar maakt: het noorderlicht zien. Ze reisde naar de Poolcirkel en zag het daar. En wij kunnen daar, in afgeleide vorm natuurlijk, van mee genieten. Ik heb dit programma al eens gezien (BBC) en was tot in mijn diepste geroerd. Fantastische belevenis, adembenemend verteld door Lumley. Kijk, of neem het op. Zondagavond, 18.30 uur, N 2.
Daarna (20.15 uur) het eerste deel van de serie Annie M.G., heb ik al eerder aangeprezen. Om 17.00 uur, op Nederland 1, een 'achter-de-schermen-documentaire' van de Annie-serie, ook erg de moeite waard.
VEEL PLEZIER!
PS: en vooral niet vergeten: maandagavond om 20.25 uur, de laatste aflevering alweer van de kleine topserie WINTERGASTEN. Raoul Heertje interviewt deze avond Ray Kurzweil, Amerikaan, futuroloog, uitvinder en zakenman. Met een serie als De Oorlog is Wintergasten het beste wat ik de afgelopen maanden op de televisie heb mogen meebeleven.
Jelle Bottema, o nee, hij heet Botte Jellema (!!) schreef me het volgende:
Beste mevrouw Groenteman, beste Hanneke, U foetert nogal eens op het zogenaamde zoekraken van het marathoninterview, en op anderszins verdwijnende diepgang bij de publieke omroep. Mag ik u in alle bescheidenheid (BJ is betrokken bij Radio 6, HG) wijzen op het nog aldoor bestaan van het VPRO-radioprogramma 'De Avonden'? Daarin is negentien uur per week aandacht voor kunst en cultuur, met regelmatig interviews van een uur lengte, of soms zelfs drie uur, reportages waar in alle rust artiest, kunstenaar en auteur in de gelegenheid wordt gesteld om nou 's uit te leggen wat hem of haar drijft, waarin voordrachten worden gehouden, waarin muziek wordt gedraaid en gemaakt die je nog verrast, waarin ... nou ja, eigenlijk alles waarvan ik u hoor zeggen dat het is verdwenen nog gewoon bestaat. (..) We mogen op onze interessante zender Radio 6 niet in de FM, jammer genoeg, maar zijn wel in elke huiskamer via de kabel en uiteraard via internet. Tot zo ver mijn duit in het zakje, en ik hoop u als luisteraar te mogen begroeten in het nieuwe jaar!
Mijn reactie: Ik ben niet een luisteraar die in de huiskamer via de kabel luistert. En ook niet via Internet (ik lijk het daar te druk voor te hebben). Ik luister in de auto naar de radio, op een wekkerradio naast m'n bed, op een draagbaar radiootje op de fiets, of in mijn caravan: ik ben dus gebonden aan de FM-zender. Dus mis ik de Concertzender, wat jammer is, maar een feit. En ik 'foeter' vanuit mijn privé-wereldje in mijn privé-hoekje: dit blog. Het is altijd subjectief, en niet gecheckt-dubbelcheckt zoals journalistiek hoort, en daar krijg ik vaker kritiek op, maar ja, zo gaat dat met een hobbyist. Veel succes met Radio 6, ik zal er meer naar luisteren.
Het wemelde van de cabaretiers die het oude jaar nabeschouwden. Ik heb er eigenlijk maar één gezien, en dat was, vanavond Freek, met zijn programma VOLENDAM. Ik was al erg enthousiast over de vier vorige programma's (zelfs inclusief de digitale vervolgen), maar ik vond Volendam helemaal de top. Wat steekt Freek in een geweldige vorm! Hij is voor mij, ongezien, nummer 1 met stip. Ik had graag in Volendam in de zaal gezeten om een wit hoofd-/gastenboekje naar hem te gooien bij wijze van vet applaus!
