Sybrand schrijft:

niet alle prinsen zijn op. Irene heeft nog een vrijgezel rondlopen. En anders: een leuke lesbische prinses, misschien? Als het maar helpt. En Verdonk: in sprookjes worden heksen altijd in ovens gestopt... Als we toch met prinsessen bezig zijn.
met mede-verontwaardigde groetsybrand van dijk

Het is toch niet te geloven!
Minister Verdonk zag ik vanavond met die harde halve ogen een lege dop aan Kalu beloven, maar, erger nog: glashard bekend maken dat Taïda haar VWO niet mag afmaken in Nederland en onmiddellijk weg moet.
"Ze heeft gelogen," zei het Rita, en ze zei er weer zoiets moralistisch achter als "dat kunnen we in dit land niet tolereren." Weerzinwekkend.
Het kan niet en het mag niet mogen.
Volgende week verkiezingen, weliswaar gemeenteraads-, maar laat in alle steden de partijgenoten van Verdonk meebloeden, please!

Is er nog niet ergens een Oranjeprins over die met Taida kan trouwen? Dan is het zaakje zo geregeld! mailde Freek Wermer me vanavond. Goed idee, maar de prinsen zijn volgens mij op.

Wat is het weer lastig deze verkiezingen!
De landelijke politici carnavallen of kissebissen ons de oren van de kop, maar hoe het in onze gemeentes met de diverse politici zit: geen idee! Laat staan als je, zoals vele grote-stedelingen, ook nog met deelraden te maken hebt.
Ik zwalk, als Amsterdamse, tussen wethouder Aboutaleb (maar dan krijg je die hele PvdA erbij op de koop toe...) en Marijke Vos (maar wat als ze geen wethouder wordt, dan krijg je Groen Links er op de koop toe bij, en wat doen die nou eigenlijk in de stad/deelraad?)
Aboutaleb is een lichtpunt in deze tijd, ik ben het eigenlijk altijd met hem eens, ik zou hem willen steunen.
Evenals Job Cohen.
Was de hele PvdA maar zoals zij, behept met een visie, een geruststellende strategie, toewijding voor de goede zaak.
Wat is het moeilijk dit jaar.
Tegen Verdonk stemmen kan je eigenlijk niet bij de gemeenteraadsverkiezingen, al verklaarde voornoemde Marijke Vos dat ze, mocht ze wethouder worden, absoluut wethouderlijk-ongehoorzaam zou zijn, net zoals 52 andere wethouders in den lande, en tegen het beleid van Verdonk in uitgeprocedeerde asielzoekers altijd onderdak zou blijven verlenen.
We moeten nu gaan nadenken, het is nog maar een dikke week en dan moeten we.
Niet op woensdag, want dan is het biddag voor het gewas (of was het nou wasdag voor het gebit?), hoezo scheiding van kerk en staat?
Op dinsdag, dan is het biddag voor een goede uitslag.

Een reactie op mijn postje over Barend & Van Dorp in 'gesprek' met Alma Matthijsen.
Ik vond de passage al lelijk geschreven, lelijk gelezen en lelijk vies, maar nog erger was de groep slobberende bonobo\'s (...)
Vergeet niet, mevrouw Groenteman, de auteur in kwestie is dislectisch. Ze is niet in staat om haar eigen wrochtsels te ontcijferen en ze meldde dit, héél oprecht, voor ze aan haar lastige voorlees-klus begon.
Bovendien.
De door u genoemde groep talpaprimaten valt met het klimmen der jaren steeds meer op pril en debiel.
Een dag eerder waren dezelfde slobberaars nogal verontwaardigd over de commotie rond 13-jarige meisjes die in ruil voor een colaatje ouwe mannetjes pijpen. Moet kunnen zoiets!
Ouwe bokken op het topje van een apenrots. Dat moet wel mis gaan.

Vanavond wou ik toch nog even een drolletje lossen dat me dwars zat: over Barend & Van Dorp van gisteravond. Ik hoor tot het uitdunnende legioentje dat af en toe nog even langs ze zapt voor de Nova-herhaling. Zag ik een opgefokt meisje zitten, dat Alma Mathijsen bleek te heten (van Fanny en Alma uit het Parool, zogenaamde gekke meiden) en dat een boek heeft geschreven over haar fantasieën, voor zover ik begreep. Ze las een ranzig stukje voor over Balkenende bloot op de achterbank van de auto en zij deed daar iets mee, geloof ik. Ik vond de passage al lelijk geschreven, lelijk gelezen en lelijk vies, maar nog erger was de groep slobberende bonobo's, in de gedaantes van Barend, Van Dorp, Peter Klashorst, Jan Mulder er omheen.

Nu Brel: ik kreeg bij de presentatie van mijn boek een kadootje van Jeroen Willems (acteur), die zich verontschuldigde omdat hij het eigenlijk onbescheiden vond om mij iets van zichzelf te geven. Namelijk: zijn nieuwe (en eerste) cd met 14 chansons van Jacques Brel. Uit de voorstelling Brel 2.



