Er kwamen reacties op mijn stukje over het ophangen van Saddam H., waarvan we nu allemaal getuige mochten zijn, althans, van het voorspel. Walgelijk. Ik blijf het weerzinwekkend vinden, mannen met boevenmutsen op (waarom eigenlijk?), zo'n touw, zo'n doek om de hals (waarom eigenlijk?). Als je je als samenleving niet anders kan beschermen tegen zo'n misdadiger dan door hem op te hangen, geef je jezelf wel een brevet van onvermogen. Nu is er met de ophanging voor velen een martelaar in dat gat gevallen.
Maar er zijn ook andere meningen, bijvoorbeeld van Ellen.

message: Ja, ook ik ben tegen de doodstraf, al wens ik het sommige, vooral kindermoordenaars, wel toe. Vreemd dat ik daar een onderscheid in maak? Dat hij vrij komt met de strop is helemaal waar, maar op deze manier is een risicofactor uit de weg geruimd. Als je tegen de doodstraf bent uit oogpunt van medemenselijkheid, dan is dit wel een contradictio. Niets is menselijker dan deze doodstraf voor dit gevaarlijke monster. In mijn herinnering haal ik dat beeld op van het gegijzelde jongetje dat bij hem op schoot moest zitten, ten tijde van de bezetting van Koeweit. Need I say more.
Ellen

En Inge:
Ik ben zo blij dat ik niet de enige ben die tegen de doodstraf is. In mijn omgeving juicht iedereen het toe dat Saddam is opgehangen en ik vind het vreselijk. Eenzame opsluiting zou veel beter zijn!!! Geen idee waarom ik u hiermee moet lastig vallen maar het is gewoon een opluchting dat u er ook zo over denkt!

wat een afscheid! Nu kán ze niet eens meer terug op de buis, al zou ze willen!
Vanavond, zaterdagavond 30 december, is het echte afscheid van Sonja eindelijk daar.
We hadden interviews in alle bladen, we hadden een prachtig marathoninterview vanochtend bij de VPRO door Djoeke Veeninga (nog altijd te beluisteren via Internet, www.vpro.nl), we hadden natuurlijk Sonja's eigen terugblik op het medium de afgelopen weken en nu dan dus het surprise-afscheidsfeestje van vanavond (Ned 1), gehost door Paul de Leeuw.

Lekker slapen Sonja, en morgen
GEZOND WEER OP!

Het is toch onaangenaam als je steeds nieuwsberichten hoort of leest over Saddam Hoessein, die wellicht dit weekeind, of anders iets later, zal worden opgehangen. Meer dan ooit voel ik lijfelijk hoe ik tegen elke doodstraf ben, voor elke misdadiger. Sluit hem eenzaam op, laat hem nooit meer vrij, maar met de doodstraf straf je eigenlijk voornamelijk jezelf. Je reduceert je als uitvoerder, als systeem, tot een moordenaar. En de gestrafte komt met de dood vrij.
Toppunt van barbarij.

De jaarlijkse Kerstviering van de Paniniclub zit er weer op: we hebben in drie dagen 2 series op DVD gezien, met elkaar 36 afleveringen, 12 van een uur en 24 van drie kwartier. En toen waren onze Kerstdagen voorbij, zaliger nagedachtenis. De eerste serie was 24, vijfde jaar, niet na te vertellen kwesties met niet na te vertellen oplossingen. Zeer spannend, fantastisch gemaakt, fabelachtig gespeeld, over de top fantasieën van Amerikaans heldendom, we zaten (weer) gekluisterd aan de buis, al hebben we er heel kort over nagepraat.
Nee, dan onze Verrassing van dit jaar: de Amerikaanse serie Big Love. Het was ons helemaal niet opgevallen dat Canvas (B.) deze serie al had uitgezonden, wij kregen hem op DVD en waren verkocht voor alles wat hierna nog komt van deze serie. Het gaat over een Mormonenfamilie in Salt Lake City. Een man met drie vrouwen, want polygamie is de overtuiging bij deze Mormonen. De man, zakenman, eigenaar van een doe-het-zelf-winkelketen, is aardig, wel aantrekkelijk, beetje saai, afkomstig uit een echte sekte, daaruit gegaan maar nog wel met de rest-overtuiging van zijn ouders en voorouders behept. Hij is dus polygamist, woont in de "gewone wereld", drie aan elkaar geschakelde huizen met daarin drie vrouwen en bijpassende kinderen. De spanningen die van dit alles het gevolg zijn gieren door de serie: zowel binnenshuis (vrouwen, kinderen) als daarbuiten (de straat, de zaak) als vanuit het oude nest (een maffiose boel) komt de familie in de tang te zitten. Het is spannend, geestig, ontroerend. Het komt van HBO, waar ook de Soprano's en Six Feet Under gemaakt worden. Prachtig!
Volgend jaar meer.

