Roos schreef me het volgende:

Theatergroep Toetssteen speelt binnenkort in de Engelenbak het stuk 'Een traan voor Boye Bah', dat gaat over het waargebeurde verhaal van een twaalfjarig asielzoekertje uit Somalie dat zich van het leven heeft beroofd door zich te verhangen aan een verwarmingsbuis. Hij heeft enkele schriftjes nagelaten met aantekeningen over Nederland en over hemzelf. Dick van den Heuvel heeft die aantekeningen gebruikt als basis van een toneelstuk dat een aanklacht moet zijn tegen het Nederlandse asielbeleid. Meer informatie over het stuk staat op www.toetssteen.nl.

Wat me even van het hart moet: wat krijg ik een tuttige betuttelende reacties op dat postje over de Linda zeg, waarop te zien was dat ik Ali B. geïnterviewd heb.
Waarom ik aan zo'n blad meewerk, wat ik vind van die vervelende Ali, of ik niks beters aan mijn hoofd heb dan meewerken aan zo'n dom blad....
Hij wordt zelfs een "knuffel migrant met prietpraat en geslijm" genoemd. Walgelijke kwalificaties.
Je hebt de lezers van je blog niet voor het uitkiezen, maar ik ervaar deze kritiek als buiten mijn wereld staand. Ik vind Linda in haar soort een prima blad, ik mag het graag lezen (evenals af en toe de Story, de Privé, de Groene en Vrij Nederland) en ik vind Ali B. een geweldige jongen. Zowel als artiest als qua mentaliteit bevalt hij me zeer.
Beter dan de schrijvers/schrijfsters van boven vermelde bevooroordeelde reacties.
Zo. Dat is eruit.

het is weer niet makkelijk in de schappen van de glossies deze maand.







..of toch wel?

Dit is een hartenkreet aan iedereen die kritiek heeft op publieke omroepen.
Laat ik er één uitpikken, de VPRO bijvoorbeeld, die "niet meer is wat ze vroeger was. Waar is de creativiteit, waar is de kracht, de uitstraling van de VPRO? Waar is het debat, het experiment, waar zijn de programma's voor kleinere publieksgroepen?"
Dat hoor je overal, dat hoor ik mezelf ook mopperen.
Niet terecht. De vragen zijn goed, maar het antwoord is simpel en ingewikkeld tegelijk.
Vanavond sprak ik weer eens met een oud-collega die er werkt. Die haar uiterste best doet programma-ideeën te bedenken en die bij de leiding in te dienen. Zij is niet de enige, dat doen alle creatieve programmamakers bij de VPRO. Ze willen niks liever dan brainstormen, bedenken, vormgeven, programma's maken.
Maar als ze hun idee, via een onderchef, hebben weten neer te leggen bij hun programmadirecteur, moet die ermee naar de netcoördinator (die over een heel net gaat, er zijn er dus drie, mannen). Die gooit het idee ofwel meteen in de prullenmand (einde oefening), ofwel hij ziet er iets in, maar dan wel korter, dan wel in quizvorm, dan wel met een bekende populaire presentator, dan wel voor een kwart van het beoogde budget, dan wel voor middenin de nacht, dan wel als talkshow, dan wel.... Enfin, als je al aan de slag mag met je idee is het een verwrongen, gecompromitteerd aftreksel van wat je ooit bedoelde. De omroepdirecteur heeft hier NIETS over te zeggen, hij heeft bij wijze van spreken met de pet in de hand op de gang staan wachten of het Idee kans van slagen heeft.
En als dat gemutileerde programma dan geproduceerd mag worden, is het helemaal de vraag wanneer en hoe laat het dan ooit wordt uitgezonden.
Dit is EEN (gefantaseerd, maar docudrama-achtig) voorbeeld zoals het tegenwoordig bij de publieke omroep gaat. Dit geldt natuurlijk niet voor de geheide kijkcijfersuccessen: die hebben rode lopers en wind in zeilen.
Maar de vernieuwing, het experiment, het bijzondere: vergeet het maar.
Mislukkingen mogen niet meer, dus vernieuwingen blijven uit.
De omroepen zijn onderdanige toeleveranciers aan drie heren (meneer net 1, meneer net 2 en meneer net 3) die alle touwtjes in handen hebben.
Ik wil maar zeggen: don't blame the victim, ze kunnen het niet helpen.
De omroepen zijn monddood gemaakt, als je er lid van bent doe je dat ofwel om een gevoel van vroeger ofwel omdat je het omroepblad aardig vindt.
Eigenlijk kan je zeggen dat de omroepen niet meer bestaan, als zelfstandige identiteiten.
WILLEN WE DAT?
(ik niet in elk geval)