Ik had hem nog niet gedraaid, deed dat terwijl ik dat Bonobostukje schreef.
En wat denk je: de allermooiste - ALLERMOOISTE - Brelvertolking die ik ooit heb gehoord!
Nog mooier dan Wende, waar ik toch ook al zo dol op ben.
Jeroen Willems imiteert Brel niet, maar geeft de chansons een heel nieuw, eigen leven.
Komt ook door de prikkelende nieuwe vertalingen van Peer Wittebols, en door de fabelachtige muzikanten erbij, maar vooral en in de eerste plaats door de felle, sexy, gelaagde vertolking van Jeroen Willems.
Hij speelt Brel 2 (de eerste voorstelling, 'Brel', was ook al zo fantastisch!) sinds kort, gaat er nog een tijd mee door. Het is een monoloog gevolgd door een concert.
Ga er heen, als je van Brel houdt en van Jeroen Willems.
Bekijk de speellijst op de site van Oostpool (theatergezelschap).
Geloof me, als je van Brel houdt, hou je hier ook van.
De cd is daar ook te bestelling, of, neem ik aan, te koop na de voorstellingen.

voor de vele meningen over Oprah! Leuk, voors, tegens, gemengde gevoelens, alles.
Ik zal in de loop van de volgende week een leuke compilatie maken.
Om heel eerlijk te zijn: ik moet ook een stukje voor TV Magazine (v/m VARAgids) schrijven, en daar had ik jullie even bij nodig. Ga zo door!

vraagje: wat vinden jullie eigenlijk van Oprah Winfrey?
Ik zoek meningen, positieve, negatieve, vooral met argumentaties.
Ik word zelf altijd nogal twijfelend aangekeken als ik zeg dat ik haar goed vind.
Ja.... maar zo Amerikaaaaans, wordt dan gezegd.
Tja, zeker. Maar is het niet weer heel Neeeeeederlands om dat te vinden.
Om absoluut niet te snappen dat elke cultuur haar/zijn eigen taal en expressie heeft en dat je daardoorheen toch wel kwaliteit kan herkennen?
Enfin, ik zou erg blij zijn met wat meningen jullieërzijds.

Hanneke

door Han Nefkens



Dubai is de overtreffende trap; het is de snelst groeiende stad ter wereld, een vijfde van alle hijskranen staat hier, er wordt voor honderd miljard dollar gebouwd.
Dubai heeft het grootste winkelcentrum in de wereld, de grootste overdekte skipiste en een aanplakbord met de afmeting van de Dam kondigt midden in de woestijn aan dat History is Rising want daar komt het hoogste gebouw ooit. De Burj Dubai zal meer dan 800 meter zijn maar hoe hoog precies wordt geheim gehouden zodat die eer niet kan worden weggeritst door een ander land waar in de tussentijd een hoger gebouw wordt neergezet.

Er is een Aviation City in aanbouw, een Health Care City, een Flower City, een Arabisch Disneyland en een Silicone Oasis wordt uit het zand gestampt. Er wordt gewerkt aan een van de zee ontwonnen landcomplex in de vorm van een palmboom en een in de vorm van de wereld waar over tien jaar 250,000 mensen moeten wonen

Ook wat kitsch betreft staat Dubai bovenaan: binnenkort is Chess City klaar, twee en dertig flats van vier en zestig verdiepingen in de vorm van schaakstukken, daarnaast komt een gebouw van zestig etages in de vorm van Big Ben.

Honderdduizenden bouwvakkers uit India en Pakistan werken aan deze Arabische Metropolis. Hun families moeten ze achterlaten, zo gauw hun contract is beëindigd worden ze op het vliegtuig terug naar huis gezet. Ze verdienen nog geen 250 euro per maand, de prijs van een overnachting in een van de luxe hotels aan de Rivièra van de Emiraten. Met zijn vieren delen ze een kamertje van vijftien vierkante meter in het industriegebied van Al Quoz vanwaar ze met bussen naar de verschillende delen van Dubai worden vervoerd.

We wandelen door de Marina, een wijk in aanbouw rondom een jachthaven met restaurants, cafés, hotels, kantoorgebouwen, woningen en winkelcentra want daar kun je er nooit genoeg van hebben. De gebouwen zien er verlaten uit, half af lijken ze heel dood. Ik wil een foto maken van een groep bouwvakkers in hun parelgrijze werkpakken maar iets houdt me tegen. Hoe zou ik het vinden wanneer een toerist foto’s van mij maakt omdat ik zo pittoresk afsteek tegen mijn omgeving? Maar ze wenken me en een van hen vraagt of ik een foto van hem en zijn vrienden wil maken. Ze gaan er voor staan en kijken recht in de lens. De woordvoerder vertelt dat hij uit India komt, zijn vriend, om wie hij zijn arm heeft geslagen komt uit Pakistan. Maar dat is niet erg, legt Anish uit, no problem.

Hij vraagt hoeveel mijn fototoestel heeft gekost. Ik weet het nog precies, ik kocht het een paar dagen voordien in Qatar toen mijn oude camera het begaf door de vloek van de gesluierde vrouw die ik trachtte te fotograferen. Maar ik durf het niet te zeggen, de camera kost een half jaar van zijn salaris, dus ik haal mijn schouders op en trek een onnozel gezicht.

