Nog steeds zoek ik poes Piet. Ik heb het poezenmedium Marianne D. ingeschakeld, die contact met hem heeft gezocht. Zo ongeveer ging het contact met Piet.
Piet, hoe is het met je?
- Ik ben in de war. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik leef nog wel, ik ben nog in de stad, in een buitenwijk, in een rustiger buurt dan waar ik eigenlijk woon.
Hoe ben je ontsnapt?
- Ik ben de deur uitgegaan, een keukendeur. Ik vond het te druk in het huis waar ik was. Er waren veel mensen, geen dieren.
Wist je dat het tijdelijk was?
- Nee, dat wist ik niet. Ik wou zo graag terug naar mijn eigen huis, maar ik wist niet dat ik alleen maar aan het logeren was. Ik dacht dat het voor altijd was. Ik vind het heel vervelend dat ze mij aan het zoeken zijn.
Wat is er gebeurd nadat je ontsnapt was?
- Ik ben gewoon mijn eigen gang gegaan. Ik leef buiten.
Wil je weer naar het vrouwtje terug?
- Heel graag, ik mis haar ontzettend.
Hoe ver weg ben je?
- Niet zo ver, een paar honderd meter. Ik zit op een grasveld, onder een boom. In een soort parkje, bij water met eenden en zwanen. Er staat een flink roodstenen gebouw, een flat. Hoog. Het is hier niet druk, veel groen. Er staat een achtergebleven auto. Ik hoor auto's en brommers, soms een sirene, en veel vogels. Ik ruik frisse lucht, bomen water. Ik zie wel mensen, maar ze zien mij niet.
- Piet, je moet terug gaan naar je oppasadres, laat je zien, trek aandacht. Dan brengen de mensen waar je hebt gelogeerd je terug naar je eigen huis. Gebruik je intuïtie, laat je helpen.
Wordt Balkenende de eerste president van de Europese Unie (= voorzitter van de Europese Raad)? Is hij eigenlijk kandidaat? Het gezelschapsspel wordt 'ie 't of wordt 'ie 't niet wordt zo langzamerhand irritant. Het lijkt zo langzamerhand het oude spelletje Geen Ja Geen Nee wel. "We praten niet over personen. Het is geen onderwerp van gesprek. We praten over economisch herstel en het klimaat. Het is flauwekul. Het is niet aan de orde. Ik zet me in voor Nederland. Ik ben niet benaderd." Inmiddels zijn Balkenendes stellige ontkenningen al een stuk minder stellig geworden, het woord 'flauwekul' neemt hij niet meer in de mond.
Ik kan me wel voorstellen dat hij staat te popelen om bij de grote jongens in Europa te gaan voetballen. Deze foto spreekt boekdelen: waar wordt zo aandachtig naar hem geluisterd en, sterker nog, wie lacht in ons land nog zo hard om zijn grapjes als hier de Grote Kleine Sarkozy?
Deel 2 van het gezelschapsspel: Als Balkenende vertrekt, krijgen we dan de kroonprins Maxime Verhagen als premier(loopt zich al jaren warm) of krijgt de oppositie het erdoor dat er nieuwe verkiezingen komen? Het is onwaarschijnlijk (het kabinet valt immers niet met het vertrek van Balkenende en we hebben toch nooit de premier gekozen?). Even doorfantaseren op het scenario nieuwe verkiezingen. Zou wel spannend zijn, want reken maar dat dan de PVV met de billen bloot moet: een coalitie van PVV, D66 en VVD of Groen Links is dan niet ondenkbaar. En dan moeten Wilders zijn oneliners omzetten in compromissen, in water bij de wijn. En dat zal zijn kiezers verwarren. Want dan kom je er niet met scheldpartijen en ideetjes als kopvoddentax. Nee, toch maar liever niet, verkiezingen. Liever Balkende binnenboord houden.
Deze week in Volkskrant Magazine een interview met Martin Simek, naar aanleiding van zijn boek dat volgende week verschijnt. De Vuurvliegjes achterna (Bezige Bij). Natuurlijk is het lekker lezen, een goed interview met deze dominante, eigengereide bol vol emoties Simek, door Coen Verbraak, één van onze betere interviewers. Schrijvend, op televisie in documentaires, zoals de psychiatersserie Kijken in de Ziel (ook RVU). Zorgvuldig voorbereid, slim in elkaar gezet, mooie producties, zowel in bladen als op de tv.