Tatort Linnaeusstraat: der Tag als Theo van Gogh ermordet wurde.
Zondagavond 18 maart, 6 uur nadat het monument voor Theo van Gogh in het Amsterdamse Oosterpark (kunstenaar Jeroen Henneman) in gebruik werd genomen, zond de KRO een Duitse documentaire uit. Een precieze, onthutsende, prachtig gemaakte en niets ontziende documentaire van de Hessische Rundfunk.
Een Duitse documentaire dus, die minutieus die zwarte dag van de moord/slachting op Theo van Gogh reconstueerde. En de voorgeschiedenis ervan.
Onthutsend.
A. omdat eens te meer duidelijk werd hoe nonchalant de AIVD is omgegaan met alle tekenen die op een of ander onheil uit Mohammed Bouieri's omgeving wezen.
B. omdat deze documentaire is gemaakt door Duitse journalisten en niet door Nederlandse.
Waarom is niet allang (door opdrachtgevers) georganiseerd dat een grondig onderzoek en een gedegen journalistieke weergave is gemaakt? Misschien omdat de verwarring nog altijd niet over is?
In elk geval was het goed dat we deze documentaire vanavond in Reporter te zien kregen.
Maar gaf het mij weer het gevoel dat we als Nederlandse boterbabbelaars achter feiten aanlopen.

KZ, een Engelse documentaire, vanavond uitgezonden bij de VARA, laat in bijna anderhalf uur "zomaar een dag in het leven van het voormalige concentratiekamp Mauthausen (Oostenrijk, vlakbij de Duitse grens) zien. Het plaatsje Mauthausen is nu een toeristische trekpleister, vol vrolijkheid. Maar in het voormalige concentratiekamp heerst toewijding, bewogenheid, zijn rondleidingen door bewogen jonge Duitsers.
Beelden uit een interview met drie vrouwen die al hun hele leven in Mauthausen wonen.
Eén vrouw vertet over haar huwelijk met een SS-er in het kamp, heel feestelijk, met zachte muziek en rijen SS-ers die het jonge paar toejuichten. Maar de feestvreugde werd wel een beetje bedorven door de stank van de gasovens, verderop in het kamp.

de tv van willemijn



nog vele jaren!!!

Naar aanleiding van mijn stukje over de Noord-Zuidlijn en de kostenoverschrijdinten schreef Joanna:

Naar aanleiding van uw stukje over de belachelijke kosten voor het noord-zuid lijntje (waar niemand op zit te wachten) stuur ik u onderstaand berichtje over de olympische spelen die in 2012 in mijn huidige woonplaats worden gehouden. Er is nog geen schepje zand verplaatst maar de kosten zijn nu al ver-drie-dubbeld! En het is pas over 5 jaar. Het geld dat ze uit de lottopot halen, was natuurlijk voor allerlei andere zaken bedoeld (scholen, sport, gebouwen, verenigingen, kunst) en u kunt wel raden waar ze de rest vandaan gaan halen om de gaten te vullen. Inderdaad, belastingen, parkeergeld, openbaar vervoer duurder etc. Ook hier dus geen huisvrouwen betrokken bij het maken van de plannen! Groeten, Joanna

''The budget for the 2012 London Olympics has risen to £9.35bn, Culture Secretary Tessa Jowell has told MPs.
Construction costs were now estimated at £5.3bn, she said - which compares with an initial £2.4bn budget. There is also now a £2.7bn "contingency fund".
The rest of the budget increase comes from extra security and tax costs. To help pay for the games £675m more will be taken from the National Lottery.
The Tories said she had lost control of costs which had trebled in a year. '

foto Karoly Effenberger

Als je tegenwoordig een Knip voor je Neus waard wilt zijn, moet je een Merk zijn.
Nou, er is een Merk bij: CATHERINE.
Er verschijnt een gelijknamige glossy.
Bij Pauw en Witteman mocht La C. uitleggen wat ze beoogt met haar nieuwe blad, waarvoor nauwelijks nog ruimte is op de schappen vol glanzende kletskoek.
Het enige coherente zinnetje in het onsamenhangende en stekelige gesprek dat mij is bijgebleven was: "Als je het leest moet je er gewoon ZIN in krijgen."

