Ik heb al een paar jaar een soort www-vriend: Rob Korfage. Ik ken hem niet fysiek, alleen via de electronische snelweg. Hij werkte eerst in Afghanistan, nu in China. En hij stuurt me zo nu en dan pittige, interessante, kritische beschouwingen. Over mijzelf, over ons allemaal.
Bijvoorbeeld over "onze" houding t.o.v. China.
Ik weet niet eens zeker of ik het met hem eens ben, maar vind wel dat er veel zit in wat hij stelt.
Hier een deel van de mail.
Hier in China, terug uit het Westen, worstel ik met de aanzienlijk negatieve berichtgeving over de Spelen in het Westen. Worstel, omdat ik het Westen, maar ook (hoop ik na 10 jaar) het Oosten begrijp. Nee, ik jok: ik snap het Oosten niet. Maar wat ik zeker weet is dat veel Westerse journalisten en mensen als Erik van Muiswinkel het nog minder snappen. Ik was een maand in Nederland, en ik heb met verve naar ik hoop China verdedigd, en eigenlijk zou dat niet zo moeten zijn. Ik weet, net als ieder ander, dat er veel niet deugt in de wereld. En inderdaad, in China klopt er ook het een en ander niet. Je kan spreken van een onderdrukking.

Aan de andere kant zijn de maatstaven van het westen niet geheel toepasbaar in het oosten. Hier kan een grootmoeder om 12 uur ‘s nachts alleen haar ommetje maken zonder beroofd te worden. Ik kijk, in het vrije Nederland om die tijd, altijd over mijn schouder, en ik ben geen grootmoeder.

We zingen terecht de lof van de democratie, en hoe groot dat goed is, maar we zouden eens moeten begrijpen dat er systemen zijn die horen bij een land en een cultuur.
Aan onze democratie mankeert ook het een en ander. Als G.W.Bush de Chinese President Hu een lesje komt leren over mensenrechten, vergeet hij gemakshalve Guantanamo Bay, waar gevangenen, zonder recht op enig proces, worden vastgehouden, iets wat in China gebeurt, en algemeen wordt afgekeurd.

door www.oudhout.nl
ofwel Diederick Kraaijeveld (die portret Wendy van Dijk zaagde van oud hout in Sterren op het Doek...).

Er is al de aandacht op gevestigd, maar voor het te laat is doe ik ook een duit in uw zakken: ga vooral, als u in de gelegenheid bent, kijken naar de 3 volgende afleveringen van The House of Saddam bij de BBC! Gisteravond was de eerste en het is fantastisch. Een docudrama van de bovenste plank, geschreven op grond van uitgebreide research en interviews met naast betrokkenen, schitterend geacteerd en geënsceneerd en onthutsend leerzaam. Nog drie woensdagavonden, van 22 tot 23 uur, op BBC 2. Ik hoop dat de serie ook door een Nederlandse omroep is aangekocht (als we dit vergelijken met onze "koningsdrama's" over Mabel en Maxima.....). Als u moeite heeft met het Engels: als de op teletekst 888 intikt, krijg je Engelse ondertitels. Dat helpt wel.

Ik wil, naar aanleiding van een mail, nog één keer terugkomen op de moord op de politieagente Gabriëlle Cevat. Naar aanleiding van mijn weerspannigheid om de afkomst van de vermoedelijke moordenaar te noemen kreeg ik heel veel reacties. Van allerlei soorten, zoals gebruikelijk. Maar veel kritiek was er op mijn 'politieke correctheid' . Nu vind ik inmiddels politiek correct geen scheldwoord meer, politiek onbehouwen en onbeschoft vind ik erger.
Maar ik snap de reacties natuurlijk wel. En de reactie van Stijn, hieronder, apprecieer ik, ik vind het een zinvolle bijdrage aan de discussie. Vandaar een stukje zendtijd van mij voor Stijn.

Beste mevrouw Groenteman,

Ik las dat u onder andere schreef dat het u niet relevant leek waar iemand geboren is, nu ga ik niet pretenderen dat ik alle verbanden kan aanwijzen en duiden. Waar ik wel wat van begrijp is statistiek en wat ik ook weet is dat sommige vergrijpen heel goed correleren met de geboorteplaats (overigens is het zo dat veel meer dingen goed correleren, zoals vergrijpen met geslacht en geboorteplaats met sterfbed). In het geval van de dood van mevrouw Cevat, is het zelfs zo dat de dader 33 keer (niet procent, wat ik al behoorlijk significant zou vinden) meer kans had om een moord te plegen dan wanneer, ceteris paribus, zijn stamboom pakweg in Arnhem had gestaan. Het zou dus onzinnig zijn om te beweren dat geboorteplaats niet relevant is.

