Vandaag is het de Internationale Zeer Goed Uitziende, Verdomd Slimme Vrouwendag, dus stuur dit bericht naar iemand op wie dit slaat. Stuur het niet terug naar mij, want ik heb het al gekregen van een zeer goed uitziende, verdomd slimme vrouw.

En onthoud het volgende levensmotto: Het leven is een reis naar het graf, maar vergeet de intentie daar veilig aan te komen in een aantrekkelijk en goed geconserveerd lichaam. Streef ernaar aan te komen met chocola in je ene en een glas wijn in je andere hand, met een totaal opgebruikt lichaam, helemaal versleten en gillend: "Whoe, wat een trip! Heb het heerlijk gehad!"

Aan de meiden: (lees meer)

email: Paul van der Spek

message: Bericht 10+, 28 april 2006: Humanere behandeling voor oude-wets asielzoekers, al 64 gemeenten stemden vóór; CDA raadsleden 81% vóór, VVD 43%, D66 92%; vertegenwoordigers van 2.5 miljoen Nederlanders al vóór

Beste geinteresseerde in asielzoekerszaken,

Tot nog toe hebben wij de gegevens achterhaald van 64 gemeenten die een motie aangenomen hebben, danwel de motie van de gemeente Vlagwedde steunen, sommige pas afgelopen week, waarin de raad
"verzoekt de regering en het parlement een specifieke regeling te treffen die meer aandacht besteedt aan de humane aspecten voor alle asielzoekers die onder de oude Vreemdelingenwet, dus voor 1 april 2001, hun (eerste) asielverzoek hebben ingediend, en zich thans nog in Nederland bevinden." (lees meer)

Hilde schrijft:
Ik las gister nog je weblog van een paar jaar geleden. Al die Joodse mensen van wie de namen werden opgenoemd. Dat kleine meisje van 3 jaar wat er bij stond. En ik moest huilen en kon niet meer ophouden. En dan zie ik Kaouther en haar moeder op de foto en lees ik van Anne Frank en dan begin ik weer. Omdat het gewoon allemaal zo onzinnig is. Net als toen. Het is toch veel minder moeite om met een klein gebaar mensen hier te laten blijven? Al die energie om ze weg te krijgen. En wij maar zo'n Anne Frank huis openstellen. "Dat mag nooit meer gebeuren". Wat er nu gebeurt mag ook niet! Hoe kun je dat nou aan Kaouther en haar familie uitleggen? Stomme KUTkabinet. Ik schaam me heel erg. Ik kan er gewoon niet over uit.

Af en toe - heel af en toe - raak ik zeer geïnspireerd door een televisieprogramma.
Vandaag, zondag, was het het onopvallende Boeken Etcetera dat me aangreep.
Gast van Wim Brands was acteur, dichter, schrijver Ramsey Nasr. Tot voor kort stadsdichter van Antwerpen, waar hij al veertien jaar woont, hoewel hij van geboorte Nederlander/Palestijn is.
Ditmaal werd hij serieus ondervraagd over zijn opvattingen over Antwerpen en het politieke klimaat, het Midden-Oostenconflict, de z.g. vrijheid van meningsuiting, Nederland als de Truman Show, enfin, allerlei onderwerpen waarover hij ook al schreef, o.a. in NRC/Handelsblad.
Hij is niet alleen een fabelachtig acteur (met het bijpassende, licht-aanstellerige uiterlijk overigens), maar ook een prachtige dichter en een intelligente, inspirerende denker.
De boeken die net uit zijn van zijn hand zijn: Onze Lieve Vrouwe Zeppelin (de stadsgedichten) en Van de vijand en de Muzikant (essays en opiniestukken en reisverhalen). Uitgegeven bij De Bezige Bij en ik ga ze onmiddellijk kopen.

Rebbe 11 jaar.
Toch nog: Hoera!

Koninginnedag heeft uiteindelijk mijn verwachtingen overtroffen.
Ik had mijn Algerijnse, uitgeprocedeerde vrienden te logeren, van vrijdagavond tot zaterdagavond.
Het begon er al mee dat we, na het eten van ee pizza in de jordaan, langs het Anne Frankhuis reden (toevallig), dat Kaouther, de kleinste van de drie, 11 jaar oud, net een Anne Frankproject had gehad op school (groep 8). Ze wist ALLES van Anne Frank. En - wat nooit voorkomt - er stond geen rij voor het Anne Frankhuis, sterker nog, het was er doodstil. En het was nog wel open. Dus: wij erin. Mama Jamilla, oudere zus Zineb (17) en Kaouther. En alles klopte. De meiden onder de indruk, alles uitleggend aan Jamilla, omdat ze het op school hadden gehad, helemaal verguld met het boek dat ik voor ze kocht....




De volgende dag zij gedrieën de Jordaan in, beladen met onzinnige spullen terug, toen naar de opname van Mooi! Weer de Leeuw, alwaar Paul met Kaouther als eerste gast opkwam. Zij had zich helemaal als oranjeklant uitgedost die ochtend en ik vond haar aanbiddelijk. Paul ontroerde me trouwens ook zeer.
Hieronder een kleine fotoreportage van de familie bij Mooi! Weer de Leeuw.







Ellen schreef me trouwens nog, naar aanleiding van de uitzending van gisteravond van Mooi! Weer de Leeuw:
(.... ) Ik zag gisteren bij Paul de Leeuw jouw vriendinnetje Kaouther. Haar ogen vielen mij meteen op. Heerlijke, stralende, vrolijke, eerlijke, intelligente kijkers.
Toen ze haar mond open deed schrok ik. Het herinnerde mij direct aan de sketch van Kees van Kooten als Turk die onze taal beter beheerste dan de Nederlanders. Zo ook Kaouther. Wat moet zij nou in godsnaam nog in Algerije?!

Gisteren zag ik bij mijn zoon een boek, dat onmiddellijk mijn hebzucht opwekte. Het bleek de 'verboeking' te zijn van een fantastische website. De host had bedacht dat iedereen hem een kaart kon sturen met een geheim erop, anoniem. Die 'geheimen' post hij en daar is nu een PRACHTIG boek van gemaakt. De site is http://postsecret.blogspot.com/

Iedereen die mij heeft gemaild dat ikzelf WITTE RANDEN heb, dus een zelfbenoemde 'witterandencrimineel' ben, moet zijn eigen witte randen maar eens oppoetsen: er is best veel mis aan mij, maar witte randen HEB IK NIET!
Ook niet op de tekening van (Paul van der) Steen. Dat zijn gewoon geen witte randen, dat is, aan één kant, een beetje een fors uitgevallen onderooglid...

Wil Prins schrijft me: beste hanneke, jan de cler is enkele jaren geleden overleden in spanje,z.n vrouw woont er nog,ik spreek haar weleens...

Het is vrijdagmiddag, 28 april. Zo dadelijk haal ik mijn vriendinnetje Kaouther Youcef van het Centraal Station. Ze is het meisje van 11 dat van Algerijnse afkomst is, al 8 jaar in Nederland woont met haar moeder, vader, broers en zus. Ze is, zoals dat heet, uitgeprocedeerd, moet waarschijnlijk binnenkort Nederland uit. Ze willen absoluut niet terug naar Algerije, geen van allen, maar ja, wet is wet en Algerije is volgens onze overheid een 'veilig land'. Kaouther en Zineb en moeder Jamilla komen bij mij Koninginnedag vieren. Ik ga ze helemaal in het oranje steken en morgenavond zullen ze te zien zijn bij Paul de Leeuw, in Mooi! Weer de Leeuw.
Kaouther mag de Pagina opbrengen.
Ik hoop dat ze het goed doet.
Dat iedereen ziet dat zij één van die lekkere Nederlandse meisjes is die hier een toekomst wil opbouwen, net als haar familie.
Ach, jullie weten wat ik zeggen wil.
Fijne Koninginnedag allemaal...

