Journalisten hebben vaak last van een burn-out, las ik vandaag in de krant. Geen wonder, als je ze ziet hollen en rennen om flintertjes nieuws op te vangen met pennen, microfoons, camera's, zoals deze dagen over de crash van het Turkse vliegtuig. Ik zag vanmiddag bij één van de talloze persconferenties een oudere cameraman, die ik al jaren zie zwoegen en rennen om voor het Journaal beelden te maken. Zijn naam kent niemand, ik ben die ook vergeten, zijn gestalte zal misschien ook niemand ook opvallen, maar ik kijk al heel lang of hij nog geen burn-out heeft van zijn harde, onzichtbare werk. Hier staat hij, recht voor de hoofdpersonen van de persconferentie, zijn honderdduizendste klus te doen. In hem eer ik al zijn overal achteraan hollende collega's. Opdat wij maar bevredigd worden in onze nooit eindigende honger naar nieuws.

En zo slalomde de jonge Braziliaan Leonardo Ajax met een wonderbaarlijk mooi soort straatvoetbal naar de gelijkmaker tegen Fiorentino, dus de achtste finale in het UEFA-toernooi. En maakte ons Ajax-supporters even heel erg gelukkig!

op woensdag 26 februari 2009 geschreven, gecomponeerd en uitgevoerd door Jan Groenteman

in de overweldigende lawine van berichtgeving en nieuws over de vliegramp bij Schiphol viel me één klein zinnetje op, bij Pauw & Witteman. Mustapha, een jonge zakenman die het ongeluk als door een wonder had overleefd, vertelde oprecht en meeslepend door welke beproeving hij vandaag was gegaan en hoe gelukkig hij was dat hij zijn kinderen vanavond weer had kunnen omhelzen. "Ik heb de loterij gewonnen!" zei hij. Maar hij zei nog iets. Hij was zo bang geweest, hij had staan trillen als een riet. "Ik was net een mietje," zei hij, "een echt sukkeltje."

Ik ken heel veel stoere macho-mietjes. Sommigen heten misschien zelfs Mustapha, Mustapha!

(Halina Reijn en Hans Kesting, het Temmen van de Feeks. Shakespeare. Regie Ivo van Hove. Foto Jan Versweijveld. Toneelgroep Amsterdam)

Dat is nog eens goed nieuws voor de toneelliefhebbers die onmogelijk het rijke theateraanbod in ons land 'live' kunnen volgen maar dat wel zouden willen: NPS, VPRO en AVRO hebben een verbond gesloten met de Stichting Theater en Televisie en de theatersectie en gaan, vanaf september, toneelprodukties op de tv uitbrengen. Dat is geweldig! We zien al veel concerten, balletvoorstellingen en opera's op de televisie, maar die prachtige podiumkunst toneel was er eigenlijk nog niet. Een enkele klucht heel af en toe daargelaten. Eindelijk, eindelijk....

Het worden gespecialiseerd in beeld gebrachte voorstellingen (dus niet een camera achterin de zaal waardoor toneel op de televisie armoedig wordt), maar met regisseurs die weten hoe je een voorstelling fatsoenlijk in beeld brengt. Het zal anders zijn dan in het theater zelf, tenslotte is een voetbalwedstrijd op de televisie ook anders dan in het stadion. Maar wat heerlijk om Het Temmen van de Feeks (Halina Reijn, Hans Kesting), of De Koopman van Venetië nog eens te kunnen zien, of voor het eerst te kunnen zien. We hadden onlangs al de kleine voorstelling Smoeder en daar heb ik (voor de derde keer) erg van genoten. Toen zag je: HET KAN!

Hoge kijkcijfers zijn hier niet voor te verwachten, maar een hoog soortelijk gewicht van kijkers wel. Zoals altijd met kunst op de televisie. Het is geen Bananasplit, maar het is genieten met intensiteit!

Sean Penn!

http://www.youtube.com/watch?v=1dnM8v9aaR0

is de feestelijke band van Keez Groenteman. Heel erg leuk om te horen/zien! En dat kan dus zomaar.

In de categorie Goed Nieuws:  De Nederlandse Publieke Omroep (NPO) heeft de grote Oscarwinnaar Slumdog Millionaire aangekocht.

Dat heeft een zegsvrouw maandag bekendgemaakt. De tragikomedie over een jongen uit de sloppen van Mumbai die in een televisiequiz miljonair kan worden won zondagnacht acht Oscars, waaronder die voor beste film en regie.

De film maakt deel uit van een contract met distributeur Cineart dat veertien titels omvat. Twee andere films in het pakket wonnen zondagnacht ook een Oscar: de komedie Vicky Cristina Barcelona (met actrice Penélope Cruz) en het kostuumdrama The Duchess.