Nu kan ik me voorstellen, dat u nu zegt: \"Dat is allemaal leuk en aardig, maar relevant voor mij is ook vooral informatie waar ik ook iets mee kan\". Twee zaken trek ik daar dan bij, allereerst is het weggooien van informatie nooit een goede zaak, zeker niet informatie met zulk een voorspellende waarde (Meer nog dan man uitgezet tegen vrouw, wapenbezitters tegen niet-wapenbezitters en nuchteren tegen dronkaards, in dit geval). En ten tweede, en wellicht ben ik iets te jong om hier een volledig geïnformeerde blik op te hebben; Ik vind de, wegebbende, Nederlandse houding, dat hoogwaardigheidsbekleders en coryfeeën bepalen wat wel en niet relevant is, verstikkend en dogmatisch.

Verbanden zijn niet altijd simpel te duiden naar oorzaken, zoals de correlatie tussen waargenomen ooievaars en geboortes (dit is een echt verband, maar we weten allebei dat dit niet duidt op het brengen van kinderen door een ooievaar). Dat wil echter niet zeggen dat die verbanden dan maar toevallig zijn. Het wil ook niet zeggen, dat de meest simpele, en soms vreselijke, conclusies dan maar gelijk waar zijn. Ik zoek het dan in de hoek van eugenetica en dergelijke. Ik vermoed dat daar de eerder genoemde Nederlandse houding vandaan komt, angst voor de reactie. Ik zelf vind de reacties van de Nederlanders over het algemeen vrij beschaafd en geloof niet, dat alles wat, wellicht weleens, bij de kapper over de tafel vliegt ook daadwerkelijk altijd gemeend is. Wellicht ben ik het dan die naïef is, maar ik heb best veel vertrouwen in individuele mensen, veel meer dan in instituten.

Stijn.

deze reactie op mijn oproep vanwege mijn verdwenen kat vond ik, in zijn onbeschoftheid, gek genoeg wel leuk.
realname: Paul
email: heizenberg.dijk@planet.nl
message: Geachte mw. Groenteman,
Is uw poes niet al jaren zoek?

In de post die ik vond bij thuiskomst zat ook een gedicht van Ingmar Heytze, dat ik na het overlijden van Adriaan Jaeggi had gehoord op de radio, in een gesprek op zondagnacht, Voor één nacht, KRO.
Ik had toen een mailtje gestuurd naar de redactie om de tekst van dit gedicht te krijgen, ik was erg onder de indruk.
Ze hebben het mij gestuurd (veel dank hiervoor) en ik mocht het posten op mijn blog.
Doe ik graag. Met een diepe buiging.
Hier is het:

MAN VAN EEN DAG

In memoriam Adriaan Jaeggi

Hoe stap je af op een man van een dag?
Hij is het mooiste meisje op een feest
waar niemand jou ergens voor nodig
heeft. Hoe pak je zoiets aan, jofel van hé
je staat toch niet stiekem een beetje
mooi te sterven op mijn tapijt,

in godsnaam maar iets te drinken
geven misschien, gedichten huilen als
een inktvis – hoe spreek je hem aan,
die grote man met zijn mierzoete
morfinelollie in zijn mondhoek
en zijn sombere prognose,

hoe versier je het mooiste meisje
op een feest waarvan je moet toegeven
dat het steeds verder uit de hand loopt:
vensters die niet open gaan, onbetamelijk
gehijg in de gordijnen, gasten verdwijnen
door deuren die er helemaal niet zijn

en in de keuken knipt iemand al uren
het licht aan en uit, aan en uit, aan

Ingmar Heytze

Mijn vriendin Karin van Elderen (moeder van al vaak afgebeelde Bobby, foxterriër van aard) gaf me voor mijn verjaardag een prachtig kado: ik mag mee naar de opera (der opera's) Boris Goedoenov. En de bijpassende feesttekening is deze (door Karin van E. gemaakt dus....):

wat over mijn terugkomst uit Frankrijk een grote schaduw legt, is dat mijn poes Rebbelientje al een week weg is.
Poes Piet en ik zijn helemaal ontheemd, lopen zoekend door de straten en kunnen onze draai niet helemaal vinden.
Ik ben bang dat ze gewoontegetrouw ergens naar binnen is geglipt en dat ze daar zit opgesloten, wegens vakanties ofzo.
Ze zwerft graag over straat en glipt graag overal naar binnen.
Ze kan overal en nergens zijn.
Dat geeft een knagend, verweesd gevoel.

