tot en met 5 april, Joods Historisch Museum in Amsterdam, een prachtige fototentoonstelling van het oeuvre van Bert Nienhuis, de 'hoffotograaf' van Vrij Nederland. Werk dat al zeker dertig jaar lang om ons heen is, vooral in Vrij Nederland, maar ook op talloze boekomslagen. Nu, in het licht van de expositie, realiseer je je ineens hoe fantastisch Bert Nienhuis mensen en situaties in de ziel gekeken heeft en aan ons heeft laten zien.

In het JHM een schat aan portretten, sociale reportages, zelfs een paar landschappen. Mooi geëxposeerd. Echt indrukwekkend.

Hieronder een willekeurige greep uit de schatkamer.

door een tip van een vriendin heb ik contact gelegd met een soort Char voor poezen, MD. Zij kan contact leggen met zoekgeraakte poezen. Nu ben ik al zes maanden Rebbelientje kwijt, die is zomaar, in juli, weggegaan en niet meer thuis gekomen. Weliswaar heb ik inmiddels Ping Pong Annie in huis gehaald, bij de eenzame poes Piet, maar die zoeke poes zat me toch niet lekker. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ze dood is, maar toch... WAAR IS ZE?

Het 'medium' MD heeft contact met haar gezocht en gekregen en deelde me vanavond mee, dat Rebbelientje prima in haar grijze velletje zit, zich kiplekker voelt ("OK"), maar een zwervend bestaan leidt . Ze scharrelt haar kostje hier en daar bij elkaar. Ze wil wel weer naar huis, maar is bang dat ze er niet meer in mag omdat ze al zo lang weg is. Ze schaamt zich een beetje. Ze leeft in de buurt van een markt, een "vlooienmarkt" zegt ze, en ziet een opvallend groot wit gebouw. En een kerk. Verder straatvegers, honden, paarden en wagentjes, fietsers. Ze komt terug zegt ze, maar volgens de poezenChar is ze "een avontuurlijke eigenwijze tante." 

Al met al: ik denk zomaar ineens dat Rebbelientje rond het Waterlooplein zwerft - dat is niet heel ver weg -, af en toe ergens binnenglipt, bij de haringkar of de friteskraam lekker snackt, of bij de Albert Heijn, of bij free lance-poezenvrienden; ze ziet denk ik de Stopera (wit) en de Mozes en Aäronkerk; ik denk dat ze vast en zeker vandaag of morgen mijn straatje weer in komt lopen, want, zegt ze, "ze weet de weg." En ze schijnt me te missen.

Kijk, dat horen we allemaal graag. Of ik het allemaal geloof? Ach, zoals dat gaat met geloven: als je het graag wil, geloof je het ook.

Poes Piet

Ping Pong Annie

- de vertrouwde coupe soleil van Matthijs van Nieuwkerk is weer terug! Hij was gelukkig afwasbaar gehaarverfd.

- Jan Mulders haar is nu egaal hazelnootbruin geverfd. Hij zou echter aan zijn verf-couffeuse moeten vragen of er aan de slapen een ietsepietsie grijs aangebracht kan worden. Een man van rond de zestig móet een beetje grijs worden, anders leidt het de aandacht teveel af van wat hij eventueel te zeggen heeft. 

Vanavond mocht Viggo Waas (Niet Uit Het Raam, De Ploeg, Johan Cruijff) aanschuiven bij Pauw & Witteman. Hij kan namelijk niet alleen Johan Cruijff imiteren, hij kan veel meer. En hij wil veel meer. Nu, na geheide successen met NUHR en De Ploeg (Ben Hur) met mooie liedjes en een stevige band de theaters langs. Waar de zalen soms half vol zitten. En wel met.... VEEL VROUWEN. Lachen aan tafel. Hoe zou dat komen? Suggestie: omdat Viggo Waas een lekker ding is. Viggo liet het zich een beetje aanleunen. Ja, inderdaad, de overgrote meerderheid was vrouwen. Af en toen een man. Maar...

Maar WAT ZOU DAT??? dacht ik. Vrouwen gaan nou eenmaal graag naar het theater. Liever dan mannen. Vrouwen lezen ook meer, kopen meer boeken, als er literaire avonden zijn zitten de zalen en zaaltjes ook vol met vrouwen. En geen vrouwen van zestien. Nee, vrouwen van 30+. Daar wordt altijd nogal minachtend over gedaan, vooral door mannen. En dat maakt me altijd boos. Wees blij dat vrouwen dat doen. Ze kopen kaartjes, ze kopen boeken, niks mee mis. Niet misser dan seizoenskaarten voor je voetbalclub hebben denk ik zo. Toen ik een maand toneel speelde (Sexappeal, weer te zien in het hele land in april en mei....) schamperde mijn collega ook nogal eens: Je publiek zit er weer, Hanneke. Dan kon ik het nooit laten om te zeggen: WEES BLIJ.

Omdat ik twee tentoonstellingen heb aanbevolen (zonder ze gezien te hebben) kreeg ik er meteen een heleboel tips bij. Maar deze, uit Den Bosch, post ik. Zomaar.

Een mooie tentoonstelling die ik even bij je onder de aandacht wil brengen is de tentoonstelling in het Noordbrabants museum in Den Bosch over "de ideale vrouw".
De ideale vrouw is een ode aan de vrouw in historische beelden, schilderijen, videofilm, interviews, foto's (3 indrukwekkende van Rineke Dijkstra)en citaten.
Zeer de moeite waard. 
Vooral de film van 6 oudere vrouwen die er goed uitzien maar waar bij de dag pas kan beginnen als er gezegd wordt "Wat zie je er vandaag goed uit", is  veelzeggend. 
Was vroeger kuisheid de belangrijkste vrouwelijke deugd, tegenwoordig de schoonheid die gebeurt met plastisch chirurgie.
Ga naar www.idealevrouw.nl 
de tentoonstelling is van 24 januari t/m 3 mei.

mooi in de sluier, zei mijn overgrootmoeder altijd.

Uit de NRC van donderdag 29 januari 2009:

Zal deze foto echt zijn of geshopt? Ik kreeg hem toegestuurd, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat dit echt gebeurt met en rond Obama. Poor guy.. we weten hoe het met die andere 'heilige' is afgelopen. 

Maar Marret mailde me:

het ziet er eerder uit als dat hij wordt gezegend in een kerkelijke gemeente - dat leid ik af uit het feit dat er ook handen op schouders van andere mensen liggen, zodat iedereen met iedereen verbonden is. Daarom kijkt Obama wsl. ook naar beneden, omdat ze samen bidden. Het is bedoeld om iemand kracht toe te wensen om de last te dragen die hij op zich neemt, de gemeente steunt daarbij. Ik heb dit ook wel eens meegemaakt bij vrienden, het is een mooi ritueel. 

twee tentoonstellingen met mooie foto's, die ik vandaag in de bus kreeg (mijn griepwereld beperktt zich nu ot mijn televisie en de brievenbus).

