Ik kan het niet laten, er zijn weer een paar privé- 'musts' die ik jullie niet wil onthouden.

De film TUSSENSTAND, regie Mijke de Jong, acteurs Elsie de Brauw, Marcel Musters, Stijn Koomen, vier maal bekroond op het Filmfestival in Utrecht, gaat vanaf 8 november in de bioscopen. GAAN! Prachtige film.


Zondagavond begint de tv-serie STELLENBOSCH, hoofdrollen Monic Hendricx en Jeroen Willems, regie Michiel Jaarsveld, acht weken lang op Nederland 2, 20.15 uur: lijkt me geweldig. KIJKEN!


In Galerie Animaux (Van Vollenhovenstraat 15, Pakhuis 35 & 36, Rotterdam) overzicht van het meest recente werk van Rob Scholte. Van 4 november tot 1 december. Bijgaand werk (bemoediging, 200 x 200 cm, acryl op linnen) is ongezien mijn favoriet, omdat het sinds mijn eigen heugenis mijn lijfspreuk is. Was ik maar rijk, en had ik maar een muur van 200 x 200 cm.....
Deze tentoonstelling lijkt me een MUST SEE!


En op de site van LONGSTORIES zie je dus vanaf vandaag mooie foto's van o.a. Margi Geerlinks en Koos Breukel van mensen met longkanker. Dit in het kader van de bewustwordingsmaand over longkanker. Krom uitgelegd, maar ga maar naar www.longstories.nl



Koos Breukel fotografeerde Judith Beulink



Margi Geerlinks fotografeerde Crista Plomp met dochter Georgette

Dank je Merel, voor je snelle en doeltreffende reactie over de fietslampjes!

De Amsterdamse politie blijft de regels omtrent fietsverlichting handhaven zoals zij dit nu doet. Dit betekent dat lampjes op kleding en tassen toegestaan blijven, mist goed zichtbaar.
De Raad van Hoofdcommissarissen heeft alle politiekorpsen een brief geschreven waarin staat dat zij de wet omtrent fietsverlichting consequent moeten handhaven. Dit zou betekenen dat lampjes alleen op fietsen mogen worden aangebracht en niet op kleding.
Een woordvoerder van de politie in Amsterdam is duidelijk: "In geval van goedwerkende lampjes op kleding bekeuren wij niet. "

Ik werd net steeds blijer met de mobiele kerstverlichting in mijn stad, namelijk de meerderheid van de fietsende bevolking die zowel voor- als achterlichten voert! Weliswaar nooit wachtend voor rode stoplichten, weliswaar onaanvaardbaar egocentrisch manoeuvrerend door het verkeer, weliswaar obsessief mobiel bellend op de fiets, maar toch..... ZE ZIJN ZICHTBAAR IN HET DONKER!
En nu is er ineens weer zo'n ambtenarenmaatregel uit het stof gehaald, dat de fietslampjes niet meer op kleding of tassen mogen worden geklikt. Waarom in godsnaam niet? Ze zijn duidelijk zichtbaar, ok, wit voor en rood achter moet dan wel, maar nu gaan ze ook al bekeuren voor de afklikbare lampjes! Eikels. Niks beters te doen?
Laten ze zich concentreren op toch nog veel te veel fietsers die als donkere spoken door het verkeer schichten zonder licht! Pak die. Dat heeft namelijk aantoonbaar succes gehad. Zie hierboven.
Overigens ga ik nu zinnen op een elastiekenklittenbandklem waarmee je lampjes op je fietsframe kunt bevestigen, en ze er weer af kunt halen. Het is namelijk helemaal onmogelijk om je verlichting intact te houden met draadjes en dynamo's die al kapot gaan als je je fiets in een rek zet.
Ik ben van mening dat we weg moeten uit Uruzgan en afneembare lampjes moeten gedogen.

mag ik vandaag, woensdag, interviewen ter gelegenheid van november-lonkankermaand (jaja, het is er weer één, maar wel echt nodig.....)
Ze fotografeerde, met een paar andere topfotografen, longkankerpatiënten en/of hun naasten of nabetaanden; resultaat deze maand te zien op een speciale expositie, LONGSTORIES, in Museum Jan van der Togt in Amstelveen.
Ik moest ineens denken aan een onvergetelijke foto die ik ooit zag, door haar gemaakt (digitaal gemanipuleerd).

