Kunnen jullie nog een lijsttrekker zien? Ik niet. Ze jagen me angst aan.
Ze bevolken mijn nachtmerries, als een delirium. Ze kruipen, kronkelen, kwispelen, sputteren, spugen om me heen, met grijnzende bekken en dode ogen maken ze me bang. Ze laten zich als dode ledepoppen door journalisten of wat daarvoor doorgaat piepelen, zijn bereid door modder te kruipen, in hoogwerkers te hangen, zich te laten vierendelen of als dood vlees in toksjoos aanwezig te zijn. Van de vroege ochtend tot de late avond stoten ze toonloze klanken uit die weer worden vermenigvuldigd langs alle denkbare media.
Zijn dit mensen of zijn dit uit onderdelen samengestelde wezens? Leven ze op mijn planeet, zien ze nog wel eens een kind, poepen ze net als ik en zingen ze nog wel eens een liedje?
Het is toch angstaanjagend dat één van deze buitenaardse wezens ooit onze premier zal zijn, dat dit soort aliens straks over ons zullen beslissen, dat met hun leegte ooit beleid zal worden geformuleerd.
Ik vind de doodgeprate lijsttrekkers even angstaanjagend als een vlucht vrouwen met burka's.
STILTE. IK WIL STILTE. ZONDER LIJSTTREKKERS!