De ene hoort bij

LEKKER FRIS, 100 jaar gezondheid, schonheid en fatsoen, Historisch Museum Rotterdam, 10 februari t/m 25 oktober 2009

en de andere bij 

BUREAUCRATIA, een project van fotograaf Jan Banning en publicist Will Tinnemans over de ambtenarij wereldwijd. De ambtenaren zijn steeds op min of meer eenzelfde manier vastgelegd. Foto's uit Bolivia, China, Frankrijk, India, Jemen, Liberia, Rusland en de VS. In het Exposorium Vrije Universiteit, vanaf 12 februari.

Zo was de hele publieke omroep woensdagavond 28 januari op hetzelfde moment een wedstrijd.

Wie heeft het hoogste IQ?

Wie is de beste verkoper?

Wie wordt de Dichter des Vaderlands?

Na heel kort zappen bleef ik van ganser harte bij de dichterswedstrijd, omdat het een smaakvolle, inspirerende avond was (passend gepresenteerd door de poëzie-lielfhebber en -voordrager Joost Prinsen), die als enig minpuntje had dat het toch weer een wedstrijdje was, met hoe je het ook wendt of keert: verliezers. En circusachtige trekjes, van short lists en competitie en sms-jes. Er waren geen verliezers, er was een grote winnaar: de poëzie zelf. Wat is het heerlijk om de elegante spannende bevlogen inhoud van de gedichten van de genomineerden te horen voordragen door henzelf, op de door henzelf gecomponeerde muzikale klanken. 

Winst was ook dat dit toch ongeveer voor het eerst was dat een culturele wedstrijd niet tenenkrommend en schaamteverwekkend was, maar, behalve het ene moment van bekendmaking, gewoon mooi en leuk. 

Wie ook de Dichter des Vaderlands wordt, laat poëzie meer klinken op de Nederlandse televisie!! Ook van dichters uit Zuid-Afrika, zoals Antjie Krog. Om mensen te raken op de goede plek. Ik tikte deze regels vlak voor de uitslag, tijdens het onvoorstelbaar mooie gedicht van Ramsey Nasr (maar ik was ook al ontroerd geweest bij Joke van Leeuwen, Hagar Peeters, Tsead Bruinja (??), Erik Menkveld), waar mijn voorkeur uiteindelijk naar uitging, toen:

DE WINNAAR IS RAMSEY NASR!! (ook al stadsdichter van Antwerpen geweest, en jarig!!)

een oud stukje gedicht "bse mkz dioxine varkenspest'van Ramsey Nasr:

(waarin een boer één van zijn dieren aanspreekt)...

dag gijs het leven zit erop mijn jong 
er werd niet veel gelachen dat is waar 
maar zie het ook van onze kant de dood 
wat is de dood het is maar een gebaar 

...stemt hoopvol voor onze nieuwe dichter des vaderlands.

En ik zal nooit weten wie het hoogste IQ had en wie de beste verkoper was. En dat kan me ook geen klap schelen.

dacht ik het hele eerste deel van De Wereld Draait Door. Wat ben ik toch onbenullig, dat ik helemaal gefascineerd werd door iets totaal onbelangrijks als de nieuwe coupe/kleur van het haar van Matthijs van Nieuwkerk! Maar het soortelijk gewicht van het gesprek aan tafel hielp ook niet. Ik zag alleen de nieuwe tanden van Koos Postema, de tong van Frits Barend en het ebbenhouten gepoetste haar van Wilfred Genee. Plus natuurlijk dat hazelnoten kapsel van MvN. Het gesprek ging over....geen idee eigenlijk. Zal wel voetbal geweest zijn.

Gezegend ben je, HG, als je alleen maar griep hebt.

..en toen mailde mijn lieve vriend Cornald Maas (kijk vooral elke woensdagavond naar Opium TV, Ned. 2, 21.30 uur, goed kunstprogramma, zij het te kort...) me nog een stuk van Sabine Gieben, de vrouw van de in juni overleden schrijver Adriaan Jaeggi. Ik had Weduwe op dun ijs gepost, omdat ik het zo mooi geschreven vond. Dit stuk heeft twee maanden geleden in LINDA gestaan, ook al te mooi om niet te posten.

‘Dat hij zó stoer was wist ik niet’

door journaliste Sabine Gieben, over haar man Adriaan Jaeggi.

‘De dag dat hij begraven werd, 45 jaar oud, op 16 juni, stond in het teken van levenslust. Niet verwonderlijk – Adriaan was een uitbundige man, warm en hartelijk, hij heeft zichzelf uitgevonden, hij ging zijn eigen weg. Wie speelt er nou trombone, zoals hij? Wie stortte zich zo op zijn grote liefde, de poëzie en het schrijverschap? Natuurlijk waren er stukken van hem die niemand kende en die hij zelf amper kende. Toen hij te horen kreeg dat hij ziek was zei hij dat hij zo ontevreden was geweest met zichzelf toen hij jong was. Adriaan heeft een moeilijke jeugd gehad, zijn moeder stierf toen hij twaalf was, ook aan kanker, en hij heeft zichzelf pas laat ontdekt, misschien pas toen hij na zijn studententijd naar Amsterdam verhuisde en begon te schrijven. Hij maakte zich er zorgen over hoe de mensen op hem terug zouden kijken – lange tijd vond hij zichzelf egocentrisch en onverschillig, hij besloot dat te veranderen, en vroeg zich af of het gelukt was. Ik kon hem het antwoord wel geven: Adriaan was geliefd, óók geestig en inspirerend als hij, anders dan vroeger, géén pointe-loze moppen tapte, altijd bezig van het leven een feestje te maken en druk in de weer met drank en hapjes en het bedenken van leuke dingen – en er dan ook voor zorgen dat ze gebéurden.

ja, dat zeg ik aan het eind van een radiospot voor de Triodos Bank. Dat zeg ik al jaren, af en toe, ongeveer 1 x per half jaar/9 maanden, nemen we een paar van die commercials op en dan denk ik er eigenlijk nooit meer aan. Behalve in deze tijd: je kan geen reclames horen op de radio of je hoort mij zeggen dat je vooral moet sparen/beleggen bij de Triodos Bank! Ik word er zelf ook een beetje gek van. Dit als antwoord op de mails die ik krijg in de zin van "ik vond u altijd een tof wijf, maar nu kan ik u wel doodschieten..." Dat van dat toffe wijf vind ik onzin, dat van dat doodschieten ook, maar ik geef toe dat er een overdaad aan Triodosspotjes wordt uitgezonden tegenwoordig. Bovendien heb ik ook nog een spotje ingesproken voor Libris (dat wordt maar 2 weken uitgezonden), zodat ik vanochtend, zondag, een STER-blok hoorde waarin alleen maar mijn stem te horen was. AFSCHUWELIJK!!!

En ik ben er niet eens rijk van geworden....

 uit de Volkskrant, van Bert Wagendorp

Goed nieuws: één van mijn favoriete theatergezelschappen HOTEL MODERN komt weer met een nieuwe voorstelling: GARNALEN VERHALEN

Een voorstelling over de fascinerende plaag die zichzelf mensheid noemt.

Komt en ziet hoe garnalen mensen spelen.

Bezie de mens als vreemde diersoort! Zie hun geboorte, hun dood en hun verwoede gescharrel ertussenin!