Even, vlak voor ik naar mijn werk ga: vanavond in Kunststof een gesprek met Bastiaan Geleijnse, één van drie 'vaders' van de striphelden Fokke en Sukke. Omdat ik me heb voorbereid op dit gesprek (uiteraard) denk ik nu helemaal als Fokke en Sukke (Fokke en Sukke zijn snipverkouden maar slaan zich er doorheen) en post de cartoons van gisteren en vandaag uit NRC/Handelsblad.

gisteren, donderdag:


en vandaag, vrijdag:

Elk jaar hetzelfde: als de lieve wenskaarten bij mij binnenkomen, krijg ik die kriebel van Ik zou ook mensen kaarten moeten sturen. Helaas ben ik gewoon niet zo gebakken, ik doe het eigenlijk nooit. Koop iets te laat alle spullen die zouden kunnen leiden tot een hartelijk en origineel gebaar, maar ineens is het dan weer 3 januari en ... niet gedaan.
Sorry allemaal. Ik post nog maar eens de liefste Kerstwens van dit jaar, van Olivia (Jipie ....)


en de wens waar ik me eigenlijk elk jaar op verheug: de elk jaar weer andere pentekening van de kunstenaar Herman Gordijn met een strofe van Vasalis erbij.



..en omdat die strofe natuurlijk niet te lezen is zo, heb ik hem even opgezocht in mijn net aangeschafte dierbare Verzamelde Gedichten van Vasalis.
Hieronder:

Wil je een kind adopteren, dan moet je toch eerst gaan Sonjabakkeren (aan elkaar? met liggend streepje? is het een ingeburgerd werkwoord?). Want De Chinese autoriteiten hebben de eisen aangescherpt waaraan buitenlanders moeten voldoen die een Chinees kind willen adopteren. Wie ongetrouwd is, ouder dan vijftig jaar of te dik, komt niet meer in aanmerking.

Ik was het niet van plan, maar kon de verleiding niet weerstaan: ik heb braaf meegedaan met het Groot Dictee vanavond. Hevig gehinderd door Piet, die zich steeds op mijn blaadjes nestelde. Ik wacht nu op de uitslag, Piet, lichtelijk in paniek, ook.



Ik ga de uitslag meeschrijven en eerlijk opbiechten.
Overigens vond ik het een mooi en geestig stuk van Martin Bril.


eerlijk is eerlijk: 36 ft......

flauw......

uit Canada

Bladerend door de kranten zag ik vanavond, zondagavond, deze foto van Matthijs van Nieuwkerk, de onbetwiste koning van de talkshow- en quizpresentatoren op de tv-anno-nu.
Ik heb lang naar die foto zitten kijken.
TV-man van het jaar, vind ik, buiten hors concours Paul de Leeuw.
Maar die foto.....de jonge hond is getrimd, gestyled, gecoupesoleild.
Hij is een klapper, maar hij weet het zelf ook.
Dat zie je aan die foto.
Jammer.

