Dit wordt vast een bijzondere gebeurtenis, in het rustige Amstelveen, op zondagmiddag 3 juni.

Van grof afval wordt op het Stadsplein van Amstelveen een schilderij van CONSTANT (belangrijk, maar ietwat ondergewaardeerd kunstenaar uit de COBRA-groep) gereconstrueerd op een formaat van 50 bij 20 meter.
Dit schilderij is net aangekocht door het Cobra Museum (ik heb het toevallig pas grondig bewonderd in het Cobra Museum in Amstelveen) met behulp van de Bankgiroloterij.
Via de website live is dit evenement te volgen, want er kijkt een camera mee!!

Daarnaast kunnen de bezoekers van het festival het enorme ding bewonderen vanaf een loopbrug van 4,5 meter hoogte.
En op diezelfde zondag 3 juni vinden er van 12.00 tot 17.00 uur doorlopend (muzikale) optredens plaats.
De reconstructie op groot formaat van Fauna gebeurt onder leiding van kunstenaar Cornel Bierens in samenwerking met leerlingen van het Amstelveen College en het Afvalbeheer op het Afvalbrengstation van de gemeente Amstelveen.
Het wordt mooi weer, dus: lekker weg in eigen land: ga eens naar Amstelveen!!

Wat heb ik nou weer gedaan?
Ik krijg nu weer stromen mails over die heerlijke Tony-chocola.
Gelukkig was er één die aan alle vragen een eind maakt, namelijk:
Hoi Hanneke, op de site van Tony Chocolonely; kun je nog veel meer verkooppunten vinden

Dag Hanneke,
Wil je even vertellen dat 'de chocolade van Tony Chocolonely (Teun)' ook in puur
bestaat,met een blauwe wikkel.Ik koop het altijd in de kookboekenwinkel
van Jonah Freud op de Haarlemmerdijk!
Ook de kleine repen en zelfs hagelslag!
Hartelijke groet,
Beja E.

En Hebe schreef:
Die heerlijke Tony Choceloni is er ook in pure versie! In ieder geval te krijgen bij de Fair Trade shop op de Heiligeweg in A\'dam. Verpakt in een blauwe wikkel. Smikkel ze.

op een station kwam ik ineens, voor het eerst, de slaafvrije chocoladereep Tony's chocolonely tegen.
De zaak van Teun van der Keuken vs de chocoladewereld wel gevolgd (formeel heeft hij verloren, d.w.z. hij mag niet terecht staan als medeplichtige chocolade-eter van chocola die geproduceerd is met kindslaven), maar de chocola had ik nog niet geproefd.
Had ik het maar niet gedaan, want wat een heerlijke chocola is dat!
Melk (ik hou eigenlijk meer van puur), zacht, romig, verrukkelijk.
Dus een nieuwe verslaving is geboren: de slaafvrije chocola van Tony.

In de discussie rond de Donorshow van BNN (wie van de 3 krijgt de donornier?) wordt steeds de term "grenzen opzoeken" gebruikt. Nu vind ik het op zich begrijpelijk dat een massamedium als televisie grenzen verkent, soms ook overschrijdt. Daar is de publieke omroep eigenlijk het geschikte platform voor: niet alleen mensen voorzetten wat ze al kennen en wat ze graag zien, maar ze ook verrassen, iets leren, shockeren zelfs. Binnen de grenzen van het betamelijke, al klinkt dat wel tuttig.
Nu heb ik zelf al een paar keer een idee voor een boekenprogramma gedeponeerd bij omroepen.
Steevast krijg ik dan te horen: "de mensen willen geen boekenprogramma's. Daar wordt niet naar gekeken."
Eenzelfde reactie natuurlijk als het gaat om kunstprogramma's in het algemeen. Er zijn een paar gedoogzones (laat op de avond, zondagmiddag), maar verder niet. Dan is het grenzen verkennen, mensen iets voorzetten waar niet in grote getale naar geken wordt, ineens niet gewenst. Boer zoekt vrouw, alla. De Donorshow, alla. Maar kunst, boeken, nee, daar zit kennelijk niemand op te wachten.

wie zondagavond televisie gekeken heeft, heeft dit beeld kunnen zien.
Wat is dit?

Heb ik nou eigenlijk ooit al eens aandacht besteed aan het mooie blad [d]Ik?
Lijfblad voor dikke mensen heet het en het is met veel bloed, zweet, tranen, doorzettingsvermogen en talent opgezet door Hilde Kreuze. Ik geloofde er eigenlijk niet in toen ze het me ooit (lotgenoten onder elkaar) vertelde. Ik wil liever niet tot de doelgroep Dikke Mensen horen. Ook niet tot de Linkse Kerk, de Ouderen, de Slachtoffers van wat dan ook. En toch.... je kan hoog en laag springen, feitelijk hoor je op een of ander moment tot een doelgroep die je niet hebt uitgekozen.
Goed, de dikkemensendoelgroep. Nou ze hebben een mooi blad en ik vind het erg leuk om het te lezen.
De foto's erin zijn prachtig, de onderwerpen interesseren me eigenlijk altijd, mijn enige bezwaar tegen deze dikke glossy is dat de stukken erg kort zijn. Ze smaken naar meer. Het gaat over dikke kinderen (natuuuurlijk, waar gaat het daar niet over?), over eetstoornissen, over mode, over maatschappelijke problemen rond voeding en voorlichting, over pubers en ouderen, enfin, het blijkt dat Dik een paraplu is waar veel onder past. Probeer het eens als je je aangesproken voelt.

is een meesterlijke actrice, die ik voor het eerst zag in mijn favoriete film aller tijden (nou ja, één van de): What's eating Gilbert Grape, van regisseur Lasse Hallström. Eerste rol van Leonardo di Caprio (Oscar) als zwakzinnige jongen, prachtrol van een jonge Johnny Depp en ik denk één van de eerste rollen van Juliet Lewis. Later zal ze in films van Woody Allen schitteren, en in een film van Quentin Tarrantino.
En vanavond zag ik haar optreden (tv) op Pinkpop, Juliette & the Licks. Wat een talent!
De foto hierboven is gemaakt op Pinkpop 2007 en vond ik op de site van Sabroena29

Het enige voordeel van het zieke idee om een soort songfestival voor een donornier te organiseren (BNN) is dat het bij de publieke omroep wordt uitgezonden.
Vrijdagavond 1 juni, 20.30 uur, Nederland 3.
Het voordeel is dat die publieke omroep van ons allemaal is.
Dat we dus lidmaatschappen kunnen opzeggen. (Dan mag je nog wel kijken, al is het maar om je ervan te vergewissen dat ze het echt doen... Of omdat je ziekelijk nieuwsgierig bent).
Dus: ben je lid van BNN en heb je nog gevoel voor ethiek en moraal: gebruik je minimacht en doe BNN de deur uit.
Ik kan niet meer doen dan dit stukje schrijven, want ik ben geen lid. (Te oud).

