Ik had echt nooit gedacht dat ik het ooit op zou nemen voor de spugende, tierende, raaskallende boekenmaniak Martin Ros. Elke zaterdagochtend het pijnpunt in één van mijn favoriete radioprogramma's, de TROS Nieuwsshow (Radio 1, van 08.30 tot 11 uur, heerlijke onderwerpen, perfect gepresenteerd door Mieke van der Weij en Peter de Bie). En om half 11 knalt mijn radiootje op tilt van het getierelier van Martin Ros, die kan braken of klaarkomen over dit of dat boek. Hij is verschrikkelijk, maar HIJ HOORT BIJ DE ZATERDAGOCHTEND. En nu moet hij weg, omdat hij ..... te oud zou zijn. Te oud!!! Aan zijn energie kan menige tiener nog een dikke vette punt zuigen. Hij gaat een kort geding aanspannen tegen de TROS. Geweldig! That's the spirit. Ik vind dat deze oude gek pas weg mag als hij zelf wil of als hij door Hogerhand wordt weggehaald. De radio wordt steeds gladder en slaapverwekkender, alle gekken worden ausradiert door netcoördinatoren of weet ik wie.
Misschien slaakt de redactie van de TROS Nieuwsshow wel een zucht van verlichting over Ros' vertrek (ik lees niets over protest van die kant), maar als bejaarde oud-programmamaakster voel ik me verplicht om het voor Martin Ros op te nemen.
w.g. Hanneke Groenteman (68)

En de voormalige tv-recensent van Trouw (waarom moest die eigenlijk weg??) Ruud Verdonck gaf zijn mening hierover op zijn website.

Ik zit weer middenin mijn jaarlijkse trip over de wereld vanuit de luie stoel: het Internationale Documentaire Festival Amsterdam, troetelnaam IDFA. Sinds vorige week donderdagavond ben ik in Irak, Londen, Israël, De VS, Turkmenistan, Rusland, Haïti, het Engelse platteland, de Andes, Nederland, Mali, Oeganda, Kuala Lumpur, India, Zuid-Afrika en nog wat plekken geweest. Onhandelbare kinderen, spionnen, doven, arme russen, dictators, zangers, schilders, zwarten, witten, onderdrukten, kannibalen, sporters, filmsterren, regisseurs, en nog wat personnages zijn aan me voorbijgetrokken. Af en toe even weggedommeld, maar dit jaar meestal uitermate geboeid zitten kijken. In het prachtige Tuschinski-theater en de perfecte zalen in bioscoop De Munt, beetje bang voor de muizenplaag (voetjes en tassen dus van de vloer), maar eerlijk is eerlijk: tot nu toe geen muis gezien. Ze zijn al wel gesignaleerd. WEG MET DE POPCORN!
Ik heb nog vier fijne IDFA-dagen te gaan, dus u hoort even niet van me.
Favoriete films tot nu toe: STRANDED (het verhaal van de vliegtuigcrash, dertig jaar geleden, in de Andes, waar zestien overlevenden waren van de 78. Ze hielden zich in leven door doden te eten); HEAR AND NOW (de dove ouders van de filmmaakster krijgen een geïmplanteerd hoorapparaat, op hun 65ste. Dat valt niet mee....); The Champaign Spy (zoon van Israëlische spion vertelt over het dubbelleven van zijn vader). Maar WHITE IN BARKING(hoe integreren de witten in de wijk Barking in Londen met hun nieuwe mede-Londonaars?) en HOLD ME TIGHT LET ME GO (speciale aanpak van 'onhandelbare' kinderen tot twaalf jaar) waren ook heel goed.
We hebben in ons programma vrijwel geen Nederlandse documentaires opgenomen, omdat die toch wel op de televisie komen t.z.t.

weer eens Uit het hart gegrepen (NRC Next)