Vanmiddag, zondagmiddag, was de finale van de "wedstrijd" voor jonge componisten die elk jaar wordt gehouden door het Nederlands Blazers Ensemble en de VARA (vroeger was het de VPRO). Het Nieuwjaarsconcert is het grote event waar naar toe gewerkt wordt, vier kinderen/jonge mensen mogen dan hun compositie uitvoeren in het Concertgebouw, op het megaleuke concert vanuit het Concertgebouw, dit jaar 's avonds op de televisie te zien (Nederland 2, 21 uur), en 's middags live te horen op Radio 4.
Het thema is dit jaar Paradijs en 120 kinderen hadden een compositie met het thema Paradijs ingestuurd, 15 mochten door naar de finale van vanmiddag en daaruit moesten 4 (vier!) gekozen worden. Dat was ontzettend moeilijk, want eigenlijk zou je ze allemaal willen laten zien en horen op het grote concert, met dat prachtige Blazers Ensemble erachter. Maar dat kan niet, want het concert bestaat uit vele hoogtepunten, gastartiesten (meestal vluchtelingen), bijzondere vondsten en uitvoeringen van het ensemble zelf en dan dus die kindercomposities.
Ik mag een klein deel van de presentatie doen, op Nieuwjaarsdag, en ik verheug me er enorm op. Gewoon, om erbij te zijn is al een feest. Dat vond ik ook toen ik geen bijdrage leverde, ik ben er heel vaak als publiek geweest. Als u het nieuwe jaar feestelijk en inspirerend wilt beginnen, moet u proberen voor uzelf en eventueel uw kinderen of kleinkinderen kaartjes te bemachtigen (www.nbe.nl of www.vara.nl). De Generale Repetitie is ook leuk, op Oudejaarsdag.
Ik kwam thuis, vol muziek, in de auto cd's van Robert Long, in Vredenburg het NBE, en bij Paul de Leeuw een prachtige hommage aan Long doordat hij alleen maar de oorspronkelijke versie van het lied Thorbeckeplein door Robert Long liet horen, waar het publiek en Paul stil naar luisterden. Ook nog nooit vertoond, terwijl het eigenlijk zo eenvoudig lijkt.

Ik kreeg weer een aankondiging van een kleine mini-expositie (1 dag in een atelier in Rijswijk) van Hinke Schreuders. En toen dacht ik weer Wat maakt zij toch een mooi werk. Ze borduurt.
Kijk maar.

met dank aan Astrid

Hé, daar was Sybrand weer eens met een scherp commentaar. Leest u even mee?
kijk, daar snap ik nou niks van: asielzoekers, werklozen, ouderen, dáár mag je alles mee doen tegenwoordig, maakt niet uit, maar een koníjntje opeten.... Oeioeioei. Tienduizend kippen per dag, prima. Hoeveelduizend varkens per dag? Geen probleem! Miljoenen runderen per jaar, je hoort er niemand over. Maar een koníjntje... Uhm, wij eten geen vlees, maar we fokken wel konijnen en ja, als er één overblijft, verdwijnt die in de pan. Héérlijk met port en pruimen. Te meer smullen omdat wij er zeker van zijn dat 'ie een goed leven heeft gehad. Niet met kerst overigens. Want wíj haten weer kerst. Zo heeft ieder zijn eigen fratsen. Maar over 'normen en waarden in dit land' gesproken: malle fratsen zijn het. Rijkeluis geneuzel. Tsk!

Wat een naar bericht. Robert Long heeft nog maar zeer kort te leven.
Ik bedoel, het is toch Robert Long, zoals mijn zoon treffend schreef.
En hij heeft ons schromelijk verwend met prachtige liedjes.
Long is onlangs in een ziekenhuis opgenomen met een ernstige vorm van kanker.
Hij is 63 en zou komend seizoen de theaters ingaan met het Deep River Quartet. Volgens zijn manager wordt de show nu een hommage aan Robert Long.
Mijn kleinkinderen en ik zingen tegenwoordig mijn favoriete Kinderen voor Kinderenliedje Als ik de baas zou zijn van het jourhaal lekker hard in de auto. Onze vorm van hommage zullen we maar zeggen.

voor het nieuws waar je tenminste vrolijk van wordt moet je de Telegraaf lezen. Dat heb ik vandaag gedaan. Op de voorpagina: FLAPPIES VREZEN KERSTDAGEN. Het gaat erover dat konijnenminnend Nederland zo voor de Kerst gestresst raakt. Ze willen hun "pluizige knaagdiertje gezond en wel het nieuwe jaar laten halen>"
Zo houdt Knaagdierenopvang Knabbel en Babbel in Amsterdam de hokken dicht tot na de jaarwisseling. "Ons motto is: geen konijn voor de kerst, maar kerst voor de konijnen", meldt Carolina Oornink van K & B.
En zo is alarmfase 1 in alle kinderboerderijen en knaagdierenopvangen en asiels in Nederland ingesteld.
Wie zegt dat er geen normen en waarden meer zijn in dit land?

