Wie niet op de Pure Markt was om een pannekoek te eten, of een pizza, of in de zweefmolen te gaan, koffie te drinken of iets anders verantwoords te doen, heeft iets gemist! Gelukkig is er op 20 september een herkansing in het Amsterdamse Oosterpark.

De laatste Zomergasten, met Jaap van Zweden en...

ALLES KLOPTE.

Mooie avond!

Deze tip komt uit zo'n geen cent te makke-achtig programma. Waarin mensen die tot over hun oren in de schulden zitten gekapitteld worden door een strenge budgetmeesteres. Je kan eruit komen, als je maar op de kleintjes let, was de boodschap. Dus flessen allesreiniger met grote opening vervangen door flessen met klein gaatje, of overgieten, dat soort dingen. Maar een toptip vond ik echt wel, dat je je rol wc-papier plat moet trappen (of duwen, of knijpen), zodat het papier niet roetsj van de rol af dondert. Nu blokkeert de rol na een paar velletjes en...DAT SCHEELT. Is trouwens echt zo.

het ontbrak me volledig aan zin en tijd de laatste weken om te bloggen. Tijd: ik heb vannacht het manuscript (heet dat nog zo eigenlijk, in dit tijdperk?) ingeleverd! Zin: bedenk zelf maar iets.

Maar nu móet ik toch, voor het te laat is, iedereen opmerkzaam maken op een ontzettend leuke documentaire vanavond op Nederland 3: MOOIE BENEN (21.00 - 22.00 uur). Hij gaat over de 'meiden' van ADO Den Haag, één van de zeven clubs die in de Eredivisie strijden om de landstitel. Ik heb het over voetbal dus. Hansje Quartel volgde het team, dat voor het tweede jaar eredivisie speelt, een jaar lang, en dat is toch een potje leuk... Ik heb een voorvertoning gezien en kan hem van harte aanbevelen. Leve het vrouwenvoetbal, leve MOOIE BENEN.

Jan Groenteman, tekst, muziek, zang, uit de Paradevoorstelling LOS van Theater Oostpool.

soms wil ik alle rommel van me afschudden (karakterologische rommel ook) en vlucht ik naar een plek waar het leven is zoals het leven hoort te zijn. Naar de Familie Bofkont was dat weer eens. Was ik veel te lang niet geweest, en toen ik er, virtueel, weer even was, wist ik dat dat een familie was waar ik wel bij wilde horen. Ik ben lid geworden, oftewel begunstiger. Voor een klein bedragje per maand (of eenmalig) help je de ploeg mensen die zich uit de naad werkt om dieren, met name varkens, maar er loopt ook nog ander ongeregeld spul daar rond, een goed leven, inclusief een goed einde te bezorgen.

Ik dacht: ik doe weer eens een oproep.

Ga eens kijken op de site van de familie Bofkont, geniet ervan en, wie weet, heb je ook zin om bij de familie te horen. Op afstand, via je portemonnee dan...

Ineens werd ik overspoeld met allerlei reacties op mijn stevige kritiek op Zomergasten, met name op Margriet van der Linde. Ik begreep er niks van, het waren er veel meer dan ik normaliter krijg. Tot ik werd gebeld door SBS Shownieuws. Of ik naar aanleiding van een stukje in de Telegraaf mijn kritiek voor hun rubriek nog eens dunnetjes over wilde doen. SBS Shownieuws? Nou nee. Dank u.

Daar denk ik nou nooit aan, dat ik met mijn blog zelfs de Telegraaf (of Geen Stijl..) kan halen. Al was dit niet de eerste keer. Dat bracht me natuurlijk weer tot de vraag Waarom doe ik dit in godsnaam. Waarom hou ik mijn mening niet voor me, of tetter 'm lekker in de rondte aan een borreltafel? Voor de zoveelste keer: waarom schrijf ik een weblog? De vraag stellen is haar in dit geval niet beantwoorden: het is een drang, een uitvloeisel van jarenlang (een soort) journalistiek bedrijven, een drang om meningen de ruimte in te sturen, waar niemand er in feite op zit te wachten. Ik heb er meestal plezier in, soms, zoals nu, helemaal niet.