Daarnaast kocht de NPO van Cineart ook een aantal films dat voor een Oscar was genomineerd, zoals de animatie Waltz with Bashir en Gouden Palmwinnaar Entre les Murs.

En ik kan jullie melden: het zijn stuk voor stuk prachtige, of leuke, of amusante, of ontroerend films!

En dan neem ik aan dat b.v. de VPRO of de NPS Man on Wire, de documentaire over de koorddanser Philippe Petit die in 1974 45 minuten tussen de Twin Towers over een draad liep, heeft aangekocht. Die heeft ook een Oscar gewonnen! De man was blij!!! (Nog blijer dan de maker James Marsh).

uit De Volkskrant 21.2.09

Ik vond een minister van cultuur (& media) met een lederen hoed dansend op een boot op de gayparade al apart zal ik maar zeggen. Maar deze zelfde minister glunderend met een wekker van Wakker Nederland overstijgt die hoed.

Overigens wil ik er wel bij zeggen: als je de lach van Plasterk goed bestudeert zie je dat hij wel lacht maar niet jarig is (zoals een vriend van mij altijd zegt). Oftewel, boer-met-kiespijnlach???

het mooie gedicht van Willem Wilmink, Meisje met Anorexia, is door Herman van Veen gezongen. Rachne werd Hanna.

Gitaar waarschijnlijk Edith Leerkens, de vaste gitariste van Herman van Veen.

Ik moet wel zeggen, dat ik het gedicht veel mooier vind dan de vertolking. Errreg Herman-van-Veen zal ik maar zeggen!

Een zootje bij de NoordZuidlijn, een zootje bij Meavita, een zootje bij het CBR, een zootje in Den Helder, een zootje bij PCM, drie goede kranten die in hard/zakelijke Belgische handen dreigen te komen, de Telegraaf die dreigt macht te krijgen op de televisie....ik moet alle zeilen bijzetten om me niet gek te laten maken.

Dit is een grote garnaal op ware grootte, nogal klein dus. Maar op een groot doek zie je hem metershoog. Het is een slotbeeld van de fantastische voorstelling Garnalen Verhalen, van Hotel Modern. Dit is een bericht voor alle teleurgestelden die niet bij de (uitverkochte) voorstellingen konden zijn: ze komen terug. In Amsterdam, nog een hele week, in juni, in Frascati.

O, u weet nog niet wat ze doen, Hotel Modern? Geen trouwe lezers van mijn blog? De groep die met kleine "poppenhuis-spulletjes" en poppetjes en lampjes en troepjes en cameraatjes op een groot doek de meest betoverende verhalen vertellen. Na Kamp (Auschwitz), De Grote Oorlog (Eerste Wereldoorlog), Rococo (sexy onzin) was er dan nu het leven van de mens van dood tot leven en alles daar tussenin, in Garnalengedaantes. De mens de mens een garnaal.

Het is niet uit te leggen, maar dringend aan te raden.

Uit: NRC Handelsblad.

En: geweldige film!!

Zou ze echt willens en wetens en volledig bij haar verstand dat boeket van Sjuul Paradijs in ontvangst hebben genomen? Wat is het soms toch erg om een oud monument te zijn....

Jammer genoeg ga ik er niet over, maar het moet toch raar lopen wil de documentaireserie Van Moskou tot Magadan (VPRO, Jelle Brandt Corstius en Hans Pool) de Nipkowschijf ontgaan.

elke zondagavond, N 2, 20.10 - 21.00 uur, voor In Europa.

Je kan niet elke dag een gouden ei leggen, zegt een kennis van mij altijd om me op te beuren na een zoveelste mislukking. Dat dacht ik troostend toen ik Pauw & Witteman vanavond zag met Philip Freriks en echtgenote. Ik was nog maar net bijgekomen van de niets ontziende liefde van Onno Bosma voor zijn Ella V. en nu weer Philip met zijn echtgenote Lily. Zij houdt erg van katten en schilderen, hij houdt erg van schrijven en van haar. Die mix is tamelijk desastreus, althans, voor zover ik het vanavond op de televisie zag. Lieve schilderijen, lieve poezen (natuurlijk), lieve verhaaltjes erbij (denk ik), maar dit onderwerp oversteeg het idee Philip-Freriks-altijd-leuke-gast-en-bovendien-aardige-collega niet. RTL-Boulevard? Tijd voor Max? DWDD? Ach, nee, te licht voor ons. 

Ik heb vanavond een paar dierengedichten mogen voordragen. En één drong zich onweerstaanbaar op tijdens het poezeninterview door P & W. Ik bedoel, als je toch iets over poezen wil zeggen....