Dan wil Anish weten hoeveel ik verdien, wat niet meer dan eerlijk is als ik in de Khaleej Times kan lezen hoeveel hij en zijn collega’s verdienen. Laf als ik ben mompel ik dat ik genoeg verdien om van te leven en ik probeer de aandacht af te leiden door nog wat foto’s te maken, nu van dicht bij. Ik laat hen de foto’s zien, ze steken hun duim op en lachen tevreden. Ik vraag hun adres om ze de foto’s op te sturen maar dat is onpraktisch, in hun kamp komt geen post aan.

‘You look for me, no problem’ zegt Anish en daarmee geeft hij de essentie weer van de fotografie.

Even later staan we in de file, het verkeer in Dubai is even hopeloos als dat van Bangkok of Mexico City, er is geen moment waarop er geen files zijn en de snelweg is rond het spitsuur een groot parkeerterrein.

Naast onze auto staat een schoolbus met Indiase bouwvakkers. De meeste doezelen. Dan zie ik Anish, zijn hoofd rust op zijn armen, hij heeft zijn ogen half gesloten maar wanneer hij ons ziet verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht en maakt hij met zijn hand een gebaar alsof hij een foto van ons maakt. Ik zwaai terug en pak mijn toestel om de foto’s op te zoeken die ik van mijn vriend heb gemaakt.

Ik kijk voor hem, no problem.

Gaat je niet in de kouwe kleren zitten, de geboorte van je tweede.
Dikke Dame is gelanceerd, nu maar kijken hoe ze gaat vallen in de wereld.
Op de presentatie, die meer had van een megaverjaarspartij, heeft Jan Zandbergen (HP/De Tijd) een paar foto's gemaakt.
De weduwe van de Dikke Dame uit mijn boek, Tonnij Verweij, heeft heel erg mooi gesproken en traantjes gelaten.


En er waren verscheidene celebrities, waaronder....










raad een lied, of niet!

Dit stukje schreef ik over de Soedanese vluchteling Abu Bakr, die onderwerp was van één van de filmpjes in de reeks 26000 gezichten. Eline Flipse maakte het, het is te zien op de site www.26000gezichten.nl, in het ARCHIEF.
Ik post het, dan hebben jullie het hele verhaal.

Als alles meezit noemen zijn buren Abu Bakr over een tijdje Abby Bakker en is hij, al is hij zwart en beeldschoon, gewoon een “Hollander”.
Want dat wil hij graag, erbij horen in Nederland. Hij is Nederland dankbaar, zegt hij, want hij heeft na zes jaar wachten een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd.
Toen Eline Flipse een filmpje over hem maakte voor de reeks “26000 gezichten” zat hij nog in de procedure. Hij komt uit Soedan, zijn ouders en zusjes zijn vermoord in de burgeroorlog daar, zijn broer en hij zijn gevlucht. Allebei een andere kant uit, hij heeft nooit meer contact gehad met zijn broer.
In Soedan was hij accountant, in Nederland kwam hij in Amstelveen terecht, in een AZC en werd hij klusjesman in een bejaardentehuis. Uiteindelijk heeft hij als vrijwilliger het hele Zonnehuis in Amstelveen van binnen geschilderd.
In juli ging de kogel eindelijk door de kerk: Abu Bakr mocht blijven.
En toen wou hij meteen werken voor geld. Geen uitkering, niet langer vrijwilligerswerk, nee, echt werken.
Hij werd huisschilder in een andere bejaardentehuis, Brentano, ook in Amstelveen.
En wat houdt hij van Amstelveen. Hij heeft daar mensen leren kennen, heeft bij een paar collega’s thuis tijdelijk mogen wonen, gaat er uit, heeft er vrienden, vriendinnen, had een vriendin. Maar als je zo ongelijkwaardig bent, maatschappelijk, houdt een relatie geen stand.
Nu woont hij in een piepklein kamertje bovenin een troosteloze afgetrapte flat vol etensgeuren. Keukens en sanitair op de gang. Hij heeft het kamertje illegaal. Eigenlijk woont hij in Medemblik, dat is zo v oor hem beslist toen hij het AZC uit moesst.
Medemblik! Hebben ze enig idee hoe hij voor zijn werk, ’s ochtends vroeg beginnen, van Medemblik naar Amstelveen komt? Dus: hij betaalt meer dan € 350 huur voor die woning in Medemblik waar hij nooit komt, en is, door huisjesmelkers en oplichters, al een veelvoud daarvan kwijt voor zijn hokje in de flat.
Hij heeft vast werk, zeker. Voor halve dagen, schilderen bij Brentano, zijn nieuwe familie, het bejaardenhuis. Eigenlijk willen ze dat hij een opleiding volgt tot schoenmaker, want die hebben ze hard nodig bij Brentano. “Maar ik wil geen schoenmaker worden,” zegt Abby, “ik wil studeren aan de VU. Nederlands goed leren om te beginnen, en dan economie, of iets met computers.”
Waarom gaat hij dat Nederlands niet eerst aanpakken?
En dan vertelt Abu Bakr mij een verhaal dat zo zou passen in de categorie Paarse Krokodil.
Hij wil dus geen uitkering. Omdat hij met zijn halve schildersbaantje (en een vast contract) geld verdient, valt hij buiten allerlei regelingen voor uitkeringsgerechtigden. Hij wil heel goed Nederlands leren, maar mag niet naar de Nederlandse les in het ROC, omdat je dan een woning in Amstelveen moet hebben. Hij kan geen betaalbaar legaal huis krijgen in Amstelveen, en staat ingeschreven in Medemblik. In Medemblik kan hij geen werk krijgen.
Hij spaart en spaart om ooit een studie te kunnen betalen.
Hij eet alleen bruine bonen, met niks, uit een blik. “Lekker, bruine bonen,” zegt hij.
Hij voelt zich af en toe verdrietig, heel verdrietig. Maar hij is vast van plan een leven hier op te bouwen. “Ik moet wakker zijn, niet depressief thuis zitten,” zegt hij ferm. Maar elke stap buiten de deur kost geld, dus moet hij wakker zijn bij zijn piepkleine televisietje in zijn 3 x 3 kamertje. “Grootste probleem nu: geld,” zucht hij.
Zes jaar lang heeft hij verlangd naar de verblijfsvergunning.
Nu heeft hij hem, en blijkt het leven hier in Nederland voor een arme intelligente aardige Soedanees vol paarse krokodillen te zitten.
“En toch,” zegt Abu Bakr, “ben ik heel dankbaar met Nederland,”

