Vorig jaar heb ik een stukje gepost omdat ik zo ontroerd was over een 'gedenkteken' waar ik elke dag langs kwam. Het was op de hoek van de Stadhouderskade en het Westeinde, in Amsterdam. Daar was, bij een lantaarnpaal, een zee van bloemen, een grote krijttekening op de straat met de woorden MIRELLA, een foto van een mooi blond meisje dat daar, blijkbaar, was doodgereden.
Maandenlang, elke dag weer, veel verse bloemen, kaarsjes die altijd brandden.
Mirella was, hoorde ik later, toen ze rechtdoor reed op de fiets, door een rechtsaf slaande autobus doodgereden. Ze was even in de twintig.
Ik kende haar niet, maar de rouw en de vorm ervan, en de trouw eraan, ontroerden me elke dag weer.
Tot de kerstbomen kwamen, na Sinterklaas. Toen moest de rouwplek weg, toen kwam de handel.
Ik werd bijna boos op die kerstbomenverkopers. Onzin natuurlijk, het was hun plek in die maand.
Het leven gaat door heet dat.
Maar laatst, toen ik er weer langs reed, zag ik weer verse bloemen staan, zag ik weer waxinelampjes branden.
De geliefden van Mirella namen hun plaats weer in. Het deed me goed.
En ik rijd er weer elke dag langs, en rouw een beetje mee om dat jonge blonde meisje, dat ik helemaal niet gekend heb.
Vanavond, zappend, viel ik in het EO-programma Ik mis je. Een programma dat ik eigenlijk nooit zie.
Maar nu zag ik ineens de ouders van Mirella de Reijke, haar zusjes, haar vriend Rutger. Diep bedroefd.
Ze vertelden met elkaar het verhaal van Mirella's leven en haar brute dood.
Hoe ze haar misten.
Hoe ze, acht maanden na het fatale ongeluk, haar nagedachtenis nog steeds levend houden.
Morgen zet ik er misschien ook een bloemetje bij.