De prachtige film Tussenstand heeft op een belangrijk filmfestival in Portugal de grote prijs gewonnen voor de beste Europese film. Volkomen terecht, want hij is echt fantastisch. (TUSSENSTAND gaat over Martin (Marcel Musters) en Roos (Elsie de Brauw). Ze zijn gescheiden maar zijn nog steeds niet los van elkaar. Als hun 17-jarige zoon Isaac zich meer en meer terugtrekt in een stilzwijgend isolement, worden de gesprekken tussen de twee steeds harder en heftiger. TUSSENSTAND maakt voelbaar hoe er langzamerhand iets verschuift in de relatie tussen de drie familieleden die zo nauw verbonden zijn en elkaar toch amper kunnen bereiken).
En de makers hebben een meesterlijk idee gehad: je kan MET JE EX naar Tussenstand, in het Ketelhuis in Amsterdam. Wie kan aantonen met zijn ex te zijn, krijgt gratis toegangskaartjes. Het aantonen van zo’n (verbroken) relatie zal in twee fases gebeuren. Ten eerste dienen potentiele bezoekers van de film aan de kassa serieuze documentatie te overhandigen, waaruit de stukgelopen relatie blijkt. Gedacht kan worden aan echtscheidingsdocumenten, maar ook brieven waarin men elkaar voor rotte vis uitmaakt of verscheurde foto’s voldoen. Hiernaast zullen acteurs uit Tussenstand in Het Ketelhuis aanwezig zijn om de zogenaamde exen flink aan de tand te voelen. Let wel, er zullen strikvragen gesteld worden.
De makers zijn na afloop aanwezig voor een spetterend nagesprek met het publiek.

Dit feestje is op Donderdag 29 november. (http://www.ketelhuis.nl/movies/19) in amsterdam.

Breaking news vandaag (voor de geïnteresseerden): de kijkoperaties in Nederland zijn niet zelden gevaarlijk! Blijkt uit een rapport van de Inspectie voor de Volksgezondheid. Kijkoperaties (laparoscopische operaties) worden uitgevoerd zonder dat je opengesneden wordt, maar met licht, geluid, spiegeltjes, naald, draad, camera's gaan ze via kleine gaatjes naar binnen en opereren met het oog op een monitor (stel ik me zo voor).
Enerzijds fantastisch, geen grote wonden die moeten genezen, anderzijds link, want binnenin kunnen foutjes gemaakt worden die je pas naderhand gewaar wordt. Kan natuurlijk ook met de "ouderwetse"" methode, maar dan hebben ze toch beter zicht op het werkterrein.
Nu ben ik in België geopereerd, aan mijn maag, door dr. Jacques Himpens. Laparoscopisch. Vier wondjes, genezing verliep vrijwel vlekkeloos en snel, resultaat na anderhalf jaar nog prima. Hij vertelde me onlangs ook dat het grote probleem met de laproscopie is, dat chirurgen het doorgaans te weinig doen, onvoldoende ingevoerd en opgeleid zijn in deze moeilijke, specifieke, maar aantrekkelijke operatietechniek. Hijzelf doet het al meer dan tien jaar dag in dag uit full-time en leidt ook jonge chirurgen op.
Als je dus zo'n operatie moet ondergaan, is het goed om te weten hoe vaak je chirurg de laparoscopische operaties verricht en hoe lang al. Een piloot moet vlieguren maken, een chirurg ook.

ik word een beetje naar van alle nadruk die gelegd wordt op sporten en bewegen als je wilt afvallen of, wat een beter doel is, je conditie wilt verbeteren.
Nu heb ik sinds een paar jaar ISMAKOGIE-les bij Ineke Bolten, en dat is helemaal ideaal voor anti-sport/beweegtypes zoals ik, zeg maar luiaards.
Ismakogie (toegegeven, onmogelijk woord, komt uit het Weens en zijn afkortingsletters), ISMAKOGIE dus is
(ik citeer uit een boekje)
een houdings-en bewegingsleer, gericht op een betere en mooiere lichaamshouding.
Ismakogie leert je om je bewust te worden van je houding bij het zitten, staan en lopen.
(..) je leert het verschil voelen tussen goed en verkeerd bewegen.
Door een reeks van kleine oefeningen werk je geleidelijk aan een betere manier van bewegen en daardoor aan een betere houding.
Omdat bij Ismakogie vooral de kleinste en diepst gelegen spieren worden gebruikt zijn de bewegingen bijna onzichtbaar en nagenoeg overal uit te voeren.
Ideaal voor mensen die niet van sporten houden, maar wel gezond willen bewegen.
(Tekst overgenomen uit: Vitaal en mooi met Ismakogie, Ellie Hoekstra).
Nou, het is meer dan waar. Het is een fantastische manier om op een vitaliserende manier beter met alle onderdelen van je binnen- en buitenkant om te gaan. En je wordt er niet moe van, integendeel!
Bij alle tv-tips die ik vaak geef mocht deze niet ontbreken, als tegenwicht.