Spaar ze allemaal: de autolasser, de hersenchirurg, de ter dood veroordeelde, de barende vrouw, het liefdespaar, de boekhouder, de kampeerder, de ruimtevaarder en ga zo maar door…

Hotel Modern maakt voorstellingen met spulletjes en poppetjes en camera's en grote schermen en ... niet uit te leggen, je moet het zien!!!

Op hun site kan je zien waar ze wanneer spelen.

fragment uit Loper van Licht,

de derde dichtbundel van Hagar Peeters (Bezige Bij, 2008)

Ik hou ontzettend van onbegrijpelijke zaken. Zoals gesprekken waar mijn intellectuele vermogens bij tekort schieten, maar waarvan ik voel dat ze belangrijk zijn. Af en toe haak ik aan, maar dan verlies ik het contact weer. Toch, als de 'muziek' van het gebodene me boeit - goede spreker, schrijver, acteur -, blijf ik geboeid. Vind ik het zelfs enigszins opwindend.

Op een bepaalde manier is Wie is de Mol zo'n programma. Een groep van tien bekende Nederlanders (als ze niet al erg bekend zijn, worden ze het wel door dit programma) krijgt 9 weken lang allerlei ingewikkelde opdrachten in een ver land, ze kunnen als groep met de opdrachten geld verdienen, één van hen is de mol, die moet onopvallend zorgen dat opdrachten mislukken. De groep noch de kijkers weten wie de Mol is, dat weet alleen de Mol zelf en de makers van het programma uiteraard. 

Nou, ik kijk elke week naar Wie is de Mol. En ik heb er nog nooit een touw aan vast kunnen knopen. De opdrachten lijken te begrijpen, maar vervolgens gaat de groep als kippen zonder kop proberen die opdracht uit te voeren. Aan het eind van elke aflevering moet, via een bepaalde selectieprocedure, één deelnemer/deelneemster naar huis. Ook daar zit je naar te kijken als een gans naar het weerlicht, zoals naar het hele programma. Maar het is goed gemaakt, er wordt enorme spanning gecreëerd (muziek, beeldvoering, montage) en je zit als kijker een beetje vaag mee te stressen, op niks af.

Heerlijk, onnavolgbaar programma.

elke donderdagavond, Nederland 1, 20.30 uur.

Er zijn momenteel 2 vergelijkbare comedies op de Nederlandse televisie: bij de KRO Het Vrije Schaep (vrijdagavond, Ned. 1) en dat kon de VARA niet op zich laten zitten: op zaterdagavond (Ned 1) Het Gebak van Krul. Vergelijkbaar omdat ze allebei een koddige Amsterdams/Jordanese setting hebben, door Nederlandse auteurs geschreven (respectievelijk Frank Houtappels en Haye van der Heijden) en gelardeerd zijn met liedjes. 

Niet vergelijkbaar omdat in de ene serie alles klopt, goed geschreven, goed gecast/gespeeld, goed geregisseerd, de liedjes (oude bekenden uit de zestiger/zeventiger jaren) zijn nostalgisch, maar dat niet alleen: ze passen naadloos in het verhaal. Een superserie. Ik heb het over Het Vrije Schaep. De andere serie is precies het tegenovergestelde. Slecht geschreven, slecht gecast/gespeeld/geregisseerd, houterige (nieuwe) liedjes en dan inhoudelijk ook nog eens een beetje stuitend: beetje racistisch, sexistisch en neerbuigend naar 'de gewone mens'. Het Gebak van Krul is afschuwelijk!

In de Volkskrant legt de nieuwe tv-recensent Jean-Pierre Geelen (die mij tot nu toe zeer bevalt) de vinger op deze zere plek: In een beschouwing over het raadselachtige gedrag van de kijker, die toch nog met bijna een miljoen naar het tenenkrommende "Krul" keek schrijft hij:  

en toen kreeg ik dit mailtje:

 Beste mevrouw Groenteman, Ik las dit bericht ook vanmorgen maar ik had juist (of daardoor?) een geweldige dag! Alles wat ik wilde doen ging goed: ik kocht hele mooie schoenen in de uitverkoop; ik boekte een geweldig hotel voor weinig geld op internet; mijn tandarts had tijd voor me op een tijd die mij heel goed uitkwam; en ik stuurde een mail naar iemand die ik lang niet had gezien en die belde meteen op, wat resulteerde in een fijn gesprek. Kortom, een werelddag, en hij is nog niet eens om!
Groeten van J.

uit de ochtendkrant van 19 januari 2009

Toevallig beluisterde ik dit weekeind het marathoninterview (VPRO-radio) dat Ger Jochems had met de oud-commandant der strijdkrachten Dick Berlijn. Interessant gesprek met een deskundige interviewer (soms zelfs te, voor de begrijpelijkheid) en een oud-topman van de strijdkrachten, die aardig, serieus en zo oprecht mogelijk vertelde hoe hij zijn functie als ‘CvS’ had beleefd.

Het ging o.a. over het veel besproken parlementaire onderzoek naar de Nederlandse steun aan de oorlog in Irak. Berlijn vond dat zo’n onderzoek er maar moest komen, al was het maar om de geruchten van ‘doofpotten’ uit de lucht te halen. Hij had 34 jaar mogen dienen onder verschillende ministers van defensie, had op het hoogste niveau te maken gehad met de regering en de besluitvorming in deze, en hij was er, zei hij, van overtuigd dat geen informatie over politieke steun van Nederland aan de Irak-oorlog was achtergehouden. Als zou blijken dat dat wel zo was, zei hij, zou hij ‘stomverbaasd’ zijn, ‘hevig geschokt’ zelfs.

Het gesprek werd na Kerst uitgezonden. Ik beluisterde het, zei ik al, zondag 18 januari, via de onvolprezen podcast. (Door de idiote uitzendtijd van de marathons tegenwoordig, een week lang elke avond tussen 19 en 22 uur, tussen Kerst en Oud en Nieuw, kan een normaal levend mens ze eigenlijk niet meer ‘live’ beluisteren. Dit terzijde.) En op zaterdag 17 januari stond in de NRC dat er wel degelijk sprake is geweest van een doofpot, dat de toenmalige secretaris-generaal (SG) van het departement van defensie heeft besloten een advies van de Directie Juridische Zaken (DJZ) in 2003 niet door te sturen aan de minister (De Hoop Scheffer) maar het ‘goed op te bergen in de archieven voor het nageslacht”. Discussie is hiermee gesloten, aldus de SG. Zodat de politieke steun, die juridisch eigenlijk niet verantwoord werd geacht door DJZ, volkomen gelegitimeerd leek.

Toen ik dat las dacht ik aan Dick Berlijn. Volgens mij een integere, intelligente en uiterst loyale man. En ik vroeg me af: hoe zal hij hierop gereageerd hebben? Oftewel: hoe ziet een diep geschokte Dick Berlijn eruit?