Mijn moeder zei altijd Als je geen zin hebt, dan máák je maar zin.

Zo te horen gingen de heren geen zin maken voor de Catherine.
Ze waren de doelgroep niet.


Nou, naast de Rik, de Oprah, de Linda en de Catherine is er toch nog wel een gaatje op de markt voor de oudere man met iets van hersens?
Suggestie: de Paul.
Of de Jeroen.

Ik wil helemaal niks meer weten van de familiedrama's die als een kleine epidemie lijken te woeden.
Als de media, de kranten, als die nou allemaal eens wat beheersing tonen en terughoudend, of niet, berichten over dit soort tragedies, komen verwarde en wanhopige geesten ook niet op het idee van navolging.
Mijn slapeloze nachten over tegenstribbelende slachtoffertjes van krankzinnig geworden ouders helpen niemand een steek verder. Mijzelf al helemaal niet.
OPHOUDEN met sappige of quasi-informatieve grote verhalen over deze familiedrama's!

tegelijk, op de zondagavond, Paul de Leeuw in zijn blootje tegenover Koot en Bie met literaire hoogtepunten!

kijken de poezenmensen nog wel eens op deze site?

De Noord-Zuidmetrolijn in Amsterdam wordt miljoenen en miljoenen duurder dan begroot.
De tegenvallers buitelen over elkaar heen, het lijntje kost Amsterdam al meer dan 1 miljard! Het Rijk past niet meer bij, de nieuwe tegenvaller van 41 miljoen moet Amsterdam uit eigen zak betalen.
Amsterdam, dat zijn wij, de Amsterdammers.
Die eigen zak is onze zak.
Waar halen we dat nou weer vandaan?
Parkeren duurder maken, stedelijke belastingen verhogen, Schipholaandelen verkopen, de kunstbegroting nog verder uitkleden, bezuinigen op allerlei openbare voorzieningen, stoppen met woningen bouwen?
Ik heb geen idee, maar de ergernis over die Noord-Zuidlijn neemt bij de Amsterdammers evenredig toe aan de kostenoverschrijdingen.
Hoe is het mogelijk dat je zo'n krankzinnig megaproject niet een beetje fatsoenlijk begroot?
Tegenvallers zijn er altijd, maar dit drama lijkt op de HSL-lijn.
Het komt allemaal erg amateuristisch over.
Er hebben waarschijnlijk weinig huisvrouwen met gezond verstand aan de wieg van dit soort projecten gestaan.

Wat zijn talkshows, zeker als ze een groot publiek moeten boeien, toch soms wreed.
Vanavond zag ik Pauw & Witteman. Veel vrouwen aan tafel, dat kwam goed uit op 8 maart, Internationale Vrouwendag. Maar er zat iets ingewikkelds in het gezelschap, en ik ben ervan overtuigd dat de presentatoren daar ook de hele tijd aan dachten.
Het eerste onderwerp was zeer aangrijpend: een meisje van 6 was met medewerking van de Nederlandse politie door haar Italiaanse vader van de Nederlandse moeder afgepakt, in een overvalsituatie. De moeder was al jaren gescheiden van de vader, had met het kind in een Blijf-van-m'n-lijf-huis gezeten (dan weet je al hoe laat het was) en dinsdagochtend was de moeder onverhoeds door Nederlandse politiemannen uit de auto gehaald, naar het politiebureau gebracht, het kind is met de vader meegegeven naar Italië, niks meer van gehoord. Juridisch ingewikkeld, menselijk onaanvaardbaar. Dit onderwerp greep iedereen aan tafel (en thuis ook neem ik aan) zeer aan. Maar ja, toen kwam de Zapservice. Toen kwam Karina Schaapman (politica, ex-prostituee, schrijfster) en toen kwam Sylvia Witteman, columniste van de Volkskrant, schrijfster. Erg geestig, er werd erg gelachen om haar pittige anecdotes over haar kinderen, net als in de krantenstukjes is ze erg leuk.
Maar al die tijd dacht ik Hoe zit de moeder van het ontvoerde meisje hier nu bij? Moet ze lachen of huilen. Denkt ze niet Ik stap op en ga weg, ik heb mijn ding hier gedaan en mijn pijn is te groot voor dit lacherige samenzijn? Ik bleef er al die tijd aan denken. En het is vast ook een onderwerp geweest in de redactievergadering van P & W, van tevoren. Hoe pakken we dat aan. We doen de Zapservice na het eerste gesprek en gaan gewoon door met het programma.
Onoplosbaar probleem als je een entertainende talkshow wil maken.
Wat ze overigens vanavond heel goed deden.