en dit is Anna Seidel, de tot op hoge leeftijd fit en mooi gebleven grondlegster van de Ismakogie

O, o, o wat dom!
Ik meende dat de enige superSint (mijn persoonlijke HELD) ook in de Sinterklaasreclame van Albert Heijn optrad. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn, het is een gigaNepper! Ik kreeg namelijk een corrigerende mail van iemand die het héél goed kan weten, de SORRY PIET.
Lees maar:
Lieve Hanneke,
De Sint in de Albert H. reclame is de enige echte Sinterklaas helemaal niet.
Veel groeten van de Sorry Piet

Belangrijke televisietip: De Daltons! Jeugdserie van de VPRO, zeven jaar geleden eerste serie. Het gezin De Wit, vier jongens, of eigenlijk drie en een baby, een vader en een moeder. Zeven jaar geleden waren ze 5, 8 en 11, zoiets, en beleefden kleine grote jongensdingen, prachtig in hun kleine grootsheid, ontroerend, prachtig gespeeld, door IEDEREEN, geweldig geregisseerd door Rita Horst en - vooral - fenomenaal geschreven door Robert Alberdink Thijm. Een serie waar je geen aflevering van wou missen, al was je 60.
Nu ben ik 68, iedereen is namelijk acht jaar ouder geworden, ook de familie De Wit, inclusief de jongens, en weer is het GEWELDIG. Ik heb pas 1 aflevering gezien (jl. zondagochtend, 09.35, Nederland 3) maar ik ga er weer niet één missen. Al ben ik geen puber of brugpieper, ik herinner het me allemaal des te beter als ik de Daltons revisited zie.
Neem op, kijk op Uitzending gemist, of zet de wekker. erikpapmam.voorbeeld.file::center:0]]

Het stemmetje van Sanne Wallis de Vries en de Enige Echte Sinterklaas in de reclame van Albert Heijn, dat reclamebureau van Albert Heijn kan er wat van!

Veel reacties gekregen op mijn oprisping over het gesprek (nou ja, gesprek...) bij P & W met Heleen van Royen en Jort Kelder vs minister Ella Vogelaar. Ik heb Heleen van Royen, steeds opgepimpter en wilder, nog een paar keer langs zien schichten in diverse programma's, zwaaiend met haar nieuwe speeltje, de stoute glossy. Ik zag haar zelfs ergens, over tafel hangend, de hele inventaris over de grond kieperen, onder het uitroepen van "lekker stout". Nou ja, doet er niet toe.
Vanochtend had Désanne van Brederode in Buitenhof een mooie 'column' over het optreden van de twee BN-ers maandagavond, en Jonah Freud van de Kookboekhandel (heerlijke winkel trouwens) stuurde me deze mail:
Las net je reactie op het programma van Pauw en Witteman afgelopen maandag. Ik ben sinds die uitzending aan het denken waar ik in vredesnaam kan klagen over dergelijke televisie. Behalve de zeer stupide gedragingen van Heleen van Royen die het kennelijk nodig vond om ook de hele tijd veelbetekenend te lachen over de uitspraken van Mevrouw Vogelaar, vond ik het toch ook zeer ernstig dat de tafelheren dit lieten gebeuren. Ik vond het ook echt heel storend dat het kennelijk toch tegenwoordig heel gewoon gevonden wordt als iemand zichzelf helemaal gefotoshopt op een cover laat plaatsen zonder ook maar een kritsiche vraag daarover. Het benauwt mij zeer dat zelfs de serieuze pers langzaam aan de Verdonk methode aanhangt. Kortzichtig en dom.

en in deze zin kreeg ik veel reacties. Bedankt daarvoor.
Plus de leestips: Youp in NRC Handelsblad van zaterdag en Frits Abrahams in dezelfde krant van woensdag 14 november.
En dan heb ik het nog niet eens over het als altijd geestige en doeltreffende commentaar in Dit was het Nieuws (Raoul Heertje en Jan Jaap van der Wal), over de intense burgerlijkheid van het 'stout'-fenomeen. Ook nog wel eens na te kijken op www.uitzendinggemist.nl van jl. zaterdagavond (17 november).
En maandagmiddag 19 november was Margreet Dolman op haar allerbest in het kijven en schelden tegen Van Royen bij Max en Loretta.

