deze reactie kwam van Ellen Frima:

message: Dat is jouw mening duidelijk. Ben ik het niet mee eens. In de V.S. is
er voor ieder wat wils. Klassieke films, eindeloos veel sportzenders, een
zender voor watersporters,een religieuze zender,een vakantiezender, een zender
voor autofreaks, etc, etc. En dan die heerlijke late-night talkshows met Jay
Leno of David Letterman. Hier, imiteren ze toch de Amerikaanse televisie. Wat
dacht je van al die series en sitcoms die we hier zien.
Icedancing with the stars wordt zelfs door RTL4 en SBS6 uitgezonden. Oerlemans
en van Westerloo zijn elkaar in de haren gevlogen.
Nou niet je gemopper verleggen, Hanneke. De kwaliteit is in het huidige
Nederlandse televisieland ver te zoeken. En anders, tv uit en op naar
Barnes&Noble of Books a million, om onder het genot van een heerlijke Starbucks
door de boeken te struinen. Ik ben jaloers!

ellen

..en dat is ook weer waar. Maar ik blijf mopperen: ik vind de avond talkshows bespottelijk en nergens over gaan. Ik heb meer verwachtingen van Witteman en Pauw dan van de gescripte Jay Leno en David Letterman. De publieke omroep is bij ons NOG sterker dan de commercielen, en hier is dat omgekeerd. Ik ben ook ongerust over onze toekomst wat dat betreft, en ook over hoe het nu gaat, maar er is nog verschil.

Wie mij een beetje kent weet dat ik altijd mopper (sowieso ben ik een mopperaar) over de Nederlandse publieke omroep, die onder de dwang van de kijkcijfers steeds vlakker en commercieler wordt. Minder documentaires, minder kunstprogramma's, minder van alles, meer van entertainment. Nou ja, je kan net zo goed mopperen op het weer, dat helpt ook niet.
Nu ben ik dus in de VS, en natuurlijk kijk ik hier televisie. Er waren tijden dat je alleen al voor de televisie naar Amerika wou. Al die netten, dag en nacht beeld, het kon niet op!
Nou, dat is nog steeds zo, ik heb een paar honderd netten hier, maar ik heb er echt geen jetlag meer voor over. Wat een rotzooi en wat is het moeilijk om hier langer dan 3 minuten geboeid te worden. Vanavond heb ik het echt geprobeerd: een avond tv kijken. Is niet mogelijk, voor mij niet, althans. Soms zit je een half uur te zappen en val je van reclame in reclame. Soms zie je wel iets van nieuws, of documentaire (nou ja, een jaar na Katrina, of meneer Karr en het kindsterretje, dat soort documentaires) maar na 3 minuten "gaan ze er even uit voor een commercial break". Het is niet te doen, televisiekijken hier. Alleen het kanaal TCM (Turners Classical Movies) is leuk: alleen maar oude films, zonder reclame! Maar als je twee dagen films met James Stewart of John Wayne uit 1941 hebt gezien, word je ook een beetje flauw.
Ik zocht vanavond op Internet even de nieuwe programmering van de publieke omroep op en waarachtig, ik kreeg een warm gevoel toen ik de Nederlandse programmatitels langs zag flitsen. Toch veel kwaliteit, toch veel te beleven...
Dat gevoel gaat heus wel weer over als ik thuis ben: het is vergeleken bij hier natuurlijk een Walhalla van kwaliteit, maar vergeleken bij een paar jaar geleden een woestenij van amusement;, of het nou consumentenamusement, politiek amusement of sportamusement is. De kijker mag zich nooit vervelen.
Ik heb hier een kanaal gevonden dat Book TV heet. Een camera achter in een boekwinkel, een of twee schrijvers achter een tafel, die vertellen langdurig over de totstandkoming en de bedoelingen van hun boek(en), een dood publiekje waarvan je de achterhoofden ziet en die achterhoofden stellen lange slome onverstaanbare vragen. Heerlijke televisie!
Zo kan het toch ook?

In mijn mailbox vond ik de volgende brief.
Ik post hem, omdat deze onderneming me interessant lijkt.
En wat mij interesseert post ik opdat iemand die dit leest er ook in geinteresseerd raakt. (ik kan op deze Amerikaanse computer geen umlaut vinden, vandaar ... )
Alma Oostenwint en Huub zijn niet de echte namen. Gek dat ik dat jammer vind, ik kan altijd moeilijk aan fake-namen wennen.
Maar wat ik in eerste instantie las op de website van " Alma" vond ik intrigerend.
Ik ga het zo goed mogelijk (ik ben geen ster in continuiteit zoals jullie gemerkt hebben aan mijn weblog) volgen.
Het sluit aan bij mijn fascinatie met sterven en de gemoedstoestand waarin je raakt als je weet dat je einde nadert.

dag Hanneke,

(...)
Ik mail je omdat ik vanaf morgen, 27 augustus van start ga met eenwebsite
die gebaseerd is op het zeer intensieve dagboek dat ik bijhield in de zes weken
voordat mijn man stierf (vanaf dat we hoorden dat hij zeer ziek was, eind
september tot zijn sterven op 18 november 2000). Jij vroeg je op je weblog ooit
af, hoe dat is: te weten dat je gaat sterven. Wat je dan denkt, voelt, doet,
hoe dat is. Ik open mijn website met dat fragment van jou.

