De zon schijnt deze maandag, Ca heeft afscheid genomen, Mu zal dat ook wel gaan doen, Blo is al weg, blijven Cornald Maas, Sylvia Witteman, Kees Beekman, Wim de Jong als ankers in mijn ochtendkrant, maar dit terzijde.
Gisteren mocht ik een openingspraatje houden bij een buitengewoon leuke tentoonstelling in het Rottrdams Historisch Museum (kende ik helemaal niet!).
Achter Gesloten Deuren, Van Keurslijf tot String heet de tentoonstelling en het is een spannende, prikkelende, geestige en inspirerende combinatie van sloten, sleutels en deuren van alle tijden en corsetten, bh's en andere lingerie van alle tijden. Van toentertijd tot en met vandaag de dag. Echt een aanrader voor iedereen die wil zien hoe wespentailles van toen werden ingeregen, Twiggy-sprietjes em Joan Collins er als etalagepoppen uitzagen, naar de lingerie van Marlies Dekkers. En talloze vondsten daar tussenin. Geweldig vormgegeven door Ton of Holland en ingericht door de mooie dames van het museum. Rotterdam en deze tentoonstelling zijn een omweg waard. Trouwens, de installatie van speelgoed ("Beschuit met spruitjes") uit de collectie is ook prachtig.

Ik post mijn praatje hierbij voor de bovenmatig geïnteresseerden

Als je als stevige puber van veertien met een gezonde eetlust getroffen wordt door een brandende liefde voor Audrey Hepburn, dan heb je een probleem.
De bliksem sloeg bij mij in bij het zien van Roman Holiday.
U weet wel, prinses ontsnapt aan protocol, beleeft een dol etmaal met Gregory Peck en moet dan weer terug in het keurslijf. Letterlijk en figuurlijk.
Het was 1963. Ik geloof dat het na De man met de wassen beelden de tweede film was die ik in een bioscoop zag en ik weet nog dat ik, half in trance, dacht Zó wil ik zijn.
Ik wil Audrey Hepburn zijn.
Grote pech, dat juist ik het magerste wezen uit de filmgeschiedenis als mijn idool uitkoos.
Ik denk dat ik toen mijn onschuld voor de eerste en misschien wel noodlottigste keer verloor.
Ik heb die film daarna nog wel 15 keer gezien, maar het gebeurde die eerste keer. In Tuschinsky in Amsterdam.
Op mijn harde schijf werd meedogenloos de gestalte van Audrey gebrand, en alles van mij wat over haar beeld heenbloesde vervulde me met walging. En er bloesde nogal wat. Ik was helemaal geen dik meisje, maar vergeleken bij Audrey was je al gauw dik!
Ik probeerde te stoppen met eten, maar dat mocht niet van mijn ouders.
Bovendien: ik was dol op het eten dat mijn moeder klaarmaakte. Dus anorexia was geen optie.
Ik probeerde het, met uiterst beperkte middelen, een beetje zakgeld namelijk, met uiterlijke kunstgrepen.
Mijn haar net als Audrey (denk aan het befaamde rattenkopje, waar de herenkapper van mijn vader die mij altijd knipte natuurlijk helemaal geen kaas van gegeten had); een witte bloes van mijn moeder, een rood-wit gestreept sjaaltje, een brede elastieken ceintuur, een grijze cirkelrok (het was een zwartwit film en ik wist zeker dat het sjaaltje rood-wit was en de rok grijs) en daaronder natuurlijk een pettycoat. Platte schoenen, die we flatjes noemden. Je zou zeggen: een kopie van Audrey in Rome. Gek genoeg werd het helemaal geen kopie, het léék er in de verste verte niet op. En vooral het effect van die elastieken ceintuur, die wijde rok en die pettycoat daaronder maakten me eerder een soort theemuts op pootjes dan een frêle prinses.
De pettycoat was overigens in die jaren machtig populair: bij de firma Gerzon in de Kalverstraat in Amsterdam hing een rek vol met dat sprookjesachtige accessoire: eerst, vanaf de taille, een slap stukje en dan meerdere lagen met stroken van een soort gaas, hoe meer stroken hoe duurder. Nou, ik mocht er dan wel één van mijn moeder, maar wel de goedkoopste, want het geld groeide haar niet op de rug en zeker niet voor dit soort onzin. Dus: slechts 2 stroken. dus ik moest het vaak stellen met twee stroken, de goedkoopste uitvoering.. Ik probeerde er nog iets van te maken door gordijnspiraal of dun ijzerdraad onderin te rijgen, dan werd het een soort hoepelrok maar niet heus. Maar zonder wespentaille kleden die pettycoats ook niet echt af. En wespentailles kon je nog niet kopen in die tijd.
Step-ins wel, dat waren een soort poor-men’s corsetten. Die ben ik daarna ook gaan dragen, om toch in de buurt van een strakker silhouet te komen.
De step-in had veel nadelen en het effect was volgens mij nul.
Grootste nadeel: de step-in uit die jaren krulde van boven en van onder op, dus onder je borsten of wat daar toen voor doorging naar beneden en boven je billen naar boven. Eigenlijk werd het een dikke rol midden op je buik, waaraan ook nog vier jarretelles vastzaten voor je nylons, die weer ladders kregen door de pettycoat, die hard en ruw was van goedkoopte en stijfsel.
Toen was ik nog maar vijftien, hooguit zestien.
En ik moest nog zo lang!
Want Audreys blauwdruk bleef spoken.
En dat is geresulteerd in een lange, smartelijke geschiedenis van diëten. Van vasten. Van clubs. Van behandelingen. Van lijden onder het Twiggy-ideaal, tot en met het accepteren van jezelf onder leiding van Susie Orbachs Mooi dik is niet lelijk.
Het jammere was dat ik mijn dik wel lelijk vond, dwars tegen de ideologie van paarse tuinbroeken. Hoe feministisch ik ook was (en hoe dik), ik was nooit bereid mijn bh uit te doen en een tuinbroek aan.
Zo ben ik, jammer genoeg, nooit in mijn leven samengevallen met mijn eigen schoonheidsideaal.
Als ik in Suriname had geleefd, dan was ik misschien trots geweest om mijn royale achterwerk.
En dan had ik misschien met afkeer naar die graatmagere Audrey gekeken.,
Maar ja, as is verbrande turf en Amsterdam is Suriname niet. Alhoewel...

Enfin, achter de lijdensweg die leidde van Roman Holiday tot en met Dikke Dame (mijn boekje over de vrouw die als dikke dame op de kermis zat) heb ik, nu ik bijna 67 ben, een punt gezet.
Een meter diëetboeken, een meter kookboeken, 2 boeken over de lasten van het dik zijn verder, heb ik de zachte aanpak verlaten en gekozen voor de harde lijn: ik heb een dokter gevraagd om de Holle Bolle Gijs in mij een kop kleiner te maken.
Dat heeft hij heel goed gedaan, holle bolle Gijs zeurt niet meer aan mijn kop om steeds meer en als het gaat zoals ik hoop word ik gereduceerd tot voor mij aanvaardbare proporties.
Niet die van Audrey Hepburn hoor, dat gaat zelfs mij nu te ver.
Maar laten we zeggen die van de stevige dames van de Dove reclame. Of van de Sloggi string.
En mijn absolute droom: ooit één stukje lingerie van Marlies Dekker aan kunnen.
Is dat nou zoveel gevraagd voor een oud meisje?