Ik wou naar de film. Het is maar één keer per jaar Pinksteren en ik kreeg de geest, zoals dat hoort.
Ik kon kiezen: naar Tuschinski of naar Pathé De Munt.
Allebei heerlijke bioscopen.
Alleen: er wordt popcorn verkocht. Heel veel popcorn in grote kartonnen bekers/emmers.
Die popcorn ruikt niet alleen doordringend en maakt, als hij wordt opgekauwd, hinderlijk lawaai, maar, nog veel erger: valt in grote hoeveelheden op de grond. Nu staan die bioscopen in de oude Amsterdamse binnenstad. En in die waterige binnenstad wonen ook muizen. Die altijd trek hebben in een hapje van 't een of ander. En die muizen zijn natuurlijk GEK OP POPCORN.
Gevolg: een muizenplaag in beide bioscopen.
Ik heb dat onlangs besproken met een bedrijfsleidende dame van Tuschinski en zij gaf het toe: er is hier sprake van een PLAAG.
Nu ben ik hysterisch en onbedwingbaar bang van muizen. Dood, levend, klein of groot: ik spring op een stoel en ga gillen.
Gevolg: ik durf deze theaters niet meer in. Ik kan er gewoon niet rustig meer zitten. Laat staan genieten van een film.
Ik hoorde dat bij de première van de film Interview (van en met Steve Buscemi) onlangs de muizen over mensen heen waren gewandeld.
Eindelijk zijn we verlost van de plaag van pauzes middenin de film in de bioscopen (alleen in Cinecenter doen ze dat nog wel, daar ga ik dus ook niet meer heen), krijgen we dit. MUIZEN.
Jullie begrijpen dat ik de suggestie van een roedel waakpoezen heb gedaan, maar dan gingen de alarmen de hele nacht af, dus dat kon niet, zei de dame van Tuschinski.
De oplossing Stop de verkoop van popcorn werd ook resoluut van de hand gewezen: dat kostte ze handenvol geld.
Ik roep lotgenoten-muizenvrezers op deze bioscopen te boycotten.
Dan maar de armoe-oplossing van DVD's huren.
En maar klagen dat het bioscoopbezoek terugloopt....

Wat een meesterlijk, slim idee van BNN, van die donornierenshow!
Natuurlijk is zelfs bij BNN niemand zo jong en/of cynisch om echt een terminaal ziek meisje te laten kiezen welke van drie nierpatiënten haar binnenkort vrij te komen nier mag hebben. Laat staan dat je serieus overweegt om - gruwel van deze tijd - het Volk te laten sms-en om mee te kiezen.
BNN is een pittige, leuke omroep en de donornier gaat ze ter harte: nierpatiënt Bart, oprichter en ziel leeft voort al is hij vijf jaar dood. Dus dachten ze: hoe peperen we onze lamlendige kijkers de noodzaak van nierdonatie nou in. Weet je wat: we bedenken een ziek plan en dan ....
inderdaad, dan kom je op alle voorpagina's, in het journaal, dan klimmen politici in de gordijnen.
En kan je iedere keer zeggen hoe nodig het is om nieren af te staan.
En kan je, heel chic, je zieke idee voor een ziek programma inslikken.
Idee: vette onvoldoende.
Marketing: een vette dikke tien.

NRCHandelsblad, zaterdag 26 mei.
Jan Blokker 80.
Peter van Straaten neemt diep zijn hoed af voor zijn held met een meesterlijke tekening.
Twee helden in één klap.

is de titel van het televisieprogramma waar ik deze maanden heel druk mee ben, voor omroep Max, uit te zenden in juli en augustus, 8 weken achter elkaar, op de woensdagavonden, rond een uur of 9.
Acht bekende Nederlanders (zeg maar "sterren") worden geportretteerd door telkens drie andere professionele portretschilders. Na de eerste poseersessie gaan de schilders twee weken in hun ateliers aan het portret werken, ze worden na een week nog even gefilmd in hun atelier, en na twee weken mag de "ster" het portret dat hij/zij het mooist vindt uitkiezen en mee naar huis nemen. De andere twee portretten worden t.z.t. geveild voor een door de gast te bepalen goed doel. Er komt een tentoonstelling van alle portretten in drie musea (Noord-Brabants museum, Kröller Muller, Jan van der Togt Museum in Amstelveen).
Voor zover ik daar nu over kan oordelen wordt het een mooi programma (BBC-format).
Er is een voorproefje te zien op de site van Omroep Max, of via onderstaande link.

sterren op het doek

Toch ben ik raar geworden van de nasleep van die tasjesroof van vorige week.
Een emotioneel stukje daarover heeft geleid tot een lawine aan reacties en publiciteit.
De reacties waren voor een deel allerliefst, maar voor een even groot deel was het nare bagger, het open riool dat Internet ook is liep ineens over in mijn mailbox. En dat geeft toch schrammen en schaafwondjes.
Natuurlijk weet je dat het er allemaal is, altijd geweest ook, en dat ik in een beschermde wereld leef waar ik me heel gelukkig kan wanen. En waarom ook niet, wie doe ik daar eigenlijk kwaad mee.
Maar goed, vanavond was ik in IJmuiden bij de Orkatervoorstelling Wees ons genadig (Alex van Warmerdam), een meesterlijk stuk over een vierhoeksverhouding tussen drie talentloze kunstenaars en een muze. Ariane Schluter, Pierre Bokma, Aat Ceelen, Stefaan Degand. Ik vond het geweldig.
Toen ik rondkeek in de volle Ijmuidense schouwburg dacht ik Zouden hier nou ook van die nare anonieme Internetschelders tussen zitten? Al die mensen die genieten van een prachtige theateravond, zouden er sommigen 's avonds achter hun computertje kruipen en naar vuil uit hun toetsenbordjes rammen?
Zou zomaar kunnen. In het uitverkochte Carré morgenavond, de tv-show van Ivo Niehe op het podium, vast wel een paar frustrado's. Maar bij Alex van Warmerdam?
Maar ik kon het me vanavond niet voorstellen.
Houden van Alex van Warmerdam en dan van binnen rot zijn?