Mijn mening over Margriet van der Linden was ongezouten. Zuur, zoals ik las in een paar reacties. Jaloers (weer andere). Onterecht (vele). Eerlijkheidshalve: ik kreeg ook bijval. En ik ben behoorlijk ongenuanceerd (kort door de bocht heet dat tegenwoordig) van leer getrokken.

Wat mij dreef om zo kritisch te zijn is, dat ik dol ben op interviews, vooral goede, en dat ik echt blij ben als ik die hoor of zie. En dat ik Zomergasten natuurlijk het summum van gespreksmogelijkheden vind. Ik heb al gezegd wat ik van zondagavond vond. Maar vanavond zag ik twee interviewprogramma's waar ik juist heel blij van werd. In de familie, door Frans Bromet. En Kijken in de ziel door Coen Verbraak. Beide RVU. Kijk, dat is interviewen. Namelijk heel goed luisteren, heel goed en dwingend maar toch respectvol doorvragen, waardoor de geïnterviewden als het ware boven zichzelf uitstijgen. Dan vind ik het een feest om naar te kijken. Ben ik niet zuur, of jaloers. Dan geniet ik alleen maar.

En verder is het allemaal ook een kwestie van smaak. En tegen mezelf en alle reageerders zeg ik: over smaak valt niet te twisten.

Over. Sluiten.

"Vergeleken bij Afshin Ellian is Holman een kanon. (..) Geraaskal van een professor aan de Leidse Universiteit (..)" schreef mij Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid.

Afshin Ellian is columnist in Elsevier en hij schreef over de uitgave van het boek van Van Agt over het lot van de Palestijnen onder de kop Boek Van Agt is einde van uitgeverij De Bezige Bij het volgende: 

Per ongeluk verdwalend bij Het Gesprek zag ik een optreden van Mick Harren (wie?), die blijkt het lijflied van Wakker Nederland op zijn repertoire gezet te hebben, het volkslied van de zwijgende meerderheid.

Een paar brokken tekst, in willekeurige volgorde:

Word Wakker Nederland, het wordt voor wat gezond verstand,

Jij bent de ruggengraat van onze samenleving

Het wordt de hoogste tijd dat men je nu eens gaat waarderen

Laat je stem nu eind'lijk horen, laat ze weten wie je bent

Kom sta op laat je zien en neem het heft in eigen hand

Word wakker Nederland, voordat men je niet meer herkent

WORD WAKKER NEDERLAND!

ik heb de tekst niet precies paraat, maar als je dit ergens hoort brullen weet je bij welke Beweging dit hoort.

Het gebrul komt dus uit MICK HARREN.

daar zat je dan eindelijk, als Zomergast. Eerst rode vlekken in je hals van de spanning, maar al gauw bleek je bereid alles te geven wat ons, de kijkers, een mooie avond zou opleveren. Je had leuke fragmenten, je was jezelf en dat zou meer dan genoeg moeten zijn. Alleen: de hele mooie avond sloeg dood als een slecht getapt glas bier. Dat kwam niet door jou, dat kwam voor 100 % door de totaal humorloze, formele, oninteressante en onbekwame manier waarop Margriet van der Linden je door de avond loodste. Elke mogelijkheid om jou te laten sprankelen, elke kans om jouw persoonlijkheid te laten zien, elk glimpje emotie sloeg ze dood door slecht interviewen. Er werd nauwelijks gelachen, al jouw voorzetten werden niet 'ingekopt', we bleven met meer vragen zitten dan er antwoorden gegeven waren. Het was verbijsterend en ik snak ernaar om jou eens goed geïnterviewd te horen/zien. Zoals die keer door Raoul Heertje, dat rare leuke gesprek. Daar schitterde en lachte jij zo betoverend!  Of bijvoorbeeld door Martin Simek (daar is hij weer), van wie je een fragment liet zien. Een stuk gesprek met Piet Vroon, een meesterlijk klein stukje, waarover Margriet en jij volkomen ten onrechte beweerden dat Simek "te dichtbij" Piet Vroon kwam en dat Piet Vroon daar zenuwachtig van werd. Het tegendeel was waar: Vroon gaf zich volkomen over en Simek wist hem (zeker in het hele gesprek, maar zelfs in dit kleine moment) en ons echt te raken. Enfin, als Margriet van der Linden in haar pink iets van de kwaliteit Simek had gehad, was deze Zomergastavond met jou een feest geweest, waar jijzelf verrijkt uit was gekomen. En wij ook. Ik kan me niet voorstellen dat dat nu zo was. Ik niet in elk geval.