Ik snap iets niet.
De RVU krijgt een boete van € 20.000 vanwege de "ontoelaatbare reclame" in de uitzendingen van de Keur8ingsdienst van waarde over de slaafvrije chocola van Tony Chocolonely. De boete is volgens het commissariaat 'relatief laag' uitgevallen omdat het een uniek en experimenteel programma ging dat een journalistiek doel diende. Relatief laag is voor de RVU toch nog een heel bedrag.
Ik zou zeggen: geef geen boete als het geen ordinaire produktreclame betreft.
En nog 'es wat: ik heb deze zomer meegewerkt aan een programma, Sterren op het doek geheten, dat gedeeltelijk werd gesponsord door de Bankgiroloterij. Die loterij sponsort culturele doelen (restauraties, dit schildersprogramma e.a.) en de daarbij behorende programma's. En dat mag dan wel, uitbundige vermelding, voor, na, in het programma, in de titel van het programma werd zelfs de naam van de Bankgiroloterij verwerkt. Daar heeft het Commissariaat van de Media helemaal geen bezwaar tegen.
Terwijl het hier ook gewoon gaat om zoveel mogelijk naamsvermelding voor een lotenverkoper.

Wat een gruwelijk gesprek was dat vanavond, bij Pauw & Witteman. De bekakte Jort Kelder, de hoerige Heleen van Royen die minister Ella Vogelaar van integratie in de onsmakelijke hoek joegen van het botte populisme. Ze moest een cursusje charmisma volgen (Jort Kelder), ze kon niet tippen aan Rita Verdonk (Van Royen), ze gebruikte veel wollige woorden om niks te zeggen (Van Royen). Ze bedoelden dat ze kokhalsden van de genuanceerde taal die Vogelaar natuurlijk móet bezigen met haar ingewikkelde portefeuille. Ze kokhalsden omdat Vogelaasr niet zei dat al die nare Marokkanen omgeschoold moesten worden tot gigolo (ideetje Van Royen), of allemaal de gevangenis in moesten, of teruggestuurd moesten worden naar where-ever. Geen Verdonkonzin uitsloeg in elk geval, geen oplossingen voor de bühne die niet uitvoerbaar zouden blijken te zijn. Enfin, de gesprekspartners ergerden zich blauw omdat Vogelaar niet de bekende kortdoordebochtse dommepraat uitsloeg waar rechts Nederland vandaag de dag zo lekker op klaar komt.
Vogelaar, hou je rug recht en Van Royen, hou op met praten over zaken waar je geen verstand van hebt. Ga zoete stoute o la la-blaadjes maken en vanaf je zwembad in Portugal vlotte boeken schrijven. Want dat kan je wel.

Mooie oplossing hadden ze bij Pauw & Witteman gevonden voor de AKO-literatuurprijsuitreiking.
Originele pleitbezorgers, mooie setting, niet te pijnlijk voor de auteurs, gewoon goed.
En de beschaafde apotheose, verrassend, zonder foute spanningsopvoering: AFTH van der Heijden krijgt de cheque.
De aanstelleritis van Grünberg met een leasekind in zijn armen was eigenlijk nog het pikantst.
En natuurlijk de onvergeeflijke bekendmaking van de clou van zijn prachtige boek TIRZA, in één zinnetje, door Jeroen Pauw! Ik herinner me dat ik Tirza las op vakantie, nadat een vriend het voor mij had gelezen, en voordat een vriendin het las (allemaal binnen een paar dagen) en dat het van het grootste belang was voor het leesplezier dat niemand de clou verried. Want dat was nou juist met terugwerkende kracht de klap op de vuurpijl die het boek al was!
Gaan ze daar een dodelijk saai gesprek over juridische aspecten in Tirza zitten voeren met Gerard Spong en totaal uitmelken wat geheim moest blijven!
Delete wat je hebt gehoord over Tirza en ga het lezen.