Mijn vriendin Pim Holstijn stuurde me dit:

Even een mailtje over de film Happy Feet.
Happy Feet is een familiefilm, met een Nederlands nagesynchroniseerde versie, bedoeld dus voor kinderen. Maar tijdens ons bioscoop bezoek ging een aantal kinderen huilen en ik kon het me goed voorstellen. Uiteindelijk gingen meerdere ouders met hun kinderen weg.
Er zitten veel aandoenlijke scènes in Happy Feet, met leuke muziek, maar ook veel onnodig angstaanjagende scènes waarvan ik niet kan begrijpen dat van de meer dan honderd mensen die op de aftiteling staan er niet EEN aan de bel getrokken heeft en gezegd heeft: jongens dit is niet meer grappig en voor kleintjes onnodig eng! De animatie effecten zijn zo levensecht en de echt wel heftige achtervolgingsscènes super snel gemonteerd, het geheel wordt versterkt met muziek die door je hele lijf buldert. In een enkele recensie worden de animatie effecten geprezen 'omdat ze deze keer ook echt eng zijn'! Ik vind dat voor een kinderfilm geen pré.
In de kranten wordt zo enorm reclame gemaakt voor het schattige pinguïnnetje met zijn tapvoetjes en ook de voorfilmpjes zijn alleen maar aandoenlijk,
dat ik een kleine kanttekening wel op zijn plaats vind. Misschien is het een idee om deze mail door te sturen aan andere ouders voor ze argeloos met hun kleine kinderen naar deze film gaan. Het is niet alleen maar leuk!

Pim Holstijn

Vanavond beluister ik via de site van de VPRO een aantal bijdragen aan De Avonden (zaliger) van de schrijver Thomas Verbogt, die ik ga interviewen over een toneelstuk dat hij schreef. Ik ken zijn werk nauwelijks en nu ik me erin verdiep, en vooral nu ik ernaar luister (www.vpro.nl/avonden) vind ik dat nogal onbegrijpelijk. Verbogt heeft niet alleen een prachtig taalgebruik, hij is ook onontkoombaar grappig en tegelijk een beetje droef. Geweldig! Meer van lezen. Thomas Verbogt. Google maar wat.
Terwijl ik zit te luisteren blader ik door de nieuwste editie van de Poezenkrant. Bekend? De allerleukste periodiek over het verschijnsel POES, samengesteld en vormgegeven door Piet Schreuders (die ook de VPRO-gids lay-out en het mooie Grote Poezenboek heeft gemaakt). De Poezenkrant verschijnt sinds 1974 en wel volstrekt onregelmatig. Ik neem altijd een abonnement, alhoewel de hoofdredacteur dat afraadt, omdat hij wel eens helemaal nooit meer zou kunnen verschijnen. De voorlaatste was 2 jaar geleden, er staan dus ook ingezonden brieven in die slaan op fotootjes of artikeltjes van zo lang geleden.
Het nummer dat nu is verschenen is gedateerd voorjaar 2007, no. 52 (ik ben geabonneerd tot en met no. 53 als ik tijd van leven heb) en staat in het teken van de Felixpoes. Dat luistert nauw: het moet een zwarte poes zijn met een fikse witte driehoek in het gezicht. Mijn poes Piet voldoet dus niet aan de criteria, al komt hij in de richting.
Hieronder de omslag (of het omslag?) van de Poezenkrant en een paar pagina's. Het liefst zou ik hem helemaal posten, maar de echte liefhebber/-ster moet gewoon naar een hele goede erkende boekhandel gaan en ernaar vragen.







en, ok, geen raszuivere Felixkat, maar wel Mijn Poes Piet, in lekker groot formaat!