Net zie ik bij De Wereld draait door (lekker energiek programma is dat geworden, vooral met Matthijs van Nieuwkerk) dat Jan de Cler, beroemd radio-entertainer van vroeger, gezocht wordt. Hij zong altijd Hup Holland Hop, in de rust van interlandvoetbalwedstrijden, en maakte geweldige teksten n.a.v. het wedstrijdverloop (wij vonden ze in elk geval geweldig, thuis). Hij was de ster van Negen heit de klok, de katholieke tegenhanger van onze Showboat (VARA). Schreef liedjes, zong, was kunstschilder, een multitalent.
Hij was 'wereldberoemd' in Nederland, vooral bij radioluisterend Nederland, dat was toen dus heel Nederland.
In de gloriejaren van de radio: 1949 tot 1954.
Hij werd ook huisarts.
Ik herinner me dat hij bij mijn moeder kwam, als invaller. Het zal 1984 geweest zijn.
Ze had een hersenbloeding gehad, was in de war en wankel. Er moest een ziekenhuis gezocht worden en wel snel. Ik zei: "Het AMC lijkt mij het beste." Jan de Cler keek me nadenkend aan en zei toen: "Wij noemen dat het Amsterdams Medisch Concentratiekamp." Waarom hij dat zei over het toen nog splinternieuwe ACADEMISCHE ziekenhuis weet ik niet, maar mijn moeder reageerde door haar verwarring heen alert op het woord Concentratiekamp: "Daar wil ik niet heen!"
Ze heeft toen nog wekenlang in het nauwelijks adequate ziekenhuisje de Boerhaave Kliniek gelegen en ik heb het Jan de Cler eigenlijk altijd kwalijk genomen.
Hij is nu, vertelde Serge-Henri Valcke, ZOEK. Valcke wil hem vinden, heeft een documentaire over hem gemaakt, diverse zoektochten leverden niks op en deed gisteravond dus een "spoorloos"-oproep.
Misschien ligt De Cler zelf nu in het Amsterdamse Medisch Concentratiekamp. Zoek te zijn

Evelien schrijft: Je moet de tekenaar van je trouwens prachtige zelfportret even het wit onder je iris laten weghalen. Ik neem aan dat je jezelf niet tot de witterandencriminaliteit rekent.

Vanochtend verkeerde ik nog in een halfslaap toen ik op het radiojournaal hoorde, dat het Vaticaan mensen met aids gaat toestaan condooms te gebruiken. Het Vaticaan was weliswaar altijd tegen elke vorm van condoomgebruik, vond seksuele onthouding een veel beter middel tegen aidsbesmetting, maar de paus gaat nu toch door de knieën.
Alleen HIV-besmetten krijgen dispensatie voor de rubberen jasjes, het is natuurlijk niet de bedoeling dat Jan en Alleman condooms gaan gebruiken om bijvoorbeeld zwangerschappen te voorkomen!
Ik dacht dat ik droomde.
Zijn ze daar op het Pietersplein zo achterlijk dat ze dit nog als serieus decreet uitvaardigen?
En zijn er anno 2006 nog mensen die deze verkalkte kerkvaders volgen?
Ja, natuurlijk zijn die er.
Want net als de Islam, die wij zo gemakkelijk 'achterlijk' noemen, ' heeft de katholieke kerk anno-nu 'achterlijke' trekken.
Leve de verlichting, ook onder gelovigen.

Mijn vriendin Ingrid H. en ik hadden jarenlang een antropologische indeling van de menselijke soort: mensen waarvan de ogen recht in de kassen stonden (die 'deugden') en mensen bij wie onder de iris witte randen te zien waren ('niet-deugenden'). De laatste categorie noemden we witterandencriminelen. Voorbeelden: Frits Bom, Schüttenhelm, Carel Enkelaar (NOS-bobo's), vul verder zelf maar in.
We hadden er lang niet aan gedacht, aan die witte randen, tot..... ja hoor, we hadden er weer één.
En wat voor één! Een loepzuiver voorbeeld van een witterandencrimineel.
Kijk, huiver en oordeel zelf.

Ik móet even een update geven van de toestand van mijn poes Rebbe.
Nou, hij leeft nog wel, maar vraag niet hoe.
In plaats van een machtige wollige machobaas is hij nu een mottige bontzak met botjes erin.
Hij ligt voornamelijk in een hoekje tegen de verwarming aan, sleept zich af en toe een trap op om gewoontegetrouw bij mij te komen zitten, maar slaagt er niet meer in om in één sprong op de keukentafel te komen. Hij ruikt eens aan zijn eten, neemt een klein hapje en een klein slokje, sjokt als door herinnering voortgedreven even de straat op, gaat daar verdwaasd zitten met de uitstraling van: "wat deed ik hier toch ook weer altijd?" Hij weet niet meer dat hij heerste over de straat, een opdringerige buurhond van het erf joeg en met zijn zinloze geblaas iedereen deed geloven dat hij een hele kerel was.
Ik geloof niet dat hij pijn heeft, ik denk dat hij langzaam wegebt.
We hebben daar goede gesprekken over.
Dat wil zeggen dat ik hem vaak bedank voor zijn rol in mijn leven.
Ik hou jullie op de hoogte.


Rebbe toen


Rebbe nu

Onder hartje Amsterdam is een 4000 vierkante meter grote speeltuin, de Tunfun geheten. In een voormalige schuilkelder (geloof ik) onder het mr. Visserplein (bij het Waterlooplein) is daar met heel veel vernuft, plezier en gevoel voor wat kinderen leuk vinden een dampend pretpaleis ingericht, waar kinderen van 2 tot 12 (of zelfs ouder) kunnen spelen, springen, hollen, racen, voetballen, snoepen, glijden, ballen, knutselen, huilen, lachen, schreeuwen en uitgeput raken. Er is geen verkeer, het regent er nooit, de tram rijdt er overheen, het is hel en hemel tegelijk.
Stel je een soort gigastraat voor, van asfalt, waar langs één kant allerlei speelkooien gebouwd zijn, naar leeftijd opgebouwd, van kleine peuters tot en met kooivoetballende en discoënde prepubers.
Het is by far de lievelingsplek van mijn kleinkinderen.
En van hun oma, want die kan, met andere ouderen, langs de andere kant van de "straat" een krantje lezen, tranen drogen, poffertjes en ijs en limonade en een kopje koffie bestellen.
Vanmiddag was ik er weer.
We moesten de speeltuin in het Vondelpark verruilen voor de Tunfun vanwege een lentebuitje.
En toen ik daar zo zat, me even een Daihatsumassage liet aanmeten (of hoe heet die hocus pocus), middenin het weldadig-helse geluid van honderden gillende vrolijke kinderen, dacht ik ineens: dit is de IDEALE plek voor een spetterend discofeest. Ik zag ineens die multiculti-kinderen veranderen in hun opgegroeide versies, die in al die kleurige, zachte plastic speeltoestellen, begeleid door een fantastische VJ of DJ, uit hun dak konden gaan.
De Tunfun als megagoeie plek voor een ultiem dancefeest.
Gratis ideetje voor de Tunfun van een enthousiaste oma! (lees meer)