Bart schrijft me (en ik ben het erg met hem eens): Hallo, goedemorgen.... gisteravond kon je bij Maxim en Lamia van  Tante in Marokko goed zien wie die islamisten zijn;  prachtig deze programmamakers te zien interviewen. Zo kan je goed zien wie die Marokkaan (se) is waar we zo "bang" voor worden gemaakt door sommige media. Ik maak me geen zorgen.

Afgelopen zondag voeren mijn vrienden Erik, Berend, Martine en ik heel relaxed en gezellig op de Loosdrechtse Plassen. We haalden herinneringen aan dit of dat (we zijn allemaal redelijk op leeftijd, dus hebben redelijk wat herinneringen om te delen). Martine (Bijl) vertelde dat ze een column had geschreven in het maandblad Zin (wat ze trouwens al jaren doet) over haar zeilervaringen als kind. Ze stuurde de column op en ik vond hem zo leuk dat ik hem hieronder plaats. En me voorneem de Zin, alleen al voor haar columns, vaker te gaan lezen. Ik heb er de leeftijd voor, tenslotte. 

ZEILEN

door Martine Bijl

Had U vroeger iets te zeggen over de besteding van Uw vrije tijd? Als kind, bedoel ik. Nee hè? Natuurlijk – dat uurtje voor het slapen gaan, dan mocht je zelf weten of je ging puzzelen of lezen. Maar in de weekends deed je wat je vader en moeder deden, toch? Bij ons was het zo: mijn vader wilde iets, mijn moeder deed mee en aan de kinderen werd niks gevraagd. Zo moesten wij veel wandelen. In de Waterleidingduinen of in de Dolomieten. Uren lopen en een lunchpakketje mee. Ik heb daaraan overgehouden dat ik wel wil wàndelen, maar niet ver, en alleen ergens heen waar iemand anders een pannenkoek voor mij gaat bakken. Met appel èn suiker èn stroop. Beloond wil ik worden, want eigenlijk blijf ik liever thuis. Toen ook al, maar je hebt niks te zeggen als kind.

Later hadden we een boot: einde wandelen. Vaak moet ergens heen gegaan worden omdat het Er Is. Een huisje, een caravan, of heel naar voor alle betrokkenen: kènnissen met een huisje of een caravan.

In 2050 is eenvijfde van de Europeanen moslim. En Nederland, Spanje en Groot-Brittannië zelfs al eerder. Het aantal niet-westerse allochtonen loopt in Nederland nu al, volgens het CBS, richting 2 miljoen.

Voer voor de PVV, Wilders wil precies weten hoeveel het er zijn, hoe hard het gaat, hoe ze heten. En hij wil dat het kabinet de islamisering stopt. En de immigratie beperkt.

Ik heb ook nog een paar vragen.

Wat zijn moslims precies? Wanneer heet je moslim en hoe leef je dan precies? Alle 2 miljoen hetzelfde? Hoe gaan we ze herkennen? Moeten we ze herkennen? Allemaal een M in hun paspoort, of op hun jas? Baby Mohammed en baby Esmaa ook?  Zullen we in 2050 nog weten wie ooit als moslim te boek stond en zal ons dat iets kunnen schelen? Ben je Nederlander (of Fransman, Engelsman o.i.d.) of jood, christen, moslim, en dat allemaal op je eigen manier? 