Maar ik ergerde me aan de passage in het Volkskrantinterview die ging over Simek 's nachts, het radioprogramma van de zaterdag-middernacht, waar ik zelf altijd van genoot. Een persoonlijk, indringend, uniek programma. Er zijn mensen die een hekel aan Simek hebben, er zijn mensen die hem niet tot haar/zijn vrienden rekenen, maar hem wel één van onze allerbeste interviewers rekenen. Ik hoor, dat zal duidelijk zijn, tot de laatste categorie. Of het een irritante man is zal me een zorg zijn (vind ik trouwens ook niet), als hij zijn werk, interviewen, maar goed doet!
De RVU heeft hem bot, zonder overleg, aan de kant geschoven onder het argument: je programma is niet live en DAT MOET OP RADIO 1! Midden in de nacht moet het LIVE zijn. Why, zou Ischa zeggen. Als er een ramp gebeurt om die tijd, zet je de band gewoon stop en ga je verslag doen van die ramp.
Nu even naar Coen Verbraak. Die lijkt zich in zijn vraagstelling achter de opvatting te scharen dat het feit dat het programma een paar dagen tevoren werd opgenomen (en niet gemonteerd!) het programma ONEERLIJK maakte. Verlakkerij, ontluisterend noemt hij het. Simek suggereerde dat we, de luisteraars, de gast en hijzelf, op het moment van uitzenden, om middernacht bij elkaar zaten. Wat doet dat ertoe? Het gaf het gevoel van intimiteit en authenticiteit, en daar gaat het toch om, bij een performance die een interview altijd is? De KRO heeft jarenlang op zondagnacht opgenomen programma's uitgezonden (1 voor de nacht), ik heb er zelf 2 x als gast aan meegedaan, en had er geen enkel probleem mee. Coen Verbraak monteert alles wat hij doet en doet dat prima. Simek kreeg zijn gasten natuurlijk alleen naar de studio als hij ze op een christelijk uur uitnodigde.
Het stoorde me dat Coen Verbraak dit non-item (wel een RVU-opvatting natuurlijk) zoveel ruimte gaf in een gesprek waar toch wel interessantere zaken aan de orde kwamen.
Vanavond, zondagavond 25 oktober, begon de 9-delige serie Na de oorlog (NPS, Ned. 2, 20.15 uur). Zeer indrukwekkend, indringende geschiedenisles, weldadig gepresenteerd door Rob Trip (verreweg de beste presentator in zijn soort). Nog nooit vertoond archiefmateriaal, interviews met overlevenden en historici, superieure montage van toen-en-nu-beelden. Ik heb deze 1e aflevering 2 x bekeken en heb er Boer zoekt vrouw voor laten schieten.
Nu kreeg ik, ook vandaag, een mail (zoals ik er wel meer krijg deze dagen, naar aanleiding van een artikel van Afshin Ellian in Elsevier, kennelijk, die mij op mijn nummer zet), en bij uitzondering post ik die. Om aan te geven dat de geschiedenis zich nooit herhaalt (ondanks een Geen Stijl-straatinterviewtje met mij over Wakker Nederland waarin ik dat een beetje suggereerde), maar dat je wel altijd goed moet opletten.
Mevr. Groenteman liet haar maag verkleinen,haar hersens waren 40 jaar al gekrompen,zij stelde zich openen ,voor mensen die hier totaal niets anders te zoeken hadden dan geld,geld en nog eens geld. En daar staat zij achter, nou Mevr. Groenteman ziet U als Jodin maar eens onder te duiken bij een Marokkaan of een andere moslim, in tijd van nood, want die nood voor U en mij ,zullen ZIJ gaan veroorzaken ,dat zal zeker gaan gebeuren en dan zal zeker WAKKER NEDERLAND het voor U opnemen. Dankzei U kregen deze vreemdelingen hun macht en heeft en zal, Wakker Nederland zijn ogen beter openhouden dan U en UW linkse makkers ooit deden.
zondag 1 november / 16:30 Fluisterende olifanten 1 nov 2009 Theodor Holman, Gijs Groenteman
Journalistiek geweld met Theodor Holman en Gijs Groenteman.