Overigens kan je nog tot 15 juni ergens in het land Wees ons genadig zien. Doen!

Klein lichtpunt in mijn leven is mijn neef Jan Groenteman.
Hij heeft een bron van muziek en liedjes in zich, en die bron is al jaren en jaren actief.
We wisten het al toen hij, 4 jaar oud, helemaal verliefd was op de liedjes van André Hazes en ze woordelijk kon meezingen. Mamma was zijn lievelingslied.
Hij zong zelfs samen met Hazes in een televisieprogramma, waarbij hij volledig in trance Buena sera Signorina zong.
Nu maken we een sprong van twintig jaar. Er zit een heel leven tussen, het conservatorium, optredens, lessen aan kinderen, en liedjes liedjes liedjes. Die hij zelf componeert en schrijft.
Paul de Leeuw zong in december voor het eerst op de tv één van zijn (vele) prachtliedjes "Blijf (tot de zon je komt halen)". Toen werd Jan naar voren gehaald en moest het liedje geheel onvoorbereid, niet-gerepeteerd, meezingen. Dat was al mooi, vond ik. Maar nu heeft Paul het totaal "opgepimpt", samen met Cor Bakker, is het nummer breed gearrangeerd in de top 10 beland, wordt het het leitmotiv van de vijf de Leeuw-Gelredomeconcerten in oktober a.s.
Het is geweldig (vind ik tenminste) om die eerste ongepolijste hartstochtelijke versie van het liedje nog eens te zien. Ik vond het op You Tube.

Dit is een stuk van de tekst:
Je maakt de dagen zo licht om te dragen
En de nachten zo lang want ik kan niet meer slapen
Ik zou nog zoveel willen zeggen, maar heb alles al zo vaak gezegd
En jij met al jouw lieve woorden, al zo vaak naast me neergelegd
Jij licht nu nog te slapen in de stille ochtendzon
En ik denk aan de woorden
Die ik haar niet zeggen kon

Blijf bij mij
Tot de zon je komt halen
Want wat het leven zo mooi maakt gaat meestal veel te snel voorbij
Wees niet bang dat het fout zal gaan
Want alleen is er ook niet veel aan
Dus blijf bij mij

We zullen nog veel van Jan horen.

link

Zoals iedereen nu wel weet heb ik een jaar geleden een maagverkleiningsoperatie ondergaan.
Ik praat daar openlijk over en krijg veel vragen, die ik niet kan beantwoorden.
Wie zich wil informeren kan dat via www.WLS-info.nl, of kan de informatiedag bijwonen. Ik post de uitnodiging hiervoor hieronder.

WLS totaal dag, georganiseerd door de Nederlandse Obesitas Vereniging.

9 juni 2007 :

Weight Loss Surgery Totaaldag

Den Haag

9:30-16:30

Uw Body Mass Index is 40 of hoger? U hebt alles geprobeerd om blijvend van uw overgewicht af te komen maar dit lukt niet? U ondervindt steeds meer gezondheidsproblemen door uw overgewicht?

U wilt wel eens weten of een vermageringsoperatie iets voor u is? Al uw vragen over Weight Loss Surgery worden beantwoord op de WLS Totaaldag.

De WLS Totaaldag wordt georganiseerd door de lotgenoten van www.wlsinfo.nl in samenwerking met de Nederlandse Obesitas Vereniging.

De WLS Totaaldag vindt plaats op basisschool De Zonnestraal, Oeverwallaan 108 in Den Haag (Ypenburg). U bent vanaf 9:30 uur van harte welkom.

Het programma start om 10:00 uur, de volgende presentaties worden gegeven:

* Vitamine en mineralen na een WLS operatie door Endocrinoloog / internist Dr. D. Schweitzer
* Informatie over de Duodenal Switch operatie verzorgt door Bariatrisch chirurg Dr. J. Himpens
* Informatie over de Gastric Bypass operatie door Bariatrisch chirurg Dr. B. Dillemans
* Informatie over diëten na een WLS ingreep
* WLS Counselor D. Geenevasen
* Ervaringen van WLS patiënten.

Aan het eind van de presentaties zal er een forumdiscussie worden gehouden onder leiding van Neerlands bekendste WLSer, mevrouw Hanneke Groenteman. Het programma zal ongeveer tot 16:30 uur duren.

De kosten voor deze dag bedragen € 19.00. Wordt of bent u lid van de NOV dan betaalt u € 12.00. Bedragen zijn inclusief pauzedrankjes en lunch.

U kunt zich inschrijven via de website van http://www.wlsinfo.nl/ (klik op inschrijfformulier of http://www.wlsinfo.nl/lotgenotendag.htm).

Als u vragen heeft kunt u een mail sturen naar: wls@euronet.nl .
Ook kunt u een brief sturen naar:
WLS Totaaldag
Dromerstraat 22
1511 CN Oostzaan

Jacky adviseerde me om deze site te linken. Meteen ook de leukste foto, vond ik.

een vriendin schreef me:

ik was een lang weekend in Limland, waar ook veel puisterige pubers hebben ontdekt hoe je goedkoop veel lol kan maken, het slopen van huisjes, vuurwerk in open haardje, om 12.00 al stomdronken het subtropisch zwemparadijs onveilig maken, lol, lol, lol! Normaal worden deze huisjes bewoond door doorsnee families met kindertjes en buggies, nog steeds gekleed in kleurige trainingspakken, nou, dat kunnen die families dus voortaan vergeten, gedaan is het met de rust. De supermarkt op het terrein heeft geen bier meer, kratten vol gaan er per dag mee naar die huisjes, ik en mijn vriendin Saskia hebben onze ogen de kost gegeven, ook erg gelachen, dit is dus ook het menselijk ras, en wij behoren daartoe. Gisteravond reden we met een zucht van opluchting weer de file in, heerlijk!