De dag, mijn dag, begon prettig met de column van Ronald Plasterk in Buitenhof.
Hij betoogde dat Ayaan Hirsi Ali ooit, meer dan tien jaar geleden, uit Somalië Nederland was binnengekomen met een leugentje: ze kwam niet rechtstreeks uit Somalië, maar kwam uit Duitsland (of zoiets). Leugentje, om bestwil, als je moet vluchten maak je dit soort begrijpelijke en menselijkerwijs gesproken geoorloofde sprongetjes.
Maar waarom dan, als je jaren later van links rechts bent geworden, je minister Verdonk steunen die inhakt op het schoolmeisje Taida, omdat die gelogen zou hebben? Niet doen Ayaan, leek Plasterk te zeggen. Ik applaudisseerde.
Ik heb ook hard geapplaudisseerd voor de acteurs en regisseur van de Theatercompagnie, het gezelschap van Theu Boermans dat zijn bewerking van de DRIEKONINGENAVOND van Shakespeare speelde. Première, altijd eng.
Maar wat een leuke voorstelling! Een oneindig ingewikkelde komedie, over de liefde, met ingewikkelde verwisselingen en misverstanden. Maar door Theu Boermans naar nu gehaald en fantastisch geregisseerd.
Absolute STER van de voorstelling: Carice van Houten (het Minoesmeisje zal ik maar zeggen, één van onze topactrices), als meisje/jongen. Maar eigenlijk is iedereen, vlak onder de topprestatie van Carice, heel goed.
En grappig. En ontroerend. Weer zo'n aanrader, deze voorstelling.

Toen, thuis, de Woestijnruiters. Hella de Jonge, mooi. Ernst van de Wetering, Rembrandt.
En toen Rita Verdonk.
Ondanks verwoede pogingen om vrolijk en zachtaardig over te komen, werd ze op het onderwerp Taïda weer haar oude ijzeren zelf en liepen me de rillingen over de rug toen ze haar beleid in deze toelichtte.
Regels zijn regels, dat hebben we IN DIT LAND MET MEKAAR afgesproken en ik ben er om die REGELS te handhaven. Ook als het SCHOOLMEISJES betreft. En als ik bij haar de REGELS soepel toepas, komen haar ouders, en haar familie, dan komen ze ALLEMAAL, en dat willen we toch niet?
Zelfs Jeroen Pauw en Paul Witteman leken hun koelheid te verliezen bij dit verbale geweld.
Ik zat hier thuis tegen de televisie te roepen: "Mevrouw Verdonk, het kan ons NIKS SCHELEN of ze allemaal hier komen. Laat ze in elk geval BLIJVEN als ze eenmaal hier zijn. En als zo'n familie per ongeluk en jammer genoeg al vertrokken is, LAAT ZE TERUGKOMEN als ze dat graag willen. We hebben dit soort mensen NODIG!"
Ik zag dat Hella de Jonge, die na Verdonk kwam, ook aangegrepen was geraakt door het keiharde betoog.

Daarna zag ik de herhaling van Netwerk, reportages over het optreden van de Amerikaanse bewakers in de Abu Graib gevangenis. Misselijk makend, fascistisch gedrag van onze bondgenoten, de strijders tegen het terrorisme.

Zo eindigde deze zondag zonder applaus mijnerzijds.