Misschien mogen we binnenkort horen hoe Lucia van haar eigen achternaam heet, omdat ze dan eindelijk geen veroordeelde seriemoordenares meer is, maar het slachtoffer van het geknoei van het openbaar ministerie, het OM dus. Wat een drama, een vrouw die waarschijnlijk op grond van knoeiwerk tot levenslang is veroordeeld (inclusief tbs), een beroerte heeft gehad in haar nu al zes jaar durende detentie, altijd geroepen heeft dat ze het niet heeft gedaan, welke redenering werd ondersteund door een rij betrokken deskundigen... Enfin, hartbrekend dus weer. Net als met de Puttense moordzaak, de Schiedammer parkmoord, en, niet te vergeten, de zaak tegen Ernst Louwes, die allemaal ook op grond van ondoorzichtig knoeiwerk van politie en om zijn veroordeeld.
Ik zat me weer, vanavond, in het wilde weg kwaad te maken op dit alles, toen ik ineens dacht: MAURICE DE HOND! Die zal nu wel weer zijn fijne slimme zie-je-wel-lachje (cynisch lachje natuurlijk) aan hebben. Even naar de site, en ja, helemaal woedend en helemaal scherp.
Ga naar zijn site, hij heeft vast gelijk!
www.maurice.nl

Ik hoorde bij de eerste klaar-over-brigadiertjes in Amsterdam. Hulpverkeersagentjes die nog kleinere kinderen door het verkeer (verkeer? het was 1949!!!) moesten loodsen.
Mijn traject liep van Jamin naar de overkant van de Churchillaan, ik schat een meter of 5. Eenrichtingsverkeer en verkeer was er dus nauwelijks. Maar toch, een hele verantwoordelijkheid. En dat voelde ik aan den lijve. We kregen een zware witte koppelriem met een nikkelen ring eraan waardoorheen een enorm spiegelei gestoken kon worden (zie foto). Links of rechts kijken en als de kust volkomen veilig was KLAAR.... OVER!! roepen.
Ik was zo verguld met deze taak, dat ik het uniform op de dagen dat ik dienst had ook thuis aanhield, na school, boodschappen doen in de Scheldestraat, aan tafel, op verjaardagsvisite, ik deed het pas af als ik naar bed moest. First thing in de ochtend: koppel met spiegelei aangorden.
Mijn dienstverband met de Leiding van de Klaar Overs werd binnen het schooljaar bruusk beëindigd omdat ik bij de oversteek mijn spiegelei had laten vasthouden door een kleuter, eventjes maar, om het kind een beetje het fel begeerde Klaar Over-gevoel te geven. Ik liep er natuurlijk zelf naast, maar ben toen verraden door een moeder die het niet verantwoord vond dat ik op deze manier kinderen door het "gevaarlijke" verkeer loodste.
Het hoort tot de pijnlijkste momenten van mijn leven: het in het openbaar moeten inleveren van het koppel-met-spiegelei.
In de reactie van mijn woedende vader kwam het woord NSB voor, maar ik snapte niet wat hij daarmee bedoelde.

grieperige blogster brengt even niet meer op dat deze tip:

http://www.youtube.com/watch?v=FMXCuW9LDps

De Evita-persiflage in Koefnoen was MEESTERLIJK. Vooral die oude geëxalteerde mij onbekende musicalartiest op die neptroon!