RTL-Boulevard gaat in de politiek!
Na het copresentatorschap van Balkenende gaat RTL-Boulevard een nieuwe fase in: Albert Verlinde beklimt de barricade. Hij maakt zich ontzettend kwaad omdat in het regeerakkoord is overeengekomen dat ambtenaren die gewetensbezwaren hebben tegen het sluiten van homohuwelijken, dat dan niet hoeven te doen. Als er maar wel in de betreffende gemeente door homostellen getrouwd kan worden.
Schandelijk, vindt Albert Verlinde, zelf getrouwd met Onno Hoes. Moet niet mogen, gaat hij actie tegen voeren.
Het homohuwelijk is wettelijk toegestaan en iedere overheidsdienaar moet de wet uitvoeren.
Goede zaak van Albert, natuurlijk. Al is het voor mij geen halszaak (wat kan het je schelen), maar ik ben danook noch homo noch van plan er met één te trouwen.
Ik vraag me wel af of Albert zich ook zo druk had gemaakt als de VVD nog in de regering had gezeten.
Zijn echtgenoot, bovengenoemde Onno Hoes, is namelijk voorzitter van de VVD-fractie in Brabant.
En het voert toch wat vrijer actie als je man z'n partij in de oppositie zit.
In een goed huwelijk ga je elkaar niet voor de voeten lopen. Uiteraard.

Dit stukje is voor niemand leuk, behalve voor de hoofdrolspeelsters zelf.
Martine Bijl en ondergetekende waren vandaag actief op de Zin-beurs.
De wat?
De Zin-beurs, een mega-evenement (met omgekeerd evenredig aantal bezoekers), opgezet door het blad Zin (voor de iets oudere medemens), zes dagen lang (!) in de RAI in Amsterdam. Tot en met komend weekend.
Het was een Beschaafde Beurs, geen ordinaire graaibeurs, zoals de Huishoudbeurs of de Libelle Zomerweken, dat moet gezegd.
Maar het was wel het andere uiterste: veel te weinig bezoekers, slaapverwekkende atmosfeer door een te verantwoord tuttigheidsgehalte. Breien voor de Hartstichting, Nordic Walking en workshops oerdansen, dat werk.
Martine Bijl en ik schrijven allebei een column voor het sympathieke blad Zin (nog nooit ook maar één reactie op onze columns mogen ontvangen, maar goed) en daarom mocht ik haar interviewen op het gigantische mediaplein in het midden van de beurs. We deden het omdat we het leuk vonden om elkaar weer eens te zien (oude vrienden met te drukke levens). En we hadden er geen spijt van.
We hebben in jaren niet zo gelachen (de slappe lach heette dat vroeger).
We stonden middenop een groot paars podium (het mediaplein geheten), met rondom ons een haag welwillend publiek, dat vrijwel geen woord heeft opgevangen van onze pogingen tot gesprek. We verstonden elkaar trouwens ook niet, ondanks microfoons op onze wang. De geluidsinstallatie, de plek, de akoestiek, de hele situatie leidden alleen maar tot radeloze vragen, op schreeuwtoon door mij gesteld, en pogingen tot antwoord van Martine, die verzandden in lach-huilbuien mijnerzijds.
Het publiek stond naar ons te kijken als ganzen naar het weerlicht en na een half uur hield we het allemaal voor gezien: twee oudere Bekende Nederlandsen die en public de slappe lach hebben, hoe lang is dat leuk? De enige hout snijdende vraag uit het publiek was Wanneer komt het Zonnetje in huis terug? (antwoord: nooit).
Martine en ik waren uitgeput van het schreeuwen en het lachen, maar ik vond het een waardige invulling van de Internationale Vrouwendag. Verreweg de leukste ever, wat mij betreft.
Om deze dag te vierenhebben wij ons nog een Nordic Zitband laten aansmeren en een massage-trilkussen.
Een kleine fotoreportage hieronder.

Het publiek wacht gespannen op Het Interview


Het meest onverstaanbare interview van de eeuw (maar het leukste half uur, tevens)


Je kon ook Breien voor de Hartstichting: euro's in een vaas doen en dan mocht je 2 toertjes breien. Het liep als een stoomtrein.


Als je dit tuig aangordt heb je nooit meer last van je rug (en ondanks dat ik geen last heb, heb ik het toch aangeschaft!) Nordic zitten. Hoe gek kan je worden op zo'n beurs...