Persoonlijk vind ik het erg jammer dat de site joods.nl het loodje heeft gelegd.
Voor de hoedster en verzorgster van deze site, Raya Lichansky, is het een kleine ramp.
Dit schreef ze me.

Een requiem voor joods.nl zal wel niet worden gezegd, de support, zowel inhoudelijk als financieel, vanuit de doelgroep bleek onvoldoende om het voortbestaan in de huidge vorm, mèt twee betaalde redacteuren, te garanderen. Dus nooit meer gekke feitjes en betrokken verhalen, niet mere, zo heel af en toe, de (lach)spiegel voorhouden aan joods NL. Heel heel jammer voor de velen die door de jarem heen joods.nl zijn trouw gebleven, en voor mij persoonlijk een groot verlies - het was mijn kindje. In mei 2002 werd het me zieltogend in de armen gedrukt, en onder de goede zorgen van vrijwilligers, medewerkers en mijzelf is het opgegroeid tot iets moois. Maar het mocht niet duren... het afscheid valt me zwaar, en het voelt echt als een rouwproces. Zoveel jaren zat het in mijn systeem, en zo ruw is het eruit gerukt.
Ik hoop dat velen joods.nl net zo zullen missen als ikzelf. Alleen is het nu te laat voor wéér een reddingsoperatie. In elk geval zal ik daar niet meer bij zijn.

verkeer je wel eens in een dipje?
kijk dan vooral naar de Mike en Thomasshow (VARA, Nederland 3).
Daar is geen depressie tegen bestand.
Het leukste programma van de televisie in Nederland.
By far!

Ik las in het Parool : "Toen het huwelijk van Jaap Boots op deklippen liep, kon hij over niets anders meer schrijven. Het resultaat is de cd AFKUIL. Boots' ex krijgt het eerste exemplaar aangeboden." En daar MOEST IK HEEN. Ten eerste omdat Jaap Boots, o.a. programmamaker bij de VPRO-radio (www.cantina.nl) het soort muziek maakt waar ik heel erg van hou: hij is een singer/songwriter in de beste Amerikaanse muziektraditie, en dan ook nog Nederlandstalig (waar ik ook dol op ben). Ten tweede omdat het label Rosa Records zijn nieuwe CD uitbrengt en dat staat ook garant voor kwaliteit wat mij betreft.



En ten derde omdat het onderwerp, echtscheiding, me als muzikale inspiratie erg interesseert.
Nou mensen, dat viel niks tegen, integendeel



Het was FANTASTISCH. Geweldige cd, gepresenteerd met een prachtig klein concert. Veel hoogtepunten, vooral het nummer KUTWIJF. Goede band erachter, de Natte Honden. In het voorprogramma Roos uit Duiven, Mo Rain en de dichter Arthur Lama, waardoor voor mij de middag al een soort van volmaaktheid bereikt had.
Enfin, ga naar de site van Jaap Boots, probeer de cd op de kop te tikken (als je van echtscheidingsleed en John Lee Hooker-achtige muziek houdt) en anders... nou ja, anders moet je het zelf maar weten.

nu de lading lieve hartverwarmende oppeppende mails over het stoppen van mijn blog de hatemail zo gigantisch overtreft, móet ik wel doorgaan. Ik ben na mijn verbijstering over de vuiligheid weer heel erg geroerd door de vele lieve mails, die ver in de meerderheid zijn.
Vele variaties op de eeuwig mooie zin van Van Randwijck: "Een volk dat voor tirannen zwicht...."en die vooral trokken me over de streep, die ik helemaal in mijn boze eentje had getrokken.
En wat ook een doorslag gaf: Annechien die me deze link doorgaf.
Legoën met de bijbel.
Wat moet je met zo'n meesterlijke tip als je niet blogt!

door Francisco van Jole
(zonder toestemming maar met instemming overgenomen door mij, h.g.)

Is een mening die niemand huldigt ook een mening? Die vraag houdt me al een tijdje bezig en werd weer actueel omdat Volkskrant-columnist Bert Wagendorp de brui aan zijn internetbijdragen gaf en Charles Groenhuijsen een tijd later dreigde hetzelfde te doen. Beiden ging het erom dat ze zulke grove en naargeestige reacties kregen op hun weblogs dat hen alle lust tot publiceren verging.

Persoonlijk heb ik ook zo mijn ervaringen met dergelijke erupties van haat. Ik word met enige regelmaat doodgewenst, om maar wat te noemen.

Maar het opvallende van dergelijke grove reacties is dat ze alleen op internet te vinden zijn. Tenminste dat is mijn persoonlijke ervaring. Ik spreek regelmatig in het openbaar, neem deel aan discussies en debatten maar hoor dan nooit - en ik benadruk nooit - dergelijke reacties.
Wel heb ik een paar keer meegemaakt dat ik in een normaal gesprek met iemand raakte en dat die vervolgens op een weblog een heel andere voorstelling gaf van wat er besproken was met woorden als “Ik heb hem eens flink de waarheid gezegd”. Een enkele keer benaderde ik zo iemand achteraf om te vragen waarom hij dat deed: “Ach, dat is allemaal maar een geintje. Het is maar internet.”

Oorlogsmisdadiger
Dat gefantaseer en het gebrek aan enig gevoel voor proporties komt in de beste kringen voor. Een medewerker van De Nieuwe Reporter vergeleek me onlangs op een weblog met een 'oorlogsmisdadiger'. Toen ik hem in een mail daar op aansprak nam hij dat onmiddellijk terug en maakte er Willibrord Frequin van. De Britten noemen dat 'adding insult to injury'. In het universum van de internetbeledigingen liggen alle extremen op dezelfde hoop.