Een compleet mens, Jan Wolkers. Geen dubbele bodems. Geen schijnheil. Intelligent, geestig, relativerend over zichzelf, niet moedig want niet bang. Gewoon vanzelfsprekend, van binnenuit, altijd de goede kant kiezend. Wanneer, waar, waarover danook. Politiek (van anti-apartheid, via anti-oorlog in Vietnam, tot en met Partij voor de dieren). Religieus (humanist, vanuit de zwaar gereformeerde opvoeding). Artistiek (dorre literaire prijzen geweigerd maar een mooi geil oeuvre bij elkaar gebeeldhouwd). Menselijk (had medelijden met de 'aardige jongen', de glazenier die het door hemzelf gemaakte en door Wolkers ontworpen Auschwitzmonument had vernield). Qua leeftijd (hij had een unversele leeftijd in zich, van kinderen tot leeftijdgenoten bond hij tot op heden een enorm publiek aan zich). Erudiet (van de bijbel tot en met de grote denkers, hij putte uit een grote bagage om er levenswijsheid uit te putten en door te geven). Publiekslieveling (in elk geval 100 % gegarandeerd een geweldige gast in elk interview voor elk medium, van schoolkrant tot en met de populairste televisieprogramma's). Niet te vergeten: humor (was zelf heel geestig, snapte elke grap en nam uiterst listig domme interviewers in de maling zonder dat die dat zelf merkten. Hij had vast zelf heel erg gelachen om de in memoriamgrap van Fokke en Sukke, in het zwart: 'maar wel een gelukje... voor de wormpjes in zijn achtertuin.')
En zo kan ik doorgaan.
De hele avond is hij herdacht. Heerlijk.
Van Matthijs van Nieuwkerk (die begon over stampende muziek heen met teveel XTC in zijn mik, zo te horen, kwam later een beetje tot rust) tot en met de herhaling, na middernacht, van een meesterlijke kleine AVRO-documentaire, waarin hij naar oude tv-fragmenten van zichzelf zat te kijken en te becommentariëren - leuk en ontroerend - was het al Wolkers wat de klok sloeg. Adri van der Heijden heb ik wel 6 keer zien vertellen dat Wolkers hem onlangs nog twee pakkerds gaf, Koefnoen-Paul Groot heb ik ook de hele avond Wolkers zien nadoen en Monique van de Ven moest zich nog haasten om van Nova (Hilversum) naar Amsterdam (Pauw & Witteman) te laten sjezen om daar op de repeteerstand te vertellen hoe erg en wanneer voor het laatst.
Enfin, Jan Wolkers was een adorabele man en dat was 'ie.
En niet alleen omdat hij nu dood is!!!!
En o ja, een prachtige beeldend kunstenaar.



foto: Koos Breukel, M, NRC Handelsblad, oktober 2007

en ook: het spuugbeestje nog eens te bekijken, met dank aan Annelies.

uit NRC.next 18 oktober 2007

Mijn verkleinde maag krijgt het zwaar te verduren deze dagen: hij draait zich om en om van weerzin.
Doordat zijn huisbazin teveel televisie kijkt.
Ofsdl hij wordt onwel van een overdosis TrotsOpNederland, ofwel hij wordt misselijk van de never ending discussies over de 'sexualisering van de maatschappij', altijd door quasi journalistiek optredende mannen die tegen een achtergrond van vet gelach quasi zakelijke vragen stellen over schaamlippen, clitoris knijpen, naakt poseren en wat niet al. De vrouwen op wie zij hun vettigheid loslaten zijn eigenlijk zonder uitzondering tof, leuk en lichtelijk gegeneerd over de ongegeneerdheid van de bulderende heren.
Ik denk even, oogst van één avond PUBLIEKE PROGRAMMA'S, aan Wendy van Dijk, Goedele Liekens, Jeanine Jansen, Georgina Verbaan.
De sexualisering van de samenleving komt niet door vrouwen die last hebben van hun schaamlippen (wij vrouwen weten al heel lang dat die dingen pijnlijk kunnen zijn als ze niet goed zitten, maar dat hoor je nooit in die gesprekken) of in pornofilms optreden. De 's.v.d.s.' komt door de "nette heren" die in alle talkshows en nieuwsrubrieken weten dat ze er lollige gesprekjes over kunnen opvoeren.
Namens alle plaatsvervangend gegeneerde vrouwen nam ik vanavond mijn hoed af voor Goedele Liekens in De Wereld Draait Door en voor Georgina Verbaan bij Pauw & Witteman. Een heel karwei om je staande te houden in het besmuikte en versluierde sexisme dat van de presentatoren/sidekick afdruipt.

Herman den Blijker en een andere man, oud-manager van The Grand, gaan hotels onderzoeken. Voor RTL 4. Herman en Willem vinden dat je hotels alleen maar kan beoordelen als je er een nacht hebt geslapen. Den Blijker (die kale hulk): "...In van die slappe bedden, in depressieve kamers, in die stinkende omahutten..."
Ik schrok me dood van deze vette uitspraken. Morgen komen mijn kleinkinderen logeren.
Die komen dus in zo'n 'stinkende omahut!" Arme kleintjes.