Hoogtepunt van meisjesflauwheid: op de foto met de bordkartonnen naamgever van de fluwelen glossy: FELDERHOF


Eind van het liedje:
2 dames, Nordisch zittend, kapot van de Zinbeurs

Sybrand schrijft:
ook ik heb ooit de CITO-toets moeten doen, alleen had ik geen idéé dat het IETS HEEL ERG VRESELIJKS was. In 1978 waren scholen nog niet zo opgefokt dat ze kinderen dreigden, we hadden aan Sinterklaas en kornuit blijkbaar genoeg. Ook ouders waren nog niet zo cijfer- en succesbelust. Op een dag kwam de meester simpelweg met een stapel papieren en zei: "Er zijn wat sommetjes die ik jullie wil laten maken." Hij had er een of ander spel rondomheen gefabriekt. Twee dagen later kreeg ik een deel van de opdrachten wéér. Nu met een luciferdoosje erbij, waarop geschreven stond: "geduld en aandacht." Ik was die ochtend meer bezig met dat doosje, dan werkelijk met de opdrachten. Die deed ik er verbaasd zo'n beetje bij. Ik wist niets van mijn slechte opgaven van de eerste keer, ik had geen idéé van het VRESELIJKE dat mij boven het hoofd zou hangen. Ik zat alleen in een lokaal met een leeg doosje.
Geen zenuwen, geen gestresste ouders. Wel spelende en lachende kinderen op het schoolplein. En kinderen die nieuwsgierig kwamen vragen : "Wat zat er in dat doohoosje?" Tsja, dat wist ik ook niet zo goed. Deze weken denk ik weer mijn jaarlijkse mantra: is de CITO het probleem, of màken wij er met òns gezenuwpil een probleem van?

Vandaag las ik, om ergens een klein tijdje te doden, NRC Next. Vond ik leuk. Eigenlijk verrassend leuk, want het blad heeft zich nog niet in mijn krantenleessysteem genesteld. Wat de boer niet kent dat vreet 'ie niet, toch?
En tot mijn plezier las ik Jan Blokker weer eens een keer. Mooie Blokkercolumn over Maurice de Hond, echt een verademing om zijn dwarse vrolijke grommigheid weer eens te lezen.
Alleen bleef toen maar één gedachte door mijn hoofd spoken: BLOKKER HOORT IN DE VOLKSKRANT.
NRC Next is toch leukigheid voor jongeren, al schreef ook Ed van Thijn een mooi stuk over de Eerste Kamer en stonden er andere interessante artikelen in. Ik voelde me er toch iets te oud voor. En die goeie ouwe Blokker moet zijn tijd gewoon uitdienen in de Volkskrant. Punt Uit.

Naschrift : meerder mailtjes. Of ik niet weet dat Blokker gratis te lezen is op de site van de NRC.
Antwoord: Nee, dat wist ik niet, en dat is ook niet wat ik wil.
Ik wil hem in de Volkskrant lezen tot de krant of ik of hijzelf een loodje legt.

Ooit, zo'n jaar of 35 jaar geleden, heb ik een paar jaar gewerkt bij een onderwijsvernieuwingsproject in Amsterdam. Onder de inspirerende leiding van dr. Co van Calcar werd geprobeerd het onderwijs in wijken, aan scholen met veel arbeiderskinderen (nu zeggen we "zwarte scholen", maar die scholen waren nog spierwit, en toch problematisch) te vernieuwen. Zodat alle kinderen, ook die niet met gouden lepels in de mond en goede boeken in de ouderlijke boekenkasten waren geboren, er profijt van zouden hebben.
Eén van de speerpunten van Van Calcars strijd was de CITO-toets, waar hij mordicus tegen was.
Je moet kinderen niet in een examentoestand van een paar dagen brandmerken voor hun verdere schoolleven, vond hij. Je moet de kinderen hun hele schooltijd door goed leren kennen, de kracht en de zwaktes van kinderen in kaart brengen en op grond daarvan moeten onderwijzers, met ouders en kinderen, de schoolkeuze bepalen. En het voortgezet onderwijs moet de CITO-toets niet als een soort toelatingsexamen beschouwen.
Het is nu dus bijna veertig jaar laten. En weer zitten kinderen te rillen en te beven omdat de uitslag van de CITO-toets deze week binnenkomt. Hebben ze het goed gemaakt? Mogen ze naar de school van hun keuze? Laat die school ze wel toe? En ze waren net grieperig, toen de CITO-toets gemaakt moest worden. En al die honderden multiple choice-vragen, daar waren ze nou net niet goed in...
Enfin, ook Co van Calcar zal zich wel weer omdraaien in zijn graf.
Zoals overleden voorvrouwen van de abortusstrijd zich omdraaien.
En voorvechters van euthanasie.
Het is woelig in de graven van de strijders voor goede zaken.