Eigenlijk weet ik me geen raad met mijn weblog.
Ik begon eraan voor de lol, omdat ik nou eenmaal hou van wijsneuzig ouwehoeren en nu ik er niet meer van televisiewege voor betaald word doe ik dat op deze plek.
Nou, dat bevalt me meestal goed: ik schrijf een eindje in de rondte en als ik reacties interessant of leuk of irritant vind post ik ze, anders niet.
Maar ik hou niet van al te onpersoonlijke stukjes, dus als iets mij hoog zit wil ik dat ook schrijven. Anders verveelt het mijzelf.
En zo voelde ik me geroepen om ook bekend te maken dat ik me had laten opereren aan mijn maag. Een gastric bypass heet het officieel, een maagverkleining en een darmomlegging. Met als doel: een letterlijk lichtere toekomst, minder gewicht, minder volume, meer bewegingsvrijheid.
Die mededeling heeft me al een stortvloed aan reacties opgeleverd.
Meelevende, steunende, van afgrijzen getuigende, bijna boze, geïnteresseerde.
En toen ik ook nog mededeelde dat ik een complicatie vermoedde waardoor ik me niet lekker voelde, kon ik mijn lol helemaal op. Ik ben elke dag bezig mijn meelevende lezers en lezeressen te bedanken en gerust te stellen: de ontsteking aan één van de operatiewonden lijkt op de terugweg, ik ben dolgelukkig met mijn afgenomen (vr)eetlust en voel de kilo's smelten.
Dus Chachacha-lezers: ik voel me alweer zo goed dat toen ik net op de radio hoorde dat Taida Pasic "de eer aan zichzelf houdt" en zich niet laat uitzetten maar zelf voor a.s. vrijdag vertrekt, mijn gepiep over mijn buik zich onmiddellijk omzette in tranen van woede en schaamte om het land waarin we zijn komen te wonen.
Ik HAAT Rita Verdonk en de politici die mee verantwoordelijk zijn voor het onmenselijke beleid, dat geen hand over het hart kan strijken, omdat er gewoonweg geen hart meer te bekennen is.
En deze gedachte verdrijft alle onbeduidende pijntjes.

waar blijf je, waar ben je, waar zijn je stukjes?
Fijn dat je met zo'n weblog een soort virtuele kennissenkring kweekt, die in de gaten houdt wat je doet en wat niet.
Ik heb een weekje niet geschreven.
Dat komt, na de euforie over een geslaagde operatie (maagverkleining, het hoge woord moet er maar eens uit) waardoor ik me verlost voelde van één van mijn problemen (teveel eten), kwam de terugslag: een brandende pijn in mijn buik. Er schijnt niets ernstigs te zijn (echo, onderzoek, dokter), maar pijn dat het doet....
Daardoor kan ik even niks anders dan veel slapen en de hoognodige dingetjes doen.
Eigenlijk hoort webloggen bij de 'hoognodige dingetjes'.
Vandaar toch even dit postje.

Dr. Jan Stroop (taalwetenschapper aan de Universiteit van Amsterdam, vroeger bij "Het Bureau") mailde het volgende: Dag mevrouw Groenteman,
Is 't u ook opgevallen dat er niet één Nederlandse schrijver bij de begrafenis van Gerard Reve aanwezig was? De voorzitter van de Vereniging van Letterkundigen, René Appel, had daar wel een verklaring voor (Met het Oog op Morgen, zaterdag 15 april), drie zelfs: 1. De afstand 2. Dat Reve niet (meer) meedeed in 't literaire circuit. 3. Zelf was hij, hoewel voorzitter van de Vereniging van Letterkundigen, niet gegaan omdat Reve geen lid van de Vereniging was.
U kunt zich voorstellen hoe diep ik m'n hoed afgenomen heb voor zoveel stijl.

Waarin een klein land zich nog kleiner kan maken, vooral in het toch al benepen en piepkleine literaire circuit.
Schrijvend Madurodam.
Overigens was ik zelf graag naar Machelen/Zulte gegaan, ware het niet dat ik twee weken daarvoor geopereerd was in Dendermonde, niet ver van Machelen. En de afstand was nog iets te groot voor mijn conditie.
Ik begrijp dat mijn aanwezigheid de afwezigheid van literair Nederland niet had gecompenseerd, maar ik had de laatste eer aan de Grote Gerard graag willen bewijzen.
Ik hoop dat Joop Schafthuizen troost heeft geput aan de geweldige opkomst van de echte bewonderaars.

foto han nefkens

mijn toetsenbord is doorweekt door een glas water, ik kan niet fatsoenlijk typen.
even laten drogen of nieuw kopen.

Als André Hazes moet worden uitgewuifd doen we dan coast-to-coast, vanuit de Arena, en dan kunnen we dat live volgen op zoveel mogelijk netten.
Prachtig.
Als Gerard Reve ten grave wordt gedragen, zullen we naar Machelen aan de Leije moeten reizen om er getuige van te zijn. Of 's avonds de samenvattingen bekijken van de uitgerukte cameraploegen. Dat is goedkoper dan een straalverbinding namelijk.
Vraag: Wat moet je hebben betekend tijdens je leven om een televisie-verslag van je uitvaart te verdienen?
Wat is het criterium voor een media-begrafenis?
Antwoord: de verwachte kijkcijfers.
En Reves boeken waren, hoe toegankelijk en prachtig ook, nog net iets moeilijker dan de liedjes van André Hazes. En zeker te moeilijk voor ons steeds dommer wordende volk.

Kleine troost: Op weg naar het einde overleeft De Vlieger.

Ik zal hard aan de volksschrijver denken, zaterdagmiddag.

Ellen schrijft:

En toch blijf ik erop hameren dat een ieder zijn beklag moet doen bij de volksvertegenwoordiging. Komt er een parlementair onderzoek n.a.v. de Schipholbrand? Had Rita niet allang gewipt moeten worden door de 2e kamer? Haar Mea Culpa ging telkens door de beugel. Veel woorden, weinig daden. Blijkbaar is ze onaantastbaar, ook voor de oppositie. Ik vind de reacties op deze site prachtig, werk er zelf ook aan mee, maar het haalt niets uit. Massaal schrijven naar de 2e kamer is op dit moment het enige soelaas, dunkt mij. En die is laks. Iedereen is al bezig stelling te nemen voor de komende verkiezingen. Kontlikkerij heet dat. Links of rechts, daar maken zij zich allemaal schuldig aan.

En Hilde mailt:
Rita moet gewoon weg, hup vort. Ook een Leco-hoofd kan haar niet redden. Het wordt alleen maar erger. Nog meer nep en nog meer facade van waarachter ze de vreselijkste dingen doet. Dat ze vrouw is vind ik ook zo erg. Kille mannen zijn eng, kille vrouwen zijn eng en bovendien onherkenbaar voor andere vrouwen. Rita ga weg!

Het CDA is in paniek. Nog maar 28 zetels, als je de gemeenteraadsverkiezingen omrekent! Wat moeten we doen?
Vrolijker imago, zegt de parijtraadl. Meer lachen. Niet zo zwaar op de hand. En makkelijker boodschappen vlotter brengen JP!
Hij is meteen gaan oefenen.
Maar zo vet-vrolijk als Lubbers is hij nog lang niet.
En het jongens-onder-mekaar-gevoel met Kofi Annan zal hij ook nooit uitstralen.
Blijf oefenen, JP. Ik heb je toch nog liever dan die immer stralende iron lady RV.

Mijn tante Cor (onderduikmoeder) zit, na maanden ziekenhuis, eindelijk in een verpleeghuis.
In Katwijk.
Ze is 93, blind en zeer gelovig.
Ze wacht bijna ongeduldig (als ze niet zo geduldig was) tot haar Vader haar bij zijn Engelenscharen roept.
Ze bidt voor een boterham met kaas.

Sybrand schrijft:

van Ephimenco mag je het niet zeggen, maar in vredesnaam: wie stopt dit mens?
Iran is voor homo's het paradijs. Ze hoeven alleen maar te trouwen en kinderen te krijgen.
Voor kouwe kikker Rita vast geen probleem.
Maar voor wie een béétje gevoel in z'n donder heeft is liefde en intimiteit net even meer dan 'een kind bij mekaar prikken'.
Woest word ik van dat mens.
Van christenen in Iran zei ze overigens hetzelfde: ook een paradijs. Als je maar niet....
De president heeft een commissie ingesteld die geheime kerkgenootschappen moet opsporen.
Vast niet om er gezellig in roze mantelpakje op bezoek te gaan.
Hoewel: als we nou eens die Leco naar de Iraanse president sturen?!? Het gaat Rita immers toch niet om de waarheid: alleen maar om wat het líjkt te zijn?
Welterusten, Rita, en droom maar niet van al die doden in Congo, Syrië, Iran... krijg je maar lelijke oogwallen van.