Maandelijks banjeren de twee heren door de porseleinkast van kunst, cultuur, literatuur, media of politiek. In de intieme Kleine Zaal ontrafelen ze geheimen uit opmerkelijke vakgebieden en gaan ze op zoek naar verborgen, maar grootse passies. Met live muziek, veel humor én een live column geven ze uw luie zondag weer betekenis.
Gasten 1 november: Felix Maginn: zanger en gitarist van de band Moke. Dick Matena: striptekenaar en auteur van graphic novels. Muziek: Felix Maginn (gitaar en zang) en Phil Tilli (gitaar)
ook op: zondag 6 dec zondag 17 jan zondag 14 feb zondag 14 mrt zondag 11 apr zondag 9 mei
presentatie Theodor Holman, Gijs Groenteman column Jonathan Koopmans productie/redactie Davied Eliasar
overigens nog zo'n onderbuikverschijnsel aan het politieke firmament dat deze dagen oplicht: Hans Smolders, van de lijst-Smolders in Tilburg. Ooit was hij de chauffeur van Pim Fortuyn, nu is hij verdacht van corruptie (waar hij op zijn beurt Vreeman weer van beschuldigt) en vormt hij een verongelijkte enclave in de Tilburgse gemeenteraad (een fractie met vijf lillike witte Tilburgse mannen..). Vanochtend probeerden de presentatoren van Dit is de dag (EO) een discussie te managen tussen Bas Heijne (NRC), Keith Bakker (verslavingsdeskundige) en voornoemde Smolders. Daar kwam niks van terecht, omdat elk verstandig woord van de eerste twee (en dat waren er heel wat) werd getorpedeerd door een modderige mopperstroom uit Tilburg. Toen mijn bloeddruk al bovennormaal gestegen was, kwam gelukkig de dichter van de dag (vast item in dit programma) en die redde me: hij had er woorden voor. Beetje Sinterklaas, beetje oud-links cabaret (wel lekker), maar toch: een dichter met het hart op de goede plaats.
Frank van Pamelen schreef:
Goede raad
En weer raakt er een stad in sneltreinvaart zijn goede naam kwijt Mijn stad, en ook jouw stad, m’n beste Hans Je spreekt van onbetrouwbaarheid en over onbekwaamheid Dus Vreeman maakt voor jou geen schijn van kans Je zegt: een burgemeester is aan spelregels gebonden Moet wars zijn van gekonkel en gedraai Wat hij rond dat theater deed, zeg jij, dat is een zonde En ook zijn straatvechthouding oogt niet fraai Daar moet zo’n man toch boven staan, zeg jij, en inderdaad Dat is een goede raad
Toch is dit wel een staaltje van de pot verwijt de ketel Want minstens net zo sluw en net zo slinks Voer jij vanaf jouw volksvertegenwoordigende zetel Sinds jaar en dag een kruistocht tegen links De ene scherpe aanval volgt de and’re felle hetze Waarop de rest weer hyper reageert En wat ontstaat dat is een sfeer van pesten en van kwetsen Waarvoor onze bevolking zich geneert Wat óók een must is voor een werkbaar politiek klimaat Dat is een goede ráád
Een raad met idealen, met respect en met ambitie In het belang van onze maatschappij Een raad die constructief is, en als ik dat ergens niet zie Dan is het wel bij jou en jouw partij Opportunisme, lekken, wrok, en verregaande grofheid En niet gericht op bouwen, maar op breken De enige die bij dat soort praktijken in het stof bijt Is de gemeente zélf, is vaak gebleken Een raad die niet verdeelt, maar brúggen slaat Dát is een goede raad
Een raad die eendracht zaait in plaats van haat Dát is een goede raad
jl. zaterdag had Bas Heijne (NRC) een stuk over De Stille Kracht van Couperus en de actuele kwaliteit van dit boek (dat we allemaal kennen als tv-serie, dus NIET kennen). Resident Oudijck gaat ten onder en begrijpt niet waardoor dat gekomen is. Er zat geen logica in, hij had het allerbeste met de inlanders voor en ze hebben hem verjaagd. Ik las dit stuk vanavond, terwijl in Tilburg Ruud Vreeman werd verstoten. En ineens werd Ruud Vreeman de Oudijck van Couperus. Lees het slot van Bas Heijnes colum.