Ik zou zeggen: vraag het hem nog even. In een mini-mini-marathoninterview. Op een normale mensentijd uit te zenden svp.

door Keez Groenteman

vanavond, vrijdag 16 januari 09, de voorstelling OP HOOP VAN ZEGEN (Het Toneel Speelt) gezien in Amsterdam. Prachtig prachtig. Juweel van een stuk, tijdloos gemaakt (regie Jaap Spijkers) zonder ook maar enigszins de geest van de tijd van Herman Heijermans geweld aan te doen, magistraal gespeeld en verbeeld. Het meest geëngageerde, best geschreven, eeuwig ontroerende stuk uit de Nederlandse toneelliteratuur. Ik ga niet alle acteurs noemen, al zijn ze allemaal heel erg goed. Maar Kniertje wordt door Marisa van Eyle onnavolgbaar gespeeld. En het nieuws (voor mij) was dat niet Kniertje zegt DE VIS WORDT DUUR BETAALD, maar buurvrouw Truus! 

"De Hoop" (koosnaampje voor het stuk onder acteurs) wordt nog overal in het land gespeeld, tot en met 2 april, dus doe je voordeel met deze tip als je houdt van prachtig toneel en je hart op de goede plaats zit!

En nog een belangwekkende uitgave (of eigenlijk twee): ZEEROVERS, een ontroerend boek over de geschiedenis van Boekhandel en Uitgeverij Van Gennep. Rob van Gennep is vijftien jaar geleden overleden, maar zijn erfgoed is dat niet. Een jonge historica, Joyce Kraaijeveld, is in zijn (boeken)leven gedoken en heeft er twee publicaties van gemaakt: een afstudeerscriptie (POLITIEK OP DE PLANK), waarin zij de privébibliotheek van Rob van Gennep heeft vergeleken met het fonds van zijn uitgeverij. En ZEEROVERS, de geschiedenis van zijn uitgeverij/boekhandel. 

Het voorwoord van ZEEROVERS begint aldus: Een duik in de geschiedenis van Boekhandel en Uitgeverij Van Gennep is meer dan een verhaal over boeken. De geschiedenis van Van Gennep - althans waar het de eerste decennia betreft - is een afspiegeling van alles wat Nederland in die jaren bezighield. En dan vooral wat links Nederland bezighield.(...) 

Ik mocht getuige zijn van wat links Nederland bezighield. Ik maakte er op mijn manier deel van uit. Tegenwoordig is het bijna gevaarlijk om jezelf met 'links' te associëren. Dan ben je lid van de 'linkse kerk' en dat is erger dan fout geweest zijn in de oorlog, lijkt wel. Tegenwoordig kan je beter onverschillig zijn, of cynisch, of conservatief, of neutraal. 

Ik doe echt mijn best om in deze tijd te passen. Maar vanmiddag, bij de presentatie van de twee  boeken over Rob van Gennep, lukte me dat helemaal niet. Gelukkig.

Een tijdje niet geschreven, omdat ik moest lezen. En dat kost me altijd veel tijd, lezen-voor-werk. Ik mocht vandaag, donderdag 15 januari 2009, de bekendmaking van de BNG Nieuwe Literatuurprijs 2008 opluisteren met een talkshow, gesprekken met de vier genomineerden. Rodaan Al.Galidi, Rachida Ramlabet (beiden Vlamingen, de één geboren in Irak, de ander in Marokko), Gustaaf Peek en Vrouwkje Tuinman. Het is altijd enigszins pijnlijk als van vier goede schrijvers (ze moesten jonger zijn dan 40, 2 of meer prozawerken op hun naam hebben, nog niet 'doorgebroken' zijn) er drie geen mooie prijs krijgen, € 15000,--, en één wel. Ik heb alle boeken met heel veel plezier gelezen. Ik was heel blij dat ik niet in de jury zat, want ik vond ze eigenlijk allemaal interessant, goed geschreven, maatschappelijk betrokken en verrassend gecomponeerd. Allemaal. Toch won één auteur, en ik gun het haar van ganser harte, want dit was een prachtig boek: EEN KIND VAN GOD door Rachida Lamrabet. Ik wens haar en de andere jonge schrijvers heel veel succes.

Mijn vriend Han Nefkens is schrijver, journalist, kunstverzamelaar en maecenas. Hij verzamelt fotografie, het merendeel van zijn enorme verzameling hangt in diverse musea. En hij richtte de stichting ARTAID op. De stichting organiseert projecten in o.a. Thailand en Afrika om taboes rond HIV te slechten en fondsen te werven voor daadwerkelijke hulp en onderzoek. Hij sponsort ook al jaren substantieel AIDS-onderzoek in Nederland. Hij is een gepassioneerd en intens royaal (en schatrijk) mens, die zijn kapitaal inzet voor alles wat hemzelf beweegt: HIV en kunst. Overigens leeft hij zelf al 25 jaar in blessuretijd, zoals hij dat zelf noemt, doordat hij de middelen had om de destijds peperdure en zeldzame medicijnen en behandelingen voor HIV te kunnen krijgen. Hij heeft overigens ook nog twee mooie persoonlijke boeken geschreven: Bloedverwanten en De Blauwe Vogel (dit laatste is vorig jaar verschenen). Ik wou dit even bij onderstaande foto melden die hij zelf in Mexico gemaakt heeft.

Viva Mexico

Uit de Volkskrant, zaterdag 10 januari 2009

goed filmpje...Bomen met Bos, meeste stemmen gelden

http://www.burorenkema.nl/2008/11/bomen_met_bos_meeste_stemmen_gelden.php

gisteravond, bij Holland Doc. (leve de digitale televisie), een documentaire van de meester/documentairemaker Walter Stokman, over de Zuidafrikaanse dichter/zanger GERT VLOK NEL. Beautiful in Beaufort-Wes. Onbeschrijfelijk mooie portret van een dichter, zijn vader, zijn dorp, zijn wereld (nog altijd te zien op www.holland.doc.nl), hij is al ooit uitgezonden bij het Uur van de Wolf (NPS). Een echte 'bewaar-docu',  kijk maar zelf. En dan die heerlijke poëtische liedjes van Gert Vlok Nel...De docu dateert uit 2006, maar blijft een juweel.

En luister nou toch even naar de titelsong van de cd...

door Jan Groenteman

Vanavond de top 10 van Paul de Leeuw gezien? Weer genoten van het mooie liedje BLIJF, met de meeslepende doventolk Mirjam Stolk erbij? Dat liedje is gecomponeerd (tekst en muziek) door Jan Groenteman. Ja, familie. Ja, mijn neef! PingPongAnnie heeft erg van dit item genoten!

en zo klinkt het als Jan Groenteman het zelf zingt.

En dat andere item, het legendarische Paul-zijkt-kind-af-dat-Gordon-imiteert? Keesje? Ja, familie. Kees Groenteman heette hij toen (broertje van Jan) en hij was tot in zijn kleine knappe puntjes op de hoogte van de act die Paul met hem ging doen, we hadden het helemaal gerepeteerd en hij speelde het schitterend mee. Met alle gevolgen van dien: de grootste rel die Paul had tot nu toe.

Keesje is nu Keez, heeft 2 succesvolle bands, LOLAKITE, waarvan hierbij een zelf geschreven/gecomponeerd/vertolkt nummer: Soul for the lonely eyes

Lola Kite - Synthesizerpop

en De Biet. 