Vanmiddag was ik met de kleinkinderen (bijna 6) naar de schattige film Happy Feet, heel veel pinguins, liedjes, een onnavolgbaar milieu-correct verhaaltje, heerlijke middag. Het was in de Pathé Arena, zaterdagmiddag, gezellig. Maar wat een vieze smerige troep is het daar! Je kluunt door bergen popcorn, op de grond, plakt aan de grond door de gemorste cola, na elke voorstelling komen schoonmaakploegen een beetje orde op zaken stellen, maar dat is nou echt nog eens dweilen met de popcornkraan open! Waarom, net als het roken, het popcorn vreten niet aan banden leggen? Om nog maar te zwijgen van luid pratende, telefonerende hangjongeren in de zaal, maar daar schijnt ook niks aan te doen te zijn.
Nogmaals: Happy Feet is een knap gemaakte lieve film.

Daarna wou ik naar een voorstelling in Putten, Oud Vuil geheten. Omdat ik in het radioprogramma Opium (zondagavond 10 december Radio 1, 19 tot 20 uur) als invalster mag praten met de schrijver (Thomas Verbogt) en een acteur (Jules Croiset) uit het stuk. Het is een tragikomedie, nogal slechte recensies, maar ik wil altijd het stuk zien voor ik erover praat. Wie weet vond ik het wel leuk, zeker omdat ook Cas Enklaar er in speelt.
Twee uur voor aanvang de snelweg op, Amsterdam-Amersfoort, de A 1. Na 5 kwartier stond ik nog in de file, had ik vanaf mijn huis 14 van de 79 kilometer afgelegd, er werd geen enkele mededeling over files gedaan op de radio, ik zag mezelf dramatisch te laat in de Biblebelt aankomen, ben dus maar omgekeerd bij de eerste de beste afslag. Ze zijn op de A 1 al weken aan het werk, bleek achteraf, aan de brug bij Muiden. Vooral in het weekeind kom je er in geen uren vanaf. Geen extra maatregelen, geen informatie, iedereen levert elk weekeind, wekenlang, heen en terug, van de kostbare tijd in op het asfalt.
Ik weet geen oplossing, maar driftig word je er wel van.

Dat was een paar uur zaterdag.

Een oude gewoonte van een aantal vriend(inn)en en mijzelf is dat we de Kerstdagen altijd met elkaar doorbrengen en dan bijna onafgebroken tv-series bekijken. We zijn nu al voor het vijfde jaar met 24 bezig, dit jaar komen er misschien wat Soprano's bij, of een Mankell. Het moeten mooie, spannende, goed gemaakte series zijn met een begin en een eind per serie.
Eén van de belangrijkste aanwezigen is Bob, onze foxterriër. Zij houdt een dagboek bij (dat hebben jullie al meerdere malen kunnen lezen). Ook zij verheugt zich enorm op de Kerst, want dan valt er meer "van de vrachtwagen" dan bij haar strenge moeder Karin van Elderen. De vrachtwagen dat ben ik meestal. En onze kledij is altijd meedenkend, d.w.z. van joggingstof en -snit gemaakt, het Kerstschoeisel is de pantoffel of de sok. Dit moet je wel even weten als je Bobs dagboek wilt begrijpen.

Ik krijg nogal veel ongelukkige mailtjes dat de link naar het liedje van Jan G. niet werkt.
Bij mij wel! Het spijt me.
H.