Was getekend: Oma Bassie

Wat dachten jullie van een T-shirt met deze foto



en daar doorheen, in grote letters:

RITA ROT OP!

Donderdag 17 oktober.
Hard gewerkt, ineens was ik om 4 uur even vrij.
Alles is liefde, dacht ik, kom op, ze zeggen dat het zo'n feel-good-film is en dat was precies waar ik aan toe was, op deze regenachtige dag. Bak popcorn, kon mij het schelen, op naar de vertrekhal die ook wel Pathé Arena genoemd wordt. Goede bioscoop overigens.
En dan die film! Ze hadden allemaal gelijk, die erover praatten, schreven, juichten: het is een fantastische film. Je wordt er zelf een beetje verliefd van, in het wilde weg. Zo goed geschreven, gespeeld, geregisseerd. En wat vooral zo meesterlijk is: tot in de kleinste bijrollen, tot in de futielste details is hij goed. En grappig. Dat zie je niet vaak. En nog afgezien van de zogenaamde Grote Namen (onnavolgbare Carice van Houten) werd ik ook heel blij van de bijdragen van Ton Kas, de Vliegende Panters, Juul Vrijdag, Ruben Nicolaï, Ruben van der Meer, René van 't Hof, Hans Kemna, Hans Kesting, alle kinderen die goed kinderen speelden en iedereen die langsflitste en ook goed speelde. Hoogtepunt deze middag was voor mij een hoog kinderstemmetje, dat bij de volle vette zoen van het liefdespaar Paul de Leeuw en Daan Schuurmans door de hele zaal piepte: HET ZIJN HOMO'S!!! Zodat er nog een niet bedoelde extra grote lach in Pathé Arena klonk.

.. en dan kom je licht verliefd naar buiten. Dan zet je je autoradio aan. En dan hoor je.....
Verdonk begint een nieuwe partij. Of nee, een BEWEGING. Trots op Nederland. En in één klap donder je terug op aarde. Het miezert, je bent helemaal niet verliefd, je was even heel trots op Nederland door die leuke film, maar in één Beweging verandert die trots in schaamte. In woede. Als we niet oppassen.... mensen, wat doen we ertegen?

Ik ben geen recensent, heb geen verstand van literatuur, maar weet wel wanneer ik een heel goed boek lees. Voor het programma Kunststof mocht ik Marente de Moor interviewen vanavond (16 oktober). Zij debuteert met een roman waar ik van begin tot eind in verdween, spannend, scherpzinnig, heel goed geschreven en erg interessant. Het decor van het verhaal is een kleine gemeenschap van Russische emigranten in Amsterdam, in de 90-er jaren. Het verhaal navertellen is niet te doen, maar het boek aanbevelen wel. Marente de Moor (sporen verdiend in de journalistiek) is een geboren verteller, geen wonder, als je de dochter bent van de beeldend kunstenaar (overleden, maar naar verluidt ook zo'n gedreven verteller) en Margriet de Moor, één van onze heel goede auteurs.
De Overtreder, vanaf donderdag in de winkel, uitgegeven bij Querido en wat mij betreft: geweldig debuut!

In Casa Luna, het prettige praatprogramma om bij in te slapen (ik ben dus een laatslaper) hoorde ik professor Katan, hoogleraar in de voedingsleer. Leuke man en interessante man. Heilco Span vroeg hem wat hij vond van al die dagen van.... nu weer dus wereldvoedseldag. Katan vond het wel handig, al die dagen, want daarom kon hij nu een uur lang zijn boodschap kwijt op de radio.
En dat is de kern van de zaak: al die uren, dagen, weken, maanden, jaren van.... zijn de bedenksels van de talloze communicatiebureaus, die uit alle hoeken en gaten de media moeten verleiden aandacht aan hun klant te besteden. Troostrijke gedachte: binnenkort is dit trucje uitgewerkt, kunnen we de kalenders weer gewoon op verjaardagen bekijken.