Van Willem Wilmink:

Misschien is het jullie opgevallen, maar hoe guurder het klimaat buiten wordt, hoe meer behoefte ik heb aan kunst. Alle vormen, alle soorten, alle maten. Van de Matinee op zaterdagmiddag tot en met Ciske de Rat, van Garnalenverhalen en Spinoza tot en met poëzie. Alles helpt om me te wapenen tegen nachtmerries over Wakker Nederland.

Een gedicht van Judith Herzberg (uit haar prachtige nieuwste bundel Het vrolijkt, uitg. De Harmonie) geeft vorm aan mijn ongerichte gevoelens hierover:

ALLES WAT DENKBAAR IS

Alles wat denkbaar is fladdert en flitst.

Geen la om het in op te slaan

laat staan sorteren. Wij zoeken

toevlucht in wat al is gevangen,

gedresseerd: boek, film, toneel,

elk getemd deel van fladderend

flitsgeheel.

En omdat ik zo enthousiast ben over deze dichtbundel, nog één. Het is onmogelijk een 'favoriet' gedicht uit te kiezen, ze vechten alle 48 om deze eretitel. Dit gedicht is voor iedereen die vandaag is verhuisd.

MEN VERHUIST

Men grabbelt naar de sleutel in de tas.

Men weet dat deze ene precies past.

Men doet de voordeur open, mens hand

vond al de lichtknop op de tast.

Het licht gaat aan. Men vult

de ketel. Precies zoals altijd

zo denkt men zou men denken als

dit de laatste keer niet was.

en tot slot:

internetkunstenaar, mij getipt door Tilly. Wonderlijke, spannende site!

Er is een rel ontstaan over Jane Goody, de Ster van de Engelse Big Brother (op de foto nog met dik haar, nu kaal door de chemo). Eerst had ze al opzien gebaard door als volks ongeleid projectiel een Indiase actrice racistisch en populistisch verrot te schelden. Toen schokte ze iedereen door de boodschap dat ze baarmoederhalskanker bleek te hebben met grote tranen in het BB-huis (dus voor de camera's) te ontvangen. En die nu besloten heeft haar stervensproces ook in het Huis te laten zien. Er wordt wereldwijd onthutst op gereageerd. Dat doe je toch niet, zulke intieme emoties, met name over de dood, je eigen dood wel te verstaan, delen met die grote anonieme buitenwereld (waar ik toevallig niet bij hoorde, want ik kende haar en haar casus helemaal niet, tot nu toe). 

Ik heb wel regelmatig, vroeger, naar Big Brother gekeken. En ik heb er vaak onthullende, intieme, mensonterende scènes in gezien. Onsmakelijke vrijpartijen, maar, erger nog, onsmakelijke intriges, leugens, bedrog, verraad. Veel stompzinnigheid en platheid. De mens in zijn ware gedaante, zullen we maar zeggen. Althans, een groep mensen in hun ware gedaantes. Interessant wel, vaak amusant ook.

Dan vind ik de overwegingen om de uiterste consequentie van het concept van het programma te nemen, om de emoties rond het veel te vroege einde van je leven te delen met die buitenwereld, het idee dat het geld dat je hieraan over zult houden je kinderen verzorgd achter kan laten eigenlijk niet schokkend of minderwaardig.

Als je A zegt tegen Big Brother, als we allemaal A zeggen door er in grote getale naar te kijken, mag je van mij ook B, Big Brother, zeggen.

Omdat ik vrijdagavond in Utrecht wat gedichten mag voordragen, over dieren, heb ik een stapel dichtbundel gegrasduind om een mooi boeket gedichten samen te stellen. Toen stuitte ik, in een heerlijke verzamelbundel van gedichten en liedjes van de Meesterdichter Willem Wilmink (helaas overleden) op een gedicht dat niet over dieren gaat maar over een meisje Rachne, dat anorexia heeft. Ik vond het zo ontroerend dat ik het hier post.

Rachne, wat mij in stand hield

als mijn wereld haast verging,

was altijd mijn vermogen

tot bewondering.

Bewondering voor steden

en kerken die ik zag,

voor de muziek van Shubert

en Offenbach en Bach.

voor Mozart, die gedachten

zo vrijuit stromen liet

dat verdriet tot geluk werd,

geluk tot blij verdriet

en voor de dichter Nijhoff,

die onder woorden bracht

hoe hij dichtbij zijn moeder

keek naar 't geheim der nacht.

Bewondering voor een liedje

over het Rembrandtplein,

bewondering voor de meisjes,

alle meisjes die er zijn.

Bewondering voor de Lieve Heer,

die bloemen bloeien laat

en vogeltjes doet fluiten

terwijl Hij niet bestaat!