Er wordt in Hilversum (en dan bedoel ik de publieke omroep) steen en been geklaagd over geldgebrek.
Na de grondige renovatie en herinrichting van de drie netten, die behoorlijk goed uitpakken als het om kijkcijfers gaat, is de portemonnee er niet gevulder op geworden. En de programmamakers, bij de televisie maar nog veel meer bij de radio, voelen dagelijks dat schraalhans keukenmeester is in Hilversum.
Hoe kan dat nou? Er gaan miljoenen heen, de STER zorgt voor inkomsten, er wordt gesponsord bij het leven...ja, ik heb het nog steeds over de PUBLIEKE OMROEP.
Nu las ik een week geleden bovenstaand stuk in de Volkskrant dat mij nogal verbaasde, waarvan ik alleen de eerste alinea's post.
Het is toch ongelooflijk: eerst hebben ze jaren verdaan met elkaar te bestrijden en te verlammen (dat heette 'gezonde concurrentie'), nu daar een eind aan is gemaakt door de omroepvoorzitters niet meer het bestuur te laten vormen, hebben ze de 'koninklijke weg' gevonden: de rechter. In plaats van het geld (om het populistisch te zeggen: ONS GELD) uit te geven aan fatsoenlijke programma's en een interessante levende radio, vliegt het naar topadvocaten die hun vingers aflikken bij dit soort klussen.
Ik las dat zelfs een beslissing die al is teruggedraaid door het bestuur (Netwerk toch na het Journaal) blijft worden aangevochten omdat de procedure al in gang was gezet!
Hilversum, mijn dierbare publieke omroep, blijft een bron van liefde en haat voor mij.

Op veler verzoek.
Na veel gedoe ben ik erin geslaagd (hoop ik) het liedje van Jan Groenteman op mijn weblog te plaatsen, zodat iedereen die dat wil de oorspronkelijke bedoeling/versie van blijf (of Wintertijd, zoals het eigenlijk heet) kan beluisteren. Dit lied zong Jan geïmproviseerd met Paul de Leeuw jl. zondagavond. Hij zingt het misschien niet volmaakt als een zanger, maar wel breekbaar en mooi, vind ik. Zo helemaal zelf met een computer en een synthesizer (stel ik me voor) gemaakt en gezongen.
En door een lieve collega bij RTVNH (Radio Noord-Holland) weet ik nu hoe ik liedjes en/of geluiden moet posten, dus ik kan nu "Meer van Jan" posten, of een lievelingsliedje van mezelf, of wat dan ook.

Uitgeverij Ambos/Anthos heeft een smakelijke manier om je trek in een nieuw (vertaald) boek aan te wakkeren: ga even naar hun site. Janna mailde me dit. Bedankt.

Job Cohen is de op één na beste burgemeester van de WERELD!
Knap dat dat gemeten kan worden, er zijn zoveel burgemeesters op de WERELD, maar goed, ik vind het ook een beste burgemeester, dat bewees hij bij de Sinterklaasoptocht 2006 in Amsterdam: mijn kleinkinderen, die helemaal niet met hem op de foto wilden omdat op een pepernootworp afstand de Pietenparade strooiend langs kwam, werden door hem allerliefst overreed ("het is zo voorbij") om aan de wens van de te trotse oma tegemoet te komen. Schaamte bij voornoemde oma, maar ik kom uit de kast: hier is de foto. Let ook op de passende stropdas van de bijna-beste burgervader.

(lees meer)

Wat heb ik veel reacties gekregen op het optreden van neef Jan G.!
De meeste waren heel erg enthousiast, een enkeling kritisch over Jans zangkwaliteiten. Als t.t. (trotse tante) moet ik wel vermelden, dat het nooit Jans bedoeling is om dit liedje (en tal van andere mooie liedjes) zelf te zingen, Paul riep hem volkomen bij verrassing naar voren, hij moest zonder 1 minuut gerepeteerd te hebben voor de vuist weg met Paul samen zingen en de kwaliteit zat hem meer in het liedje en het samenzijn dan in de samenzang, volgens mij. We zullen vast nog wel van dit liedje horen, daarvan ben ik overtuigd. Ik vond het heel knap van Jan dat hij het nog zo deed, voor camera's, zonder het arrangement gehoord te hebben.
Verder vond ik het Schaep/Pooten erg tegenvallen. Stroef, geforceerd, maar heel af en toe leuk. Alleen Georgine Verbaan vond ik verrassend goed. Raar dat ik dat verrassend vind, want altijd als ik met haar te maken heb, of haar zie, vind ik haar erg authentiek en grappig.
En bij Wereldgasten ben ik afgehaakt, terwijl ik een grote fan ben van David Lynch, Twin Peaks. Lag dat aan mij (post-IDFA-vermoeidheid) of aan het gesprek? Beide denk ik, maar het gesprek trok me niet aan de haren naar de punt van mijn stoel, dat is zeker.