Hans Schiffers is een populaire radiodj bij de AVRO, op radio 2 (Schiffers FM), elke werkdagmiddag.
Ik was daar gisteren even te gast om mijn favoriete muzieknummer te laten horen en deze keus toe te lichten.
Dit terzijde.
Hans Schiffers ken ik al dertig jaar ofzo, hij werkte als jongmaatje op de postkamer van de VARA toen ik er bij de radio werkte (hoe rollen kunnen omdraaien...) Hij werkte er ook op en na 30 april 1980, de dag van de kroning van Koningin Beatrix. Wij, de VARA-radio, deden verslag van de krakersrellen die dag (op radio 2), simultaan met het feestverslag van de kroning (Radio 1). Ik heb die ochtend, in café Schiller, de presentatie gedaan van het programma over de gebeurtenissen in Amsterdam. 's Ochtends was er nog niet veel aan de hand, ik maakte wat flauwe grapjes (doe ik vaker) en ging om 12 uur weg, totaal onbewust van wat er verder die dag zou gebeuren. Dus wat schetste mijn verbijstering toen na de smerige Hier en Nu-montage 's avonds op de tv ik de kop van jut van die rellen werd. Ik kreeg de reputatie dat ik in mijn eentje al die rellen van die hele dag had georganiseerd en opgefokt. Dat ik al die krakers aan een touwtje had en ze stenen naar paarden liet gooien. Dat ik zwaar fout was na de oorlog. Volstrekte onzin natuurlijk, maar het vuurtje is vakkundig en doelbewust aan- en opgehitst door o.a. minister Hans Wiegel, de Telegraaf, Wibo v.d. Linde (AVRO's Televizier) en Rene Eijbersen (Hier en Nu). Het was afschuwelijk en ik heb altijd geweten dat de (o.a. hakenkruizen-)haat tegen mij (en 20.000 opzeggingen bij de VARA!) het gevolg was van politieke en journalistieke manipulatie van o.a. bovengenoemden. Het had overigens een haar gescheeld of het VARA-hoofdbestuur had zijn zin gekregen en mij ontslagen. Dit is tegengehouden door mijn collega's van de radio.
Nu naar Hans Schiffers, de jongen van de postkamer.
Hij tekende (kennelijk) alles wat hij meemaakte in die tijd. Ook de krakersgebeurtenissen en de stapels hatemail (maar ook lovemail) die hij moest openmaken en op de goede plekken moest bezorgen.
Gisteren gaf hij mij, tot mijn enorme verrassing, die tekening van toen. Ik wist niet dat hij tekende, wist niet van het bestaan van die tekening. En ik moest bijna huilen omdat de boodschap van deze tekening precies was wat ik al bijna 27 jaar in mijn hoofd heb.
Dank je Hans!

zaterdagmiddag 10 maart zaterdagmiddag 10 maart zaterdagmiddag 10 maart

In het kader van Internationale Vrouwendag organiseert
Vrouwen Tegen Uitzetting

VROUWEN EN ASIEL: IS ALLES NU GEREGELD?
De Balie, Amsterdam – 14:00 uur - entree € 10,-


PROGRAMMA

Vrouwen uit diverse landen vertellen met hoeveel kracht en doorzettingsvermogen zij zich de afgelopen jaren hebben weten staande te houden. En nu dan eindelijk: het Generaal Pardon!

Het GENERAAL PARDON: wat betekent het?
Voor wie geldt het generaal pardon?
Welke knelpunten zijn er?
Hoe zal het uitgevoerd gaan worden? Moet de IND dat gaan doen?
Zijn de gemeenten erop voorbereid?

ASIELBELEID ANDERS
Hoe ziet het huidige asielbeleid eruit? Wat staat er in het regeerakkoord?
Voorstellen voor verbetering en vooral aandacht voor de situatie van vrouwen en meisjes, ondermeer rond teugkeer naar Afghanistan.