Als je aan de overkant bent,

is bewondering dan geen brug

naar gewoon weer eens wat eten?

God, lieverd, kom terug.

was er een diepe crisis. 1929. Anders, natuurlijk. Armoede erger. Werkloosheid erger. Ontevredenheid alom. De linkse kerk verketterd. Rechts bloeide op een ondergrond van angst en ontevredenheid. En...hoe liep dat toch ook al weer af? Hoe zijn we er toen ook alweer in geslaagd het land weder op te bouwen? Was dat niet in de jaren na 1945 pas? Toen de wakkere krant van Nederland een tijd niet mocht verschijnen? 

Crisis. werkloosheid. Wakker. Nederland.

Wake up, het is geen 1940, het is 2009!!!

De lekkerste banketbakker van de wereld (ik ken eigenlijk alleen maar banketbakkers in Amsterdam en dan nog maar een paar) is volgens mij banketbakkerij Holtkamp aan de Vijzelgracht in Amsterdam. Spectaculair in zijn eenvoud en verfijnde smaak. Alles mooi, niks te zoet.

Nu zag ik in het Parool dat ze een bonbon hebben ontworpen, in opdracht van galerie Delaive (Spiegelgracht) met een schilderij van Karel Appel erop. Oiseau (1951) in melkchocola en nougat. Op de Tefaf in Maastricht, de belangrijke kunst- en antiekbeurs (13 t/m 22 maart) zal Delaive deze speciale bonbon uitdelen. Gratis. Het schilderij in kwestie wil hij op de Tefaf verkopen. Vraagprijs € 375.000. 

foto: Han Nefkens

Ik verheug me op de komst van Wakker Nederland, de spin-off van de krant van Wakker Nederland, in het publieke bestel. De hoogste baas van de publieke omroep, Henk Hagoort (ex-EO), heeft de Wakkeren een kontje gegeven door te zeggen dat de huidige publieke omroep 3 Volkskranten maakt. En dus was de wekker gezet. De Telegraaf gaat televisie maken! Het antwoord op de 3 Volkskranten (Buitenhof, Nova, Netwerk, Eén Vandaag, Pauw & Witteman, Knevel & vd Brink, Knevel, Kruispunt, Het Vermoeden, Helder, Soeterbeeck, allemaal Volkskranten). Ik hoorde de initiator/hoofdredacteur van de Telegraaf Jules Paradijs als lokker aankondigen dat Wilma Nanninga en prof. Smalhout eraan gaan meewerken. Ik kan niet wachten! Ze moeten nog wel opboksen tegen Bananasplit, Boer zoekt vrouw, de Palingsoap, Mooi! Weer de Leeuw, en nog zo wat Volkskrantachtig amusement. De Telegraafversie van Bananasplit. Ik ben echt benieuwd.

Ze zullen hun ledendrempel wel halen, want de abonnees van de Telegraaf krijgen de € 5,72 entreegeld eigenlijk kado, want als korting op hun Telegraafabonnement terug. Zo is de AVRO ook ooit groot geworden: door de abonnees van de Televizier(gids) AVRO-sluiklid te maken. Niet Volkskrant-like, wel handig.

Kom maar op, Paradijs! En ga het hele pakket vooral zelf presenteren, ik zou geen betere weten!

werd vandaag 100 jaar. Ik zing in gedachten voor haar: honderd jaren leven honderd jaren leven honderd jaren leven in de gloria....

Ze is nog goed bij, woont nog op zichzelf, leest 2 kranten per dag en volgt de nieuwsprogramma's. Maar ze wil geen publiciteit meer, ze heeft er altijd een lichte hekel aan gehad als 'held' afgeschilderd te worden; natuurlijk, ze was de dagelijkse lifeline van de familie Frank met de buitenwereld, ze heeft de dagboeken en -schriftjes van Anne bewaard voor de nagedachtenis, natuurlijk was dat gevaarlijk en natuurlijk was ze een 'held'. En in haar eren we alle grote en kleine helden die toen in stilte hun leven waagden, met grote moed en moraal, dank zij wie o.a. ik dit stukje kan schrijven.

Antoinette Hertsenberger lijkt mij een leuke vrouw. Intelligente, aangename presentatrice (Radar, Opgelicht), ik kijk erg graag naar haar. In Het Parool van jl. zaterdag antwoordt ze op de vraag Hoe kan het dat een radionele journalist als u Zevendedags Adventist is?: "Dat idee komt voort uit de mythe dat je niet zowel gelovig als intelligent kunt zijn. Ik denk dat dat wel kan, zoals veel mensen over de hele wereld. En die wereld is groter dan de grachtengordel, waar een dwingend secularisme heerst."