Het dagboek is in 365 fragmenten geknipt en loopt dus precies een jaar. Daarna
stopt ook mijn website en laat ik het geheel wegzeilen op het wereldwijde web.
Alles komt langs: het ziekteverloop, het praten over de dood, euthanasie, onze
relatie, het \'opruimen van de rommel\', het afhechten, vriendschap, het
sterven en wat daarna gebeurde.
Parallel aan het dagboek laat ik dagelijks twee andere weblogs lopen. In de ene
koppel ik elke dag door naar een gedicht, of een artikel, of iets anders,
steeds geïnspireerd door wat die dag in het dagboek gebeurt. In dit weblog
wordt ook het materiaal dat mijn man (hij was journalist en schrijver) had
verzameld voor een boek over zijn opa gepubliceerd. Daardoor wordt
tegelijkertijd het (literair interessante) levensverhaal van mijn man verteld.
Niet als een afgerond verhaal, maar als 'scherven'.
Het andere weblog dat parallel loopt, is mijn 'eigen' weblog, waarin ik elke
dag met de ogen van nu naar toen kijk en andersom. Hierin kan ik ook inspelen
op de actualiteit.

Die drie weblogs - het dagboek, de gedichten en de actualiteit - gaan een spel
in de tijd met elkaar aan, waardoor het dagboek in een groter verband wordt
gezet. Er is geen reactiemogelijkheid bij de weblogs zelf, maar ik heb een
uitgebreid forum opgezet waar mensen kunnen reageren, hun eigen verhalen kunnen
vertellen of met elkaar in gesprek kunnen gaan. Daarnaast is er een afdeling
met links, waarin achtergrondinformatie te vinden is.

Ik kreeg meteen reacties op mijn postjes. Wat zijn jullie toch trouw!
Jonneke stuurde me een artikel uit het Nederlands Dagblad, over "de nieuwe Lubbers". Het is jammer dat mensen pas hun ethiek op een rijtje krijgen als ze de dagelijkse (lands-)politiek verlaten hebben. Had hij maar zo principieel en progressief gereageerd toen hij smaakmakend CDA-er was, met macht!

Lubbers: Balkenende is nu wel klaar
DOORN - Oud-premier Ruud Lubbers hekelde gisteren het politieke klimaat in Nederland, ook in het kabinet-Balkenende. ,,Die prachtige stelselwijzigingen van het kabinet-Balkenende waren misschien wel nodig, maar die hebben we nu gehad. Nu is het wel klaar.''
De prominente CDA'er sprak op de slotdag van het Christelijk-Sociaal Congres in Doorn. Hij beschreef in een lange, persoonlijk getinte lezing zijn verbazing over de sociale verhoudingen in Nederland. ,,Toen ik terugkwam uit het buitenland ben ik als Rotterdammer geschrokken dat mensen uit andere landen mij op straat niet meer aankijken omdat ze zich minder voelen. Ik schrik als ik zie dat mensen met een wat vreemde naam onder op de stapel sollicitatiebrieven komen. Ik schrik als ik in kantines in bejaardenhuizen zit en mensen daar hoor uitleggen dat de dreiging bij de buitenlanders zit. Ik schrik als er een minister zit die als enige doel heeft dat er niet meer mensen binnenkomen.''

Die verharding is volgens Lubbers funest voor Nederland. ,,Je voelt dat het wankelt.'' In de aanpak van het huidige kabinet ziet Lubbers niets. ,,Een Christelijk-Sociaal Congres moet, in de taal van de vakbondsmanEn, zeggen: we pikken het niet. Als het beleid is: zo weinig mogelijk mensen erin, zo veel mogelijk eruit, dan heb je de samenleving geen dienst gedaan. Je doet de samenleving een dienst als mensen niet met de rug naar elkaar toe blijven staan.''