Rita Verdonk heeft weer een glansrol in haar eigen dramaserie gecreëerd: ze is niet boos, maar verdrietig. Terwijl ze zoveel kiezers voor de VVD heeft binnengehaald (haar woorden), terwijl zij de partij trouw wou blijven, moest ze er toch uit. Vanavond maakte ze in Nova bekend dat ze dan zelf wel gaat, dat ze haar lidmaatschap opzegt. De VVD is weer aan zet. Het schaakspel wordt glansrijk gewonnen door Rita Verdonk, volgens mij. Ze speelt defensief (met een smak virtuele kiezers achter zich, zoals ze niet nalaat te melden), en in haar geval is de verdediging de beste aanval.
Wat is populisme toch eng. Ze heeft de diepgang van een sigarettenvloetje, en dat is precies de bagage die 655.000 kiezers hebben beloond.

Reactie van Lia op de 'maandengekte':

Niet een dag, wel een maand, deze namelijk, oktober, De Maand van de Borstkanker. Zou wel eens willen weten welke vrouw met borstkanker zich aangesproken voelt door o.a. dat Pink Ribbon-glamourblaadje. Ik niet in ieder geval. Er is niets glamorous aan borstkanker, dus, zoals ik ergens iemand hoorde pleiten: weg met oktober borstkankermaand, lang leve oktober wijnmaand. Proost!

En Marijke mailde:
Ik las net dat 18 oktober de dag van de Menopauze is. Het moet toch niet gekker worden!

Le Plat Pays van Jacques Brel, behorend tot mijn canon van Eeuwig Mooie Chansons, wordt, sinds het bestaat, door Jan en Alleman voor alles en nog wat ingezet. Dat is niet erg, dat is het lot van universele kunstuitingen. De zonnebloemen van Van Gogh mogen op koektrommels, walsen van Chopin in Sterreclames, uitsnedes van gedichten in rouwadvertenties.
Maar vanavond maakte Freek de Jonge het te bont.
Om zijn gal te spuwen over Wilders had hij het kromste Sinterklaasgedicht in de muziek van Le Plat Pays gepropt. Hij had kennelijk een te vol gemoed voor de noten die Jacques Brel voor hem beschikbaar had, want het was een tenenkrommend (brullend en vals gezongen, met een slap koortje en de eeuwige viool erachter) protest. Tot twee keer toe mocht hij bij Pauw en Witteman de muziekhoek betreden met dit "lied", de tweede keer kwam hij zichzelf hard tegen want hij was de draad volkomen kwijt. Zelfs schuifdeurenniveau werd niet gehaald.
Ik heb Mijn Vlakke Land een keer door Raymond van het Groenewoud horen zingen, met Fernando Lameirinhas. Fernando in het Portugees, Raymond in woedend-vlaams, en daar zou Freek eens naar moeten luisteren. Dat was woede over het racisme in Vlaanderen in prachtige muzikale vertolking. Een diepe buiging voor Jacques Brel, terwijl Freek met zijn pet naar hem gooide.

Morgen, zaterdag 12 oktober, is De Dag van de Zak van Zuid-Beveland!
En 1 november is de dag van de longkanker.

Als u nog dagen weet: mail ze even.

Peter van Straaten, Het Parool 11/10/07

Mag ik jullie er nog eens op wijzen dat je Jan Blokker kan lezen via Internet?
Hoef je nrc/next niet voor te kopen.
En doe dat nu, vooral, de column over de Week van de Slagroompunten is weer zó subliem!!!
Blokker

Dames en heren, ouij zijn in de ouarg. Enoggem in de ouarg.
Zo kondigde Leon Verdonschot (VPRO-bedenker van dit leuke idee) vanavond de verkiezing van Het Nieuwe Volkslied aan.
Na deze opzienbarende aankondiging moest ik helaas weg – lekker Kunststof gepresenteerd - en kon ik helaas de verkiezing niet live volgen. Bij Pauw & Witteman (waarin een heerlijke solo van good old Maarten van Rossum, geen autist zoals Joshi de Nijs, maar toch ook niet in staat of bereid tot het vraag- en antwoordspel zoals dat daar gespeeld dient te worden) zag ik de uitslag. Een lied dat gezongen was door Frans Bauer en geschreven door diens vaste liedjesleverancier Emiel Hartkamp. Een uitzinnig oranjekoor kwam het zingen in de uitzending.
Je kon er de klok op gelijk zetten en toch geloofde ik mijn oren niet.