En Astrid:
Je mag best homo zijn in Iran: als je het maar niet uitdraagt; je mag best christen zijn in Iran: als je het maar niet uitdraagt Je mag best Rita Verdonk zijn in Nederland: Als je het in gódsnaam maar niet uitdraagt!
En laten we dan meteen al die mensen die haar zó gewéldig vinden ook meteen het zwijgen opleggen.
Je mag het best denken hoor. Maar niet doen hè!
En nu wil ik graag een bakje, want ik moet érg spugen! Heel erg last van gal! Astrid

Rita Verdonk, in paasroze, met nieuw haar, zat te betogen dat homo's best naar Iran terug konden, want dat de doodstraf alleen gold als ze zich als homo's GEDROEGEN, en dat moesten ze dus gewoon niet doen, dan waren ze veilig!
Terwijl ze dat zei schudde ze haar nieuwe meisjeskapsel, en sloeg haar wimpers neer. Lange, VALSE WIMPERS, daar durf ik heel wat onder te verwedden. Ze is namelijk in de handen gevallen van 's lands glamourousssstte visagist: Leco van Zadelhoff (Connie van Breukhoven, Linda de Mol, Trijntje Oosterhuis en vele vele anderen).
Leco van Z. als de Greet Hofmans van Rita.
Tegelijk lag de nieuwe Linda (blad) in de schappen, waarin alle make-up voor een keer was afgezworen.
En wat zie je dan? Je ziet Patty Brard, Manuela Kemp, Marijke van Helwegen, Hummie van de Tonnekreek en vele anderen als jong uitziende, zachte, aantrekkelijke vrouwen. En niet als doorgedraaid-beschilderde clowneske karkassen.
Meisjes meisjes, luister naar deze oude pensionada: hou de washand bij de hand en flikker die lagen gloss en troep weg. Be natural.
Laat Rita de fakkel van de geverfde griezelvrouwen overnemen en tonen jullie je ware, aardige gezicht. Dat heeft zij niet, dus zij móet nu wel terugvallen op Leco.



Wees overigens maar niet bang meisjes, er is heel veel make-up die natural lijkt, dus echt blootgeven hoef je je niet...

De WRR (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid) heeft een rapport over islamitisch activisme gepubliceerd waarin genuanceerd gedacht wordt over de Islam, waarin bepleit wordt niet alle banden met alle islamitische landen te verbreken, waarin het gesprek en begrip voor de andere cultuur wordt bepleit. Nou ja, ik kan het hier niet samenvatten, lees de kranten er maar op na.
Het rapport ademt een toon (voor zover ik het uit de media begrijp) waarin een raam wordt opengezet naar een toekomst voor ons allemaal met minder angst, met meer begrip, met mogelijke vrede en verzoening.
Nu zie ik weer Ayaan Hirsi Ali, Geert Wilders, Hans van Baalen (a beauty en two beasts) hun splijtzwamhandel uitventen. Nooit praten, nooit verzoenen, eerst moeten zij Israël erkennen, uit het nare natte mondje van Van Baalen kwamen weer allerlei holle bolle grotejongenswoorden, waarmee hij sinds zijn radicaal-rechtse studententijd al op het politieke toneel optreedt.
Ik mag toch zo langzamerhand hopen dat mensen als Aboutaleb, Haci Karacer, Job Cohen (wat voorzichtiger), Naima Azough, gesteund door vele kiezers bij de gemeenteraadsverkiezingen, meer en meer gewaardeerd worden.
Dat dit land weer een mensenland wordt, en niet het huis van de familie Haatzaai.

elke dag weer iets waar ik iets van moet vinden. Van mezelf.



dit bijvoorbeeld.
De mediagenieke, zalvende, nichterige eerwaarde priester Antoine Bodar in de Postbankreclame.
In een geestig, goed gespeeld sketchje met Jan Mulder over rentepunten en het hiernamaals.
Kan dit?
Waarom niet?
Ik vind het leuk.

Nu is achter de dikke gesloten deuren van de hoogste regionen van de publieke omroep besloten dat de tijd voor de kunstdocumentaires van NPS en AVRO, Het Uur van de Wolf en Close-up, GEHALVEERD wordt. Dat betekent dat ze, behalve met veel en veel minder geld (de recente bezuinigingen hadden ze al voor de kiezen gekregen), ook nog maar 25 x per jaar een programma mogen maken.
Bovendien is de mooie VPRO-serie VPRO's Import geschrapt, belangwekkende buitenlandse documentaires.
De netmanagers (3) en de Raad van Bestuur beslissen dit met elkaar.
Hoe kunnen we (we??? jullie???) toch ooit de vercommercialisering en de verpopularisering van onze publieke omroep een halt toeroepen? We kunnen toch niet alleen maar varen op Memories, Spoorloos, De Reünie, Boer zoekt vrouw, Puberruil, De wereld draait door? Ik noem hier een paar programma's die ik zelf heel graag zie.
We moeten toch ook wijzer worden, informatie krijgen waarmee we de wereld beter begrijpen?
Tegenlicht, Zembla, Document zullen wel blijven. Maar de kunst en cultuur wordt gruwelijk onderbedeeld, ben ik bang.
Overigens hoorde ik net dat er een cultuur.doc komt op Internet, waarop alle kunst- en cultuurprogramma's van de VPRO komen te staan. Misschien ook andere. In elk geval heb ik toestemming gegeven om De Plantages erop te zetten. Dat is wel weer een beetje leuk.

Dit is een stukje voor Wim de Jong, televisierecensent van de Volkskrant.
Vanavond (maandagavond) om 23.35 wordt het Profiel van Gerard Reve herhaald, zoals dat twee weken geleden en vorige week (in 2 delen) werd uitgezonden op Nederland 1.
Het was gemaakt door Maud Keus (regisseur/producer van Van Kooten & De Bie), een documentairemaker waar Wim de Jong kennelijk geen antenne voor heeft. Onbegrijpelijk voor een slimme en leuke man, zij het met een wat Rotterdamse, weinig subtiele, no-nonsense-smaak. Vaak. Maar goed.
Maud Keus heeft uit de overweldigende hoeveelheid beeldmateriaal die voorhanden is van Gerard Reve een m.i. prachtig portret samengesteld, waarin geen opdringerige presentatie, geen interpretatie, waarin de hoofdpersoon helemaal zelf het verhaal maakt. Met degene die natuurlijk met intelligentie en gevoel heeft geselecteerd. Reve was toen nog niet dood, dus het was geen pathetisch in memoriam, meer een eerbetoon.
Wim, jij noemde dit knip- en plakwerk (nog wat afkeurende bijvoeglijk naamwoorden erbij die ik niet meer paraat heb). Dit vond ik zó dom, want ik had zó genoten van die Profiels. Het enige jammer was dat ze in tweeën gehakt waren (anders gingen de kijkers wegzappen zal men wel gedacht hebben). Vanavond, hoop ik, wordt hij nog eens uitgezonden, integraal.
Dat betekent niet alleen voor de kijkers, maar ook voor jou een herkansing.
Verder ben ik je fan.

Beste Hanneke,

John de Mol maakt het nog erger... Een jaar is niet de maximumduur, maar de minimumduur. We kunnen dus ook makkelijk 4 jaar met het programma zitten.

Aan de andere kant.. Deelnemers zijn vrij mee te doen aan het programma. Ze worden niet gedwongen en ze zullen van tevoren op de hoogte gebracht zijn van de inhoud en gevolgen.

De Mol maakt het mogelijk, ja.. Maar de deelnemers zijn eindverantwoordelijke over hun eigen leven. Als het hier al om zieke geesten draait, zijn de kandidaten dat en in mijn ogen niet de man die de maatschappij uitprobeert.