Uit luiheid en gemakzucht post ik mailtjes die me bevallen.
Zoals die van Arjan Welles.
Hij attendeerde mij (en ik geef dat graag aan jullie door) op de website van Tosca Niterink, die we natuurlijk al veel te lang veel te node missen. Maar let op: ze komt sterk terug, wacht maar af! Onkruid vergaat niet, en Tosca al helemáál niet. Zonder Arjan Ederveen denk ik, maar met Anita, ook helemaal prima goed.
Arjan schreef me:
Heb je je ook wel eens afgevraagd wat er geworden is van Tosca Niterink,
alias Thea van Theo alias Ellen B. van Peter van de Pood van Kreatief
met Kurk?
Jarenlang gingen er geruchten dat het niet goed met haar ging. Ik was
zelf ook bang dat dit enorme komische talent voorgoed van de buij
verdwenen was. Tot ik laatst op het bericht stuitte dat Tosca samen met
RTV West verslaggever Anita Janssen een serie reisprogramma's heeft
gemaakt onder de titel Peper en Zout Pioniers. Tosca heeft de laatste
jaren veel gereisd en dan met name in Zuid-Oost Azië.
Het programma is werkelijk hilarisch, wat vooral komt door het droge en
flauwe commentaar van Tosca en haar nog drogere en nog flauwere
woordgrapjes.
Op hun website www.peperenzouttv.nl kun je een aflevering bekijken en voor iets minder dan 10 euren de DVD bestellen. De 9 aflevering krijg je
dan op een zelf in elkaar gebrande knupsige DVD thuisgestuurd. Doen!

Wordt het toch weer pikant, die AKO-literatuurprijs. Eigenlijk is het namelijk altijd nogal moeizaam om die uitreiking spannend te maken. Ik heb er zelf een paar jaar mee geworsteld, in '97, '98 en '99 vond hij plaats in De Plantage en heette toen ook nog de Generale Bank Literatuurprijs! Maak daar maar eens een leuk programma van. Het enige doel van de organisatoren/sponsors van die prijs is natuurlijk publiciteit, dondert niet hoe. En als programma zit je met een programma van eisen (toespraakjes, interviewtjes, uitreikinkje, bedankje) dat in 50 minuten afgewikkeld moet worden. Over de inhoud van de boeken, het schrijverschap kon het in elk geval nauwelijks gaan. Eigenlijk waren die programma's alleen maar leuk als er ongeregeldheden waren. Een bommelding, een ruzie. RUZIETJE, want waar ging/gaat het eigenlijk allemaal over. Eén jaar was Adri van der Heijden (AFTH) 2 x genomineerd, maar hij wou alleen maar in het programma komen op het moment dat hij wist dat hij gewonnen had, hij ging niet als genomineerde/potentiële verliezer voor joker in de uitzending zitten. OK, wij hebben hem in een belendende ruimte gezet, waar hij met zoontje Nino (jaartje of 6, 7 toen, nu dus een bloeiende puber) wachtte en kwam, want won. Leuk dingetje in die voorspelbare uitreiking.
En nu is hij weer zo vriendelijk om peper in die reten te strooien: hij wil niet met Arnon Grünberg aan tafel. Beleidigt, zou mijn moeder zeggen, terwijl je je dus NOOIT door Arnon Grünberg moet laten beledigen.
Dus krijgt hij, ergens in de buurt (of in) Paleis Het Loo, een eigen tafeltje-dek-je, waar hij, waarschijnlijk weer met Nino, wacht op de dingen die gebeuren.
Zodat we toch weer even gaan kijken naar hoe de gestoorde Grünberg (ik tip hem met Tirza als winnaar) en de langtenige Van der Heijden de uitreiking gaan opleuken.
Het heerlijkst is dit allemaal voor Livia Verstegen van het gelijknamige organisatiebureau, want zij bereikt haar doel: enorm veel publiciteit voor een non-item, waarbij de naam AKO onevenredig vaak valt.

De kans bestaat dat jullie, net als ik, Jan Blokker een beetje zijn kwijt geraakt. Als geharde Volkskrantlezers grijp je niet gauw naar NRC.next, en als papiervreter lees je niet graag op internet.
Maar wel dit blogje, kennelijk.
Daarom vandaag maar weer eens zo'n lekkere Blokker, om het weekend goed mee in te gaan.

vrijdag 2 november 2007 door jan blokker

Trots op Nederland 1, 2 en 3
Je hebt er tegenwoordig dagen bij dat je gelijktijdig op Nederland 1 de katholieke Knevel van het RKK kunt zien, op 2 de echte, en op 3 nog een christelijk vragenspelletje in het kader van Zapp. Zodat je even denkt: god gaat het bij de publieke omroep qua zendtijd toch niet van de sport winnen?

Ik heb het buitenlandse gasten wel eens moeten uitleggen.
‘Nee, televisie is bij ons níét in handen van de Kerk’, probeer ik ze eerst snel vóór te zijn.