..en ja hoor, heerlijk was het. warm. gezellig. Frankrijk, dus de Paris Match met Sarkozy en madame Karla op de cover en vette misdaden in de Midi Libre. Kon niet mooier.
En lekker gelezen. (Waarom lukt me dat toch niet in de niet-vakantie?)
Gelezen: Ben ik dat? (Mark Mieras), interessant en leuk boek over hersenonderzoek, over hoe onze hersens eigenlijk werken en hoe ze in feite de baas zijn over ons leven. Troostrijk boek: WE KUNNEN ER NIKS AAN DOEN...
Doeschka Meijsing: Over de liefde. Over het stuklopen van een liefdesrelatie, zonder dat de hoofdpersoon een idee heeft waardoor, door wie of waarom. De depressie, een ongeluk met geheugenverlies, de zoektocht om de gebroken en verloren stukken tot een geheel te maken. Mooi boek door een prachtige schrijfster.
Lernert Engelberts: Echte slechte mensen, verhalenbundel van een multitalent: hij is dichter, schrijver, tv-regisseur, filmmaker (en vast nog veel meer). Hij bedacht o.a. Driving Miss Palmen, de pastiche over Connie Palmen, helemaal gefilmd in Bollywood met Indiase acteurs (VPRO). Deze verhalenbundel is geweldig, allemaal potentiële films, beetje raar, beetje twisty, erg geestig, ontregelend, goed geschreven. Ga eens naar zijn website: www.lernert.nl en vergeet niet naar mijn favoriete filmpje te kijken: 3 x de gruwelijke dood van een paashaas.
Je hebt het niet van mij (Marcel van Roosmalen), een jaar uit het bestaan van de voetbalclub Vitesse. Heeft voor een deel al in Hard Gras gestaan, maar is misschien wel het leukste sportboek dat ik ooit heb gelezen.
Heel enthousiast ben ik ook over Moskou voor beginners door Jelle Brandt Corstius, correspondent van Trouw en RTL in Moskou. Wat een leuk boek!
Als 'huiswerk' last ik Frans Pointls kattenverhalen Poelie de Verschrikkelijke, een bundeltje met oude verhalen ter gelegenheid van zijn 75-ste verjaardag. Mooie kleine Pointl-verhalen. Ik noem het huiswerk omdat ik hem morgenavond voor Kunststof mag interviewen (evenals Lernert Engelberts bundel, die was voor Kunststof van gisteren).
Over Maarten 't Harts Dovemansdieet, dat ik ga voorlezen voor de luistercd, kan ik nog niks zeggen. Net in begonnen, lijkt me een nogal eigenaardig diëetboek.
En on top of this all ben ik middenin een grote verrassing (verjaardagskado): Voorbij de Blauwbrug door Joosje Lakmaker. De geschiedenis van haar joodse grootvader en van alle joodse grootvaders en -moeders en het leven van joodse diamantbewerkers in het Amsterdam van voor de oorlog. Prachtig geschreven, consciëntieus uitgezocht, een belangrijk en mooi boek. Haar eerste! Jaloers makend goed.
Goede oogst voor een week, toch?
Thuisgekomen kon ik nog het grootste deel van Zomergasten deel 1 zien: Bas Heijne met Ronald Plasterk.
Het goede van deze eerste aflevering vond ik dat ik ineens scherp zag wat een ijdele man Ronald Plasterk is. Hels om te interviewen omdat hij niks gaf. Als dit zijn opvatting is van een charme-offensief (want ik denk vast dat hij zich warm loopt voor het partijleiderschap) dat heeft hij het mis. Nog veel te leren. Mr. bright guy met de eeuwige hoed. Ik dacht ineens te weten, gisteravond, waar die eeuwige hoed voor dient: om alles wat echt en openhartig en royaal is onder te houden.
Hij gaat zaterdag met een leren hoed, zegt men, meevaren in de Gay Parade. Clowneske actie.
Volgens mij moeten ze bij Zomergasten nooit zittende politici-met-ambitie uitnodigen, die zitten er voor zichzelf en niet voor ons.
Wouter, achter je!
Zo, dit moest ik allemaal even kwijt.
Nu nog even in de Franse sfeer blijven met de nieuwe zomercd van Manu Chao: Sibérie m'était contée.

Ik zit, zoals beloofd, op een vakantieadres.
Maar met de beschikking over mijn favoriete krant (NRC Next) en laptop-met-internet.
En toen las ik vanochtend de beste columnist van Nederland, Jan Blokker (zoals heel vaak, 2 x per week in NRC Next namelijk). En ik raakte weer zo ingenomen met zijn gedachtengoed, dat ik de hele column hier kopieer.
Je kan hem ook als niet-abonnee lezen. Google Jan Blokker, of ga naar de site van NRC Next, of klik hier.
Maar toch: hier is de uit-het-hart-gegrepen mening van de Grote Blokker, dd. 14 juli 2008.