Vriendelijke groet, Denise.

Het dreigde toch al niet mijn dag te worden, vandaag.
En dan ook nog het bericht dat John de Mol weer eens dieper is gegaan dan diep: hij heeft bedacht dat mensen in een peperdure villa worden opgesloten met als opdracht: Pest de anderen weg. Als je dat lukt, krijg jij de villa (5 ton) en 1000 euro per dag dat je zelf NIET bent weggepest. Maximum duur: een jaar.

Ik werd weer eens misselijk.
Wat een negatief destructief idee.
En zeker weten dat het spannend wordt, en een kijkcijferhit.
En ik zet mijn geld er niet op dat ik zelf ook gefascineerd raak. Walgend/gefascineerd. Dat werk.

En toen zag ik die gefacelifte kop van John de Mol, met die veel te opengesperde ogen, en toen schoof ineens het beeld van die gefacelifte Berlusconi daarvoor, met ook van die uitdrukkingsloze ogen...
Ach, ik zie spoken.
Pestdag

De Volkskrant (Aleid Truyens, Martin Bril, Campert en de rest!) van vanochtend wordt mijn bewaarexemplaar, ingevouwen in één van de beduimelde paperbacks van Reve.
En nog 'es wat: zullen we dat gezeur over de grote drie staken?
Er is in elk geval nog een Grote Eén: Remco Campert. Zuinig op zijn, mensen.

Niks meer toe te voegen aan alle mooie woorden en beelden.
Gelukkig heb ik mijn eigen hoekje om een eigen herinnering weer te geven.
Vijf jaar geleden besloot ik te stoppen met de Plantage. Ik vond dat ik (na jaren het vergelijkbare radioprogramma Ophef en Vertier ) na zeven+ jaar mezelf aan het herhalen was.
Er was nog één wens: Gerard Reve interviewen.
Iedereen uit ons vak weet dat daar één grote ophaalbrug voor ligt: Joop Schafthuizen.
Maar om de één of andere onnaspeurlijke reden "lag ik goed" bij Joop en keken "Meneer Reve" en hijzelf altijd graag op zondagmiddag naar de verrekijk als ik erop was. Ik mocht dus komen.
Half mei 2001. Vijf jaar geleden. Machele aan de Leije. Allerliefste ontvangst.
Geen moeite teveel. Meneer Reve had wel vaak de slappe lach, en wist ook vaak niet hoe oud hij was, en naar de wc gaan leidde ook tot grote hilariteit, maar dat vrolijkte ons allemaal erg op.
De vlagen mist wisselden af met heldere zonneschijn in zijn hoofd.
We kregen een heerlijke lunch, meneer Reve moest van Joop voor ons allemaal een boek signeren en hij was lief als een pasgeboren baby.
Toen we weggingen zei hij nog: "Arme mensen zijn dom, anders waren ze wel rijk."
Dat stond niet op onze band, geloof ik.
Er stond heel veel wel op dat we eruit hebben geknipt, for the sake of his dignity.
Ik vond het een mooi uur, waar door een technisch foutje alleen de twee mannen en hun poes in beeld waren. Ik niet. Prachtig!
Als de VPRO dit gesprek niet herhaalt, moeten we ons vragen gaan stellen....

Hoeveel saaie tv-gala's, nominaties en prijsuitreikingen hebben we in de afgelopen eeuw televisie al niet te verstouwen gekregen. Of het nou de Televizierring, de Nipkowschijf, Grootste Nederlander, literatuurprijzen of Held van hier-en-daar was, het was qua televisie altijd een RAMP. Ook als ik op mijn eigen bescheiden manier er zelf verantwoordelijk was: saaaaai.
Vanavond deed BNN de Hoofdprijs, publieksprijzen voor de populairste programma's en -makers met een jonge uitstraling. En dat was nou nog 'es echt leuk. Grappig, brutaal, snel, aanstekelijk. Natuurlijk weer prima gepresenteerd door één van mijn favorieten van het scherm: Sophie Hilbrand (die wordt het de komende jaren, als ze wil, volgens mij).
Ik plaats me met dit stukje definitief in de rangen der oude lulla's, maar BNN is eigenlijk de enige hoop van de publieke omroep. Koester ze!

PS: ik vergeet nog iets. Paul de Leeuw was vanavond in een bovennatuurlijke topvorm, elk woord, elke grap, elke emotie, elk effect denderde op de goede plaats, met Paul als een maestro voor een giga-orkest.
Paul de Leeuw is de enige niet-BNN-er die daarbij zou passen. Gewoon, omdat hij lééft.

Hier is Sybrand weer, móet ook gepost.

beste Hanneke,
ik vind het pijnlijk, want ik heb Cohen zéér hoog. En toch is de staatssecretaris van toen de burgemeester van nu, ja.
Je zou graag eens met hem vis-a-vis willen spreken, omdat er zo veel is wat we niet begrijpen. Acht mensen in dezelfde situatie: twee worden teruggestuurd en vermoord. Vijf krijgen daarop een verblijfsvergunning. Eén krijgt die vergunning niet. Waarom hij niet? En: als Cohen nog eens de ernst van de situatie zou willen benadrukken, zou dat dan verschil maken?
De vader ( en dan houd ik op) heeft ooit zijn horecadiploma's gehaald, had werk op Texel, totdat hij en zijn gezin naar Spijkenisse werden overgeplaatst. Hier was een restaurant dat hem voor twee jaar wilde aannemen. Mocht niet. Hij zei onlangs: ik had al zestien jaar kunnen werken. Dan had ik de staat niets gekost. Nu leef ik al die jaren op jullie kosten, daar schaam ik mij voor.

bedankt in elk geval voor het plaatsen van de twee stukken. Na een aantal jaar van veel lawaai maken, petities aanbieden, rondbellen, schrijven enz., weten we niet zo goed meer wat te doen. Bij Taïda leek de aandacht niet in haar voordeel.

Sybrand

Dinsdagavond 18 april word ik geïnterviewd door die eigenzinnige psychiater Bram Bakker (denk aan Rogi Wieg), over eetstoornissen etc. Hij is verbonden aan het Centrum voor eetstoornissen te Leidschendam. Het zou mij niks verbazen als de heer Bakker en ik nog wel eens pittig van mening kunnen verschillen over de aanpak van eetstoornissen in Nederland, maar zeker weet ik dat helemaal niet.
De organiserende boekhandelaarster stelde het op prijs als ik het ook even wilde melden op mijn weblog. Dus alle schaamte voorbij: het is in Bloemendaal, in de Hartenlustschool aan de Vijverweg 31 aldaar. 20.15 uur. Er kan publiek bij (€ 8, dat weer wel), dus als je in de buurt bent die avond: wees welkom!
via www.boekhandelbloemendaal.nl of www.brambakker.com krijg je alle informatie hieover.
Kan leuk worden, ik ben zelf wel benieuwd.

Sybrand antwoordde me, op mijn vraag of ik zijn reactie op "Stil duimen" mocht plaatsen, het volgende:

dag Hanneke

je mag mijn mailtje zéker plaatsen! Ik ben lid van een comité rond deze familie
en ook wij zijn er al dagen kapot van

ze hebben vier kinderen
van wie de oudste volgend jaar eindexamen doet
ze wil boekhoudster worden, loopt nu - niet legaal- stage bij een bedrijf dat haar erg graag zou willen aannemen
vanwege inzet en kunde
het is een prachtmeid om te zien
ze heeft nooit in het land van haar ouders gewoond
je vraagt je af hoe dat met haar verder moet.

ze heeft een zus van 12 die aan streetdance doet en de hele dag met de meest prachtige vriendinnetjes naar huis komt. Bij de introductie van Maxima droomde ze van een carrière als prinses. Dat leek iedereen een fantastische oplossing, maar toen ze begreep dat daar een prins aan vastzat met wie je _ o griezel- zou moeten zoenen, toen liet ze het idee varen. Zoenen lijkt haar inmiddels overigens een stuk minder erg....