Land van tolerantie,
En het grootste hart,
Jij omarmt de wereld,
Dat maakt jou zo apart
Klein zijn op de aardbol,
Groot in woord en daad,
Daar waar je graag thuiskomt,
En liefde nog bestaat
Nederland, mijn vaderland
Één zijn met Oranje
Nederland, mijn vaderland
‘k Heb je lief mijn Nederland.
(...)
Daar waar de vrijheid lacht,
Een land met mening,
Een volk met grote kracht
En volop strijd.
Gevoel voor mensenrecht
Oog voor een ander
Ik draag het rood-wit-blauw
Tot in de eeuwigheid.

En ik dacht aan die goeie Máxima, aan de dreigende tsunami van zetels voor Wilders, aan de Oezbeekse Fargat die getrouwd is met mijn Amsterdamse vriendin, net vader en zeer ingeburgerd is, maar wiens leven vergald wordt door een overal aanwezige en niet aflatende discriminatie, ik dacht aan ontluisterende mensen-op-de-markt-gesprekken, en ik kon nog nèt een teiltje pakken.
Natuurlijk, ik wist ook wel dat dát het lied numero uno zou worden, als Het Volk mocht stemmen (de week van de democratie....), het typisch VPRO-getinte panel het niks vond, een gekleurd gospelkoor en die eeuwige lilliputter de zaak omlijsten en dan ook nog de absoluut onweerstaanbare neocastraat Frans Bauer het zong.
Maar je blijft hopen.
Ondanks het Die Fahnen Hoch-gehalte, het van vreemde smetten vrij-gehalte.

Geen idee hoeveel mensen gesmst (60 cl per gesprek) of gemaild of gebeld of alle3 hebben, maar voor mij telt deze uitslag net zo min als dat idiote Utrechtse referendum.

Nederland, mijn vaderland,
‘k Heb je lief mijn Neeeeederland.

Overigens was mijn nummer één Dikke Lul 3 Bier en nummer 2 en 3 ex equo Vervelië en Land van Wind en Water.
Dat u weet waar ik ongeveer sta in dit land van tolerantie.
Ouij zijn enorgm in de ouar.

Dit is de week van de democratie. Wat een goed idee. En wat een verstandige mensen. En wat een wonderbaarlijke samenwerking in de jungle die Hilversum/publieke omroep heet. Maar wat krijg ik jeuk op hele nare plekken als ik er teveel van moet zien. Al die politiek-correcte documentaires, reportages, debatten met beterweters die toch ook geen idee hebben hoe ze de verschijnsels Wilders en Jami moeten aanpakken, die hun politieke partijen ook in totale verwarring zien afbrokkelen, die ook geen idee hebben hoe ze de aanwassende groep moslimfanaten (30.000 zegt de AIVD, veel jongeren....) in een hanteerbaar gareel moeten krijgen. Van Standpunt.nl tot en met nachtelijke VPRO-docu's, het is één en al democratie wat de klok slaat en ik kan er eigenlijk geen chocola van maken.

Dit is ook de week van de Rechtsstaat, in wier naam een ex-advocaat, crimineel, vertrouweling-van-criminelen getuigde tegen Holleeder en die als beloning voor deze dappere daad mocht gaan hemelen.
Die Holleeder wordt trouwens ook steeds populairder volgens mij: er komen ramptoeristen zelfs uit Urk in de hoop een glimp van hem op te vangen! En dan te bedenken dat ik waarschijnlijk jaren bij dezelfde slager mijn biefstukjes heb gehaald als Endstra, Mieremet, Zeegers, wie weet zelfs Holleeder. Want die lui weten wel wat lekker is. Ik ook, maar ik heb er altijd heel braaf voor gewerkt (van een gewoon salaris kan je ook af en toe biefstuk eten) en nooit mijn vuilnis te vroeg buiten gezet, want dan kreeg je een bekeuring! Deze gedachte slaat nergens op, maar als ik zo'n woning van Zeegers zie, komt die gedachte toch bij me op.

O ja, Máxima hadden we ook nog. Een golf van idiotie overspoelt ons omdat die vrouw een verstandige en vrijdenkende toespraak heeft gehouden. Dat mag kennelijk ook niet meer in Dit Land!
Dat hoor je ook steeds: Dit Land met hoofdletters. Mooi land...!