Zijn alle ingeschrevenen bij een christelijk kerkgenootschap zwarte kousen-EO-leden? Gaan alle joden elke sabbath naar de synagoge? Zijn alle moslims fundamentalisten?

Zeggen getallen iets? En zo nee, moeten we dan blijven tellen?

Het Nederlands Tegelmuseum in Otterlo herbergt sinds afgelopen zaterdag de Badkamer van Kunststof, afkomstig van het NPS-radioprogramma Kunststof. De badkamer bestaat uit tegels die werden beschreven door bekende Nederlanders die te gast waren in Kunststof. Iedere gast wordt namelijk aan het eind van de uitzending gevraagd zijn of haar levensmotto met viltstift op een witte badkamertegel te schrijven. Ter gelegenheid van de 1500ste uitzending 

van Kunststof werd daar in december 2007 een hele badkamer van gemaakt.

De Badkamer van Kunststof is verplaatst naar Het Nederlands Tegelmuseum ter gelegenheid van de expositie 'Wijsheid aan de wand - tegelspreuken op aardewerk'.

De expositie is te zien tot 25 oktober 2009.
Nederlands Tegelmuseum, Eikenzoom 12, 6731 BH Otterlo.
Dinsdag t/m vrijdag 10.00 - 17.00, zaterdag, zon- en feestdagen 13.00 – 17.00 uur.

Vorige week mocht ik voor de NRC tv-recensies schrijven. Ik begon met een kritisch betoog over Zomergasten. Met Prem Radakishun. Hem vond ik leuk, ongebreideld, inspirerend. Margriet van der Linden kreeg van mij het predikaat "streng". Ik vond dat ze te geforceerd haar voornemen om Prem streng aan te lijnen uitstraalde.

Vanavond zag ik haar met professor Trudy Dehue, auteur van de Depressie-epidemie. Ik vond het razend interessant, mooie fragmenten, mooi betoog. En ik moet zeggen (helaas kan dat niet meer in de NRC) dat ik Margriet van der Linden nu juist wel goed vond: ernstig, geïnteresseerd, qua uitstraling meebewegend met de intelligente en leuke Trudy Dehue. Haar journalistieke talent had nu alle ruimte in plaats van het geforceerde voornemen van vorige week. Dit wou ik op mijn eigen vierkante millimeter even gezegd hebben.

Deze kitler heet echt Adolf!

Je bent ingenieur, je bent slim, je hebt een lieve vrouw en 3 kinderen, maar er zit ergens een steekje aan je los. Wat heet, je raakt in een verstandsverbijstering, kidnapt en vermoordt een man die jou in directe zin niks heeft gedaan, Gerrit-Jan Heijn, je zet levens op de kop, behalve dat van je eigen gezin/familie nog veel meer die van de vrouw en de kinderen van GJ Heijn. Je wordt natuurlijk gepakt, zit je tijd uit, tbs, wegens goed gedrag iets vervroegd vrij en je pakt je leven zo goed en zo kwaad als het gaat weer op. Je vrouw is je altijd trouw gebleven, fysiek en emotioneel. Ze is met je van Landsmeer naar Ruurlo verhuisd, werd oma en bleef je trouw. Je bent vandaag, heel stompzinnig, overreden door een graafmachine, in Vorden. Je gaf geen voorrang met je fiets. Eigenwijs tot het laatst.

Els Hupkes, beeldend kunstenaar en je liefhebbende vrouw, schreef over de schokkende tijd rond de moord, een mooi boek: De Kleine Britt. Ik heb haar daarover een uur lang in de Plantage geïnterviewd en was onder de indruk van haar trouw aan jou, die door bijna niemand werd begrepen. Ze praatte je daad helemaal niet goed, maar bleef haar liefde voor jou trouw.

Ik wens haar sterkte.