Zoek Keez! Overigens zien ze er nogal zwaarmoedig uit op de foto, maar het tegendeel is waar: als je De Biet inhuurt voor een feest heb je een TOPAVOND. Kijk naar hun repertoire: de mooiste nummers uit de zestiger en zeventiger en tachtiger jaren. En nog goed gespeeld ook.

geen stijl-lezers zijn actieve geesten, en actieve reageerders. Zo bleek maar weer n.a.v. mijn stukje over Geen Stijl. De eerlijkheid gebiedt me een selectie van de diverse reacties te posten. 

Kippeneukert schrijft:

"Dat maakt me bang. Niet dat er een publieke omroep komt met sterren als Rutger van Castricum, maar dat er in Nederland genoeg mensen te vinden zijn om een dergelijk initiatief te steunen"

"Misschien zie ik spoken. Maar dat komt door mijn leeftijd."Het is idd uw leeftijd, u bent verworden tot hetgeen u vroeger tegenaan trapte!

Hier stond een reactie van iemand (NN) die ik in mijn mailbox kreeg. Ik vond hem passen in de diversiteit van reacties die ik ontving. Hij was het niet met mij eens en de manier waarop hij dit duidelijk maakte was exemplarisch voor een bepaalde toon. U heeft hem even kunnen lezen, maar die NN gaat mij nu bedreigen met aangifte doen en verdere stappen ondernemen als ik zijn reactie niet van mijn blog verwijder. Nou, dat doe ik natuurlijk meteen, ik doe dit bloggen voor mijn lol en gedreig en gedoe benemen mij het plezier. Hij wil wel koffie met mij drinken voor een 'frisse discussie'. Nou heb ik weinig nachtmerries, maar dit idee roept ze wel bij mij op. Ik zal zijn mails als ongewenste post uit mijn mailbox verwijderen en hoop NOOIT MEER IETS van deze NN te horen.

en een laatste reactie:

Wat ik u bidden mag: reageer niet op Geen Stijl.

Kijk, dat lees/hoor je niet vaak. Een beslissing wordt teruggedraaid omdat er een substantieel aantal protesten binnen zijn gekomen! 

Vanochtend, nrc.next. De hoofdredactie had besloten de pagina's mulitimedia en pauze op te heffen. Niet essentieel voor de krant, lichte bezuiniging, zulk soort overwegingen. Er kwamen 300 mails vol ongeloof en protest bij de redactie binnen. Vandaag, vrijdag 9 januari, staat een aantal van deze mails afgedrukt en een bericht van Hans Nijenhuis, chef redactie nrc.next, dat op grond van deze protesten vanaf a.s. maandag de tv-gegevens en de sudoku  weer terug zijn.

Kijk, dat is verstandig en respectabel beleid. Obama-achtige kwaliteit.

Zou iemand bij de RVU nrc.next lezen? Kunnen ze wat van leren.

Morgenavond dus, het nieuwe programma waar Raoul Heertje al meer dan een jaar over aan het praten, denken, brainstormen, proefdraaien is. Heerlijk Eerlijk Heertje. Ik heb de eer gehad in één van de proefprogramma's mee te mogen doen. Ik zei toen ik werd gevraagd meteen Ja, omdat ik een soort onvoorwaardelijk vertrouwen in Raoul heb. En ik ben tot op de dag van vandaag nog nooit beschaamd in dat vertrouwen. Neemt niet weg dat ik eigenlijk niet goed snapte wat voor programma dat nou moest worden, wat mijn rol daar die proefdag in was en of ik het wel een leuk programma zou gaan vinden. Vanavond legde Raoul bij Pauw & Witteman nog eens uit wat hij gaat proberen met HEH, vanuit welke fascinatie hij dat doet en hoe werkelijk nieuwsgierig hij is naar dit avontuur. Vooral zijn benadering van het fenomeen KIJKCIJFERS was verfrissend: hij gaat iets maken omdat HIJ het wil, niet omdat hij denkt dat er een miljoen kijkers het willen. WE ZIEN WEL. De enige juiste mentaliteit van waaruit programma's gemaakt moeten worden, volgens mij. En de zeldzaamste in Hilversum, want het is vloeken in de kerk als je zegt dat aantallen kijkers niet je enige criterium voor het welslagen van een programma zijn.

Ik kijk inmiddels uit naar Heerlijk Eerlijk Heertje en hoop heel erg dat het de betekenis heeft die Raoul zoekt.

Heerlijk Eerlijk Heertje te zien vanaf 9 januari op 3 bij de VPRO rond de klok van 22.00 uur.

Zo. We gaan beginnen. Vanaf vandaag kun je je inschrijven als lid van PowNed, de publieke omroepvereniging van GeenStijl. En daarmee zijn we weer een loopgraafje of dertig opgeschoven op het slagveld dat wereldheerschappij heet. Waarom een publieke omroep? Gewoon, omdat het kan! En omdat wij ook wel eens een greep willen doen in de 500 miljoen die jaarlijks over de slagboom van het Mediapark wordt gekieperd. Bovendien zijn wij van mening dat in het huidige publieke bestel een grote groep mensen niet wordt bediend. En dat gat gaan wij dichten. Zuig mee, voor VIJF ZEVEN TWEE! Inderdaad, voor slechts 5,72 euro blaas jij Hilversum op. 

Het wordt me koud om het hart. Ik ben bang voor het soort bewegingen als Geen Stijl. Bewegingen die doordesemd zijn van negativiteit, van cynisme, van wij-zijn-tegen, van nergens door ontroerd of geïnspireerd of geraakt worden. Waar iets stinkt, gaan we roeren, is hun motto. Met geen enkel ander doel dan de stank signaleren en achterover leunen. 

Geen Stijl wil een plaats in het publieke bestel. Met 50.000 leden voor ruim 5 euro lukt ze dat. Tot hun verbijstering hadden ze vlak na de aankondiging al 10.000 supporters (die nog niet hoefden te betalen, dat scheelt). Als alles tegenzit kunnen ze in 2010 toetreden tot het publieke bestel.

Dat maakt me bang. Niet dat er een publieke omroep komt met sterren als Rutger van Castricum, maar dat er in Nederland genoeg mensen te vinden zijn om een dergelijk initiatief te steunen. Die weer eens op een makkelijke manier hun eigen negatieve mopperhouding ergens kwijt kunnen. 

Misschien zie ik spoken. Maar dat komt door mijn leeftijd.

makkelijk, een column van iemand anders posten. Ik kan het niet laten, Bril steekt in een bloedvorm, zoals dat heet in de sport. Volkskrant, donderdag, 9 januari 2009

Manna schreef me: Graag even een persoonlijke noot aan u. Niet dat ik niets te doen heb hoor, vandaag vrij (na drie dagen werken) en alweer van alles gedaan. Maar ik vertel mijn dochter net het e.e.a. over Simek enz. Ik lees uw bericht echt toevallig, van die meneer Frans bij wie de schellen enz.