Even iets heel anders, nu ik jullie toch spreek: we moeten - als we obees zijn, dat is veel en veel te dik - gaan wandelen in de bossen van Natuurbeheer en dat wordt dan betaald, ofzo. Zou dat helpen, behalve dat het altijd lekker is om gratis ergens te wandelen. Het is net zoiets als anorexia-patiënten een gratis vakantie in Luilekkerland aanbieden, of opdringen. Helpt ook niet. Anorexia is een ziekte en obesitas ook.
Ik zag trouwens vanavond een rondetafelgesprek bij Knevel, met onder andere Jacques Tichelaar, en een psychologe die behalve heel christelijk ook heel anorexia-patiënte was. Ze probeerde uit te leggen wat die ziekte eigenlijk inhield, maar dat was zinloos: Knevel, Prem Radakishun, Tichgelaar en nog een christen lieten zich van hun oerdomste kant zien en vroegen zich eigenlijk af waarom ze niet gewoon 3 x per dag een maaltijd tot zich nam. Als natuurbeheer die lui nou eens heel ver een oerbos in stuurden.



En dit was de week van 2 x lekker huilen (dus niet van verdriet, maar van bevrijdend meehuilen):
eerst zag ik een prachtige dame in het programma Lux (Llink), zondagavond, natuurlijk in het kader van DWVDD (de week van de democratie): ze heette Kaouther Darmoni, heel slim en moslima en in gesprek met ene Theo de Wit, ook verstandig. Ik kan niet reproduceren wat ze precies zei, maar ze was aangrijpend toen ze zei Denken jullie dat ìk niet bang ben? Dat angst een privilege van jullie is? Ik ben ook bang van radicale moslims, van terroristen! En toen rolden er, zonder dat ze dat wilde hele dikke tranen uit haar ogen.
Uit de mijne dus automatisch ook, daar ben ik heel makkelijk in.
Misschien staat het gesprek wel op www.uitzendinggemist.nl (Lux, 7 oktober, Nederland 2). De moeite waard om te zien.

Ook vanavond, dinsdagavond, trouwens tranen met tuiten, toen ik in DWDD (De wereld draait door) een (veel te kort) stukje zag van het laatste liedje dat Bram Vermeulen zong. Ik wil naar huis heette het. En het was, zoals bijna alles van Bram Vermeulen, zo prachtig... Tranen dus. Ook toen zijn dochter Katarina met zijn bewonderaar Paul de Munnik samen de evergreen Ik heb een steen verlegd zong. Veel te kort (we're talking DWDD), maar een snufje troost in deze kutweek!

Ophelia woonde met kinderen en een kleinkind in Waspik. Gevlucht uit Liberia, waar haar man drie jaar geleden is vermoord. Veiligheid gezocht in Nederland, gedropt in Waspik dus.
Nu: weggepest uit Waspik (5000 inwoners) door een groepje hangjongeren.
Ondergedoken in Waalwijk.
Al sinds het gezin in Waspik woonde, 2006 getreiterd, bekogeld met rottigheid, bedreigd, uiteindelijk weggepest.
In het voorjaar waren gemeente, politie en maatschappelijke organisaties hiervan al op de hoogte.
Nu vallen de bladeren al van de bomen en er is NIETS GEDAAN.
"Er is iets misgegaan in de communicatie," volgens loco-burgemeester Van Dongen, die zegt zich te schamen dat inwoners van Waspik zich misdragen tegenover "de zwarte medemens". Er wordt gewerkt aan arrestaties.
Nu de kinderen bijna overreden zijn is het gezin gevlucht.
Weg uit Waspik.
Dorp met 5000 inwoners, waaronder een paar hangjongeren.
Waar een zwart gezin niet veilig is.
Waar kennelijk niemand een poot uitsteekt bij onraad.
Waar ouders kennelijk hun hangjongeren niet aan kunnen.
Waar buren kennelijk "de zwarte medemens" niet zien.
WASPIK.