Ik denk zelf ook dat je kunt geloven en intelligent kan zijn en ik woon in de grachtengordel. Daar wonen vele duizenden mensen, die allemaal zo hun diverse opvattingen hebben. Ik heb nog nooit met mijn buurtgenoten een pakket van meningen en regels opgesteld. Ik denk dat als je in de z.g. Biblebelt woont (zeg maar de Veluwe), je ook je eigen individuele opvattingen kan, moet hebben over van alles. Eigenlijk net als in de grachtengordel.

Must see: in het Van Gogh Museum in Amsterdam: de kleuren van de nacht. De nachtschilderijen van Vincent van Gogh en tijdgenoten.

Starry Night door DonMcLean

Eigenlijk is het een jeugdvoorstelling. Spinoza (in exile), door Huis aan de Amstel. Tekst (en spel) Roel Adam, regie Liesbeth Coltof. Voor de kenners een garantie voor kwaliteit, dit tweetal, samen met de hele groep die zo'n voorstelling maken.

Het is een 16+-voorstelling. Dat betekent voor IEDEREEN ouder dan 16 jaar, maar dan ook iedereen. Ik heb hem vanavond gezien en raad iedereen aan om erheen te gaan. Een jongen achter me zei: het stuk is me aangeraden omdat het over nadenken gaat. En dat is precies wat het is. Het gaat over nadenken, over rede tegenover religie, over denken tegenover geloven, over vragen tegenover alle antwoorden weten. Over allochtonen toen en nu, over Vincent en Theo van Gogh, over Rembrandt en Willem Nijholt, over alles en iedereen.

En dan nog ongelooflijk mooi van vorm, geestig, muzikaal, beeldend. Ik wist eigenlijk niets over Spinoza, maar door deze voorstelling wil ik meer van hem weten/lezen. Ik heb op het Spinozalyceum gezeten, 55 jaar geleden. En nu pas vraag ik me af Wat betekende Spinoza voor ons, wie was hij? Hieronder post ik een stuk van een interview met regisseur Liesbeth Coltof. Op de site van Huis aan de Amstel kan je zien waar, tot eind maart, deze fantastische voorstelling te zien is.

voor de fans van Jan Groenteman (tekst, muziek, uitvoering)

De weduwen van Anton Heyboer, de polygame schilder, moeten om de tafel gaan zitten met de dochter van de dode kunstenaar, om de erfenis te verdelen. Dat hebben ze altijd geweigerd, maar dat heeft de rechter in een voorlopig vonnis beslist. De dochter is de enige nog in leven zijnde bloedverwant, maar de bruiden betwisten haar recht op een kindsdeel, omdat Heyboer dat zelf zo had beslist. Nu is de vraag: hoeveel geld is er? Bijna niks, zeggen de bruiden. Miljoenen, zegt de familie, bijgevallen door de kunsthandelaar die jarenlang zijn werk verkocht. Er waren dagen, zegt hij, dat ik 30.000 gulden door zijn brievenbus moest gooien. Er moet veel geld zijn. En dan het bewijs: "hij baadde in Spa Blauw."

vechten om de eer in mijn ziel. Die Wilders! Daar kunnen geen spindokters, communicatie-adviseurs, woordvoerders, politicologen, partij-ideologen of wie-dan-ook tegenop: hij is de keizer van de eenvoud in het trekken van alomvattende aandacht. Zijn boodschap is even simpel als griezelig, het effect is voor hem meer dan  bevredigend, maatschappelijk meer dan desastreus.

Hij ziet kans om met een goedkoop vliegretourtje overal onrust te zaaien, in Engeland, onder de moslims (die weer angstaanjagerij op hun brood krijgen, langs een omweg, zelfs zonder een pink tegen Wilders of zijn Fitnavod op te heffen), onder iedereen die vindt dat een parlementariër in vrijheid zijn ding moet kunnen doen in een beschaafd land.

Het is ongelooflijk stom van Brown om Wilders te willen weren uit Engeland. Er had geen haan naar hem gekraaid als dat niet was gebeurd. Hoe minder Wilders gewild wordt (de Antillen, het Verenigd Koninkrijk nu), hoe meer garen hij spint. En dat is naar garen. Dus laat hem overal zijn filmpje tonen en laat hem lekker tegen de wind in pissen. 

Ik had er lang niet aan gedacht, maar ik kreeg weer 2 fijne nieuwe katten-die-op-Hitler-lijken (Kitlers) toegestuurd. Gewoon, voor de gezelligheid, post ik ze.

Het slechte nieuws is dat 2700 banen verloren gaan bij de ING-bank, door de overgang van Postbank naar ING.