(...) Spreek een politicus of bestuurder en al snel stuit je op hetzelfde gekwetste onbegrip over gebrek aan waardering voor hun inspanningen en mooie plannen. Ze doen alles om de burger tegemoet te komen, en toch worden ze gehoond en gehaat. Vogens Couperus is Van Oudijck tot mislukken gedoemd, omdat hij van bovenaf iets wil opleggen zonder dat hij gevoelig is voor zijn omgeving, de aard en cultuur van de mensen over wie hij heerst. Logica, regels, theorie, het werkt allemaal averechts, wanneer gevoeligheid, intuïtie, en empathie ontbreken.
De stille kracht is een literaire klassieker – wat betekent dat iedereen het boek kent en niemand het leest. Het zou verplicht moeten worden gesteld voor bestuurders en ambtenaren.
Dit is een hoogtepuntje uit de voorstelling Hete Soep door Kim Soepnel & Band. Poëzie, muziek, veel muziek, zang, humor, brutaliteit en ontroering, het zit er allemaal in. Aanleiding voor dit feest: de 130ste verjaardag van Kims contrabas (die maar ietsje langer is dan zijzelf). www.kimsoepnel.nl voor de speellijst.
Frederieke stuurde me een leuke tip: kijk eens bij Wikipedia onder pathologie/kenmerkend gedrag. Ze zei ook nog: denk aan Joran van der Sloot. Scheringa is natuurlijk van een andere orde, maar toch...
Kenmerkend gedrag
Bij een psychopaat ontbreekt de capaciteit om emoties zoals schuld of wroeging te voelen omdat ze niet kunnen empathiseren met anderen. Het gedrag van een psychopaat laat zich vooral tonen in sterk egocentrisch gedrag, waarbij het eigenbelang altijd boven dat van anderen gaat. Dit kan op een duidelijk zichtbare wijze gebeuren, maar het kan ook zo zijn dat men zich schijnbaar aardig en sociaalvoelend voordoet om daarmee te bereiken dat er later rechten of gunsten kunnen worden geëist. Een ander kenmerkend verschijnsel is dat zij zo manipuleren dat de ander dat niet direct in de gaten heeft en zich ongewild voor "het karretje" laat spannen.
Een heel specifiek verschijnsel bij psychopathie is het ziekelijk liegen. Een psychopaat kan een uitgebreid web van leugens vertellen om daar later zijn voordeel mee te kunnen doen. Hij kan bijvoorbeeld iemand financieel voordeel of romantiek in het vooruitzicht stellen, maar het verantwoordelijkheidsgevoel om aan de geschapen verwachtingen te voldoen, ontbreekt volledig. Het komt voor dat het liegen zodanig een tweede natuur geworden is, dat het ook gebeurt zonder dat de psychopaat er een concreet plan of doel mee heeft. Opvallend is voorts dat zij zich enerzijds gedragen als mensen die in de hoek zitten waar "de klappen" vallen en anderzijds zich voordoen als iemand die "het gemaakt" heeft.
Prognose
Voor zover bekend, zijn er geen succesvolle behandelmethoden tegen dit syndroom. Er zijn integendeel sterke aanwijzingen dat het therapeutisch "behandelen" van de patiënt hem juist de gelegenheid geeft om zijn antisociale vaardigheden te verbeteren.
vanavond moest ik kiezen tussen een documentaire van Frans Bromet over een huis waar het spookte en Pauw & Witteman met een lang interview met de beheerder van een spookhuis. Ik koos voor het spookhuis uit Wognum, en nog eens zag je een woekeraar met geitenwollen sokken acteren als slachtoffer. Fabelachtig knap om als gewetenloze graaier zoveel 'gewone mensen' juichend en klappend achter je te krijgen. "Ik ben kapot gemaakt, mijn medewerkers zijn kapot gemaakt, ik ga een boek schrijven, ik ga een film maken, ik ga met opgeheven hoofd door." Aldus schrijver en cineast in spe Dirk Scheringa. Die niet kapot gemaakt is, maar die kapot gemaakt heeft. Al die 'gewone mensen' die de mond vol hebben van 'zakkenvullers in Den Haag'. Nou, die zakkenvullers woont in Wognum mensen!
Ik zie spoken op me afkomen. Politiechefs, zogenaamde bankiers, quasi politici die de underdog uithangen en de 'gevestigde orde' met de grofste middelen onderuit halen. Wilders, Scheringa, Welten (Nordholt), Wakker Nederland, Powned: mensen, het wordt winter. Vanaf mijn bank in de linkse kerk hou ik mijn hart vast.