Het stelt allemaal niks voor, het is maar internet. Dat is de manier waarop het fenomeen goedgepraat wordt. Die redenering deed het misschien aardig in 1994 maar ondertussen wordt datzelfde internet wel gebruikt als - serieuze - informatiebron. En dat geldt ook voor de meningen. Je kunt je al lezende amper aan het idee onttrekken dat er toch wel iets van moet kloppen.

Dat effect is ook waarneembaar bij lezers van weblogs waar nieuws tot amusement wordt opgepimpt. Ze weten natuurlijk dat het allemaal flauwekul is maar ondertussen denken ze wel dat het waar is. Het onderscheid tussen feit en fictie is nog maar amper te maken. Tot voor kort was die onverenigbaarheid van percepties voorbehouden aan lezers van roddelbladen, nu rukt het op in de gewone nieuwsconsumptie.

Onbeteugelde reageerdrift
Dat geldt niet alleen voor gescheld en andere narigheid maar ook voor serieuze reacties. Een vriendin wees me op een reactie die ze had geschreven op de site van NRC waarin ze onder een verzonnen naam zich in welgekozen woorden lovend over een nieuwe gratis krant uitliet. Diezelfde krant had ze net tegenover mij de grond ingeboord. Hoe kan dat? “Die reactie schreef ik vanochtend, toen had ik die krant nog niet echt bekeken. Maar ik wilde gewoon reageren.” Zo simpel is het. Het is een drang, geen gedachte. We houden onszelf en anderen kortom voor de gek met onbeteugelde reageerdrift.

Er zit een ander naar trekje aan. Veel van de verzonnen meningen lijken maar een doel te hebben: de auteur het zwijgen op te leggen en het debat te smoren. Dat is uitermate effectief. Bert Wagendorp is zo online monddood gemaakt. Die cultuur wordt overigens in Nederland toegejuicht. Weblogs die tot dergelijk gedrag aanzetten vallen bij de Dutch Bloggies steevast in de prijzen.

Tegelijkertijd is de mogelijkheid tot direct reageren een van de mooiste eigenschappen van internet. Hoe kun je nu de reactiemogelijkheid bewaren en einde maken aan fake-meningen?

Anonimiteit
Fake-meningen gaan hand-in-hand met anonimiteit. Haal die anonimiteit weg en het probleem is opgelost. Want dan is het in ieder geval de mening van een bestaand persoon geworden. Kranten en tijdschriften bezitten de sleutel tot het maken van zo'n registratiesysteem, ze doen dat immers al met hun abonneebestand. Koppel dat aan een online identiteit.

Dat wil niet zeggen dat anonieme reacties geweerd moeten worden maar het zou interessant zijn de lezer een keuze te bieden: ik wil alleen echte reacties lezen of doe mij ook maar de anonieme. Het is geen censuur, het is geautomatiseerde selectie.

De uitgevers zouden dat systeem kunnen delen met forums en weblogs die wel serieus hun publiek willen bedienen. De weblogs op hun beurt zorgen voor verkeer. Niet om te censureren maar om van internet te maken wat het al geworden is: een medium dat serieus genomen wordt.

Ik overweeg op te houden met dit blog. Als me dat lukt, want het is een kleine verslaving geworden.
Hoezo.
Ik had dat stukje geschreven, in mijn boosheid, over die "beroving", die natuurlijk eigenlijk maar een brutale, maar geweldloze diefstal van mijn tas was, niks meer en niks minder, hoe vervelend ook.
De lading reacties (hele lieve, hele nuttige, verstandige, zeer bedankt allemaal; maar ook veel hele nare, schelderige, racistische, reactionaire, fuck you all), de radio, de tv-roddelrubrieken, andere websites, kranten, die er bovenop sprongen....alsof er geen echt nieuws is, idioot is het.
En...het is een remedie tegen de blogliefde.
Ik wou even een schokje van me afschrijven, en ik krijg een golf narigheid over me heen.
Ik ben beroerd geworden van de mentaliteit van veel reageerders. Ik wil gewoon geen mails van vreemdelingenhaters, antisemieten, scheldpartijen op de "Linkse Kerk" waar ik toe zou behoren... natuurlijk weet ik dat het allemaal bestaat (ik lees kranten, luister naar de radio en zie verkiezingsuitslagen), maar ik verdraag de confrontatie met die haat in mijn eigen domein niet. Call me naive.
Ik realiseer me vaak dingen te laat, ik zeg en schrijf te veel uit mijn hart en te weinig uit mijn verstand, ik realiseer me niet dat zo'n weblog enerzijds vrijheid geeft, maar anderzijds, in mijn geval, me heel erg beperkt. Ik moet oppassen, mijn mond houden, of bestand zijn tegen schunnigheid.
Ik denk dat ik lekker voor mezelf (en mijn uitgever) ga schrijven en het weblog eens even laat rusten.
Overigens wil ik nog wel even voor mijn vrienden de poezenliefhebbers een paar leuke uitstapjes posten. Bedankt diegene die ze mij heeft gestuurd.
Dat is nog eens goede traumaverwerking.

hond en kat

en deze

Waarom kan ik niet slapen van woede als het mij ook eens een keer overkomt?
Je hoort, ziet, leest het dagelijks, en dan vaak nog in nog veel agressievere vorm.
Bij mij kwam er geen mes, geen bedreiging, geen geweld aan te pas.
Het was een flitsende, schone, kleine, maar onverdraaglijke beroving.
In één van de rustigste buurten van Amsterdam, de Watergraafsmeer.
Het overkwam me, rustig in mijn auto zittend, vlak voor een gezellige eetafspraak, mijn spulletjes ordenend na een lange werkdag, alles in mijn grote schoudertas bergend, mobieltje, portemonnee, agenda, fototoestel, make-up, bloesje, rijbewijs, foto’s, iPod, enfin, wat heeft een werkende dame zoal in haar te grote Freitagtas na een lange verre werkdag.
En toen werd de deur aan de passagierskant opengerukt, twee pubertjes met één fiets gristen de tas uit mijn handen en sneller dan de ratten aan de waterkant spurtten ze weg.
Help, toeteren, omstanders hollen ze achterna, de politie komt een kwartier later (“we hadden drie van dit soort overvallen”), ik blijf woedend en ontdaan van mijn politiek-correcte verstand achter. Ik ben banger voor mijn ontembare emoties na dit binnendringen in mijn veilige ruimte dan voor die gastjes, eigenlijk.
Ik kan er niet van slapen.
Het overkomt talloze mensen elke dag in veel heviger vorm. Ik lees het, ik hoor het, ik zie het en ik lig er niet wakker van.
Nu wel, nu het mezelf is overkomen.
Ik ga pas slapen als ik mijn eigen innerlijke beschaving op orde heb.
Kan nog even duren, maar niet te lang.