Zij heeft dan weer twee jongere broertjes
de een voetbalt
en de ander pikt altijd je stroopwafel zodra hij de kans krijgt

moeder er achteraan
gescheld en gedoe

en ik moet er altijd weer om lachen

en die worden zomaar opgepakt
en weggezet

het ergste is,
dat in de jaren dat de vader en moeder naar nederland kwamen
nòg zeven mannen ( de vlucht gaat om de vader) in dezelfde situatie naar nederland zijn gekomen
twee van hen zijn terug gestuurd en verdwenen
ze zijn dood terug gevonden

hun vaders zijn toentertijd door ARGOS opgespoord
een is spoorslags naar Nederland gekomen
had niets bij zich, behalve een plastic tasje met documenten

hij heeft veel indruk gemaakt
de staatssecretaris van toen heeft na zijn ambtsperiode
ook voor de VPRO-microfoon gezegd
dat hij zich erg in de situatie had vergist

wij hebben hem gevraagd voor onze familie eenzelfde pleidooi te willen doen
wil hij niet.

'omdat alles wat in mijn ambtsperiode als staatssecretaris gezegd moest worden gezegd is'
ik citeer uit mijn hoofd, maar daar kwam het wel op neer

we hebben Verdonk op bezoek gehad
die ons verdonkeriaans verdacht maakte
'valse hoop' te geven.

de burgemeester had zich zeer sterk gemaakt voor deze ontmoeting
onder bedinging dat wij niet zouden reageren op hetgeen de minister zou zeggen

die 'wat een ontmoeting had kunnen zijn' is nu twee jaar terug
maar doet nog altijd zeer

'mijnheer had geen kinderen moeten nemen'
het zinnetje dendert nog bijna dagelijks door mijn hoofd

némen,
alsof het een luxe artikel is
wat zal ik nu eens nemen, een tompouce of gelijk maar een hele nieuwe keuken...

en als ik dan mevrouw in haar kijk-mij-eens-belangrijk-zijn-pakje door de RAI zie lopen...brrr
ik zie de tranen van de vader weer. Ook hij zat in de zaal, maar dat wist mevrouw Verdonk niet.

we hebben onze hoop nu opnieuw op de advocaat gevestigd
maar eerlijk gezegd,
ik ben erg somber

we vermoeden dat er bij deze familie een sticker op het dossier zit
en wisten we maar wat er op staat en wat er aan gedaan kon worden

wij hebben de indruk dat er nooit echt naar zijn vluchtverhaal is gekeken
het draait altijd weer om "er is geen paspoort en omdat er geen paspoort is zeggen we nee en omdat we nee zeggen....."

mevrouw Verdonk moet toch ergens een zwakte hebben?
Hoe heetttie uit Harry Potter was uiteindelijk ook te verslaan
waarom vinden we bij háár dan de toegang niet?

sorry dat ik zo uit mijn typemachine schiet
je vroeg iets korts

maar ik ben net een gevulde spons
raak aan en ik stroom al weer leeg over deze familie


schrijf Hanneke!
het is het enige wat we kunnen doen

groet

Sybrand
Hekelingen bij Spijkenisse


Vraag van mij aan Sybrand: was die staatssecretaris van toen de burgemeester van nu?

Dit is dokter Rover Rot.
Zijn vader heeft de Matthäus Passie hertaald naar het Nederlands en daar ga ik dinsdagavond in Den Haag naar luisteren. Zijn vader heet Jan, zijn moeder Daan, zijn zuster Elvis.
Dokter Rover Rot, waakt u over Rebje?

.

Goed nieuws.
De Plantage, het kunst- en cultuurprogramma op zondagmiddag dat ik vroeger presenteerde, lijkt een waardige opvolger gekregen te hebben. In België. Canvas, vrijdagavond, 21.30 uur tot 22.15 uur. En voor het eerst dat ik denk dat dat het soort programma is waar ik zelf graag naar zal kijken. Het wordt namelijk gepresenteerd door de Nederlandse Vlaamse lieveling Rick de Leeuw (muzikant, schrijver, v/h Tröckener Kecks, Echt Hema-stem!) en die man bevalt mij altijd zó goed. (Ik geloof wederzijds).
In de Plantage, als ik hem interviewde of als hij optrad, als ik hem daarna zo nu en dan tegen het lijf liep, toen hem een keer aan mijn zoon voorstelde als Huub van der Lubbe... altijd was het even leuk.
Ik heb helaas nog niet kunnen kijken naar De Leeuw van Vlaanderen, maar a.s. vrijdag zet ik de wekker. Na zijn programma zenden de Belgen Theo Maassens Functioneel Naakt uit en in de nacht de psychologische thriller Don't Look Now (ouders denken overleden dochtertje in rood manteltje te zien in Venetië....). Dat is nog eens een lekker avondje televisie!
Kunnen alle netmanagers bij onze publieksvijandige omroep een dikke vette punt aan zuigen.

Echt Hema (lees meer)

Vanochtend is Frédérique Huydts in Driehuis/Westerveld gecremeerd.
Over haar overlijden is al veel gezegd.
In elk geval wil ik op mijn eigen plaats even zeggen dat ik veel denk aan de mooie, stralende, aardige Frédérique (ik kende haar niet persoonlijk, maar haar uitstraling was overweldigend). Zij zag zelfs kans door de aanstellerij van Rik Felderhof heen te breken.

Ik kreeg een mooie mail over haar, die ik graag post. Van Sanne Kouwets.

Beste mevrouw Groenteman,
Sorry, maar ik moet even iets kwijt over het nieuws. Het nieuws dat Frédérique Huydts is overleden, afgelopen maandag, op 38-jarige leeftijd. Ik was zeer geraakt door dit nieuws. Frédérique Huydts was voor mij zo'n vrouw waar je langer naar blijft kijken, die je na kijkt. Zo’n vrouw met zoveel kracht en liefde in haar ogen. Dat zie je bij weinig mensen! Een aantal jaar geleden ooit een serie of comedy gezien op de publieke omroep. Ik weet al niet eens meer wat het was, ik kan me alleen herinneren (ik was een jaar of 13/14 (en nu 19..) dat ik steeds bleef kijken, omdat zij erin speelde. Vervolgens weinig meer van haar gezien of gehoord. Tot 'meiden van de wit'. Ook deze serie heb ik elke aflevering van gezien, om haar te bewonderen.
Naast haar ogen en uitstraling was ze ook een hele mooie dame. Nadat ik had gehoord dat ze zo ziek was geweest (achteraf) en haar zo enthousiast zag worden toen ze het over haar nieuwe programma had en hoe enthousiast ze dat programma presenteerde en hoe ze was/is in Wie is.... de Mol? genoot ik alleen maar meer van haar. De kracht in haar ogen en de hoeveelheid plezier die zij had in het leven, was nog groter geworden. Die ogen van haar, die spraken met duizenden woorden. Iedereen kon er wel zijn of haar kracht uithalen. En nu is ze in 1.5 week ingehaald door haar eigen gezondheid. In 1.5 week hebben ze haar te pakken gehad. Het kan toch nooit de bedoeling zijn geweest van Moeder Natuur, God, Boeddha of wie dat ook, dat je als ouders überhaupt een kind overleeft, maar zeker niet allebei je kinderen?!?!?!!? Nou goed, ik weet niet waarom ik dit stuur. Alleen als iemand, waar ik zulke bewondering voor heb, komt te overlijden, ben ik letterlijk een aardige tijd van mijn apropos.
Het leven was haar verder niet gegund, maar die vrouw heeft er wel zoveel mogelijk uitgehaald!
Met vriendelijke groet, Sanne Kouwets (lees meer)