Ik moet weer even een dringende tip posten.
Vanavond was ik naar de nieuwste show van Claudia de Breij, 'Hallo lieve mensen'.
Nou, wat is die goed zeg. Alles wat ze de laatste jaren heeft gedaan, en alles wat ze in deze tijd doet (radio, televisie, theater) komt op sublieme manier samen in deze show.
Ze is geestig, scherp, geëngageerd zonder al te nadrukkelijk te zijn, elegant, stoer, beweegt en zingt heel goed, het is echt een topprogramma. Van die dame gaan we nog heel veel plezier hebben.
Elke werkdag is ze te horen op radio 3FM, elke maandagavond presenteert ze De wereld draait door (Nederland 3, 19.00 uur), deze zomer krijgt ze 9 x haar eigen programma bij de VARA-tv, maar vooral: door het hele land is ze nog te zien in de theaters.
Kijk op haar website: www.claudiadebreij.nl

Beste allemaal,

Sinds ik wat publiciteit heb gegenereerd in verband met mijn boek Dikke Dame, ben ik overstelpt met lieve mails, opbeurende boodschappen en, vooral, DIËTEN en THERAPIEÉN. Ik heb er zoveel binnengekregen, dat ik onmogelijk iedereen persoonlijk kan schrijven. Laat staan ze allemaal volgen.
Ik lees ze serieus en laat ze lekker even betijen.
Wie weet ziet u me binnenkort superslank ergens, op een onvermoede plaats.
Weet dan: dat komt zeker door uw diëet. Of door uw wijze woorden. Of door uw allerliefste mails.
En weet dan ook dat ik u erg dankbaar ben.

Vriendelijke groet,

Hanneke Groenteman (Dikke Dame)

door Marcel Möring

Over twee dagen ga ik met een Engelse vriendin naar Ikea om een bed te kopen voor de zolderkamer die ze het komende halve jaar zal bewonen. Ze werkt een tijdje bij het Internationaal Strafhof in Den Haag.
Als je een buitenlander ontvangt voel je een zekere behoefte om je land aan de vreemdeling uit te leggen.
Ik vind dat altijd wel aardig: 'This is what we call stamppot.' En: No, the queen doesn't ride a bike to her palace.'
Maar op de een of andere manier voelt het nu heel anders.
Ik schaam ik me voor mijn land.
Hoe moet ik uitleggen dat wij kinderen van asielzoekers overdag van school halen en zonder ook maar de minste handbagage naar een detentiecentrum sturen?
Hoe verklaar ik de onwaardigheid van een minister die in de krant een 18-jarig schoolmeisje van fraude beschuldigt? Hoe leg ik uit dat een Mongoolse straatkrant-verkoopster met haar twee kinderen is afgevoerd naar Kamp Zeist (alleen al die woorden: Kamp Zeist) en daar geen stripboeken, tekenspullen of een flesje parfum mag ontvangen?
Hoe leg ik uit dat dit een land is geworden waar compassie niet meer telt, waar alleen nog maar regels worden nageleefd? (Wat me er aan doet denken dat een bewaker na de Schipholbrand verklaarde dat de celdeuren niet werden geopend omdat ze bang was dat ze daarmee de regels overtrad)
We zijn in een neerwaartse spiraal verzeild geraakt van regels, opgeklopte flinkheid en egocentrisme.
Vroeger werd je opgepakt als je 'Eigen volk eerst' riep. Nu worden de woorden niet gezegd, maar handelt de overheid er naar.
Misschien moet ik mijn gast uitleggen dat het tolerante, humane Nederland, dat altijd zo snel klaar stond om de rest van de wereld te vertellen over ethiek en moraal, terug is gekeerd naar de jaren dertig.
Je mag het niet zeggen, net zoals je het woord deportatie niet mag gebruiken, maar ook in de jaren dertig was Nederland zo.
Op 15 december 1938, enkele weken na Kristallnacht, sloot Nederlandse regering de grens voor uit Duitsland vluchtende joden. Dat leidde niet alleen tot druk aan de grens en illegale grensoverschrijdingen, maar ook tot verzoeken van Nederlandse joden om familieleden of bekenden toch toe te laten.
In februari 1939 besloot de regering tot de bouw van een opvangkamp voor de joodse vluchtelingen.
De kosten werden geraamd op 1,25 miljoen gulden, door het Comité voor Bijzondere Joodse belangen in annuïteiten van f 200.000 terug te betalen.
Zo werd het kamp, waar later 80 procent van de Nederlandse joden de tocht naar de dood begon, door hen zelf betaald.
Overigens had Westerbork even goed niet Westerbork kunnen heten.
Aanvankelijk zou er een kamp bij Elspeet komen. Dat vond koningin Wilhelmina te dicht bij paleis Het Loo.
De ANWB was ook niet enthousiast, want de Veluwe was een geliefd vakantiegebied.
En dus viel de keuze op Westerbork. Niet zonder gemor.
Hoofdredakteur Jan Naarding van het Maandblad Drenthe benoemde de Drentse bezwaren in zijn tijdschrift toen hij zich zorgen maakte over de kwalijke invloed van zoveel vreemdelingen op de Drentse volksziel.
Tot 1942 viel het kamp onder de verantwoordelijkheid van het Nederlandse ministerie van Justitie. Daarna nam de bezetter het over. Vanaf dat moment begonnen de treinen te rijden.
Na de bevrijding van dit door joden betaalde kamp, werden in Westerbork collaborateurs, NSB’ers en Nederlandse SS’ers opgesloten. Het regime schijnt er buitengewoon barbaars te zijn geweest.
In 1951 kwam de laatste groep ‘bewoners’. Dat waren Molukkers, gevlucht voor het geweld dat zij vreesden op hun eilandengroep. Westerbork, inmiddels een omineuze naam, was toen omgedoopt tot Schattenberg, naar een nabij geleden grafheuvel.
Dat was het Nederlandse vluchtelingenbeleid, meer dan zestig jaar geleden.
Eigenlijk is er niets veranderd.

mm 17022006

Fox Bobby heeft een echte vliegreis gemaakt, zij in het ruim, moeder Karin van Elderen op een mensenstoel.
Een echt avontuur.
Kijk en huiver...