Overigens: om aangifte te doen moet ik de volgende ochtend bellen.
De agenda van de politie zit al erg vol, misschien is er drie dagen later een gaatje in hun agenda, dan kan ik langs komen.

Eén van de liefste vriendinnen die ik heb heet Sylvia (Pim) Holstijn. Die kan alles (muziek maken, moeder zijn, acteren, filmen, leuk zijn, dingen bedenken) en heeft nu iets bedacht voor vrouwen die geconfronteerd worden met ofwel haarverlies ofwel borstverlies. Op haar site zie je wat ze allemaal bedacht heeft en voor wie.

Ik heb al een keer geschreven over Micha Wertheim, een fantastische jonge (nou ja, ook al weer een jaar of 27) cabaretier, die ik in de Kleine Komedie had gezien. Hij zegt (zie boven) dat niemand naar hem komt kijken, maar het was daar bijna uitverkocht, inclusief dat ikzelf een kaartje had gekocht... Maar ja, dat is dan weer Amsterdam, met die vermaledijde grachtengordelaars in de buurt die kwaliteit herkennen en er hun grachtenpanden voor uitkomen. Ik had een fantastische avond en het gevoel dat ik iets bizonders had meegemaakt. Die gaat het HELEMAAL maken, dacht ik. Tot ik deze wanhopige foto opgestuurd kreeg. 't Is dat ik Micha's humor meen te kunnen plaatsen en dit niet serieus neem. Want het kán niet zo zijn dat in het hele land hysterische cabaretfans 's nachts in slaapzakken voor theaters liggen om voor - ik noem maar twee dwarsstraten - Youp van 't Hek en/of Najib Amhali kaartjes te bemachtigen (niks ten nadele van voornoemden), en dat Micha zo wanhopig is dat hij deze fotokreet slaakt!
Kom op mensen, pak je kans en zorg, als Micha Wertheim in je buurt optreedt, dat je hem ziet voordat je ook 's nachts op straat moet liggen achter dranghekken! Wees de hysterie voor en ga er op tijd heen.

Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik 1 x per week bij RTVNH (v/h Radio Noord-Holland) de Klaaglijn mag presenteren: klachten en beklaagden ruziën of leggen bij, vinden al dan niet oplossingen voor kleine en grote problemen. Heerlijk programma, om te presenteren en hopenlijk ook om naar te luisteren. Donderdagmiddag van 16 tot 17 uur, voor iedereen in Noord-Holland.
Vanmiddag zo'n klacht: de 64-jarige mevrouw Meijer uit de Amsterdamse Transvaalbuurt had bij haar vaste supermarkt de Dekamarkt 2 warme appelflappen gekocht voor € 1,14. Ze had (koffietijd) zo'n trek dat ze ze opat voor ze bij de kassa kwam, toen ze daar aangekomen na een ploegje kinderen voorrang gegeven te hebben haar boodschappen op de band zette vergat ze het zakje van de appelflappen (had ze in haar jaszak gestoken). Ze werd na het afrekenen van de rest in de kraag gevat door de bedrijfsleider, excuses werden niet aanvaard, schriftelijk winkelverbod, naar een kamertje, politie erbij, in autootje naar bureau, daar gefouilleerd tot op de huid, alles afgeven tot en met beugelbh, 2 uur in de cel, proces-verbaal, € 130,--. Totaal overstuur, belde ze de Klaaglijn (en de Telegraaf) omdat ze niet kon bevatten dat de zaak niet, na excuses en afrekenen van appelflappen, als afgedaan werd beschouwd. In de Klaaglijn hield de directeur van Dekamarkt vol dat er correct was gehandeld, dat er veel werd gestolen, ook door ouderen, dat er ALTIJD politie bij werd gehaald, dat de politie misschien wat rigide had gehandeld maar dat de Dekamarkt-bedrijfsleider geheel volgens de richtlijnen uit het hoofdkantoor had gehandeld.
Formeel is dat natuurlijk wel waar: winkeldiefstal wordt meteen aan de politie doorgespeeld. Er wordt ontzettend veel gepikt in supermarkten en scherp toezicht is prima.
Maar deze mevrouw, die nog nooit met de politie in aanraking was geweest, die vaste klant was van de Dekamarkt, die duidelijk niet van plan was de goedkope appelflappen te stelen (anders had ze het zakje ergens weggemoffeld in een vak) zo te behandelen, geen acht te slaan op je intuïtie in deze, geen enkele souplesse te tonen en meteen de politie erop te zetten, dat is natuurlijk BELACHELIJK. En de politie moet toch ook kaf van koren kunnen scheiden? Als de halve stad in puin geslagen wordt omdat Ajax met pijn en moeite een beker gewonnen heeft staan ze machteloos, maar een oudere dame 2 uur opsluiten kunnen ze wel. Denk ik dan, onredelijk.

ik kan het niet genoeg benadrukken: op maandagavond hoef je lekker niet naar de lawaaipapegaaien Knevel en v.d. Brink te kijken: er is een geweldig alternatief: Radio Bergeijk. Toon Spoorenberg en Peer van Eersel stott4eren ons door de mooiste gemeente van Nederland: Bergeijk. Superradio en supertv in één!

Het is nu donderdagavond, de avond van de vette hap op Nederland 3 (neem ik op) en van de halve finale van het Songfestival op Nederland 1. Ik beloof bij deze dat als de geweldige zangeres Edsilia Rombly niet naar de finale mag voor Nederland, ik afzie van verdere kijkersdeelname.