Ping Pong Annie luistert geboeid naar de radio (Napels, zaterdagnacht 18 oktober, 0.00 - 01.00 uur) als Marcel Musters vertelt hoe hij en ik samen naar Theo Maassens (fantastische) voorstelling waren en wat mij had getroffen.
De gidsen op de toeristenbussen in New York zijn vaak net niet doorgebroken acteurs of zangers. Zo eentje hadden wij op onze bus. Het gidsen op de bus was één van zijn baantjes, hij woonde in Queens en moest buffelen om zijn kostje bij elkaar te sprokkelen. Hij deed dat met verve op de bus. Begeleid door zijn iPhone (of iPod) tegen zijn microfoon zong hij ons New York door.
De gemeente Rotterdam heeft de strijd aangebonden met cynisme op het werk. Ambtenaren kunnen sinds vorige week melding maken van bitter gestemde collega's, die in hun ogen de werksfeer ondermijnen. Daartoe heeft Rotterdam een digitaal loket geopend, het meldpunt cynisme.
De aankondiging op het eigen intranet heeft tot beroering geleid onder de ruim 14.000 ambtenaren in Rotterdam. Sommigen spreken van een overbodige maatregel, anderen vrezen dat het initiatief in de praktijk neerkomt op een kliklijn, waarmee onderlinge vetes kunnen worden beslecht. „Weer zo'n typisch geval van doorgeslagen controlezucht", verzucht een medewerker, die anoniem wil blijven.
Van een interne kliklijn is geen sprake, bezweert de woordvoerder van verantwoordelijk wethouder Lucas Bolsius (haven, financiën en organisatie, CDA). „De term 'meldpunt' is wat ongelukkig gekozen, steunpunt was een betere benaming geweest. Want het gaat niet om personen, het gaat om het gedrag."
Het initiatief past volgens hem in het streven om de bedrijfscultuur binnen het Rotterdamse ambtenarenapparaat te verbeteren. Cynisme blijkt een bron van ergernis. „Mensen storen zich aan negatieve energie." Met tips als 'ga het gesprek aan' denkt Rotterdam het tij te kunnen keren.
Ze was klein, mager, bijna muizig, als je haar in de supermarkt zou tegenkomen zou ze je niet opvallen. Maar als ze op het toneel stond was ze groot, krachtig, mooi als het moest, lelijk als het moest, ongekend intens spelend, onvergetelijk als actrice. Ik bewonderde haar al jaren, heb haar veel zien spelen (vooral bij toneelgroep De Appel, haar thuis) op de planken en in films. Eén van onze grootste actrices is dit weekeind overleden.
van een spraakzame Dirk Scheringa, op de vraag of hij zich geen zorgen maakt over alle publiciteit rond zijn bank: "We hebben nu 100 % naamsbekendheid en dat is goed." Terwijl toch niemand met enig verstand (en een paar centen) ook nog maar iets met DSB te maken wenst te hebben?
Jullie weten dat ik, na een logeerpartij t.g.v. huizenruil, weer een dierbare poes kwijt ben. Piet. Zoek geraakt door ontsnapping vanaf het Victorieplein in Amsterdam. Ondanks zoektochten niet gevonden.
Nu denk ik maar steeds: hij is niet dood (dan zou hij getraceerd zijn, hij is gechipt). Hij woont vast ergens anders. Er zijn dus mensen die een goed doorvoede, goed verzorgde poes in huis hebben, die de afgelopen 2 weken bij ze ingetrokken is en die natuurlijk van iemand anders is. Maar de nieuwe eigenaren denken Lieve poes, vinden we wel gezellig. Punt is alleen: hij hoort daar niet. Hij hoort bij mij. Die mensen zouden met deze "aanlooppoes" naar de dichtstbijzijnde dierenarts, of de dierenambulance, of een asiel moeten gaan om hem te laten scannen. Zodat, door zijn onderhuidse chip, Piet weer in zijn, in ons huis terug zou komen.
Een kennelijk verdwaalde poes in huis nemen is een vorm van diefstal.
Ping Pong Annie en ik missen hem. En wennen maar niet aan de Pietvormige leegte in ons huis.
Bij Pauw & Witteman door één van de presentatoren gemompeld, toen Berlusconi een opponente uit de Democratische Partij die geen blonde bimbo was, maar een iets oudere vrouw, toevoegde: "U bent mooier dan u slim bent": EEN MARIËTTE HAMER-momentje. Een vlek-op-vlek-belediging dus. Seksisme is, vooral aan Man & Paard-tafels, weer helemaal hot.