Wat hebben de christenen die over ons gesteld zijn te vrezen van klokkenluider Fred Spijkers die al sinds 1984 op een fatsoenlijk gebaar van de overheid wacht?
Toen in 1984 een militair was verongelukt bij de ontmanteling van een ondeugdelijke landmijn, kreeg Spijkers namens de over hem gestelde christen-minister van Defensie (die Job de Ruiter heette) opdracht om tegen de weduwe te liegen dat het eigen schuld was geweest. Dat scheelde weer een schadevergoeding. Spijkers weigerde, bracht de zwendel aan het licht, en ontdekte ook nog dat Defensie allang wist dat ze ondeugdelijke mijnen in huis had.

De christenen die vierentwintig jaar geleden over ons gesteld waren hadden wel andere namen, maar als het om hun normen en waarden ging. waren ze van alle tijden.

Zodra Fred Spijkers zijn bevindingen openbaar had gemaakt, gelastte het toenmalige christelijke departement van Defensie een onderzoek naar zijn verstandelijke vermogens, en werd al snel de conclusie gepubliceerd dat hij inderdaad een paranoïde, schizofrene en politieke crimineel was. Hij werd ontslagen, kreeg geen wachtgeld, en het hele kabinet haalde opgelucht adem.

Pas toen de bedriegers (bewindspersonen plus ambtelijke collaborateurs) zich door de publiciteit in het nauw gebracht voelden, werd Spijkers in 2002 zogenaamd ‘gerehabiliteerd’. Weer bedrog. De politieke crimineel kreeg een lintje, en op grond van een vaststellingsovereenkomst zelfs een onbelaste schadeloosstelling van 1,6 miljoen euro. Maar hij had het geld nog niet op z’n giro, of de fiscus stuurde een aanslag van 9 ton. Niks eerherstel dus.

Staatssecretaris Van der Knaap, die elke dag de schoenen van premier Balkenende poetste nadat hij eerst uitvoerig diens hielen had gelikt, en die als beloning ergens burgemeester mocht worden, ontzegde Spijkers het recht om in zijn eigen dossiers te kijken, en verzekerde later de Tweede Kamer dat alle stukken over de zaak zeventig jaar in het Nationaal Archief opgeborgen zouden blijven. De volgende christelijke schoenpoetser heeft tot dusver nog niet beloofd er zestig jaar van te maken.

‘Maar het ligt toch niet alleen aan de christenen?’, hoor ik een mevrouw op de achterste rij interrumperen.

Natuurlijk niet, mevrouw. Bij de VVD, om iets onchristelijks te noemen, hebben ze er ook altijd mee terecht gekund. De vrijdenkersruimte van Mark Rutte zou uit haar voegen barsten als je daar alles in zou willen onderbrengen wat de liberalen de afgelopen jaren stiekem in de doofpot hebben helpen stoppen. Maar het is nou eenmaal zo, mevrouw, dat Onze-Lieve-Heer het octrooi op Nederlandse zeden en gewoonten voor de eeuwigheid exclusief aan het CDA heeft gegund.

Het zijn daarom ook de christendemocraten in het kabinet die er op toezagen dat de voorzitter van de Onderzoeksraad voor Veiligheid geen kans kreeg om in de affaire-Spijkers te bemiddelen. Ze hadden er niet aan moeten denken! Pieter van Vollenhoven zou krachtens z’n functie alle archieven mogen openen die de burgemeester van Ede net met duizend sloten had beveiligd. Dan nog liever Agnes Jongerius die op het punt van geheime dossiers tenminste geen enkele bevoegdheid bezat.

De huidige christen van Defensie wist nog iets beters. ‘De kwestie’, zei Eimert Middelkoop, ‘is geregeld toen in 2002 een overeenkomst met Fred Spijkers is gesloten. Mocht hij problemen ondervinden bij de uitvoering, dan kan hij bij Defensie aankloppen. Maar een tussenpersoon is niet nodig.’

Vierentwintig jaar geleden is een ambtenaar namens zijn christelijke minister dus op stap gestuurd om een weduwe te bezwendelen, en acht kabinetten later zegt de zoveelste Job de Ruiter met een uitgestreken gezicht: ‘Problemen bij de uitvoering van uw vaststellingsovereenkomst? Klop aan!’

En nóg toont de over ons gestelde christelijke minister-president zich beledigd als de Nationale Ombudsman vaststelt dat hij de burger horkerig behandelt.