Met medewerking van Igna Oomen (advocaat), Petra Schultz (ASKV), Bernadette Ficq (advocaat) (uitgenod.), Gabbi Wieringa (Stichting VAST), Jan de Wit (SP), Naima Azough (Groen Links), Hans Spekman (PvdA) (uitgenod.), C. Coruz (CDA) (uitgenod.), Simon Bontekoning (Gemeente Amsterdam), de vrouwen van Vrouwen Tegen Uitzetting uit Iran, Irak, Afghanistan, Rwanda, Ethiopië, Somalië, Nederland.

Muzikale omlijsting: Lenny St. Luce

De Balie – Kleine Gartmanplantsoen, Amsterdam.
Tram, 1,2,5,7,10 halte Leidseplein

Info: vtu@xs4all.nl www.vrouwentegenuitzetting.nl

Alleen maar 2 affiches. De ene voorstelling is indrukwekkend (Wie is bang voor Virginia Woolf), echt fantastisch.



De andere wordt het waarschijnlijk wel, maar heb ik natuurlijk nog niet gezien. Ga ik zeker doen!



Willem Elsschot

Erfgenaam van Elsschot
Erfgenaam van Elsschot is een film van Suzanne Raes over de auteur Willem Elsschot, die in zijn boeken alles kon zeggen wat hij in het dagelijks leven als vader en grootvader Alfons De Ridder vermeed. In de film proberen dochter Ida De Ridder (87) en andere erfgenamen de voor hen onverenigbare tegenstelling tussen de afstandelijke De Ridder en de gevoelige Elsschot te overbruggen.

Erfgenaam van Elsschot wordt uitgezonden op zondag 11 maart a.s. om 19:00 uur door de NPS in het Uur van de Wolf op Nederland 2

Wel eens naar de Concertzender geluisterd? Ik tot een paar dagen geleden niet, maar dat is veranderd, doordat ik werd uitgenodigd om mijn favoriete muziek te laten horen bij het programma Cantina, dagelijks van 12 tot 2 uur ('s middags). En toen vond ik de Concertzender, op de kabel, 104.1 FM, en op de computer www.vpro.nl/programma.cantina
De VPRO-programma's van Radio 5 (747 AM) zijn erheen verhuisd, voor een deel (De Droomhandel, De Avonden), zoek ze eens op als u ze mist.
Morgen, dinsdag 6 maart, mag ik met mijn cd's naar Jan Donkers. Vandaag mocht ik 1 (één) favoriet nummer laten horen bij Hans Schiffers op radio 2 (google er maar heen). Dit alles heeft geleid tot een radeloze berg cd's waaruit ik natuurlijk absoluut geen keuze kon maken. Johnny Jordaan, Yves Montand, Gert Vlok Nel, Rigoletto, Bach, La Traviata, Fernando Lameirinhas, Jeroen Willems, Patachou, Karla Bruni, Emmylou Harris, Mozart, Leen Jongewaard & Robert Long.... ik verzuip!
Zeg nooit Ja als ze je vragen wat je favoriete muziek is. Die vraag is, zomaar in het algemeen, niet te beantwoorden. Er is teveel.
Dus kwam ik uit op één favoriet nummer van mijn favoriete neef Jan (broer van mijn ook favoriete en muzikale neef Keez): Blijf. Jullie zullen daar zeker nog van horen.

Toevallig belandde ik vanavond op de site van publicist Max Pam, die mij onbekend was.
Ik vind hem heel goed.
Tip!

Toen Mooi! Weer de Leeuw begon, bij de eerste beelden, was het meteen raak: er zat een montere glimmende dikke vrouw met rood stekeltjeshaar op de eerste rij. Ze was dik en had er zin in, zo te zien. Paul (in het zwart, dat kleedt af zoals hij zelf zei) had haar meteen te pakken, zat ze bij De Afvallers van SBS6, ze was dik, o ja, wat was ze dik.... De montere vrouw, Marjan, bleef lachen, maar ik voelde kiespijn alsof ik zelf de boer was. Toen ze met een knikje Paul bij diezelfde Afvallers wou indelen kreeg ze een sneer.
Wat ik nou zo raar vond, was dat ìk er niet tegen kon. Dat ik nooit kan tegen het lachen halen over dikke mensen. Ook niet als ze van Paul-die-weet-waar-hij-het-over-heeft komen.
Die overgevoeligheid ben ik niet kwijtgeraakt met de kilo's. En daarom blijft dat plaatje op mijn blog ook staan. Voor Marjan.

