In de Volkskrant van vandaag vraagt de door mij zeer gewaardeerde tv-recensent Jean-Pierre Geelen zich in een tussenzinnetje af waarom 'de dames van Vrouw & Paard hun strijdzuster (Patricia Paay, hg) in de kou lieten staan'. Goede vraag, die wij natuurlijk van tevoren ook tegen het licht hadden gehouden. Sommigen van ons vonden het een 'leuk' onderwerp (we zijn vaak al zwaar en politiek-correct bezig), ik was tegen. Ik niet alleen, het onderwerp haalde de uitzending niet.

Laat ik voor mezelf spreken: ik vond het een volkomen onbeduidende zaak, die ik geen discussie waard vond. Patricia Paay heeft op 60-jarige leeftijd geposeerd voor de Playboy. Moet zij weten, uiteraard. Of er nou een nietje door een 13-jarige of een 80-jarige Playmate geslagen wordt, het is mij gelijk. Ja maar, was de tegenwerping: iedereen valt erover dat een 'oudere' vrouw nog bloot poseert. Discriminatie van de oudere vrouw! Ik had eigenlijk in mijn wijde omgeving niemand die er ook maar één gedachte aan wijdde, voor Theo Maasen erover uitgleed. En toen ging het meer over Theo dan over Patricia. Ik vond het Paay-sop de kool niet waard. Haar liefdeleven, haar wraak, haar financiële situatie (sterk verbeterd door Playboy) en haar hypocrisie ('aan mijn lichaam is NIETS gedaan') interesseren mij niet. Ik gun haar alles waardoor ze zonder iemand schade te berokkenen overeind blijft.
Maar wil ik me opwerpen als haar 'strijdzuster', zoals Geelen schrijft? Nou nee. Wat bindt ons? Dat we vrouwen zijn? Is niet genoeg. Haar strijd is de mijne niet en niet die van heel veel andere 'zusters'. Haar 'strijd' reikt niet verder dan haar eigen universum en heeft volgens mij niets met de emancipatie van de oudere vrouw te maken (waarvoor ik me ook niet per se opwerp trouwens). Misschien had ze, als ze met rimpels en lege tieten en slappe billen in de Playboy had gepronkt, een kansje gemaakt als onderwerp in Vrouw & Paard. 

She couldn't care less, denk ik maar zo.