Sybrand van Dijk (van Sybrand en Henk) is een lezer van mijn weblog en geen kinderachtige: hij is het vaak niet met me eens, en aarzelt niet me daar regelmatig over te mailen. Om alle misverstand uit te sluiten: hij vindt me niet te links, integendeel, hij is principiëler dan ik, maar toch discussiëren we nog wel veel, via de mail, niet via dit log.
Maar nu schreef hij weer een verhaaltje dat me recht in het hart (en natuurlijk in de traanbuis) raakte.
Naar aanleiding van het stukje Stil Duimen.

zo, krijgt de IND een boete als ze niet snel genoeg antwoordt? Ben benieuwd. Vorig jaar juni (10 maanden terug!) had een familie uit onze stad eenzelfde gesprek bij de IND in de Den Haag. De uitslag zou na zes weken zéker komen, zo werd verzekerd. Gisteren (7 april 2006)dan viel de uitspraak bij hen op de mat. Negatief. Het hele rapport ademde de geest van Verdonk, \"Ze hebben het aan zichzelf te wijten dat hun verblijf in Nederland reeds zo lang duurt\" en het al even uitgesleten zinnetje \"We constateren nogmaals dat kinderen de verantwoordelijkheid van de ouders zijn.\"

Voor de duidelijkheid, de betreffende familie \'vierde\' afgelopen maart de 16e verjaardag van hun verblijf hier. Ik ben in die zelfde tijd van student volwassene geworden, ik heb in het buitenland gewoond, ben gaan werken enz. Zij zijn steeds verder uitgesleten op de bank. \"U dient Nederland binnen 28 dagen te verlaten.\", stond ook in de brief. Vraag me af hoe ze dat moeten doen: 14 jaar geleden (ik val steeds weer in ademnood om bij deze getallen)is hun paspoort door de vreemdelingenpolitie ingenomen en ondanks aandringen nooit meer teruggevonden. Hun eigen ambassade zegt hen niet te kennen: noch de ouders, noch de kinderen.

Nederland is met Rita een land geworden om trots op te zijn, vind je ook niet?

hartelijke groet

Sybrand van Dijk

PS hopenlijk krijgen jouw logees een betere uitspraak. Hou ze in de gaten en meld het ons, we volgen jullie in verbondenheid.

Ik krijg zulke mooie poezenverhalen naar aanleiding van mijn zieke Rebje (één zieke poes uit miljoenen), dat ik er twee, volstrekt willekeurig, post.
Heleen schrijft:
Voel met u mee...Rebbe is speciaal. Onze rode zwerverspoes..ja ja een rode dame kwam in de lente van '99 aangestrompeld. Vel over been en al helemaal verzwakt. Een rode dame die de mensen opzocht om toch maar aan eten te komen. Later bleek niet alleen voor haarzelf, maar ook voor haar 'dochter' die we Babes hebben gedoopt. Helaas heeft ze Babes verstoten toen die oud genoeg was om voor zichzelf te zorgen. Zelf bleef Marie...want het was een echte dame, lekker bij ons wonen. Een heerlijk leventje heeft ze nog gehad en we hebben 4 jaar van haar mogen genieten, totdat ze plotseling ziek werd. De dag dat ze overleed was ik thuis gebleven. Ik voelde het aankomen en wilde haar niet alleen achterlaten. Ben naast haar gaan liggen en streelde haar magere koppie. 's Avonds na het eten kwam ik haar halverwege de trap naar boven tegen...ze zocht me op, ik tilde haar in mijn armen en streelde haar weer. Met een laatste schreeuw gaf ze zich over en sliep in in mijn armen. Mijn!
lieve Marie..ik mis haar nog steeds. Een dapper rood zwerversdametje waar we veel liefde van terugkregen omdat we haar liefdevol hadden opgenomen in het gezin..Marie, zoals zij was er maar een. Rebbe doet me aan haar denken. Zo mager als hij is...het gevoel van Marie komt helemaal terug. Geniet van deze laatste dagen/weken samen met Rebbe...het is de moeite waard om nog even die warmte te delen. Sterkte en een knuffie voor Rebbe.

En Cees:
Over de poes gesproken. Ik ben erg verdrietig. Kijk maar op mijn weblog: www.20six.nl/ceeschamuleauincambodja

Het gaat wel weer en dank u voor uw opbeurende mails.
Ik had vandaag wel een goede dag, al aaide mijn bazin me zo hinderlijk-sentimenteel op de verkeerde plekken, dat ik met mijn laatste krachten mijn nagels in haar rechter kuit moest slaan.
Ik mag dan terminaal zijn, ik hoef niet àlles te pikken.
Rabbijn ('Rebbe') Wuppiedorp

Woensdag moeten mijn logés van drie weken geleden naar een hoorzitting van de IND. U weet wel, dat leuke meisje met haar moeder, uit Algerije. Ze gaan woensdag met z'n allen naar Den Bosch, vader, moeder, de twee meisjes en de twee jongens. De kinderen mogen bepleiten waarom ze na acht jaar in Nederland thuis horen, daarna moeten de ouders hun geschiedenis vertellen.
De IND moet dan versneld uitspraak doen, anders wordt hij beboet.
Ik heb de familie gevraagd om hier, in Amsterdam, Koninginnedag te komen vieren met mij.
Maar daarvoor moeten ze wel mogen blijven! Want in Algerije vieren ze dat helemaal niet.
Willen jullie allemaal aan ze denken en voor ze duimen woensdag?
Ze zijn maar zes uit velen, en heel toevallig ken ik ze.
Geen grote acties voor ze, maar stil duimen.

Klaas de Vries, zie ik in Nova Politiek, heeft zijn scheerapparaat teruggevonden! Hoera.



en in onze rubriek lichtpunten: Wouter Bos heeft de denkkracht en inspiratie van de Belgische socialistische politicus Steve Stevaert binnen gehaald. Hij gaat meedenken over het verkiezingsprogramma.
Kern van zijn politieke filosofie: laat de zachte krachten toe in de samenleving. Dat zei Henriëtte Roland Holst ook al.

Degenen die mij heeeeel goed kennen weten het al, maar ik zal mijn coming out hier en nu doen: ik heb een ongeneeslijke kwaal. Ik heb de kadootjes-ziekte. Het zal absoluut een psychopathologische component hebben, maar het komt erop neer dat ik overal voor iedereen leuke kadootjes zie. En (soms) koop.
Zo vernam ik eergisteren dat er een DVD-box op de markt is ter gelegenheid van het feit dat Oprah Winfrey 20 jaar in het vak zit, tot haar en zeer zeker ook tot veler/mijn vreugde. Het zijn zes discs, groot interview met haarzelf om te beginnen en vervolgens hoogtepunten uit alle jaren, geschikt op thema's als "De Sterren", "Surprise", "Thuis", "Gewicht", "Boeken". Wat een goed kado. Maar voor wie?
Wie in mijn vriendenkring zou ik hier.....Drie eurotientjes voor duizend uur Oprah, koopje!
Ach, ik weet het al. MEZELF natuurlijk! Dit is het begin van mijn genezing.
Er is namelijk geen grotere fan in mijn vriendenkring dan ikzelf. Niet helemaal kritiekloos, maar al mijn bezwaren worden ruim weggestreept tegen de mooie momenten.
Ik heb mezelf dus deze box kado gedaan, en het eerste half uur was al om te smullen.
Lekker onbeschaamde reclame, dat mag op dit log!

Gek is dat, als in een tijd dat er van alles gebeurt in de Haagse politiek, de premier dus, aan het andere eind van de aardbol is, dat GEEN ENKEL verschil lijkt te maken.
Althans, het was mij helemaal niet opgevallen, tot ik in het nieuws zag dat hij vandaag bij de papoea's was.
Balkenende Vader des Vaderlands.