Ook dit nieuws had me nog niet bereikt: morgen start een nieuwe tv-zender die helemaal gewijd zal zijn aan gesprekken.
Ik hoorde het doordat ik ineens mailtjes kreeg: "Wat vindt u hiervan?"
Wat denk je dat ik hiervan vind?
Ik verheug me op een zender waar ik af en toe een goed gesprek kan meemaken dat niet opgefokt wordt door het snelheidsvirus dat over de huidige zenders waart. Ik ga mezelf er af en toe mee verwennen, al blijf ik zeker ook genieten van de gasten bij Pauw & Witteman, van de sprankelende Matthijs van Nieuwkerk, van de tranentrekkers bij Hello Goodbye, van de lachstuipen bij Paul de Leeuw. Enfin, het kan een meerwaarde hebben. Want ook interviews word ik tegenwoordig (in de kranten dan) wel eens moe. Ik kén al zoveel mensen...
Maar ik zal zeker naar Het Gesprek kijken.
En reken maar dat ik dat met (on)gezonde afgunst zal doen, wat denken jullie?

..en nu is Ayaan Hirsi Ali dus weer terug in Nederland.
Onrustig idee. Voor haar in de eerste plaats.
Ik weet er het fijne niet van, want ik kon vanavond het nieuws alleen maar in stukjes en brokjes en via-via volgen.
De kosten van de beveiliging in de VS worden niet meer gedragen door de Nederlandse overheid, begrijp ik.
Ik had het helemaal niet zien aankomen, ik geloof niet dat er een termijn was gesteld aan de duur van de beveiliging.
Dus waarom dit op stel en sprong moest worden besloten... we zullen het wel horen.
Maar het bericht bracht mij en de vriendenkring waarin ik vanavond verkeerde in een rare denkspagaat.
Enerzijds denk ik Ja, logisch, wat moet dat niet kosten, zo'n open-einde-regeling waar we als samenleving door idiote fatwa-terroristen toe gedwongen worden. En moet Ayaan (en zij is niet de enige) tot in lengte van jaren waar ook ter wereld op kosten van de Nederlandse staat beveiligd worden? Ze is Nederlands staatsburger, dus wij zijn met elkaar verantwoordelijk voor haar veiligheid. Maar moeten de Amerikanen (ze woont en werkt nu in de VS), of die conservatieve denktank-werkgever van haar, of zijzelf, ook niet meebetalen? En, los van het geld: worden we door die dreigterroristen niet gewoon machteloos gemaakt en gegijzeld?
Ja. Dat worden we. En dat is onverdraaglijk.
Dat overkomt mensen die hun nek uitsteken in een mijnenveld, waar de vijand onzichtbaar en verraderlijk opereert.
Denk aan Salman Rushdie, die tot zijn dood beveiligd zal moeten worden. Door de Engelse overheid, waar ter wereld hij ook woont of verblijft. Ze kunnen je zomaar je vrijheid, het belangrijkste wat je (met gezondheid) bezit, afnemen.
En, zei een vriendin van me vanavond, toen we urenlang verhit logische en ireële argumenten met elkaar hadden zitten uitwisselen: dat is de prijs voor de vrijheid van meningsuiting.
En of we hoog springen of laag, of we het eens zijn met de slachtoffers van een fatwa of niet: we zullen die prijs moeten betalen.

Bij mij om de hoek staat de Van Randwijckspreuk: Want hij die voor tirannen zwicht, zal meer dan geld en goed verliezen, dan dooft het licht. Die woorden popten ineens op. Daar gaat je tenslotte nog altijd om.

In de halve minuut-voor-jezelf van de VPRO zag ik vanavond een hoogblonde dame vertellen hoeveel ze te danken heeft aan de VPRO. Die had haar geleerd zichzelf te zijn, voor zichzelf op te komen, had haar zelfvertrouwen in het leven gegeven. Zoiets.
Precies tegelijk hoorde ik, door een telefoontje, dat Germaine Groenier, DE Germaine-zonder-gêne van de VPRO-radio, is overleden. Die mevrouw bedankte eigenlijk Germaine, voor alle vrijmoedigheid die ze via haar programma destijds (Hilversum 3) een kans bood.
Namens ons allemaal: bedankt Germaine!
Trouwens, ze is niet alleen legendarisch door de seksuele vrijmoedigheid van dit radioprogramma (uitgezonden tussen 1976 en 1978). Daarna heeft ze nog heel veel meer gedaan.
Ze bedacht ook het radioprogramma De J.J.A. Goeverneurstraat, waarin het dagelijks leven van bewoners van een volkswijk in Dordrecht werd gevolgd. Verder regisseerde ze tv-series, zoals Modern leven (1979),Twee winters verder (1990) en Domburg (1996). En schreef ze twee mooie autobiografische boeken.