Verdonk wordt morgen natuurlijk weer gered door dat stel gluiperd dat dit kabinet ondersteunt en die allemaal weten dat ze allang weggestuurd had moeten worden.
En aangevallen door de oppositie die nooit een meerderheid krijgt zoals de kaarten in de Kamer nu geschud zijn.
Dat betekent dat nog meer mensen nog minder geloof krijgen in de Haagse poppenkast.
Het gelieg en gedraai om de naam en de leugens en het paspoort van Ayaan is werkelijk beneden alle peil.
Ook Ayaan-what's-her-name deed daar aan mee.
Bekent schuld aan iets waar ze niet schuldig aan is om de VVD te redden en zo snel mogelijk haar paspoort terug te krijgen om in Amerika aan de slag te kunnen. Onder dwang ("op verzoek van...") van het ministerie.
Ze liet duidelijk merken (Nova) dat ze de leugenachtige Nederlandse manier van sjoemelen heeft overgenomen. Ze zei met zoveel woorden dat ze onder druk is gezet door minister Verdonk in ruil voor haar Nederlanderschap. Nou, als dit de manieren zijn, dan doe ik dat toch? Ik red jou, dan red ik jou.
Ze zei wel mooi superieur dat minister Verdonk "nog veel moest leren."
Minister Verdonk is een vleesgeworden ramp in het kabinet.
Maar ze gijzelt ze allemaal, omdat ze willen blijven zitten.
Morgenavond kunnen we weer kijken naar de grootste draaipartij sinds het debat van 15 mei.
Spannender dan het WK, jammer dat er geen rooie kaarten getrokken kunnen worden.
Wat een genante vertoning zal dat weer worden.

Jullie weten dat ik niet veel kwaad van Oprah kan horen, alhoewel ik best weet dat er veel haken en ogen aan haar zijn.
Maar nu kreeg ik net een mailtje van Merijn, die mij attendeerde op een "Oprah-show" waarin zij met de joodse schrijver Elie Wiesel naar Auschwitz was gegaan en rillend van kou en verbijstering langs de museale opstelling van schoenen, haren, foto's door het concentratiekamp was gestrompeld. In het laatste deel van het programma, dat ik zag, wekte Oprah de indruk dat ze zich toch niet had gerealiseerd hóe erg het allemaal geweest was, daar in dat verre koude Europa in die kampen. Ze was werkelijk 'devastated'.
OK, het zag er authentiek uit, ik wantrouw Oprah niet gauw, ze pepert haar emoties hierover de Amerikanen goed in. Bovendien zei ze erbij dat het nog steeds gebeurt en dat het nooit meer mag gebeuren.
Dat soort dingen.
Maar Merijn linkte ook naar een site met onderstaande foto, van een billboard.



En dat voelde niet lekker.

en:



met dank aan Willemijn (zie link links)

Een tijd geleden had ik een postje over de oude radioman/huisarts Jan de Cler.
Serge Henri Valcke was op zoek naar hem. Ik schreef toen dat ik hem ooit als huisarts van mijn moeder had ontmoet.
Toen kreeg ik een berichtje dat hij al jaren in Spanje had gewoond en nu overleden was.
Nou, dat was helemaal niet waar.
Ik krijg nu bericht uit de eerste hand (via zijn dochter) dat hij in Amsterdam woont, erg oud is maar wel leeft.
Het schijnt niet heel goed met hem te gaan, maar hij is er nog wel!

dit is de nieuwe slogan van D66.....volgens de nieuwe lijsttrekker Pechtold.

Terwijl Medy van der Laan haar bijna filosofische teksten in een Volkskrantinterview eindigde met de nadenkende woorden: "Helaas. Pindakaas."

Voor de grap/ergernis even naar de site van Lousewies gesurft.
Grap: gekwebbel over haar lijsttrekkersdebattoernee, met als hoogtepunt een enorm lollige avond in Amsterdam met Jan-Jaap van der Wal (why Jan-Jaap??? leuke schnabbel?) en Comedy Train-gedoe, en als dieptepunt een trots en zelfgenoegzaam stukje over haar 'succes' bij minister Verdonk, die zoals ik al schreef de uitzettingstrein versneld in werking heeft gezet. Luid borstgeklop van Lousewies, want dat had ZIJ toch maar mooi voor elkaar gekregen!
Als dat stomme D66 nou de boel had vertraagd tot de volgende verkiezingen, hadden al die arme mensen die nu hals over kop weg moeten nog een kans op een generaal pardon gehad!! Maar nee, Verdonk heeft toegegeven, haast gemaakt en Lousewies is reuze blij!
Over tot de orde van de verkiezing van de lijsttrekker van de op sterven na dode partij D66.