De opruimstorm is nog niet gaan liggen in mijn gestel: steeds meer hoeken en gaten moeten worden geschoond en met het aantal volle containerzakken groeien de dilemma's, wat mag weg, wie mag blijven? Ik knal uit mijn huisje, maar heb zoveel dierbaars bij elkaar gesprokkeld waar ik niet zonder wil.
Zo vond ik een dichtbundel van Adriaan Jaeggi, de schrijver/dichter die 10 juni jl. op 45-jarige leeftijd overleed.
Ik raakte verdiept in het bundeltje, poëzie kan soms een lading krijgen die de dichter er misschien zelf niet in gelegd heeft, bij leven.
Ik plaats uit het bundeltje Sorry dat ik het paard en de hond heb doodgeschoten (2002) het laatste gedicht EINDE.



En dit gooi ik nooit weg.

Ik kan het niet laten. Ik moet even terugkomen op mijn vraagstellende opmerking over de noodzaak om de afkomst te vermelden bij de vermoedelijke moordenaar van Gabriëlle Cevat, de moedige politieagente die doodgeschoten werd in Amstelveen.
Deze reactie was beargumenteerd (en geen grove scheldpartij), daarom onderscheidt hij zich van de andere en daarom post ik hem wel.
Hier is hij.

W. D. Sparling
email: wdsparling@zonnet.nl
message: Dag mevrouw Groenteman,
Het verbaast me te lezen dat helemaal niemand in staat zou zijn geweest een redelijke reactie te geven op Uw vraag of het zinvol is de zwarte moordenaar van Gabriëlle Cevat "zwart" te noemen (ik parafraseer). Jazeker is dat zinvol! Als er weer eens een praktiserende pedo wordt opgepakt, is het zinvol te melden dat het wéér een rechter was. Of een katholiek priester. Dan vraag je je ook niet af: wat heeft het voor zin om iemands beroep of religieuze overtuiging te melden? Die achtergrond is namelijk relevant. De burger kan dan beter gefundeerde beslissingen nemen, zich baserend op het patroon dat zich in de loop van de tijd voor zijn geestesoog gaat aftekenen (weer zo\'n priester!). Of het celibaat moet worden afgeschaft, bijvoorbeeld. Of hij z'n kinders wel of niet een middagje bij zo'n ultramontaan kan onderbrengen. Ik wil het beroep weten van de opgepakte megafraudeur. Ik wil weten of de terrorist een Islamiet was. En zo wil ik ook de ethniciteit weten van de groepsverkrachters, van de scooterdieven en van de schietgrage dronken chauffeurs — ik vermoed namelijk een verband tussen bepaalde types misdaad en de ethniciteit van de dader. En als mijn vooroordeel steeds maar weer bevestigd wordt, dan is het op het laatst geen vooroordeel meer, maar een rechtvaardig oordeel, waarop ik verdere beslissingen kan baseren. Maar dan moet ik wel de feiten kennen!
Ik mag hopen dat dit een redelijk antwoord is op Uw vraag en dat U die zinsnede (dat niemand U een antwoord kon geven) nu gaat verwijderen?
Groet,
Wido D. Sparling
Mijn reactie:
Dat de man dronken was, met de politie in aanraking was geweest wegens gewelds- en zedendelicten, kort tevoren al had geschoten, dat is relevante informatie.
Maar, vind ik, dat hij geboren was op Aruba, doet er eigenlijk niks toe.
Waar zijn de Hells Angels geboren?
Waar is Volkert van der Graaf geboren?
Waar zijn de voetbalvandalen geboren?
Geboren worden is geen overtuiging, geen geloof, geen sexuele voorkeur en geen beroep.
Dat de professionals die met deze zaak aan de slag gaan alle informatie, ook over afkomst etc., moeten hebben is logisch.
Maar wat moeten wij, borreltafelaars, krantenlezers, buitenstaanders ermee?
Wat draagt deze wetenschap bij aan een gezonde meningsvorming?
Ik denk geen.
Ik heb veel idiote scheldreacties gekregen, want je kan beter fout zijn geweest in een oorlog dan proberen politiek correct te redeneren, zo blijkt maar weer.
Ik blijf dat toch doen.
Ik laat het hierbij.
Ik ga een paar weken internetvrij weg, lees dus ook lekker de reacties niet, laat staan dat ik erop kan reageren.
Dat heet VAKANTIE.

http://nl.youtube.com/watch?v=zVNTdWbVBgc&eurl=http://india2007.hyves.nl/

Bedankt Suzanne.