En ineens staan er weer grote stukken over de onwenselijkheid van abortus en de wenselijkheid van adoptie in mijn krant. En weer even grote stukken daartegenin: de wenselijkheid van abortus in vergelijking met adoptie. We zijn weer helemaal terug in de tijd. In de tijd dat ik eindredactrice van het feministische radioprogramma Hoor Haar was (1975 tot 1983) waren we eigenlijk die discussie al voorbij: vanaf ons strijdtoneel keken we een beetje neer op de conservatieve religieuze geluiden uit kerken en politiek.
Toch lees ik nu een stuk (Volkskrant, 1 maart) van bisschop Eyk die weer een EO-uitzending citeert waarin valselijk werd gesteld dat abortus is gepleegd wegens een gediagnosticeerde hazenlip. De EO had al schandelijk gemanipuleerd met de feiten (het was niet zomaar een hazenlip, het ging om een moeder die weer een zwaar gehandicapt kind dreigde te krijgen en die smartelijke ervaringen had met haar eerste, wel geboren kind. Ze wilde het volgende kindje de lijdensweg van het broertje besparen, maar dat vertelde de EO er allemaal niet bij!), de bisschop in de Volkskrant noemde niet alleen de hazenlip, maar ook "vakantieplannen" als reden voor abortus.
Mensen mensen, moet ik hier nu weer een kwartier zitten te rammelen op mijn computer om deze narigheid tegen te spreken? Nee toch? Hebben we dat met de Christen Unie (en CDA) in huis gehaald?
Ik haal even onze oude leus uit het stof: BAAS IN EIGEN BUIK.
En: SCHEIDING VAN KERK EN STAAT is een Groot Goed, waar we hier in Nederland eigenlijk weer erg ver van geraakt zijn. We worden geregeerd door een CHRISTELIJK-progressieve regering. De kerk krijgt weer erg veel vingers in onze pap! Niet goed.

Vanmiddag behandelden we in de Klaaglijn (wekelijks radioprogramma bij RTV Noord-Holland, dat ik presenteer) een klacht over tarieven van dierenartsen, met name in het weekend. Die rijzen, volgens een klager, de pan uit. Honderden euro's, voor niet te controleren handelingen en medicamenten die een dag later vele malen goedkoper zijn (antibiotica bijvoorbeeld). Je bent vele malen duurder dan bij de "eigen" dierenarts door de week. (Hoe duur kan werken op zondag zijn, in onze 24 uurs-economie?)
De tarieven zijn "vrij", d.w.z. er is geen enkele richtlijn voor de hoogte ervan, men DOET MAAR WAT.
Van de NMA (Mededingings Autoriteit) moet concurrentie mogelijk zijn, dus wildwesttarieven.
Geen (verplichte, zoals bij mensen) zorgverzekeraars die hier nog een rem op zetten.
De voorzitter van de Beroepsvereniging van Dierenartsen, prof. dr. Hellebrekers, ontkende in onze uitzending dat er misbruik wordt gemaakt van de vrijheid van tariefstelling en de ondoorzichtigheid van de dierenartsenpraktijken.
Maar tegenover hem stonden de mensen die met een kleine portemonnee en grote liefde voor hun hond of poes honderden, soms zelfs duizenden euro's moesten neertellen bij de dierenarts en zich geen raad wisten als dat hun draagkracht ver te boven ging.
Nu zijn er natuurlijk gelukkig veel gewetensvolle dierenartsen. De mijne bijvoorbeeld, bij wie ik vanavond met Rebbelien op het spreekuur was. Onderzoek, injectie, 25 euro, helder.
Ik legde hem het Klaaglijn-probleem voor en hij maakte het eigenlijk nog erger dan het in de Klaaglijn al was: er is een gigantische graaicultuur ontstaan bij dierenartsen. Er zijn tips hoe je je kunt verrijken aan je patiënten, die immers geen kant uit kunnen met hun zieke dier. Er worden overbodige onderzoekjes gedaan, bloed geprikt, geopereerd waar eigenlijk geen herstel meer mogelijk is, er zijn zelfs cursussen (aangeprezen in het vakblad voor dierenartsen) hoe je zoveel mogelijk geld uit je patiënten kunt persen.
Enfin, ik betaal voor mijn gevoel nooit teveel, behalve als ik in het weekeind naar een dierenspoedkliniek moet, waar nauwelijks afgestudeerde jongelui me voor mijn gevoel een poot uitdraaien.
Eigenlijk belachelijk dat dit zomaar kan.