Ik begrijp het dilemma als 'moeder van' maar ik zou inderdaad zeggen: niets van aantrekken. Wát een onzin. Dat je monddood zou zijn als je  familie (toevallig) betrokken is. Zoiets als dat je niet mee mag doen met de prijsvraag van AH omdat je werkt bij AH, of je zoon er werkt. Zó zit dat niet. Zelfstandige mensen hebben hun eigen mening. Die mag je ventileren. Zéker als het om onrechtvaardige dingen gaat. Idioot om te denken van zo'n man dat je jezelf in de 'kijkerd' zou zetten omdat je zoon zijn baan kwijtraakt. Het zegt alles over de bekrompen denkwijze van deze meneer en niet over de  denkwijze van u. 
Het gaat om het behoud van iets moois. Er is al lelijkheid genoeg. Maar blijkbaar koesteren we, zonder schaamte maar mét trots, liever lelijkheid.

Maar ja, hoe moet het nu verder. Ik weet nog steeds niet wat we kunnen doen en ben bang dat het wegebt. Hoe nu verder. 

Groeten,

Manna

Wim schreef me: Was het niet de KRO die een of twee seizoenen geleden een praatprogramma met alleen vrouwen uitzond? "Parla" heette dat geloof ik.... Maar dan wel weer gepresenteerd door Jort Kelder, die het naar verluidt liever "Jorts Kippenhok"  had willen noemen. That says it all denk ik.

Laatst zat ik met collega/vriendin Djoeke Veeninga (www.groentemanmetveeninga.nl voor al uw interviewtrainingen....) in een soort gedachtenwisseling over een nieuw programma dat geïnspireerd is op het Amerikaanse programma THE VIEW. Daarin discussiëren vijf of zes bekende vrouwen over zaken die ertoe doen, persoonlijke, politieke, alles. Ik zag een aflevering o.l.v. Whoopie Goldberg met Michelle Obama als gast. Geweldig leuk. Als je op THE VIEW hierboven dubbelklikt, kan je deze aflevering zien! Dat zou hier ook gemaakt moeten worden, vonden we met zijn allen. Ja maar, zeiden de ontwikkelaars, er moet wel een man bij. Waarom, vroegen wij? Dat is leuker. Leuker? Ja. O.....

Djoeke en ik hebben er nog lang over nagepraat. We hebben jarenlang programma's gemaakt, voor de VARA en de VPRO. En heel veel discussie-panels samengesteld. En altijd was er het probleem: we hebben niet genoeg vrouwen. O jee. Wie dan? Zijn er genoeg leuke vrouwen? Waarom was het ook voor ons zoveel makkelijker om de leuke mannen in de panels te vinden?

En we kwamen op het geheimzinnige gegeven dat als we zochten naar panels met ALLEEN vrouwen, het geen enkel probleem was om zoveel leuke gasten te vinden als we wilden. Pas als we GEMENGDE groepje wilden, was er het probleem van "niet genoeg leuke vrouwen." Het is idioot, wij snappen het zelf ook niet helemaal, maar de criteria worden kennelijk ook in onze eigen hoofden anders als ongewild mannen de maatstaf worden. Vrouwen lezeressen, ga nu niet meteen steigeren, maar denk er eens over na...

Als The View in Nederland gemaakt gaat worden, kan het volgens mij alleen slagen als het met alleen maar vrouwen gedaan wordt, wat in Amerika een vanzelfsprekendheid is.

In dat kader las ik een tv-kritiek van Jean-Pierre Geelen, de nieuwe beroepskijker van de Volkskrant. En ik moet zeggen, deze eerste week bevalt hij mij zeer. Ik plaats zijn kritiek (die te maken heeft met de hierboven aangehaalde kwestie) hieronder. Titel: MARGRIET

Kennen jullie Harry Nilsson? Geboren in Brooklyn (1941), gestorven op 15 januari 1994. Was een Amerikaans pianist, singer/songwriter. Fantastische liedjes, helaas is hij te jong gestorven voor een groot oeuvre. Maar wat er is is heerlijk. Je kan zijn stem kennen van 2 tophits (door anderen geschreven overigens): Without you en Everybody's Talkin' (Midnight Cowboy). 

Kijk eens naar dit Youtube-filmpje. Zo heeft hij hele shows met zichzelf gemaakt.

http://www.youtube.com/watch?v=eOwUvGgAL0k

Geachte mw. Groenteman, Even dacht ik dat u vanuit oprechte verontwaardiging opkwam voor Martin Simek die door de RVU is afgeserveerd. Nu ik verneem dat uw zoon zijn regisseur is vallen mij de schellen van de ogen. Je moet maar durven. "Kleinzielig en totaal ongeloofwaardig", zullen we het daar maar op houden. Ik had u als VARA/VPRO anchorwoman verstandiger en meer integer ingeschat. Arme Gijs, je zult zo'n moederkloek hebben!

Dit schreef Frans van Loenen mij vandaag. Toevallig (??) las ik ook vandaag, in de VARA-gids een interview met Martin Simek door ene Nathalie Huijgsloot, die hem een soortgelijke vraag stelde, namelijk of Simek het niet "incestueus" vond dat ik op de barricaden voor zijn programma was geklommen aangezien mijn zoon Simeks regisseur is.

Ik heb een paar uur nagedacht (na die Frans van Loenen een spontaan-woedend antwoord gestuurd te hebben), maar vind uiteindelijk de woorden van Simek treffender dan wat ik zelf zou kunnen formuleren. Hij gaf Huijgsloot als antwoord: "Zo denk ik totaal niet. Dat betekent namelijk dat je klein denkt. Want jij doet alsof die vrouw niet professioneel is. Die vrouw is natuurlijk behalve moeder ook een prof. En ik vind het dus heel sterk van Hanneke Groenteman dat ze ondanks het feit dat Gijs voor mij werkt, dat gewoon heeft gedaan.(...)"

Of ik een 'prof' ben of niet, doet er nu even niet toe. Wel doet ertoe, dat ik natuurlijk enorm geaarzeld heb of ik me zo druk moest maken om het verdwijnen van Simek 's nachts, juist OMDAT mijn zoon daar werkt. Maar na die aarzeling heb ik besloten het wel te doen, omdat ik, of mijn zoon daar nou een baantje heeft of niet, het VERSCHRIKKELIJK vind dat zo'n superprogramma, met zo'n unieke interviewer, zo grof van de radio is afgedonderd. Gijs dopt zijn eigen boontjes heel goed zonder mij, ik ben de laatste die hij daarvoor nodig heeft. Maar ik ben toevallig wel een groot liefhebber van de radio en ik zie dat bijna alles waarvan ik houd uit dat medium verdwijnt (wat te denken van de Ochtenden met de VPRO, van de marathon-interviews, van de praat/muziekprogramma's op de Concertzender?). En dat vind ik onverdraaglijk. En daarom heb ik me er druk over gemaakt, wetend dat ik reacties als van Van Loenen en Huijgsloot (en ik neem aan dat meer mensen dat nu denken) zou krijgen. En dat het familieverband mijn geloofwaardigheid over Simek niet ten goede zou komen. 

SO WHAT???