Het "goede" nieuws is dat Jan Mulder zijn schnabbel houdt. Dat maakt veel goed.

Camille Eurlings, hakketakkend over de tikketaks.

Geen touw aan vast te knopen!

uit de Volkskrant:

Op één van de onvolprezen digitgale themakanalen (Spirit) werd een programma herhaald uit 1996: Het LEVENSLIED, een twee-gesprek tussen Carry Tefsen (nu gloriërend als Opoe in Het Vrije Schaep) en Pim Fortuyn. Misschien was het geen opzienbarend gesprek, maar ineens, onverhoeds, Pim Fortuyn weer zien, heel levend, heel beschouwelijk, heel innemend en heel sexy, was wel opzienbarend.

Ze hadden het over inspiratie, over de opdracht in het leven ("ik zie het als mijn opdracht LERAAR te zijn," zei Pim Fortuyn), over de dood. Pim Fortuyn had een jonge vriend aan aids verloren. Het viel hem op hoe mooi en rustig en ontspannen zijn vriend was, eenmaal overleden. En hoe hij zich daar zelf ook wel op kon verheugen, dat de dood ontspant, mooi maakt, dat al het lijden dan van je afvalt.

En dat juist hij dat zo blijmoedig zei, ontroerde me. En deed me voelen hoe ik zijn aanwezigheid mis.

Sophie op 3 heet het programma op zondagavond (BNN), waarin Sophie Hilbrand praat over heikele onderwerpen met heikele mensen. Neonazi's, hooligans, gevangenen... Vanavond waren het anorexia-patienten. Een jongen, een paar meisjes. Hartbrekende verhalen over de eetstoornis, over de angst voor voedsel, over onzekerheden, waanideeën over het lichaam, hunkering naar aandacht, naar liefde, naar applaus voor je inspanning om niet te eten. En Sophie deed dat, meer nog dan ik in andere programma's in deze serie zag, met grote gevoeligheid en toch met de nodige kritische afstand en nieuwsgierigheid. Erg goed!

vraag van Sophie aan Jasmin: moddervet of dood?

Antwoord Jasmin (nauwelijks hoorbaar): dood.

zo bleek gisteravond, bij de uitreiking van de Bafta's (voorbodes van de Oscars) bij de BBC. SIR Mick Jagger, toch een eind in de zestig I presume, mocht er nog wezen! Wat een beetje haarverf toch al niet kan doen voor de heren!

De prijs voor de beste film ging overigens naar... Slumdog Millionnaire.

Tjeerd en Piet.

Ze waren buurjongens, hartsvrienden. Allebei gek op muziek. Piet zou drummer worden, Tjeerd gitarist. In Amsterdam-oost, de Watergraafsmeer, waren ze onafscheidelijk. Jammer genoeg kreeg Piet op zijn 13e leukemie, op zijn 15e stierf hij. In 1993. Tjeerd ging door. Met muziek, met zijn gitaar. Hij zou beroemd worden, een ster op de poppodia. Tjeerd Bomhof, van de band VOICST. Vorige week zag ik hem bij de Vrienden van Amstel Live.

Piet Groenteman was mijn neefje. Tjeerd Bomhof was zijn vriend.

Waarom ben ik trots op Tjeerd? Nou gewoon. Omdat.

De niet-christelijke programmamaker Martin Simek gaat bij de Evangelische Omroep een serie van het programma De Verandering presenteren. Dat bevestigde de EO vrijdag.

Weer zo'n eigenaardig bericht. Natuurlijk vind ik het prettig dat Martin Simek weer ergens te horen zal zijn. Overigens mis ik hem meer op de radio dan op de televisie, maar dit terzijde.

Maar bij de EO??? Wat zijn die toch listig bezig. Hun bestaansrecht is het woord Gods verbreiden, op welke manier danook. Maar het doel heiligt wel veel middelen tegenwoordig. Eerst Maarten van Rossem laten freewheelen door de VS (vond ik een beneden-van-Rossems-maats programma overigens), toen applaudisserend reageren op Andries Knevels move richting Darwin, en nu Martin Simek onderdak bieden... Simek gaat De Verandering presenteren. Andries Knevel opvolgend. Gesprekken over het geloof. Kan boeiend zijn. Ik had hem liever bij de humanisten, of bij zijn eigen RVU gezien.

ik had het al, vanochtend, toen ik het Magazine van de Volkskrant las, met een voorpublikatie van het nieuwe boek van Martin Bril: Mijn Leven als Hond(uitgeverij Prometheus). In het stuk, het eerste hoofdstuk,  in het Magazine beschrijft de hond van Martin Bril een stuk van de ziektegeschiedenis van zijn baasje. En doet dat zo prachtig, dat ik toch met tranen in mijn ogen bij mijn garagemonteurs Kees en Kobus (die een kleine reparatie aan mijn auto verrichtten) in de loods zat. En thuis gekomen (na de fantastische film Revolutionary Road gezien te hebben) vond ik het volgende mailtje: Moet je direct lezen   "Mijn baas is ziek" midden in het Volkskrant magazine... geroerd en begaan met Martin Bril Wat een prachtige manier om dit beroerde en hemeltergende gevecht met zo'n ziekte te be en omschrijven. 