Uit woede (zie vorige post) was ik door mijn rug gegaan (niet helemaal waar, maar niet alles wat ik hier schrijft hoeft helemaal waar te zijn, toch?) en moest ik me melden bij mijn onvolprezen ruggenrechtzetdokteres M. van Delft.
De aangenaamste plek in haar 'martelpraktijk' is de wachtkamer, waar een keur aan bladen ligt. Zo trof ik er een niet al te oude Elsevier met een column van de presentatie-automaat Mart Smeets ("ik ben ook maar een gewone boerenlul die per ongeluk voor een camera staat...")
Nou kijk ik altijd mijn ogen uit naar de groteske gigakleding van gigaMart.
Enorme Noorse truien (wel erg geestig) of, zoals gisteren, een oogverblindende krijtstreep met een pochet als een vlag uit zijn borstzak.
Hij bekritiseert in zijn Elsevier-column genadeloos de (stijlloze) kleding van de Nederlandse man.
"(..)de gemiddelde Nederlandse man ziet er nog minder goed gekleed uit dan de assistent-trainer van een middenmoter in de eredivisie voetbal, en dat zegt alles."
Vooral televisiemensen (zeg: mannen) moeten het ontgelden. "(..)we hoeven geen modepoppen te zijn, maar een beetje stijl, een beetje persoonlijkheid, een beetje gevoel van wat kan en wat niet, dat is toch niet te veel gevraagd?"
En hij eindigt, radeloos in zijn pochet bijtend: "(...) een streepje meer, een beetje meer gevoel, een zuchtje meer charme in de kleren, dat zou toch mogen."

(tekening Siegfried Woldhek)

Vanochtend hoorde ik het al, maar ik ben de hele dag zó kwaad en machteloos geweest, dat ik pas nu, middenin de nacht, kan schrijven.
De familie Youcef, over wie ik al vaker geschreven heb op mijn weblog, heeft van de IND te horen gekregen dat ze binnen 28 dagen ons, hun, dit kutland moeten verlaten.
Verdonk heeft de zweep over ze gelegd en ze moeten oprotten.
Het briefje van de IND was formeel en hard.
Natuurlijk was de familie ingeburgerd (ze hadden dat op hoorzittingen heel goed uitgelegd, vader, moeder, vier kinderen, al bijna negen jaar in Nederland, om politieke redenen gevlucht uit Algerije), maar daar kon de IND niets aan doen. Dat was hun eigen verantwoordelijkheid. Hadden ze maar het land moeten verlaten toen ze dat voor het eerst werd aangezegd.
Hadden ze maar niet steeds in hoger beroep moeten gaan.
Hadden ze hun kinderen maar niet zo goed moeten laten leren op Nederlandse scholen.
Hadden ze maar niet van Nederland moeten gaan houden.
(Die laatste 2 zinnen bedenk ik erbij, dat schreef de IND natuurlijk niet).
Voelen ze zich onveilig in Algerije?
Wat een onzin, Algerije is geen “oorlogsland”.
Was meneer politiek actief, was zijn broer daar vermoord, willen ze absoluut niet terug naar dat regime?
Dat is verleden tijd, daar gaan we het niet meer over hebben.
En als je daar familie hebt komt het toch allemaal wel goed?

Jamilla, de moeder van Kaouther, belde me vanochtend op.
Iedereen is overstuur, de kinderen en de ouders weten zich geen raad.
Wat moeten we doen? We hebben daar niks, we willen hier blijven!

Op aandringen van de lafste partij van Nederland, D66, heeft minister Verdonk haast gezet achter het “afhandelen”. In sneltreinvaart zijn de uitzettingen in gang gezet. D66, dat eerst nog een grote broek aan had over het generale pardon waar ze voor waren, over humaan beleid enzo, gaf gisteravond minister Verdonk groen licht om haar inhumane beleid uit te voeren.
Ik walg echt van de politieke partijen die tegen alle wetten van menselijkheid in de coalitie en hun eigen kont redden.
En dat terwijl 98% van de Nederlandse gemeentes voor een generaal pardon is!!

Hierachter zet ik een stuk uit de NRC van gisteravond waarin het windvanengedrag van de dames (en heren) D66 nog eens goed wordt neergezet.

Ik weet dat dit stuk rammelt en bol staat van vermenging van feiten en gevoelens, maar zo voel ik me nu.
WAT MOETEN WE DOEN?
Ik ken nou toevallig de familie Youcef, maar zij zijn maar zes uit velen.
Goeie mensen, goeie kinderen. Mensen die we hier in Nederland nodig hebben.
Die ons geen boterham uit de mond stoten, waar we ruimte genoeg voor hebben, die graag in Nederland willen blijven.
Godverdomme!
WAT KUNNEN WE DOEN?

(lees meer)

wat heb je er eigenlijk aan?