Volgens Lubbers moet de oplossing van onderaf komen. ,,Werknemers moeten tegen hun bazen zeggen: ik hoor u roepen dat er geen werknemers zijn. Maar waarom krijgen allochtonen dan geen kans? En mensen die zich druk maken over de vergrijzing en de zorg moeten zeggen: man, er zijn genoeg mensen die in de zorg willen werken. Geef ze die kans. En als ze zich dan op een bepaalde manier willen kleden, moet Den Haag dat niet oplossen, maar dat moet de werkvloer oplossen. Geef ruimte aan de onderkant.''

Volgens de oud-premier is inburgering meer dan alleen maar een examen halen. Ook de invloed van Den Haag is beperkt. ,,Integratie doe je niet door er een wet op te maken, maar door een oproep te doen aan de samenleving. Wij hier, als Christelijk-Sociaal Congres, kunnen er meer aan doen dan Balkenende. We moeten zelf beginnen. En als we in actie zijn gekomen, kunnen we ook tegen Balkenende zeggen: we doen nu iets, nu moet je niet dwars gaan liggen.''

Lubbers keerde zich tegen Marco Pastors, die even voor hem geïnterviewd werd. ,,Marco, er is veel waarin ik het met je eens ben, maar je moet niet zo kritiseren. Je moet uitnodigen. We moeten af van het idee van 'wij tegen hen'.'' Lubbers haalde Pim Fortuyn aan, die pleitte voor een generaal pardon voor asielzoekers. ,,Pardon past niet meer in het hedendaagse bestuurlijke jargon. We moeten ons afvragen wat er gebeurd is.''

Berichten van de Californische dorpspomp: wij wonen momenteel in een straat die te vergelijken is met een zonnige begraafplaats: nooit een levende ziel te bekennen, alles aangeharkt en bloeiend-mooi, nauwelijks verkeer. Nu had ik mijn auto (een wit ding dat zich JEEP noemt, maar meer een PCHooft-Estelle Gullit-auto is, vermomd als jeep) voor onze voortuin gezet. Plaats zat. Klein foutje gemaakt: ik had hem met de neus tegen de rijrichting ingeparkeerd. Niet eens bij nagedacht, ik kwam gewoon van die kant aangereden, wens geen overbodige stap te zetten, dus makkelijk zat: parkeren maar. Nu zijn er buren (geen idee wie) die kennelijk de NSB hier anno nu nieuw leven willen inblazen, want die hebben de parkeerpolitie van Santa Barbara gebeld: " er staat hier een witte auto met zijn neus de verkeerde kant uit..." en die hebben toch geen fuck te doen, dus meteen uitgerukt en een pittige bekeuring uitgeschreven!! Ik had nog niet eens een idee waarvoor, tot een andere buurvrouw me het uitlegde, op mijn verzoek.
Die schaamde zich zo voor haar "fellow-Americans" dat ze ons een prachtig boeketje bloemen kwam brengen!
Vanavond zag ik op de televisie, op een van de 380 kanalen, een eindeloze lezing uit een boekwinkeltje in Philadelphia, waar een schrijfster langdurig en welsprekend aan een handjevol toeschouwers uitlegde waarom de Bush-regering en de war on terrorism en de aanpak van Guantanamo Bay alle democratische verworvenheden van dit land door de goot spoelen. Het was indrukwekkend, een soort amateurtelevisie, maar buitengewoon informatief en op een rare antimanier opwindend. Kijk, op 378 kanalen zie ik rotzooi en commercials, maar ineens val je dan in een saaie mooie linkse lezing. En beland je op het kanaal van Turner, waar alleen maar oude films (ZONDER RECLAME!!) gedraaid worden. Vandaag de hele dag/avond rond Cary Grant, gisteren rond James Stewart en ga zo maar door. Dat is ook de Amerikaanse televisie!

Tegelijk met dat ik las dat Rita Verdonk de populairste minister van de rechterflank is (verder dan de kop heb ik niet gelezen om mijn humeur even stralend als de zon hier te houden) kreeg ik de onbetaalbare tip voor de volgende site: www.catsthatlooklikehitler.com. Er is UITERAARD geen enkel verband te bekennen in dit postje, het een is alleen een absurde troost voor het ander.




en hieronder zien we Laarsje (werktitel), 2 weken oud, mijn nieuwe poesje. Hier eerder slachtoffer dan Kitler.

Zit ik DUS ver van huis, denk ik Toch even mijn e-familie bezoeken, surf ik DUS naar De tv van Willemijn (zie link), heb ik me toch een plezier!
Denk ik Ben ik daarvoor nou helemaal in de Verenigde Staten van Amerika om te zitten lachen om pret-van-thuis?
Klopt dat wel.
Nou ja, echt weg ben je natuurlijk nooit meer met dat wereldwijdeweb.
Leuk.
Ook een beetje jammer.
Maar wat ik wou zeggen: surf nou toch elke dag even langs Willemijn, en Olivia's kiekjes moet je ook niet missen.
Ik kreeg een ongerust mailtje dat Olivia's site niet meer als link bij mij vermeld stond.
Een raadsel.
Zal wel door de terrorismedreiging komen, dat ze dreigende sites verwijderen, zomaar...
In elk geval heb ik vanuit hier stappen ondernomen om alles weer in orde te maken.
Ik hoop dat het lukt.
En dat jullie me weer gaan bezoeken.