Gisteren heb ik Abu Bakr ontmoet. En geïnterviewd. Een jaar nadat hij gefilmd was door Eline Flipse voor 26.000 gezichten. Daar komt een boek van. Thom Hofmann gaat hem fotograferen, wat u hier ziet zijn mijn kiekjes.
Zes jaar geleden is Abby, zoals hij nu genoemd wordt, uit Soedan naar Nederland gevlucht, sinds zeven maanden heeft hij een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Daar is hij dolgelukkig mee.
Zijn ouders, zusjes zijn vermoord in Soedan, een broer is gevlucht maar spoorloos.
Hij was accountant-in-opleiding in Khartoum. Ziet geen kans om de benodigde papieren (diploma's etc.) hierheen te krijgen.
Hier heeft hij, eerst als illegale vluchteling, nu met een jaarcontract, als huisschilder gewerkt in twee bejaardentehuizen in Amstelveen. Hij bewoont illegaal een piepklein kamertje in een troosteloze torenflat in Amstelveen.
Het liefste zou hij hier heel goed Nederlands leren spreken, een studie volgen aan de VU, een legaal woninkje betrekken in Amstelveen, waar hij zich erg gelukkig voelt.
Het zit hem voorlopig niet mee, het is een beetje een 'paarse krokodil'- verhaal.
Hij is overgeplaatst naar een AZC in Medemblik, maar daar is hij nooit omdat hij vast werk heeft in Amstelveen.
In Amstelveen krijgt hij geen woning omdat hij in Medemblik ingeschreven staat.
Hij kan niet naar een Nederlandse taalcursus bij het ROC in Amstelveen omdat hij in Medemblik 'woont'.
Hij krijgt geen studiefinanciering omdat hij werkt voor zijn levensonderhoud.
Hij woont illegaal in het flatkamertje, betaalde huur aan iemand die illegaal onderhuurder bleek te zijn, dus de eigenlijke huurder dook ineens op en eiste € 900,-- 'achterstallige huur'. Die betaalde Abby maar.
Hij spaart elke eurocent die hij verdient om ooit het collegegeld te kunnen betalen.
Hij eet elke dag een beetje bruine bonen, wat hij niet erg vindt.
Wellicht krijgt hij via Vluchtelingenwerk Amsterdam een woning in Amsterdam, wat hij enerzijds fijn vindt, anderzijds beangstigend: hij is geen stadsmens, dat was hij in Soedan ook niet. En hij kent niets of niemand in Amsterdam en in Amstelveen heeft hij vrienden en vriendinnen.
Enfin, Abby is een zachtmoedige, licht-depressieve, beeldschone Soedanees die dolgraag wil integreren in Nederland, wil werken, wil studeren, belasting wil betalen, die geen uitkering wil, maar die aanloopt tegen de wurgende paarse krokodillenmentaliteit die hard aankomt als je in dit land vreemd bent en straatarm.

Nieuwe foto´s zijn opgedoken van martelingen door Amerikaanse soldaten van Irakezen, in de Abu Graib gevengenis. Zoals deze.

HELP
Er moet iets gebeuren Groenteman.
Er zijn kogels door de Hilversumse publieke kerk.
Veel aardige nog kwaliteit biedende radioprogramma\'s moeten uit de lucht.
Weg ermee, vinden Bruins Slot en zijn kameraden.
Lichte muziek! En daar zal u het mee moeten doen,zou het Rijdend Rechtertje zeggen.
We denderen met een sneltreinvaart in de richting van nog grotere geestelijke armoe.
Geef het volk brood en Spelen...
Mensen die meer willen, worden verpletterd onder een massa vermaak en het alomaanwezige misselijkmakende en opzwepende achtergronddiscogedreindreun (ook DE Spelen zijn er al door vergiftigd).
Dank aan allen, die ons dit aandoen.
Als wij straks oud zijn , moeten we het doen met de Gieltjes Beelen (ben er overigens van overtuigd dat het een schat van een vent is, maar dat doet er niet toe) en zijn klonen.
Dat zal voor velen toch een soort van horror scenario zijn.

Lia Verhaar

Wat had ik vroeger een hekel aan gym. Tenminste, aan oefeningen aan de toestellen. De brug (met ongelijke leggers soms), de ringen, het touw, het wandrek, en, het allerergste, de bok en/of het paard.
Leuk vond ik spelen op gym: kastie, later slagbal, nog later softbal, in mijn vrije tijd ging ik hockeyen.
Al met al nam het een substantieel deel van mijn opvoeding in, bewegen onder leiding van een gymjuf of -meester.
Ik lees net dat de Kamer ervoor heeft gezorgd dat het plan van minister Van der Hoeven om het aan het voortgezet onderwijs zelf over te laten of en wanneer ze gymnastiek geven en hoe vaak, niet doorgaat.
Op de basisscholen zijn de vakleerkrachten ook niet dik meer gezaaid geloof ik.
Hoe dan ook: het is toch te gek dat men aan de ene kant mekkert over kinderen die te dik worden door onverantwoord eten, en aan de andere kant het bewegen uit het lesprogramma poetst.
Ik was met gym veel en graag ongesteld, maar denk er toch met liefde aan terug.