SIMEK MOET TERUG, waar dan ook, hoe dan ook, wanneer dan ook.

dacht ik toen ik vanavond bij Pauw & Witteman (toch fijn dat ze er weer zijn) oud-minister Hans van den Broek het drama in Gaza genuanceerd hoorde benaderen. Hij had het over disproportioneel geweld (Jort Kelder en Sörensen waren dat faliekant met hem oneens overigens) van de zijde van Israël, wat elke oplossing van het probleem in het Midden-Oosten in de weg staat. En als ik genuanceerd zeg, bedoel ik dat hij niet alleen begrip heeft voor de moeilijke positie van Israël, maar ook voor de uitzichtloze positie van de Palestijnen. Dat alleen overleg met Hamas en van beide kanten water in de wijn doen ooit tot een vreedzaam samenleven daar kan leiden. Dat het voorstelbaar is dat Israël zich bedreigd voelt in de regio, maar dat dat nog niet deze mate van agressie rechtvaardigt. Dat de EU, de VN, Obama in actie moeten komen.

Enfin, alles wat ik erover zeg zal leiden tot scheldmails over antisemitisme en dat ik me moet schamen (zoals ik al kreeg naar aanleiding van mijn mededeling dat ik aanwezig was op het Museumplein, jl. zaterdag). Ik wil alleen maar zeggen dat ik blij ben met gezaghebbende en fatsoenlijke debaters en pleitbezorgers van de Palestijnse zaak uit min of meer onverwachte en onverdachte hoek, als Hans van den Broek en Dries van Agt. En ik ben nadrukkelijk niet blij met idioten die HOLOCAUS IN GAZA of STOP JOODSE AGRESSIE IN GAZA op hun debiele spandoeken zetten. Reden waarom ik de demonstratie zaterdag vroeg heb verlaten overigens, na uitzichtloze discussies hierover met de dragers van de borden/doeken.

Ik betreur het overigens wel dat Hans van den Broek, toen hij nog minister van buitenlandse zaken was, zijn mond niet wat verder en radicaler heeft opengetrokken, evenmin als oud-premier Van Agt. Nou ja, beter laat dan nooit.

Als we tijd van leven hebben komt Maxim Verhagen ook nog verstandig uit de hoek, of Jan-Peter Balkenende. Maar dan hoeft het echt niet meer, mogen we hopen.

Waar stuurloos zappen al niet goed voor is.

Ik was mijn heldin Oprah eigenlijk helemaal kwijt. Wist niet wanneer en/of waar ze werd uitgezonden. In elk geval niet op momenten dat ik graag tv kijk. 's Avonds.

Tot ik vanavond (maandagavond) laat langs RTL 8 zapte. En daar was ze weer! My friend was back in my life! En binnen een halve minuut had ze me weer bij m'n nekvel: het ging over De Voornemens voor 2009, met name Oprahs Voornemens: Waar snak ik eigenlijk naar, oftewel: hoe komt het dat ik ondanks al mijn goede bedoelingen van een paar jaar geleden, toch weer 18 kilo ben aangekomen. Waarom ben ik alweer jaren als een struisvogel bezig mezelf te bedotten, te teren op een oud succes van gewichtsverlies? Was het u al opgevallen, vroeg ze, dat ik op de cover van O Magazine nooit meer voluit geportretteerd stond, alleen maar mijn bovenkant? En hoe is het, na mijn spectaculaire gewichtsverlies van vier jaar geleden, toch weer zo aangekoekt?

En dus staat op O Magazine van deze maand Oprah dubbel en in full shape afgebeeld: de dunne van 4 jaar geleden en de dikke(re) van nu. Gail (vriendin/hoofdredacteur O) had haar nog gevraagd: Realiseer je je dat je er voluit opkomt? Wil je dat echt? Ja, had Oprah gezegd, het móet!

En hoe gaan we dat aanpakken? Met z'n allen, met alle teleurgestelden weer-aangekomenen in heel Amerika: door uit te zoeken waar het ons nou echt om gaat. Houden we genoeg van onszelf? Nemen we genoeg tijd voor onszelf? Vullen we onze agenda genoeg met tijd voor onszelf of zijn we voortdurend aan het sjouwen voor anderen? Enfin, al die waarheden-als-koeien die je ervaart als waarheden-als-koeien, maar die je toch vervullen met liefde voor Oprah en haar openhartigheid en ook haar bijna-naïeveteit. Ze gaat het anders aanpakken. Ze gaat schema's maken met gezond eten. Ze gaat elke dag een half uur fitnessen. Ze gaat niet meer alleen maar werken zodat de honger tussendoor snel snel gestild wordt met haar favoriete chips. En omdat het persoonlijke bij haar haar werk is (zoals wij vroeger zeiden Het persoonlijke is politiek) maakt ze er programma's over. En zit ik, als ik haar na jaren weer eens zie, weer als vanouds te genieten. En van haar te houden. En het gevoel te hebben dat ze mijn vriendin is. Mijn beste vriendin bijna. Het is een eenzijdige vriendschap, maar het voelt goed.

Oprah is terug in mijn leven. RTL 4, 15.05 uur; RTL 8, 23.25 uur.

Eén van mijn favoriete televisieprogramma's is ONE MAN AND HIS DOG, een ondoorgrondelijk sportprogramma van de BBC, waarbij een man/vrouw en zijn/haar herdershondje een kleine kudde (5) schapen via een ondoorgrondelijk parcours binnen een hek moeten drijven. Het is prachtig in zijn eenvoud, spectaculair spannend en uniek-Brits in zijn diepzinnige eenvoud. De laatste keer won overigens one young woman uit Engeland, Wales en Ierland en Schotland achter zich latend. Met griep-ogen heb ik dit programma (had ik opgenomen) vandaag 2 x helemaal bekeken en de koorts zakte spectaculair!

In het kader van tips over dingen waar ik enthousiast over ben, nu deze: Daan Rot, meer dan de vrouw van Jan Rot, maar een geweldig leuk iemand met inmiddels 4 kinderen (geloof ik), heeft vanaf vandaag, maandag 5 januari, een eigen weblog. En dat ademt helemaal haar hartveroverende sfeer. Daarom beveel ik Maandag Daandag van harte aan. Ga 'es kijken, gewoon, voor een prettig gevoel, elke maandag daandag.

compositie/uitvoering: Jan Groenteman

ps: ik heb eindelijk een liedje van Roosbeef kunnen posten.

Manna heeft wel geluisterd naar de opvolger van Martin Simek (ik dus niet) en ze schreef het volgende: Ik heb wél geluisterd naar Napels. Om een oordeel te knnen vellen. Verbijsterd door het geleuter. Meneer benadrukte dat het live was. Nou, beter van niet, dan kan er tenminste gesneden worden. Eén uur koffieleut. Ik schijn iets gemist te hebben en over een 'coming-out' van meneer Schnabel. Dat vertelde men mij in 'Nachtdienst'. Ik heb er geklaagd, IN de radio, live! Je kon bellen over heimwee. Ik belde dat ik heimwee had naar Simek. 

Dat heb ik. Het gesprek met Sutoriu over zijn leven en coming-out, dát was pas een gesprek. Dat is kwalitieit. Prachtig gesprek was dat!
Ik heb de RVU net gemaild dat ik vind dat ze trots hadden moeten zijn met zó'n interviewer in huis en dat ze slecht met hun kapitaal zijn omgesprongen. IJdelheid, dat is het. En arrogantie.