Wie heeft wel eens - desnoods als figurant, of als koffierondbrenger - meegespeeld in een Amerikaanse film? In een serie dan?
Nou, die weet hoe het is om je vakantie door te brengen aan de goudkust van Californie: Santa Barbara.
Ik heb mijn huis geruild met een heerlijk huis in SB en mensen, mensen, het is echt of we hier beland zijn in Pleasantville, of the Truman Show, of Sex in the City (bij wijze van spreken). Het is hier net een decor. Alles schoon, alles mooi, alles staat in bloei, palmen, oleanders, gele rode paarse bloemenbomen, geen vuiltje op de grond of aan de lucht, iedereen wit behalve een paar dienstverleners, 3 cabaretzwervers, die waarschijnlijk door de community van SB worden gesubsidieerd (anders steekt de rijkdom niet af), 1 museum (toepasselijk Museum of Art geheten), 1 uitkijktoren van 26 meter hoog (waar men je meteen naar toestuurt als je zegt Wat is mooi/indrukwekkend/interessant in Santa Barbara). Hele dikke mensen die er zijn om de hele slanken te benadrukken. Van alles veel: beleg op de sandwiches, spullen in de supermarkten, kanalen op de televisie, zon aan de hemel. Helemaal NIKS AAN DE HAND in dit land, zou je denken. Gelukkig heb ik Op de As van Goed en Kwaad - Amerika achter de schermen, van Marc Chavannes, meegenomen, om de juiste proporties niet uit het oog te verliezen. Want dit decor is een rookgordijn voor een ingewikkeld, spannend, onrustbarend, aantrekkelijk en afstotend land. Helaas zat dit boek in mijn koffer, die 5 dagen lang zoek was, vandaag pas teruggekregen. Omdat ze zo grondig screenen of er geen bommen in de bagage zitten, dat duizenden en duizenden koffers niet meegaan met de bijpassende reizigers, maar dus soms een week of meer later nagestuurd worden. Vanochtend, vrijdag, zijn mijn koffers gearriveerd en kan ik gaan lezen over het echte Amerika, dat hier moeilijk te ontdekken is voor een toerist. Overigens: wat is het heilzaam om je veel te volle koffers even kwijt te zijn: een onderbroek, een hemdje en een korte broek aangeschaft en nog wat toiletbenodigdheden, en eigenlijk heb ik die hele troep die ik had meegezeuld niet nodig. Les voor de volgende keer: travel light!
Dit was een nogal onbenullig bericht uit Baywatch, u hoort wellicht nog van mij.

Beste lieve logleesvriend(inn)en,
Wat heb ik veel mails gekregen met de vraag Waar blijf je nou, je bent allang terug, begin augustus is voorbij, ben je ziek, schrijf je niet meer? En meer van dat alles.
Weten jullie wat het is: door een wat roekeloze planning ga ik over een paar dagen weer weg. Naar de Verenigde Staten ditmaal, ik heb mijn huis geruild met Santa Barbara (waar Baywatch wordt opgenomen!).
En nu heb ik het tussen die twee vakanties in zo idioot druk, dat ik werkelijk geen rust had om in mijn log te schrijven. Het spijt me werkelijk. Ik weet dat de wereld in brand staat, ik weet dat zo'n log verplichtingen schept, maar het lukte me niet om tijd vrij te maken voor postjes. Teveel werk op me genomen, daarin wat tegenslag (geweldig gesprek met de Belgische socialist Steve Stevaert in zijn geheel NIET op minidisc terecht gekomen, en toch een groot artikel moeten schrijven....).
Neemt niet weg dat ik nu, enigszins gejaagd, even deze update maak, om iedereen te laten weten dat ik niet ziek of dood ben, dat ik echt, als ik terug ben, van alles ga opschrijven, dat de wereld mijn nog bovenmatig interesseert, maar dat ik even een heleboel moest doen om het geld voor al die reisjes te verdienen.
Hieronder een beetje kriskrasfoto's. Een hoogtepunt in mijn bekende nederlanderschap, een nieuw grijs poesje voor mij geboren op aard', in Almere (werktitel: laarsje), een goede kattenstapelfoto en twee hele knappe kinderen in de zweefmolen op de Parade in Amsterdam.
Dag allemaal, tot na 12 september!