foto Han Nefkens

Woensdag ga ik praten met Abu Bakr. Hij komt uit Soedan, is daarvandaan gevlucht nadat zijn ouders, broer en zusjes waren vermoord. Hij kwam terecht in Nederland, in Amstelveen. Hij is accountant, maar heeft hier als vrijwilliger een plek gevonden bij een verzorgingshuis, Klaasje Zevenstern. Hij heeft daar het hele huis van binnen geschilderd en daarmee de stichting minstens € 40.000 bespaard. Hij woont op een kamertje in Amstelveen en heeft sinds kort een verblijfsvergunning.
Door de stichting 26000 gezichten wordt nu een boekje (of een site, dat weet ik niet eens) voorbereid met gesprekken en foto's met en van diegenen die in de filmpjes van anderhalve minuut geportretteerd zijn. Abby (of Abu) Bakr is één van hen. Hoe gaat het met ze, wat is er met ze gebeurd in het afgelopen jaar, sinds het filmpje.
Om me voor te bereiden op ons gesprek (waarbij Thom Hoffman de foto maakt) heb ik de site van 26000 gezichten opgezocht. En daar kan je ALLE FILMPJES zien die zijn gemaakt en vertoond en uitgezonden op de televisie, voor een deel.
Doe dat eens, dat is een ontroerende ervaring.
De beste filmmakers van ons land hebben, met fantastische cameramensen, prachtige portretten gemaakt die diep in je ziel snijden.
www.26000gezichten.nl
Sommigen hebben een verblijfsvergunning gekregen (zoals Abby, die nu nog op een huis en op echt werk wacht), anderen moesten of moeten terug.
LAAT ZE ALLEMAAL BLIJVEN!!!

Als ik al een voorstelling durf te hebben van de hemel, dan is het een beetje zoals op onderstaande foto. Allemaal vredige mensen die vredig spelletjes met elkaar zitten te doen. Waar het woord GEZELLIG in lichtende letters boven hangt.
Het enige minpuntje van dit tafereel (op het ms Rotterdam van de Holland-Amerika Lijn) vind ik de kleur van de mensen: ze mogen wel iets meer tinten hebben in mijn hemel. Fonkelende zwarte ogen onder hoofddoekjes, een zwarte huid onder krullen, een paar chinezen en een Zuidamerikaans echtpaar, mijn kleinkinderen en ikzelf: zo zou mijn hemel eruit zien. En ik maar verliezen met memory, zoals ik nu ook doe van kinderen van 5!

Mijn vriend Han Nefkens, op reis in de Golfstaten, heeft met zijn weer nieuwe digi-fototoestel, weer prachtige foto's gemaakt. Bijvoorbeeld "Gulf couples".

Dit lijkt mIJ heel mooi:


zaterdag 18 februari 2006 t/m zondag 4 juni 2006

•G•E•B•O•R•D•U•U•R•D•
een tentoonstelling in Textielmuseum Tilburg

• karin arink • christiaan bastiaans • dinie besems • jurgen bey • rianne makkink • rob birza • célio braga • karin van dam • iris eichenberg • conny groenewegen • arnoud holleman • tom heerschop • esther jiskoot • hella jongerius • bastienne kramer • beppe kessler • manon van kouswijk • joris laarman • christien meindertsma • suska mackert • ulrike möntmann • regula maria müller • michael raedecker • hinke schreuders • alexander van slobbe • stop bleeding: marc mulders diane schouten brechje trompert • berend strik • viktor & rolf • lie van der werff • c.a. wertheim • lam de wolf • mina wu •

Het Textielmuseum haakt in op de groeiende populariteit van borduren met de verrassende tentoonstelling G.E.B.O.R.D.U.U.R.D. Geëxposeerd worden kunstwerken, designproducten, sieraden en mode-ontwerpen van Nederlandse kunstenaars en ontwerpers die één ding gemeen hebben. Het borduurmedium waarin ze geheel of gedeeltelijk zijn uitgevoerd, is van wezenlijk belang voor hun inhoud. Zo laten de werken tegenstellingen zien tussen voorstelling en techniek, hekelen conventies of verwijzen naar tradities en vervlogen tijden.

Om ook de jongere generatie aan het woord te laten is aan een aantal studenten van de Design Academy in Eindhoven en de afdeling mode van de Academie voor Beeldende Kunsten in Arnhem gevraagd om een bijdrage te leveren aan de tentoonstelling. Hun werk is deels uitgevoerd op de computergestuurde borduurmachine van het TextielLab van het museum.