Jean-Paul Voltron, bestuursvoorzitter van de Fortis Bank, is opgestapt omdat hij het pokerspel van de grote jongens niet goed gespeeld heeft: roekeloze overnames (ABN-AMRO o.a.) en de kredietcrisis hebben de bank/hem de das omgedaan. Alhoewel, de das omgedaan? Hij zit misschien niet juichend thuis, maar reken maar dat de handdruk die hij heeft gekregen puur goud is.
Ik moest daaraan denken door een ander bericht uit die categorie deze week, namelijk de riante afkoopsom die de falende directeur van Amsterdam Thuiszorg, Gerard Tanke, heeft meegekregen, als dank voor bewezen wanprestatie. Onder zijn leiding heeft Amsterdam Thuiszorg miljoenenverliezen geleden, de organisatie was technisch gesproken failliet (maar is gered door een concurrent).
Na een schikking kreeg Tanke bijna een miljoen Euro mee. Als hij volgens zijn contract naar huis was gestuurd had hij vele tonnen meer gekregen. Hij mag ook nog tot februari in zijn dienstauto blijven rijden, maar de benzine moet hij zelf betalen.
En dit gaat nog maar over een plaatselijke thuiszorgorganisatie (wel om gek van te worden als je denkt hoe dramatisch slecht de thuiszorg budgetair functioneert, vraag aan de thuiszorg(st)ers en de cliënten).
Meneer Voltron en meneer Tanke hoeven in elk geval geen staatslot te kopen om de jackpot te winnen.

Het is toch eigenaardig hoe agressief en hatelijk de (hate-)mails zijn die ik krijg als reactie op mijn vraag of het nuttig was om te vermelden dat de verdachte van de moord op de politie-agente in Amstelveen van Antilliaanse afkomst was. Niemand gaf antwoord op de vraag, maar wel weer het bekende bakje bagger over "politiek-correct"-heid mijnerzijds. Mij is ook nogal eens gevraagd waarom ik geen reacties op mijn weblog laat plaatsen. Nou, na dit postje over de schietpartij weet ik zelf wel weer precies waarom. Ik investeer tijd (en geld) in mijn weblog, ik ben er zuinig op.

--> Overigens vind ik het wel nuttig om te lezen dat man die de dappere agente Gabriëlle Sevat (vermoedelijk) neerschoot dronken achter het stuur zat, in het verleden vaker in aanraking is geweest met de politie voor zeden- en geweldsdelicten en dat hij vlak voor de confrontatie met de agente al geweld had gebruikt. Een gevaarlijke gek, waar zijn wieg ook heeft gestaan.

Ik ben iemand die niet kan weggooien.
Niets. Nooit.
Kreeft met ascendant kreeft.
Gevolg: alles slibt dicht.
Kasten. Documentenbestanden. Ijskast. Kofferbak. Tassen. Klerenkasten. Buitenhuisje. Hoofd.
Tot ik, als bij Domino Day, één steentje omgooi (omdat er vreemde mensen in mijn huis komen logeren) en ik in een opruimgekte kom die ook weer iets manisch' heeft.
Ik begin met 1 plank leven in 1 gewone vuilniszak, als er dan even later 6 vol zijn koop ik blauwe containerzakken voor grof vuil, en dan ben ik bereid om alles behalve mijn fotoalbums en de poezen in die zakken te pakken en buiten te zetten. En die fotoalbums moeten oppassen: ik kijk er eigenlijk nooit in (ik heb ze nog van mijn ouders ook) en ze vullen teveel planken.
Nu staat mijn stoep vol zwarte en blauwe zakken, heb ik 6 archiefboxen (aanbieding van de Blokker) gevuld met van alles waar ik ook nooit meer naar zal kijken maar wat ik toch nog niet met de vuilnisman kan meegeven. Op het stoffige zoldertje dan maar.
En nu zit ik met een berg restmateriaal.
Tekeningen, brieven, dingetjes, kleine kunstwerken... bijvoorbeeld een tekening die ik ooit kreeg van Joep Bertrams en die ik zorgvuldig had opgeborgen in één van de mappen met BEWAREN erop, die ik ook nooit meer had ingekeken.
Mijn muren zijn vol. Mijn huis is vol. En met al die vuilniszakken buiten is het nog steeds zo vol!!!

Vraag: kan deze tekening weg nu ik hem hier heb gepost?
Nog maar even niet.

Wat een drama, gisteravond, in Amstelveen, waarbij een politieagente is doodgeschoten door een dronken idioot!
Weerzinwekkend.
Ik vraag me toch steeds af of het functioneel is om steeds te zeggen dat de dader " een Amsterdammer van Arubaanse afkomst" is.
Ik weet het niet. Ik vraag het me af.