Van mijn talentvolle tekenende vriendin Karin van Elderen in Frankrijk de volgende vrolijke bijdragen:

Wat kan dit land toch SAAI zijn.
Zag net een documentaire over de architect Carel Weeber, één van de eigenzinnigste en meest geëngageerde Nederlandse architecten. Hij heeft een aantal omstreden gebouwen op zijn naam staan: de Zwarte Madonna (Den Haag) en de Peperclip (Rotterdam). Hij heeft de term het Wilde Wonen uitgevonden, de bedoeling was dat toekomstige Almeerders een kavel grond konden kopen en daarop naar eigen inzicht een huis konden (laten) bouwen. Heel leuk idee, maar gesmoord in Nederlandse regelzucht, van het idee bleef maar een piepklein residu over. Ik heb het altijd een geweldig leuke, inspirerende man gevonden met gedurfde, verfrissende ideeën.
Hij kwam van Curaçao, bleef hier veertig jaar hangen en ging, moegestreden, terug naar zijn moederland. "Ik irriteerde Nederland en Nederland irriteerde mij," zei hij aan het slot van de aardige documentaire over hem (Close-up, AVRO).
Saai land.

Jaren en jarenlang, toen ik de leetijd nog had, voelde ik me de dag voor ik ongesteld werd vervelend, kribbig, huilerig, ruziezoekerig. Dat zal toch zeker een jaar of veertig elke maand zijn voorgekomen. En ik geloof niet dat ik ooit één keer op zo'n premenstruele dag dacht Ik maak nu ruzie met deze of gene, maar dat komt doordat ik morgen ongesteld word. NOOIT. Wel altijd achteraf: O, dáárom was ik gisteren zo vervelend, ik was ongesteld...
Enfin, dit ter introductie van een jaarlijks terugkerend me overvallend gevoel in de pre-4 en 5 mei-dagen. Ik voel me elk jaar ongelukkig, huilerig, uit mijn evenwicht (ik ken iemand die nu zegt Dat ben je toch altijd? Maar dat is niet zo). Dat heb ik vast en zeker van mijn ouders ingedruppeld gekregen, die het ook hadden in die beruchte Meidagen. Na 4 mei 8 uur 's avonds ebt het gevoel weer weg, op 5 mei is er een zekere opluchting en de naweeën gaan nog maar met zachte ontroering of lichte woede gepaard. Vertrouwde emoties die onvermijdelijk zijn in deze tijd gezien de massale media-aandacht die elk jaar weer over ons wordt uitgestort over de oorlog.
Ik las net bijvoorbeeld een stuk in Het Parool over De Amsterdamse Marietta Moskin, die Bergen-Belsen overleefde, na de oorlog naar de VS emigreerde, daar kinderboeken schreef, o.a. een bestseller over haar eigen leven I am Rosemary. Dat is in '72 al in Amerika verschenen, nu pas in het Nederlands vertaald (nadat het ook in Duitsland een bestseller geworden was).
Het verhaal loopt, behalve de afloop, parallel aan dat van Anne Frank: ook geïmmigreerde joden in Amsterdam, voor de oorlog (uit Oostenrijk) hierheen gekomen, de kinderen hier op school geweest, maar ze kregen het Nederlandse paspoort niet. Statenloos heette dat. Toen ook naar concentratiekampen, inclusief Bergen-Belsen, zij overleefden wel, kwamen terug, maar mochten Nederland niet meer in omdat ze geen NEDERLANDSE STAATSBURGERS waren. Via Parijs naar New York, in 1946 nog wel hun huis in Amsterdam bezocht, maar daar woonden natuurlijk nette Nederlanders in. Ze konden wat persoonlijke spulletjes meekrijgen (foto-albums, schoolrapporten), maar niets van waarde. "Een portret van mijn moeder wilden ze houden," vertelt Rosemary nu.
Ze heeft geen bad feelings over Nederland, zegt ze. "(...)Ik vind wel dat Nederland ons had moeten toelaten na de oorlog. Maar kennelijk wilden ze niet dat nog meer mensen hun voedsel opaten.(....)"
Rosemary spreekt geen Nederlands meer (zoete wraak), maar verstaat/leest het nog wel. Ze volgt het nieuws over Nederland. Ze zegt: "Ik heb gelezen over de moord op Theo van Gogh en over de problemen met de moslims in Europa. In Amerika wordt iedere immigrant aangemoedigd Amerikaan te worden. Iedereen assimileert. Misschien wil Europa niet assimileren."
Kijk, de woede die me overvalt als ik zo'n bijna alledaags stuk leest, hoort heel erg bij de dagen voor 4 mei.
Voordat ik ongesteld werd.


marietta met haar moeder in de Rubensstraat in Amsterdam

Beste lezer(es)s(en),
Ik kreeg een mailtje van iemand die zich beklaagde over het Gat in mijn Archief. En inderdaad, ineens, zonder enige ingreep mijnerzijds, zijn maanden archief van mijn weblog verdwenen. Van oktober 2006 tot mei 2007 is niets meer na te slaan.
Ik vind dat zelf ook jammer, maar kan er helemaal niets aan doen. Ik heb mijn raadsman op bloggebied al gemaild, misschien weet hij het. Zodra ik het kan herstellen, doe ik dat uiteraard.

Ik drink geen alcohol, maar ben verliefd op poezen.
Vandaar: dank Astrid voor deze foto.

Met grote letters stond op de ruit bij Albert Heijn: op 5 mei open van 8 tot 22 uur.
Alles is open van vroeg tot laat op 5 mei.
Waarom vieren we in godsnaam Pasen, Pinksteren, Hemelvaartsdag, als we niet eens Bevrijdingsdag kunnen vieren? Van die dag kunnen we tenminste nog uitleggen wat hij betekent.
We worden overvoerd met oorlogsprogramma's (tot en met Anne Frank bij Ivo Niehe!!) en -films, maar 'es even de boel de boel laten op 5 mei om de bevrijding te vieren is er niet meer bij. Slome plichtmatige festivalletjes, dat wel, maar verder moet het een dag als alle andere zijn. Ik hoor de soundchecks van het Museumplein voor de helicopterband van morgen. Als ze om 8 uur maar even stil zijn.