Zoals jullie misschien wel weten was er drie weken geleden de Nacht van de Vervanging. Een publiciteitsactie waarbij een stel bekende Nederlanders voor één nacht een of een paar uitgeprocedeerde asielzoekers te logeren kregen. Eerst een mooie avond met lekker eten en kennismaken, toen de logeerpartij, toen het gezamenlijke ontbijt, toen alle publiciteit. Met maar één refrein: wij willen een GENERAAL PARDON voor die uitgeprocedeerde asielzoekers , die beroemde 26000, waarvan er nu misschien nog 11000 hier in afwachting van ja of nee blijven zijn.

Die avond hield de schrijfster Manon Uphoff een geweldige toespraak. Treffend onder woorden gebracht waar ik alleen maar onsamenhangend over brabbel.
Ik plaats hem hieronder.



Laat ik maar gelijk bekennen: nee, er gaat vanavond geen asielzoeker mee naar huis. Nee, er blijft geen gezin bij me logeren. Dat komt, ik ben schrijver, en het is boekenweek. Ik sta hier met een wat dubbel gevoel.
Nu alweer zo’n veertien jaar geleden heb ik mijn man leren kennen, die in 1992 vluchtte uit Joegoslavië. Hij heeft het hele proces van ‘asielzoeker’ tot ‘Nederlander’ doorlopen, van wachten op status, de opvang in een ROA-huis, de taal leren, het verkrijgen van paspoort, werk, inkomen.
Gezamenlijk hebben we de veranderingen meegemaakt, ik als getuige, hij als deelnemer. (lees meer)

We gaan ook meer aandacht besteden aan de lichtpunten.
Goed initiatief van oud-politici (zowel links, zowel rechts, weldenkend) om de noodklok te luiden over de onaanvaardbare verharding in de samenleving.
Remco Campert had een wijze Ca.
Alleen dat laatste zinnetje: voor kennisgeving aannemen door de nieuwpolitici: het gaat ook om de gedachtenvorming bij de oud- en nieuw-KIEZERS.

Zes dagen geleden ben ik geopereerd. Mij was voorspeld dat ik wel eens een week of twee ziek, zwak en zeker misselijk zou zijn. Nog helemaal niks van gemerkt. Totaal niet.
Alhoewel....vanavond ging het niet goed.

Ik keek televisie. Een drie jaar oude documentaire over illegalen in Nederland (Dokwerk), die alleen maar verouderd was omdat de schrijnende behandeling van illegalen en uitgeprocedeerde asielzoekers door onze overheid nu alleen nog maar veel en veel harder is geworden. Ik kan niet zonder pathetiek navertellen wat ik zag, ik werd ineens ziek.



Ik zag het Journaal. Een door LECO (Robijn witte was) opgeverfde en gladgeschminkte, gerestylde, daadkracht mitraillerende Rita Verdonk begon haar moddergevecht om het lijsttrekkersschap van de VVD. Heel af en toe zag je haar denken O ja, ik moest ook glimlachen, maar dat vergat ze binnen een tel gelukkig weer. Zij is de vrouw die nergens meer een G-spot lijkt te hebben, een menselijk plekje voor een generaal pardon.
Ik werd misselijk.
Nova had vanavond een geweldige visuele vergelijking tussen Verdonk en Pim Fortuyn.
Ze bleken, scherp naast elkaar gezet, elkaars kopie.
Nee, Verdonk leek Pims kopie. Het was ongelooflijk.
En logisch. Allebei de buikspreekpoppen van Kay van der Linden.
Alleen Rita Verdonk acteerde veel slechter dan Fortuyn deed.
Hem geloofde je, haar niet.
Maar ik werd ineens heel bang. Dat we ineens een nieuwe geen-gelul-niet-links-niet-rechts-regels-zijn-regels-Akela zagen opstaan. Die natuurlijk de VVD zal moeten verlaten, want daar zitten nog teveel nette mensen in.
Ik voelde dat we hier iets tegen moeten doen. Dat we de maatschappelijke menselijkheid terug moeten veroveren. En toen voelde ik me ineens ook heel zwak.
Zo werd ik na een uurtje televisie kijken toch post-operatief ziek, zwak en misselijk.
Dokter, help!

Lieve allemaal, bedankt voor de overweldigende steun voor mijn geworstel met Rebjes naderende einde.
Vandaag heb ik een verstandige vriendin met poezenogen laten meekijken (Maud Keus, de maakster van het tweedelige profiel van Gerard Reve, vanavond op Nederland 1 deel 2 te zien!!! Prachtig werk, Wim de Jong van de Volkskrant, kijk toch eens met een beetje VERSTAND naar de televisie, en focus minder op lollige stukjes!).
Enfin, Maud oordeelde dat Rebje nog niet door zijn achterpoten zakte, nog wel van hier naar daar naar buiten naar binnen sukkelde, weliswaar niet geaaid wou worden maar toch af en toe bij ons kwam zitten.
OK, de blessuretijd is verlengd. Ik ben blij.

Zoals ik al meldde: ik was even weg. Kleine operatie. Prima verlopen. Dank u.

Tegelijk met mijn helende operatie bleek dat mijn allerliefste poes Rebbe (voluit Rabbijn Wuppiedorp, vraag maar even niet waarom, heeft iets met een liberaal-joodse collega van hem te maken) darmkanker heeft, niet te opereren. En chemo... zeg nou zelf: wat is nou een poes als deze zonder haar!



De vraag is: wanneer is zijn leven niet meer waard om geleefd te worden.
En mag hij dan alstjeblieft gaan slapen?
Actuele vraag, er zijn geleerde commissies om die vraag qua mensen te beantwoorden.
Bij Rebbe ben ik vooralsnog degene die dat mag uitmaken.
Zonder commissie, zonder second opinion, helemaal op mezelf.
Als hij niet meer kan gaan we naar Menco Heun, de dierendokter, die net als iedereen een beetje bang is voor Rebje maar hem toch zijn hele leven goed heeft behandeld. Dan krijgt hij heel veel kussen en tranen van mij en een spuitje van de dokter. Of is dat nou zo'n typisch Nederlandse nazipraktijk, waar die Italiaanse minister Navanardi het over had?

Hij is broodmager, maar kan nog op mijn bureau springen.
Hij blaast nog wel naar me als ik de krant waarop hij is gaan liggen even wil lezen, maar het heeft niets meer van de resolute afstraffing (nageldraai om de oren) die ik tot voor kort nog van hem kreeg in zo'n geval.
Door een shot prednison eet hij veel, maar hij verandert zienderogen in een scharminkel.
Hij laat vieze winden, maar is nog wel schoon.
We praten nog wel met elkaar, althans, hij geeft beleefde éénlettergrepige antwoorden, hij geeft me nog wel een klein likje, maar eerlijk is eerlijk, het is een beetje zieltogen geblazen nu.
De vraag is: lijdt hij ondraaglijk? Poezen zijn flinke venten, dus dat weet je nooit zo precies.
Zware tijd.
Ik wil hem voor geen prijs missen, maar voor helemaal geen prijs wil ik dat hij lijdt.
Het is een man, geboren op 30 april 1995, in Hilversum.
Dan wordt hij dus pas 11 op Koninginnedag. Nee, dat haalt hij niet.



Ik hou jullie op de hoogte.


PS: nu ik dit stukje zit te maken komt hij twee trappen opgesjokt, op het bureau, liggen, windjes laten, kop op mijn linker arm. Doet 'ie nooit.
Magisch.

tekening: Karin van Elderen.

Die ene Gooische Vrouw met dat boek die ken ik wel, uit de Peessee, maar wie is die vriendin van haar, die met dat hele korte haar, toch ook alweer?

Rita Verdonk over haar kandidatuur-lijsttrekkersschap: "Ik kan u eh voor alle duidelijkheid zeggen: Ik doe het (...) En als ik zeg dat ik iets ga doen, dan doe ik het ook. (...) Klaar!"
Prima, doen!



Alleen: mag na zaterdag die bestudeerde wervende meisjeslach weer af?
Dat we weer dat betonnen koppie krijgen met die kouwe halve ogen?
Daar voelen we ons meer bij thuis.



Klaar.