Ga naar deze site, bekijk het filmpje en zie hoe talentvol mijn lieve neef Jan (de blote blonde) is!
Voorstelling DEPRESSIE op de Parade waarvoor hij alle liedjes geschreven/gecomponeerd heeft!!!

http://www.deparade.nl/tsite.asp?id=666

Na de eerste "Sterren op het Doek", met Paul de Leeuw, zijn de 2 niet gekozen portretten van Paul op internet geveild (www.beusekom.nl). De veiling is nu net gesloten en de tekening van Corstiaan de Vries heeft € 9750,-- opgebracht, het schilderij van Brigitte Mulders € 3500,--. Dat is veel, vind ik, en het geld gaat naar het door Paul gekozen goede doel: de Vereniging van Ouders van Couveusekinderen.

ik kan beter een begrafenisondernemersblog opzetten, ik doe niet anders dan eerbiedige stukjes over doden schrijven, lijkt wel.
Nu weer over Carol van Herwijnen, die maandag op 67-jarige leeftijd overleed.
Toevallig zag ik hem de laatste tijd steeds als rood aangelopen personage bij Wim T. Schippers' We zijn weer thuis.
Wim hoefde er niet veel bij te bedenken: Carol van Herwijnen was de gedroomde Schippers-acteur.
Hij was natuurlijk veelzijdiger (meerzijdig???) dan dat, en het zal hem vast geërgerd hebben dat hij veel getypecast werd, hij had wel een grote verongelijkte kant.
Ik heb aan die trek van hem veel te danken. Toen ik (in1994) net begonnen was met De Plantage had ik Hein Jansen, toneelrecensent van de Volkskrant te gast.
En die liet zich kritisch uit over Carol van Herwijnens acteursschap, vergeleek hem geloof ik met een lampekap. Die vergelijking maakte het beest in Carol wakker, hij sprong op de fiets en racete vanuit Buitenveldert naar De Plantage. Helaas was de uitzending net afgelopen toen hij daar aankwam en sloeg hij Hein Jansen buiten beeld tegen de grond. Neemt niet weg dat we door Van Herwijnens drift als programma al bij de 2e uitzending " op de kaart stonden" , d.w.z. publiciteit hadden.
Ik heb het altijd ontroerend gevonden dat Carol van Herwijnen zijn gevoel zo liet heersen over zijn verstand. Hij was niet makkelijk, maar wel heel erg zichzelf.
En hij was een groot kunstkenner, by the way.

Zit midden in de nacht, dinsdag/woensdag, te stuiteren op mijn stoel, omspoeld door muziek, van slapen geen sprake, want ik was vanavond bij een concert van het nieuwe popfenomeen (en vers -idool) MIKA. Een Engels/Libanese jongen die geweldige liedjes schrijft, ze zingt met een stem die van falsethoog naar viriel gaat, een stevige sexy band en dansend personeel achter zich (veel vrouwen op het podium, alle soorten, maten, kleuren). En met al deze ingrediënten maakt hij een spetterend showfeest, met circus, ballonnen, effecten, acrobaten, je kan het zo gek niet bedenken of het dendert voorbij. Alles in dienst van heerlijke popmuziek, die enigszins doet denken aan Queen, al zijn Freddie Mercury en deze Mika beiden zo origineel dat vergelijkingen altijd mank gaan.
Mika refereert zelf in zijn tophit Grace Kelly trouwens ook aan "Freddie".
En dan weet hij zich ook nog door b.v. behoorlijk wat Nederlands te spreken, binnen een paar tellen intens geliefd te maken bij de vele duizenden verkleumden.
Van kleine kinderen tot oude mensen, homo's, hetero's, alles stond mee te zingen en te dansen. Letterlijke teksten kende iedereen, niet moeilijk, want er is nog maar 1 cd en die heeft iedereen. LIFE IN CARTOON.
Mika heet hij (althans, als artiest) en er is ook een cd (ook een dvd) van die je niet meer uit je hoofd krijgt als je er gevoelig voor bent.
En waarvan ik steevast een heel erg goed humeur krijg.
Vanavond werd in het koude natte Westerpark een mooi sprookjesfeest gebouwd. Door een grote nieuwe popster, als je het mij vraagt.
Gaan we nog heel veel plezier van beleven in de popmuziek.



(foto gemaakt van dvd, niet van vanavond, daarvoor stond ik te ver weg)

Edwin van der Sar.
Foto: Erwin Olaf
gepubliceerd in de EK-bijlage van het AD

...en wel de MAARTEN!
Meesterlijke uitgave van het Historisch Nieuwsblad, een interessant maar erg serieus blad.
Die hebben de glossy-gekte gebruikt met de lieve (en toch lekker venijnige, want superslimme) antiheld Maarten van Rossem.
De cover zien jullie hieronder, maar de inhoud is fantastisch. Er staat 'collectors item' op, maar dat is het ook echt.
Je hebt een hoop te lezen en wordt er ook nog ' es een hoop wijzer van. Ik althans.
Het gaat over Pim Fortuyn, Verdonk, verkiezingen in Amerika, roken en, door alles heen, over Maarten van Rossem zelf. Over zijn loopbaan, wetenschappelijke inzichten, zijn levenshouding, zijn politieke analyses, zijn gedachtengoed en zijn eigenaardigheden. Heel erg leuk!
Ik had al een keer geschreven over de fijne cd's met hoorcolleges door Van Rossem over De geschiedenis van Amerika en De Grote Geschiedenis (bij elkaar bijna 10 cd's), waar ik erg van geniet, in de auto, op de iPod. En dan, om het Van Rossemfestival te vervolmaken, deze Van Rossemglossy! Ik hoef de man zelf nooit te zien, als ik maar wel op afstand van hem kan genieten.
Vlieg naar de winkel, want de oplage is beperkt!