door Han Nefkens

Het leven is als een Sinterklaas met Alzheimer die in absolute willekeur hen die goed zijn soms zoet geeft maar ook af en toe met de roe laat bewerken door zijn weinig geëmancipeerde knecht terwijl hij anderen die uit de suikerpot hebben gesnoept verwent met pepernoten en borstplaat. Van deze onredelijke luimen zijn wij afhankelijk; die kwetsbaarheid is onverdraaglijk en daarom bedenken wij allerlei rituelen om Sinterklaas met zijn scheve mijter te bezweren. Ik loop daarin voorop; er schuilt voor mij een bijna magische kracht in gewoontes. Als kind kon ik niet slapen wanneer ik niet eerst mijn Weesgegroetje had gebeden en er niet drie wybertjes en een glaasje water op een stoeltje naast mijn bed stonden. Nu kom ik niet in slaap als ik niet mijn vochtinbrengende crèmes heb ingesmeerd, wat druppeltjes Valeriaan in dat zelfde glaasje water heb gedaan en niet minstens een bladzijde heb gelezen. Niets van deze rituelen heeft praktisch effect, iedere week ontdek ik wel een nieuwe rimpel, ook met een fikse scheut Valeriaan wordt ik om vijf uur ’s ochtends wakker en wat ik heb gelezen ben ik de volgende dag gegarandeerd vergeten. Maar in Weesgegroetjes geloof ik niet meer en een mens heeft toch iets nodig om zich aan vast te houden.

Daarom raakt de dood van Ollie me dubbel; niet alleen missen we onze trouwe huisgenoot maar mijn hele rituelenrepertoire is door elkaar gegooid juist op een moment dat ik het meer dan ooit nodig heb. Vooral ’s avonds om zeven uur is een kritiek moment. Binnenzitten voelt tegennatuurlijk, ik ben nu al negen en een half jaar zo geprogrammeerd dat ik om deze tijd naar buiten ga. Maar op straat zijn doet fysiek pijn, mijn hoofd bonkt, mijn maag brandt en mijn benen voelen zwaar aan, het is alsof er loden gewichten aan hangen.

Ik weet, hoe vaker ik dit stukje wandel hoe minder erg het wordt. Ik heb vorige week weinig groene thee en maar een klein zakje müsli gekocht om mezelf te dwingen de deur uit te gaan en onze vaste route lopend weerstand tegen de pijn op te bouwen.

Onderweg kom ik dezelfde mensen tegen als altijd, de dame met haar jas vol vlekken en haar even smoezelige poedels, het meisje dat door haar herdershond vooruit wordt getrokken, de mevrouw in duster met haar schoothondje, de nicht op leeftijd met zijn opgewonden keffertje. Zij doen alsof er niets aan de hand is, ik denk aan de roe en borstplaat op de verkeerde plekken en de demente oude man die allang niet meer geschikt is voor zijn baan maar die niemand er nog uit heeft weten te wippen.

Ik zet er stevig de pas in, hoe harder ik loop, hoe sneller de pijn slijt. Nog twaalf paar schoenen, 483 pakken müsli en achttien kilo groene thee en dan is een oud ritueel vervangen door een nieuwe gewoonte.

Het lot tarten.



‘Ik schrik omdat ik bang ben het slapende virus wakker te schreeuwen met zoveel enthousiasme over wat er in 2009 staat te gebeuren. Het is alsof ik het lot tart.’

Dit schreef ik vijf weken geleden in mijn stukje De Tijd Nemen; dat ik er ineens van uit durfde te gaan dat ik er over twee jaar nog zou zijn maakte me een beetje nerveus. Niet omdat het onrealistisch zou zijn, alles was onder controle maar ik voelde een irrationele angst dat zoveel bravoure onmiddellijk zou worden afgestraft door het leven. ‘Mijn gevoel komt niet overeen met de werkelijkheid’ schreef ik. Ik had het mis, ik wist het toen nog niet, maar het virus heeft zich ondertussen zo weten te muteren dat het ook voor de medicijnen die ik vijf weken geleden nog gebruikte resistent is geworden. Flexibiliteit en vergaand aanpassingsvermogen is dè manier om te overleven, ik kan een voorbeeld nemen aan mijn sluwe roommate.

Natuurlijk heb ik het slapende virus niet wakker geschreeuwd met mijn enthousiasme over de toekomst. Het betuigt van grootheidswaanzin te denken dat een mens in staat zou zijn het lot te tarten; het lot laat zich niet uitdagen, het slaat toe wanneer het wil, daar hebben wij geen enkele invloed op. Maar toch, het is wel typisch iets van het leven om op het moment dat je vol vertrouwen het een beweert juist het tegenovergestelde te doen al was het alleen maar om aan te tonen wie het nou eigenlijk voor het zeggen heeft. Het leven is een potentaat die alleen in bazigheid wordt overtroffen door de dood.

Dat klinkt mooi en theatraal, leuk om te gebruiken in een stukje maar zover is het nu ook weer niet. Al heb ik dan geen invloed op het lot, ik ben wel een geluksvogel. Zoals in de afgelopen negentien jaar telkens weer het geval is geweest zijn er nieuwe medicijnen juist op het moment dat ik ze nodig heb. Niet alleen zijn ze er, ik heb er ook toegang toe en dat is meer dan veertig miljoen van mijn collega’s kunnen zeggen. Het werkt allesbehalve eerlijk en rechtvaardig. Ik vind dat fout maar tegelijkertijd weerhoudt het me er niet van alle, maar dan ook alle mogelijkheden die binnen mijn bereik liggen te gebruiken; mijn overlevingsdrift is net iets sterker dan mijn principes.

Midden juni krijg ik de nieuwste combinatie regelrecht uit de reageerbuisjes, dat ze zullen werken wordt al bijna gegarandeerd door de ingewikkelde namen en de zeer wetenschappelijke afkortingen met letters en cijfers; TMC 114 en TMC 125, Raltegravir.

Tot die tijd gebruik ik een transitie combinatie; dat ik de chemicaliën door mijn hoofd voel spoken stelt me gerust, als ik het al merk zal het virus zeker knock-out worden geslagen.

Tweeduizendnegen haal ik dus wel en tweeduizendnegentien vast ook. Maar dat zal je me nooit meer horen zeggen, ik heb mijn lesje nu wel geleerd.