Ik was al linea recta naar de boekwinkel gehold om het hele boek te kopen en kan niet wachten om het te lezen. Het zijn overigens dierenverhalen. Martin Bril wordt steeds meer de MEESTERschrijver van deze tijd. Hij moet overigens natuurlijk wel beter worden, want we willen nog heel lang van hem genieten!

Dafne Westerhof mailde me:

Dag Hanneke,
Zeus (3 maanden) heeft er sinds zondag een vriendje bij: Stiertje Herman (1 week oud).
Zeus is inmiddels een osje en Herman gaat dat ook nog worden.
De mannetjes gaan hier twee oude wijze ossen worden.
Zomaar, om je even te laten zien. Ze zijn zo mooi.
Dag!
Dafne & Familie Bofkont

Er is echt sprake van een wijze grijze golf van oud-politici tegenwoordig.

De één na de ander komt tot late bloei. Waar ze vroeger als bewindslieden ook draaiden en kronkelden en politiek geharnaste standpunten innamen, laten ze nu hun verlichte lichtjes schijnen over de verwarrende gebeurtenissen in de politiek. 

Eerst hadden we Van Agt, over de Palestijnen.

Toen Lubbers, over vluchtelingen.

Toen Van den Broek, ook over Israël/Palestijnen.

Ruding, over de kredietcrisis.

Nu hadden we Van Mierlo, over de oorlog in Irak.

En vanavond was daar weer Bolkestein, ook wijs en grijs, over Irak.

De wijsheid komt met de jaren kennelijk. Beter laat dan nooit.

Maar het zal toch niet gebeuren dat we over een paar jaar ook met instemming naar Balkenende zitten te kijken??

In het (leuke) kunstprogramma Opium van de AVRO (woensdagavond, Nederland 2, 21.25 uur, gepresenteerd door Cornald Maas) was vanavond Paul de Leeuw te gast. Onderwerp: de omstreden comedyfilm Spion van Oranje. Ik heb de film (nog) niet gezien, het is een komische actiefilm schijnt het. Hoe was het werken eraan, vroeg Cornald aan Paul. Hard werken, was het antwoord. In elk geval niet twee weken lang met witte wijn aan een tafeltje zeuren over je relatie, zoals in Nederlandse films wel gebeurt.  Tot zover Paul de Leeuw.

En ik dacht ineens: hij zal toch niet de film TUSSENSTAND bedoelen, waarin Marcel Musters en Elsie de Braauw anderhalf uur lang vechten (zeg maar praten met witte wijn) over hun relatie. Een Nederlandse film, ja. Maar een GEWELDIGE film. Als je die ooit nog ergens te pakken krijgt (dvd): ga hem zien. Magistraal gespeeld, geregisseerd (Mijke de Jong), gefilmd... Het is geen Spion van Oranje, maar wel een heel goede Nederlandse film.

Maar ik denk niet dat Paul die film bedoelde. Welke dan wel??

ik zou totaal ongeschikt zijn voor de politiek. ik heb bewondering voor iedereen (nou ja, voor de één meer dan voor de ander natuurlijk) die voor de publieke zaak in de Kamer zit, meer nog dan in het kabinet. Wat ik vandaag zag, bij het Kamerdebat over al dan niet parlementaire onderzoek over de oorlog in Irak, vervulde me met plaatsvervangende schaamte. Alle grote holle bolle woorden over de macht van het parlement, over het laatste woord aan het parlement, over de onafhankelijkheid van de Kamer en de controlerende functie ervan, vervlogen zienderogen. De coalitiepartijen, onder aanvoering van een voor mij draaiende en leugenachtige Balkenende, stemmen voor de commissie-Davids, de oppositie betoogt vurig dat er een enquête moet komen. En WAAROM OOK NIET??? Wat moet verborgen blijven? De commissie, zegt Balkenende, zal alle vragen kunnen stellen die er gesteld moeten worden. Het probleem is alleen, dat niet alle antwoorden gegeven hoeven worden, er wordt namelijk niet onder ede gehoord. En de openbaarheid speelt zich af achter gesloten deuren, ook al niet erg aantrekkelijk. Het was een machteloos makend debat, vandaag, in de Kamer. Ik zou huilend van schaamte het pand hebben verlaten, als ik - bijvoorbeeld - achter de rug van mevrouw Hamer had moeten zitten en meestemmen.