Een vriendin van mij werkt in het hoger, onderwijs, een Hogeschool ergens in dit land.
De directeur van de instelling ging onlangs met pensioen, na een lang dienstverband, en mijn vriendin organiseerde het feest. Ze voerde de Feestcommissie aan, zogezegd.
Officieel, vanuit het ministerie van Onderwijs, staat voor een dergelijk afscheidsfeest het feestelijke bedrag van € 138.000 (en nog wat).
Daar kan je een heel leuk feest voor geven.
Nou was het probleem, dat door privé-omstandigheden de directeur geen feest wilde.
Hij wilde een klein kado, maar meer niet.
Prima, dan niet.
Ministerie gebeld.
Hij wil geen feest.
Ja, maar het geld staat ervoor.
Maar hij wil het niet!
Het is al gestort op uw rekening.
Maar we hoeven het niet, we willen maar een klein deel, voor een kado. Kan ik de rest terugstorten?
Nee mevrouw, dat is niet mogelijk. Het is al afgeboekt.
Probleempje.
€ 138.000 op de feestcommissierekening van mijn vriendin, en het kan niet terug, maar het wordt ook niet besteed aan een feest.
Weten we het goed gemaakt, zeiden ze op school. We hebben een groot probleem met de wc’s voor invaliden, er kunnen geen rolstoelen in de toiletten. Laten we eindelijk aangepaste toiletten laten maken, houden we nog geld over ook! En we zeuren er al jaren om bij het ministerie.
Gebeld met het ministerie.
Mogen we aangepaste toiletten laten maken?
Nee, geen sprake van, daar is deze pot niet voor. Dat komt uit een heel andere pot.
Maar uit die pot komt niks!
Dan moet u zich tot een andere afdeling wenden.
Dat doen we al voortdurend.
Einde telefoongesprek.
Het verhaal is nog veel langer (geld mag niet op spaarrekening gezet worden, er komt nog een bedrag bij voor een ander niet geëffectueerd afscheid en nog zo wat), in elk geval heeft mijn vriendin nu een enorm bedrag op een rekening waar ze niks mee kan of mag doen, wil de directeur geen feest en ligt er alweer een blauwe envelop op mijn mat.

Geachte Heer/Mevrouw,

Hierbij wil ik U laten weten dat ik mijn abonnement op uw "Belastingdienst" op wil zeggen. Na een jarenlang lidmaatschap is mij gebleken dat de voordelen duidelijk niet opwegen tegen de nadelen.
De kosten van het lidmaatschap zijn doorgaans erg onvoorspelbaar en eerlijk gezegd heb ik het meestal ook te druk om de door U toegestuurde lectuur, die veelal niet echt duidelijk is en bijzonder veel tijd en energie van de abonnee vergt, te lezen.
Mede hierdoor lijkt een continuatie van een dergelijk abonnement in deze toch al dure tijden voor mij eigenlijk ook niet langer zinnig.
Hierbij verzoek ik U dan ook vriendelijk mijn gegevens per direct uit Uw bestanden te verwijderen en mij niet langer te vervelen met uw duidelijk herkenbare enveloppen.
Eventueel toch nog toegestuurde facturen voor de periode na
01-01-2006 zullen dan ook niet meer worden voldaan.
Abonneenummer (door U ook wel sofi-nummer genoemd) 123.45.678


Met Vriendelijke Groet...

kijken jullie wel elke dag even naar de tv van Willemijn ?

A view per day keeps the doctor away!

Zit je te genieten van een superspannende, rommelige wedstrijd (Nederland - Ivoorkust, 2-1), zie je Marco van Basten met de dag groeien in vakmanschap, in uitstraling, in charisma (chorizo vlg. Paul de Leeuw).



Nog in de euforie van de overwinning zie je een commercial.
Een brallende Louis van Gaal roept "Ik ben toch niet gek!"
Reclame voor Mediamarkt.


Sneu.

Taïda Pasic heeft haar eindexamen gehaald!
De Kosovaarse scholiere maakte haar examen op de Nederlandse ambassade in Sarajevo.

Taïda Pasic mocht geen examen doen in Nederland omdat ze geen verblijfsvergunning had.
Ze wilde haar examen doen op haar school de Driemark in Winterswijk.
Maar na maanden getouwtrek met minister Verdonk en protestacties van haar vrienden en vriendinnen moest ze in april toch weg uit Nederland.

Taida komt na de zomer hoogstwaarschijnlijk toch weer terug.
Ze wil in Leiden studeren en heeft een studentenvisum aangevraagd.
Dat wordt eigenlijk nooit aan iemand geweigerd.