Ik hoop dat ze hun besluit willen herzien. Niet door mij maar voor ons. Wij zijn de consument en wij willen Simek kunnen beluisteren. En Simek moet zijn talent kunnen benutten. 

Groeten,

Manna Mulder

PS Ik wilde het nog even kwijt.

Het is vreemd dat vanavond in alle talen gezwegen is over de demonstratie die vanmiddag in Amsterdam plaats vond als protest tegen het Israëlische optreden in de Gazastrook. Ik was erbij, en ik was lang niet alleen: ik schat een paar duizend mensen kleumden op het Museumplein, en ongeveer evenveel politiemensen, te paard, op motoren, op fietsen, in helicopters, in busjes, te voet.... 

Ik ben niet tot het eind gebleven (te bevroren), maar was ervan overtuigd dat er toch wel een regeltje aan besteed zou worden op het journaal, of op NU.nl, of op de radio...Niks, helemaal niks. Alsof het er niet geweest is. En wel een overvloed aan berichten over ijs, nu, vroeger, morgen, volgende week, ooit, nooit. Misschien hadden we ons schaatsend door Amsterdam moeten voortbewegen met de (vaak onaangename) spandoeken. Dan had de demonstratie het nieuws vast wel gehaald.

zou het denkbaar zijn dat we op de 3e dag van 2009 al een diepte- en een hoogtepunt op de publieke televisie hebben gehad?

Diepte: GEBAK VAN KRUL, iets wat doet of het grappig is, maar in feite onleuk, onsmakelijk en aanstootgevend is. VARA, Nederland 1, 19.30 uur. Helaas wekelijks.

Hoogte: Theatershow van Marc Marie Huijbregts OPDAT IK NIET VERGEET. KRO, Nederland 1, 20.25 uur. Helaas eenmalig.

Annelies stuurde me, als mede-fan van Roos(beef) uit Duiven, een link, waarop een reportage te zien/horen is over Roos, haar muziek en haar belevenissen als 18-jarige volwassen wordende. Ik kan hem nog niet direct posten, maar kan wel de link doorgeven. Op vrijdag 2 januari is hij uitgezonden door Omroep Gelderland.

Met grote weemoed heb ik jl. zaterdagnacht geluisterd naar de allerlaatste Simek 's nachts bij de RVU-radio (wie geeft hem toch in godsnaam een fatsoenlijk uur???)

Hij interviewde de muzikant Tjeerd Bomhoff, leadzanger/voorman van de buitengewoon succesvolle popgroep Voicst. Martin Simek had 14 jaar eerder Tjeerds moeder geïnterviewd, die leed aan een ernstige vorm van MS en niet lang daarna een einde koos voor haar leven. Dit laatste Simek-interview was gedenkwaardig, melancholiek, emotioneel, en toch gewoon een prachtig niet-vals-sentimenteel gesprek. ZOALS JE ZE NOOIT HOORT OP DE RADIO!!

Om mij onbekende redenen staat het een week later nog niet op de RVU-site (even uitblazen tussen Kerst en Oud en Nieuw van het nemen van foute beslissingen, heren???), maar je kan het wel downloaden via deze link http://senduit.com/ecda1b

(Het downloaden kan een dikke minuut duren, het is wel de moeite waard).

Ik heb besloten niet meer te luisteren op zaterdagnacht. Niet uit solidariteit, maar omdat ik zeker weet dat wat Henk van Middelaar op dat tijdstip gaat proberen de vergelijking met Simek 's nachts wat mij betreft niet zal kunnen doorstaan.

Wat zal ik het uurtje missen. Bedankt Martin Simek!

Mocht het jullie nog ontgaan zijn: als je 1 x per week voorlopig een heel goed humeurtje willen krijgen van de televisie, kijk dan naar 't Vrije Schaep (KRO, Nederland 1), in de verte gebaseerd op Het Schaep met de Vijf Pooten van Eli Asser, maar door Frank Houtappels allang voorzien van een overtijdbehandeling, en dit jaar ijzersterk teruggekomen: de vaste kern van 't Schaep bivakkeert op de gelijknamige camping. Wat is dat leuk. Goed geschreven, dierbare liedjes uit de zestiger(?) jaren, een cast om je vingers bij af te likken, alles goed, alles vrolijk. 

Topacteurs als Ton Kas (mijn lievelingsacteur ever ooit!), Pierre Bokma (net nog zien schitteren als Shylock in een matige Koopman van Venetië/Shakespeare), Marc Marie Huijbregts (need I say more, kijk ook naar zijn theatershow Opdat ik niet vergeet, zaterdagavond 3 januari, 20.25 uur, Nederland 1!!), Jenny Arean, Loes Luca, Carry Tefsen, Georgina Verbaan en een geweldige rest, teveel om op te noemen, kijk zelf!

en nog even dit: donderdagavond per ongeluk een documentaire gezien waarin Joanna Lumley (Pats uit Absolutely Fabulous) op de uiterste punt van Spitsbergen het Noorderlicht ging zien. Ze zag het, ze was diep onder de indruk en...ze is beautiful zelfs als ze bijna bevriest!

hoopvol 2009!!!

Het is me eindelijk gelukt om het eerste liedje BOERDERIJ van de cd van Roosbeef (Ze willen wel je hond aaien maar je praten niet) op mijn site te zetten, maar dit is een ouder liedje. Nu nog het tweede. Maar dit eerste is ook al bloedmooi, vind ik.

Roos Rebergen

Een vriend van mij, de schilder Erik Matthijssen, is ook docent op de Rietveld Academie in Amsterdam.

Hij vertelde mij gisteren over een project dat hij met studenten gedaan heeft. Het komt hierop neer: verbind jezelf en je kuntenaarsschap met iemand die onbekend is met hedendaagse kunst. Oorspronkelijk was het de bedoeling samen iets tot stand brengen. Samenwerken kwam er niet zo van, maar uiteindelijk zorgde het project ervoor dat de studenten dieper contact kregen met degene waarmee ‘samenwerkten’. Kunst als aanleiding voor closer contact. Een voorbeeld: Lot Hulshof. Zij legde contact met haar vroegere buurvrouw. De tachtigjarige vrouw is zwaar gereformeerd opgevoed en is bijna nooit buiten haar dorpje geweest. Vooral door haar schijnbaar starre kijk op de wereld had Lot moeilijk contact met haar buurvrouw, maar juist vanwege de stroeve omgang en het immense contrast dat er tussen hen beiden was, koos Lot haar uit voor dit project. De studente begon met het idee haar buurvrouw de ogen te openen en haar de wereld te laten zien.

1 januari 2009, Nederland 2, 20.25 uur en 2 januari 0.30 uur (herhaling)

De mannen-kunstenaars xander vervoort + leon van boxtel, die ik heb leren kennen omdat ze voor de voorstelling SEXAPPEAL (waarin ik mocht meespelen, later meer hierover!) het decor gemaakt hebben, en dat o.a. voor de voorstellingen van Mug met de Gouden Tand doen, stuurden me een typische X en L Nieuwjaarsgroet. Ik speel hem door en wens ze ook alle goeds.

www.xenl.nl