‘Maar van wie dan wel?’, vragen ze vervolgens, en dan kun je twee dingen doen: een ander onderwerp aansnijden, of je met open ogen in het grote stotteren storten.

‘Wat ik zie heeft toch alleen maar met Geloof te maken?’, zijn ze intussen blijven aanhouden, dus ik heb geen keus.
‘Toevallig is het nu inderdaad even Geloof’, geef ik toe.
‘En het is niet eens zondag!’

‘Tien minuten geduld, en er komt weer voetbal.’

‘Maar we vergissen ons toch niet als we zeggen dat dit, op drie netten tegelijk, allemaal Kerk is?’

‘Je kunt niet van de Kerk spreken. ’t Zijn op z’n ergst kerkgenootschappen.’

‘Dus wel allemaal van het Geloof.’

‘Tot op zekere hoogte.’

‘En allemaal christelijke genootschappen.’

‘Nee hoor. We hebben hier ook zendtijd voor moslims, voor Boeddhisten, voor Hindoes…’

‘Voor joden?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet. Maar zeker voor humanisten. En daarnaast vanzelfsprekend ook voor vrijzinnigen, voor liberalen, voor Marcel van Dam-achtigen, voor jongelui, voor bejaarden, voor politieke partijen – you name it.’
‘My God.’

‘Daar kun je nou wel ironisch over doen’, zoek ik de aanval, ‘maar je moet je voorstellen dat in Nederland, meteen na de uitvinding van radio en televisie de boel als het ware is geprivatiseerd, en zodanig is ingericht dat alles en iedereen – man, vrouw, arm, rijk, rooms, godloochenaar, links, rechts, allochtoon, autochtoon, dat dat allemaal aan bod komt. Besef jullie wel hoe uniek dat is? Daar zijn we als volk ook heel trots op. Dat elke groep de kans krijgt in de media haar boodschap te verkondigen.’

‘En zo’n groep noemen jullie een kerkgenootschap.’
‘Bij wijze van spreken natuurlijk. Ze zijn een groep, en ze vertegenwoordigen de ene keer een stroming, de volgende keer een godsdienst, de derde keer hun leeftijd, hun geslacht, hun seksuele identiteit, hun gewicht…’
‘Hun gewicht?’

‘Dat geef ik nou maar even als voorbeeld, maar het zóú inderdaad morgen kunnen gebeuren. Als alle gezellige dikke Nederlanders die dagelijks door de regering worden gedemoniseerd omdat ze meer wegen dan Balkenende, de koppen bij mekaar steken en een tegengeluid willen laten horen, hebben we er in 2008 een nieuwe publieke zendgemachtigde bij. Hebben jullie thuis zulke voorbeelden van democratie?’

Ik had het er zonder stotteren afgebracht, en op dat moment begon bovendien het Journaal. We hoorden dat de paus de Italiaanse apothekers had opgeroepen om alle voorbehoedsmiddelen en condooms uit de schappen te halen. Dat in de Verenigde Staten orthodoxe christenen tot een miljoenenboete waren veroordeeld omdat ze de begrafenis van een in Irak gesneuvelde homoseksuele Amerikaanse soldaat hadden verstoord. En dat een mevrouw van de ChristenUnie André Rouvoet (‘geen commentaar’) opriep om homo’s uit bestuursfuncties te weren.

Er viel even een stilte – en om mijn gasten bij voorbaat de wind uit de zeilen te nemen, zei ik gauw:
‘Weet je wat wij in Nederland zouden doen? We zouden én de paus, én die Amerikaanse christenen, én die Amsterdamse dame onmiddellijk zendtijd aanbieden. Willen ze die luxe vasthouden, dan moeten hun scherpe kantjes er meteen af, en let op: binnen een jaar dwepen ze allemaal met Gordon. Dat is de kracht van ons Bestel.’

Helemaal uit Australië kreeg ik van Mieke een reactie op mijn regeltjes over de opera Lucia di Lammermoor. En omdat ik houvast ontleen aan het idee dat aan de andere kant van de wereld iemand reageert op wat ik schrijf, post ik haar reactie.