Enige winst van vandaag: Pechtold zal hoop ik enorm stijgen in de peilingen. Wat is die man goed!

En waar was Rita Verdonk nou weer???

Eén van de heerlijkste plekken die ik ken is wel de huishouding van de Familie Bofkont, een hemel voor varkens en andere lieve dieren die door Dafne Westerhof gemanaged wordt, vlakbij Amsterdam. Je kan erheen, je kan er bedrijfsuitjes doen, of workshops, of gewoon even tot rust komen in de armen van de varkens. Op Olivia's Kiekjes lees je een verslag.

dit is overigens een kalfje en geen varken. Ook een bofkont.

En...zet de site van de Bofkonten bij je favorieten, het is goed om er af en toe even aan te ruiken!

indrukwekkend betoog van minister van staat Van Mierlo (Pauw & Witteman) over het afwijzen van een parlementair onderzoek inzake de oorlog in Irak door regering en coalitiepartijen. Er wordt een belangrijk recht op informatie door de volksvertegenwoordiging verkwanseld. Het parlement (de Tweede Kamer) laat dat gebeuren, en dat is eigenlijk nog veel erger dan dat de bewindslieden vasthouden aan een onderzoekscommissie. We hebben als bevolking recht op een parlementaire enquete en dat recht wordt ons ontnomen vanwege politiek opportunisme, betoogde Van Mierlo. Het zou wel eens tot een ontluisterende uitkomst kunnen leiden, als onder ede en in alle openbaarheid - dus in een parlementaire enquete - vragen gesteld kunnen worden en antwoorden gegeven moeten worden. En dat zou best eens het einde van dit kabinet kunnen betekenen.

Van Mierlo eindigde met een mooi lesje parlementaire politieke praktijk: de dodelijke omhelzing tussen controle en macht: de regeringspartijen moeten tot elke prijs voorkomen dat de regering valt, de oppositie zal alles in het werk stellen om ondanks dit risico te vechten voor wat zij vindt dat moet gebeuren.

Die enquête gaat er niet komen, dus.

tekst, muziek, uitvoering JAN GROENTEMAN

voor een lekkere topavond met meezingen en genieten tot je erbij neervalt, bijvoorbeeld van de MEESTERLIJKE vertalingen door JR zelf, moet je naar Jan en An! Waar, wanneer, waarom: ga naar www.janrot.nl

of het voorproefje:

...waar was je nou, vanavond, bij Pauw & Witteman?

Vorige keer was je zo'n grote jongen, toen je Ella Vogelaar de grond in kon boren. Waarmee zij met jouw hartelijke hulp haar graf groef?

Nu lag de bal voor het doel en had je hem alleen maar in te schoppen: Mariëtte Hamer, die allang weg had moeten wezen, zat als een dolgedraaide praatmachine draaikonterij te verkopen, en je liet het Alexander Pechtold helemaal alleen opknappen om haar af te serveren. Hij moest in zijn eentje de noodzaak van een parlementair onderzoek naar onze deelname aan de oorlog in Irak bepleiten, zij vond het coalitie-compromis van een commissie-onderzoek voldoende en jij... jij hield je mond.

Gemiste kans!

ps: welke mediatrainers draaien die PvdA-politici eigenlijk zo dol?

Vanavond, zondagavond, om 20.15 uur, Nederland 2: Van Moskou tot Magadan, absurde verhalen uit Rusland bij elkaar gesprokkeld door de journalist Jelle Brandt Corstius. Machteloze burgers die - tot BC's verbazing - met ongekende apathie overheids-onrecht over zich heen laten komen. "Je kan toch IETS doen, protesteren ofzo!" roept hij op een moment uit. Maar de verre overmacht lijkt onaantastbaar en onbereikbaar voor de plattelandsbewoners in Rusland.

Even later, zondagavond, om 21.45 uur, Nederland 2: Zembla. Drie kleine ondernemers die ten onder gaan door de willekeur, de machtswellust en de oneerlijkheid van de overheid. De ondernemers hebben geprotesteerd, geprocedeerd, eigenlijk hadden ze gelijk, maar door door manipulaties van hun plaatselijke overheden hebben ze dat gelijk niet gekregen en toch alles verloren. Hun bedrijven, hun inkomen, hun gevoel voor rechtvaardigheid. Dit was de NEDERLANDSE overheid, niet de Russische. Vanavond vroeg ik me even af: what's the difference?

Op uitzendinggemist.nl zijn beide programma's nog te bekijken. Aanrader als je ze nog niet gezien hebt.