Voor alle klagers " er is nooit iets op de televisie" hier de Gouden Tip:
Ga naar www.hetgesprek.nl, dan naar Spraakmakers, trefwoord Ischa.
Herhalingen van gesprekken van Ischa met topgasten, nu, minstens dertien jaar later, nog eens bekeken met die gasten of hun nabestaanden.
Geen spatje gedateerd of verouderd!
Wondermooi programma, goed idee goed uitgevoerd.
Hilversum, eat your heart out!
Op Internet prima te zien als je het niet op de tv hebt kunnen zien.
TOPTIP.

Nog één keer post ik werk van Faith 71, Donovan Spaanstra, de meester-met-de-spuitbus.
Hij "spoot" Paul de Leeuw hoog in de lucht.
Na de uitzending van Sterren op het doek is de/het (?) hoge billboard ook verwijderd.
Faith 71 heeft echter op die plek, maar dan op de grond, wel zijn 'handtekening' nagelaten.
Op restaurant De Afspraak heeft hij, zonder twijfel op verzoek van, of zelfs misschien in opdracht van, de eigenaar zijn tag gezet en een portret van ene Jan (ik vermoed voornoemde eigenaar).
Als ik in een desolaat gebied, zoals het bedrijventerrein Amstel Business Park, een zaak zou hebben, in zo'n naar gebouw zoals er zovele staan op dat soort plekken, zou ik absoluut Donovan vragen het geheel op te luisteren met zijn ongelooflijke talent.
Jammer genoeg woon ik in een piepklein huisje met geen plek voor zoiets moois.
Je kan Donovans talent ook zien bij de uitzending van Sterren op het Doek met Albert Verlinde, die deze zomer herhaald wordt.

De altijd strijdbare dichteres/kinderboekenschrijfster Mies Bouhuys is vorige week overleden.
Vanochtend was er een afscheidsbijeenkomst, die haar engagement (o.a. tegen racisme, fascisme, culminerend in haar strijd tegen de Argentijnse junta en voor de Dwaze Moeders), haar schrijverschap en haar dichterschap mooi weergaf.
Ze werd heel beroemd met haar Pim en Pom-verhaaltjes en versjes (geïllustreerd door Fiep Westendorp).
We kregen een bundeltje mee met een paar van haar gedichten voor kinderen.
Ik post er één. Het bundeltje heet OP EEN VERSJE HET JAAR DOOR.

INGRID BETANCOURT IS VRIJ!!!
Moge het haar en haar geliefden goed gaan.
Nu de onbekende Farc-gegijzelden nog...

maar nu natuurlijk de geruchten, is er betaald voor haar vrijlating, door wie, voor wie, voor wie niet?
Wie gaat met de eer strijken?
Is dit weer een wapenfeit op het publicitaire blazoen van Sarkozy?
Ingrid Bétancourt is in elk geval vrij en mocht het feest aan de hand van Sarkozy in Parijs (!) vieren. Het is haar gegund.

donderdagmiddag 3 juli 2008 maakte ik deze foto
de kunstenaar Donovan Spaanstra oftewel FAITH 71 hangt (voor u) rechts.
Werkt helemaal met spuitbussen!

Soms hoor je iets en dan lees je iets en dan raak je ontroerd.
Ik hoorde dat Martin Bril ziek was,.
Ik las, jl. zaterdag in Volkskrant Magazine, zijn mooie column Zieke Man.
En ik stuurde een mailtje, een klein onbeholpen mailtje.
Kreeg de volgende mail van Bril terug.
Lees ook mijn werk op www.martinbril.nl (via vk.nl makkelijk en permanent te bereiken).
ik ben deze week nog even een weekje in de krant; volgende week is het zomervakantie en heeft de krant een andere indeling. daar draai ik niet in mee (ik draai in plaats daarvan in medische molens). maar ik bericht wel de hele zomer op mijn site, voor de lol en de lezertjes.
misschien kun je jouw lezertjes daar attent op maken.
na de zomer, tenslotte, ben ik op volle kracht terug.

M