In opdracht van minister Verdonk is een onderzoek verricht onder jonge Marokkanen (Radicalen en democratie) over religie, democratie en jihad. Wat zijn de drijfveren van radicalisering was de onderliggende vraag. Er is een genuanceerd en interessant beeld uit naar voren gekomen. Het was gisteren belangrijk nieuws, in kranten, op radio en televisie.
Alleen: wat is de overheersende conclusie?
De Volkskrant kopt heel groot: BIJNA HELFT JONGE MAROKKANEN ANTIWESTERS.
NRC/Handelsblad schrijft:
En de kop in het Parool: MOSLIMS LEZEN ELKAAR VAKER DE LES.
Als je dan gaat lezen, blijkt dat jonge Marokkanen zich achtergesteld en geïsoleerd voelen, dat er veel democratisch actieven zijn, dat ze in meerderheid bereid zijn hun geloof te verdedigen, maar met democratische middelen, dat er meer onderlinge controle komt op ondemocratisch handelen.
Een klein deel (6 à 7 %) is bereid geweld te gebruiken.
Natuurlijk broeit het en moet er heel veel aandacht besteed worden aan de gevoelens van discriminatie, achterstelling en isolement van jonge Marokkaanse Nederlanders. (Ideetje: heel veel geld besteden aan het heroprichten van buurthuizen en voorzieningen voor jonge mensen in suffe wijken..)
En natuurlijk moeten we die 6 % fundamentalisten niet met mantels der liefde bedekken.
Maar zo'n hetzerige kop in de Volkskrant is pas echt gevaarlijk.

Ik wil maar zeggen: zo'n kop maakt mij radicaal woedend.

Dankzij het onvolprezen Uitzendinggemist.nl zag ik gisteren een stuk van Holland Sport, waarin Wilfried de Jong een opzienbarend en MEESTERLIJK gesprek had met Patrick Kluivert. Die had een "autobiografie" laten opschrijven door een Telegraafjournalist, waarin hij uitgebreid uit de doeken schijnt te doen dat het lang niet makkelijk is om te leven met een beeld van jezelf dat helemaal niet klopt. Volgens jouzelf dan. Je hebt iemand doodgereden, bijvoorbeeld, en dat blijft je maar achtervolgen, door de media. En je bent helemaal niet iemand die zomaar iemand anders dood rijdt!!! Gewoon niet eerlijk.



Wilfried de Jong vroeg als een strenge rechtvaardige hulpverlener door op dit onderwerp, bij de steeds leger en onmachtiger wordende Kluivert. Wilfried kende Maarten Putman, het slachtoffer van Kluivert, erg goed (hij was theaterdirecteur), kent de familie, weet dat Patrick tien jaar lang niets van zich had laten horen, en pas een dag voor de boekpresentatie een SMS-je had gestuurd naar de dochter, die hij TOEVALLIG was tegengekomen in een restaurant.
Waarom had hij nooit ooit contact opgenomen? Als hij dan zo'n spijt had van het gebeurde, waarom nooit die spijt betuigd tegen de nabestaanden? Kluivert kwam niet verder dan: "Dat kan ik gewoon niet."

Matthijs van Nieuwkerk, de perfecte bijzitter bij dit gesprek, liet aan het eind een ontroerende foto zien van de kleine Patrick met diens grote held Marco van Basten (die hem jammer genoeg nu niet meenam naar het WK!).



Wat zou je nu, als volwassene, tegen die achtjarige jongen die je toen was willen zeggen?
Lang nadenken. Wat een vraag. Wat zou ik zeggen....
"Geniet van het leven." Dag zou ik zeggen.

Patrick Kluivert, een vervaarlijke leegte.

dit is gewoon zo'n foto waar ik heel lang bij kan wegdromen.
wat hadden deze mensen nou echt met elkaar?
hebben ze HET gedaan, of alleen schaterend over grote geldzaken gesproken.
hebben die kouwe ogen elkaar ooit echt gezien, of zaten de dollartekens ervoor?

Het heeft even geduurd, ik heb de vakantie nog even vastgehouden, maar ik ben nu definitief ingedaald in Oranjestaat. In de hysterie-met-volle-mond van Frits Barend, het oeverloze gelul over het niet-sproeien van gras, de meisjesliefde (zelfs van Jan Mulder) voor het snoepje van het WK Marco, al is er wel kritiek op zijn kapsel ("opgebefte achterkant" volgens Claudia de Breij), de euforie rond Robben en de zenuwen voor de Ivorianen.
Maar hoeveel voetbal er ook is, en hoe totaal ontspannend en spannend ik dat ook vind, er is ook ander nieuws. Echt nieuws.
Naar nieuws.
Over vermiste meisjes, dode babies, oorlogsmissies in Uruzgan onder het mom van vredesmissies.
Over kinderen in asielzoekerscentra die zo vaak moeten verkassen dat ze totaal ontworteld raken.
De vakantie is over.
Dag zon, dag zee, dag strand.