Met stijgende ongerustheid volg ik de ontwikkelingen rond de informatie van een nieuwe regering.
Nu er een kleine meerderheid is van PvdA, SP, Groen Links, PvdD en Christen Unie, kon de Kamer vragen om nog even geen uitzettingsbeslissingen te nemen voor uitgeprocedeerde asielzoekers (de oude wetters), tot er onder een nieuwe regering een Generaal Pardon zou kunnen worden besproken.
Nu grijpt Balkende deze motie gesteund door een Kamermeerderheid (een "toevallige" meerderheid) aan om zijn vertrouwen in een coalitie met de Partij van de Arbeid eigenlijk op te zeggen. Hij doet net of het Generaal Pardon maar een willekeurig dingetje is dat wordt aangegrepen om de nieuwe verhoudingen in de Kamer duidelijk te maken. Dat is het volgens mij niet. Iedereen, ook de Partij van de Arbeid, zit te springen om een Generaal Pardon, om het gedoe om de mensen die hier al langer dan 6 jaar zijn op te laten houden. Dus zodra dit politiek haalbaar was, is die motie ingediend. Natuurlijk.
Balkenende doet nu de volgende zet op het schaakbord: hij wil natuurlijk helemaal niet met PvdA en (nog erger?) Sp in een regering. Dus maakt nu een hoop gedoe en chanteert en manipuleert.
Zodat dinsdag de Partij van de Arbeid weer moet beslissen of ze via een motie van wantrouwen minister Verdonk naar huis zal sturen. Waarmee regeringskansen met Balkenendes CDA weer kleiner worden.
Het ontbreekt Bos aan goede wil om samen op weg te gaan, zegt Balkenende.
Waar zit die goede wil bij JP eigenlijk?

Als iemand dit leest voor zondagavond, raad ik u hartelijk aan om te kijken naar The Day After van Paul de Leeuw, Nederland 3, 22.50 uur, na het vast ook leuke Schaep met de 5 Pooten.
Mijn talentvolle neef Jan Groenteman heeft een liedje geschreven, Blijf!, dat Paul zingt, met hem samen. En gearrangeerd door de geweldige Cor Bakker natuurlijk.
Ik wil graag weten of ik verdoofd ben door familieziekte of dat het echt zo mooi is als ik denk.
Laat me weten svp...

Nog één film morgenochtend (zondag 3 december) en dan zit het IDFA (Documentaire Festival) erop voor mij.
Totaal gejetlagd van zoveel films, waarbij je per film in een andere cultuur dondert. Van een moordzaak in Iran, via permanent dronken Tokkie-Russen op een camping aan de Zwarte Zee, naar een 6 uur durende zoektocht van een 42-jarige Amerikaanse intellectuele filmmaakster die wil uitzoeken wat ze toch eigenlijk nog wil in haar leven qua man en/of kind. Zo divers is het. Ik heb ongeveer 25 films gezien.
Lang niet alle films zijn goed, maar zelfs als ze slecht zijn zijn ze toch nog echt, dus je steekt er altijd wat van op. Of je kan er heerlijk bij slapen. Vanavond zag ik een film over de Canadese zanger Leonard Cohen, die ik vreselijk vond (anderen vonden hem PRACHTIG). Een ode aan de oude meester door een respectabel aantal zangers en zangeressen van grote naam en faam (o.a. Bono van U2), door middel van een concert, gelardeerd met interviews met Cohen. Ik vond het slome muziek en een heiligverklaring.
De mooiste film tot nu toe vond ik de film When the levees broke, van Spike Lee. Vier uur over de Katrina-ramp in New Orleans en de nasleep ervan voor de slachtoffers. Maar de prijswinnende films heb ik toevallig niet gezien. En al met al heb ik fantastische films gezien en heb ik heerlijk geslapen bij weer andere films, waarvan de makers volgens mij te verliefd waren op hun materiaal om ze bij de montage drastisch te bekorten. Dan monteer ik zelf door mijn ogen dicht te doen.