In het McCelland Park in Frankstom, een voorstad van Melbourne staat een prachtig beeld van dame Joan Sutherland, vertolking Lucia Di Lammermoor. Dit beeld La Stupenda, \"There is nothing like a dame\" is gemaakt door Peter Corlett, 2003. Volgens mijn vriendin Fay was Joan een van de beste vertolkers van deze rol. Ik had je graag de foto willen sturen, maar ik kan helaas nu alleen maar je doorverwijzen naar mijn photogallery: www.pbase.com/chenchena Als je het beeld mooi vindt dan kun je het downloaden van deze website. Vriendelijke groet Mieke (woon sinds october 2005 in Australia)

Wat is dat bloggen soms toch leuk. Kom ik uit de prachtige superkitschopera Lucia di Lammermoor, helemaal betraand en bebloed door liefdesleed en tragische zelfmoorden, schitterend gezongen, vind ik het navolgende mailtje. Van Geert Kistemaker, met wie ik in mijn televisiejaren met heel veel plezier heb samengewerkt (hij als supergoede schakeltechnicus). Het gaat dus over oma blogt. Lees maar. Leuk.

Dag Hanneke, de vrouw op de foto die je plaatste bij het artikel over de weblog voor oma\'s is mijn moeder. Sanne is de dochter van mijn neef, en ze is afgelopen voorjaar cum laude afgestudeerd aan de TU Delft met dit project. Mijn moeder was proefkonijn, en ik heb ijverig meegedaan \'content\' op haar weblog te vullen. Kijk op http://familiekistemaker.blogspot.com/
om de correspondentie tijdens het experiment te volgen.
Sanne is in een stroomversnelling gekomen na haar afstuderen, de vele publicaties in de pers, en het winnen van de Designprijs in Eindhoven. Ze is samen met haar zus Neele, die dit voorjaar ook afgestudeerd is aan de TU Delft, ook in industriële vormgeving, een eigen bedrijfje begonnen: Muzus (www.muzus.nl) Neele heeft het interieur ontworpen voor de auto van de toekomst. Ik ben trots op m\'n achternichten. groetjes, Geert

Overigens, over de opera gesproken: vanavond was in het Muziektheater de première van Lucia di Lammermoor. Bij de ingang stonden werknemers van de Opera kaarten uit te delen. Wat bleek: ze voerden actie voor een cao, waar ze, met de vakbond, nu al 2 1/2 jaar over in strijd zijn met de Nederlandse Opera.
Ik kijk naar de actiekaart en draai, thuis, de waanzinaria van Lucia om hun eisen kracht bij te zetten.
Zet 'm op!

Als je vegetariër bent eet je nepvlees (ik hoorde laatst een overtuigde vegetariër pleiten voor een VEGETARISCHE SLAGER!!!), als je niet rookt rook je een nepsigaret, als je digibeet bent ga je nepbloggen.
Voor oma's (niet voor opa's, als ik de berichten goed lees) is er nu een soort map waarop je je hanepoten kunt krabbelen en die verstuurt die map dan naar je kleinkinderen. Schattig!
Ontwerpster Sanne Kistemaker (25) is er cum laude mee afgestudeerd in Delft en heeft er ook de designprijs mee gewonnen.
Terecht, slim idee.
Als ik vergeet hoe ik zelfstandig moet surfen wil ik die nepblogmap ook.

Als Pierre Janssens dood nou maar leidt tot in lengte van jaren zijn programma's herhalen!
En niet alleen deze dagen. Ze zijn volgens mij universeel mooi en tijdloos.
Bedankt meneer Janssen, voor alles.

nee, ik ga niet krompratend quasi-grappig Cruijff citeren.
Maar zijn eeuwig mooie tegelwijsheid speelde wel door mijn hoofd bij het bericht dat door het anti-rookbeleid in Berlijn nu zoveel "hittepaddestoelen" op terrassen buiten restaurants zijn geplaatst, om rokers lekker warm in de open lucht te kunnen laten paffen, dat er een bovenmatige CO 2-uitstoot dreigt!

Ik slaag er niet in echt te snappen hoe de tomtoms (en aanverwanten) werken. Het is me heel vaak uitgelegd, met satellieten en gps-signalen en coördinaten, maar ik WIL HET NIET begrijpen.
Pas bij zo'n foto van auto's, mensen, kaarten en viltstiften, daagt er heel in de verte iets. Maar niet echt.
Ik reken de routeplanner overigens wel tot de grootste technische verrijkingen in mijn leven.

Waar is de tijd gebleven dat we rustig, krom, vaag oud mochten worden?