Jezus, Allah, of wie ook, waarom zien we niet elke dag documentaires als DE NIEUWE ELITE (Mirjam Bartelsman en Meral Uslu), nee elke dag 10 van zulke documentaires op de televisie? Een jaar lang hebben de maaksters kinderen op het Erasmus Gymnasium in Rotterdam gevolgd, kinderen van allerlei afkomsten en culturen, met en zonder hoofddoeken, maar allemaal vast besloten om dat gymnasium af te maken en hun toekomst hier te bouwen. Het was meer dan ontroerend en weldadig om deze kinderen en de docenten te zien die aanwinsten en hoopgevers zijn. Er waren ook tegenslagen. De geschifte Ebru Umar ('de elite draagt geen hoofddoek', ook tegen het gehoofddoekte meisje dat haar interviewde. Op de foto met Ramsey Nasr, oud-Erasmiaan). Het Turkse meisje dat na de dood van haar vader ineens verdwenen was naar Turkije, wellicht om uitgehuwelijkt te worden. De taalproblemen, maar daar werden extra inspanningen op verricht. Het was in deze tijd vol grimmige geluiden een pure weldaad, deze documentaire in het Uur van de Wolf. En het is precies even waar als het oeverloze gelul over de deugnieten die zoveel media-aandacht krijgen. Maar goed nieuws is geen nieuws, schijnt het. Ik vind van wel!
De speelfilm 'Tussenstand' van Mijke de Jong met Elsie de Brauw en Marcel Musters, die in 2007 de grote winnaar was op het Nederlands Filmfestival (beste regie, beste actrice, nominatie beste acteur, prijs van de filmkritiek, beste geluid), komt zaterdag 10 oktober om 22.45 uur op Nederland 2.
De meest trefzekere manier om iemand politiek te wurgen is verbieden om de betreffende persoon nog ter discussie te stellen. Wouter Bos verordonneert dat de discussies over Mariëtte Hamer moeten ophouden. "We willen het hebben over banen, eerlijk delen, Uruzgan en goed onderwijs, schrijft hij op zijn weblog. Hij sluit af met de woorden: "En nu aan het werk allemaal". Waarschijnlijk is deze oekaze een andere manier om iemand uit te schakelen dan bij Ella Vogelaar gebruikt is. Stilletjes voorbakken en openlijk in de rug steken. Maar niet minder vernederend en vals. Wie zijn toch de spindokters bij de PvdA die zulke venijnige strategieën verzinnen?
Vorige week vrijdag kwam ik terug uit New York. Bij de bagageband op Schiphol raakte ik in gesprek met twee leuke jongens met grote gitaarkoffers. Ik nieuwsgierig, zij in twee zinnen een gitaaravontuur verteld en ik vroeg: schrijf je verhaal voor me op en stuur het me.
Bij deze. Ik post het verhaal omdat ik het speciaal vind. Te lang voor een blog, maar ja, ik ben mijn eigen hoofdredacteur gelukkig, dus hier is de zoektocht naar de Wayne C. Henderson Gitaar door Peter Elzinga.
"5 jaar geleden kocht ik een boek: "Clapton's guitar-allen st.john"
Nadat ik het boek met rode oortjes had gelezen,wist ik: "Ik ga Wayne Henderson bellen en vraag of hij een gitaar voor me wil bouwen."
Want mijn romantisch ingestelde natuur was compleet op hol geslagen tijdens het lezen van "The story of the appealingly eccentric master luthier and genius in blue jeans, set deep in the mountains of South-West Virginia."
Ik heb toen Wayne opgebeld: 'Hi Wayne, I'm Peter from Holland, could you build me a guitar?
Hij zei: "shure,send me postcards".
Phew... dat ging iets te makkelijk, want ik wist dat zelfs Eric Clapton 10 jaar op de gitaar heeft moeten wachten!!
Ik heb in totaal, 5 jaar lang ongeveer 238 postcards gestuurd.
..uit de betrouwbaarst denkbare bron heb ik gehoord (ik ga het nog zelf checken natuurlijk) dat dit een voorstelling is die iedereen met een jong hart (ongeacht de feitelijke leeftijd, maar wel 8 +) Moet Zien!