• Meer informatie over de tentoonstelling www.textielmuseum.nl
Opening vrijdag 17 februari om 16.00 uur door Berend Strik

Textielmuseum
Goirkestraat 96
Tilburg

Openingstijden:
dinsdag tot en met vrijdag van 10.00 - 17.00 uur
zaterdag en zondag van 12.00 - 17.00 uur






--------------------------------------------------------------------------------

Opening vrijdag 17 februari om 16.00 uur door Berend Strik



--------------------------------------------------------------------------------

Textielmuseum
Goirkestraat 96
Tilburg

www.textielmuseum.nl

Openingstijden:
dinsdag tot en met vrijdag van 10.00 - 17.00 uur
zaterdag en zondag van 12.00 - 17.00 uur




--------------------------------------------------------------------------------




--
No virus found in this incoming message.
Checked by AVG Free Edition.
Version: 7.1.375 / Virus Database: 267.15.6/257 - Release Date: 10-2-2006

In het Rijksmuseum in Amsterdam (de beknopte versie) is momenteel een fantastische audiotoer gaande: Jeroen Krabbé gidst je door middel van een walkman langs zijn favorieten in het museum.
En hoe sceptisch je ook kan staan tegenover de audiotoer: deze is geweldig!
Jeroens stem spint je in, zijn kennis en passie als schilder zuigen je diep in een aantal schitterende schilderijen, en als filmer en acteur weet hij je werkelijk te betoveren.
Ik heb al die schilderijen (maar ook een zeventiende eeuws schip, zilverwerk) al vele malen gezien, maar echt GEZIEN had ik ze toch niet. Het is echt mooi om zo gedetailleerd op een zelfportret van de jonge Rembrandt in te zoemen, of op een paar topstukken van Vermeer, of de Staalmeesters, of de Nachtwacht, of het Joodse Bruidje, of een stilleven, of ... nou ja, teveel om op te noemen.
Het zal wel dit hele jaar blijven en het is echt een vette aanrader.
Voor kleine kinderen is er een leuke audiotoer door bewoners van Sesamstraat, met een spetterend slotlied voor de Nachtwacht door Bert en Ernie. Ook niet mis.
Het Rijksmuseum, gewoon dóen!

Zondagavond heb ik morele steun nodig van een ieder die mij goed gezind is.
Ik ben dan te gast in het programma van de twee dunne scherpe heren Witteman en Pauw, ook wel de Woestijnruiters genoemd. Liever ontvang ik dan ontvangen te worden, maar het is nu even niet anders: ik mag af en toe gast zijn in andermans programma.
Ik heb een boek(je) geschreven, getiteld Dikke Dame, en daar gaat het ook over. En dat prikkelt sommige programma's, altijd op zoek naar een "lekker onderwerp". Zou ik aan de andere kant van de tafel ook gedaan hebben.
Nu vraag ik om morele steun, omdat ik bang ben dat de knappe ruiters achterover leunend, kritisch kijkend, zullen vragen: "Waarom schrijf je altijd over dik? Vind je jezelf dik? Zit je daarmee? Ja? Waarom eet je dan niet minder?" Dat soort vragen. Logisch dat ze gesteld worden, maar ze beantwoorden is niet helemaal leuk.
Enfin, ik vind het een eer om door de Woestijnruiters uitgenodigd te zijn, maar hoop toch op veel positieve vibratie aan de andere kant van het glas. Van jullie.
Zondagavond, Nederland 3, 22.30 uur.
En: o ja, Theo Maassen komt ook. En Jozias van Aartsen.
En jullie zijn ook welkom, als publiek, hoe meer hoe liever.
In de Plantage, naast Artis. Tien uur aanwezig zijn.

Net zag ik in Utrecht de voorstelling Platform van Michel Houellebecq, regie Johan Simons, gezelschap NTGent, hoofdrollen Steven van Watermeulen en Els Dottermans. Gesecondeerd door vier toppers trouwens.
Alles was bijzonder aan deze voorstelling, ik ben er diep van onder de indruk.
De diep-cynische kijk van Houellebecq (die ik niet graag lees) over de westerse samenleving, de seksualiteit, de moraal is door Johan Simons omgezet in een fel en tegelijk teder stuk. Tegen de achtergrond van het hedendaagse geweld (terroristische aanslagen, onlusten in banlieues) bloeit een zuivere liefde die ook zijn onschuld verliest.
Nog te zien in Utrecht, Den Bos, Groningen en Antwerpen.
Een voorstelling die in mijn omgeving tot zeer tegenstrijdige meningen heeft geleid: sommigen vonden het niks, anderen juist top.
Ik hoor met stip tot de laatsten.

Met instemming post ik twee stukken over "de zaak-Taïda"/

Joep Steeman, Zwaagwesteinde schrijft:

Minister Verdonk noemt Taïda een fraudeur. Dit doet zij vanwege een beleidsmaatregel waarmee zij van het parlement inhoudelijke informatie openbaar mag maken wanneer een vluchteling onjuiste informatie in de media brengt om beslissingen te beïnvloeden. Maar Taïda is geen vluchteling meer en de informatie die Verdonk naar buiten brengt gaat helemaal niet over onjuiste informatie.
De vraag was of je Taïda uit haar klaslokaal mag plukken en opsluiten. De rechter zegt van niet. Daarmee is de kous af, alhoewel Verdonk standaard in beroep gaat tegen alle rechterlijke uitspraken die de humaniteit bevorderen. Bovendien geeft Verdonk onjuiste informatie: het gezin kreeg in totaal € 6.800,00, niet voor schoolgeld maar om de eerste maanden te overbruggen.
Daarnaast heeft Taïda geen fraude gepleegd maar liet haar visum verlopen. Daarmee is zij illegaal maar dat is niet strafbaar. De enigen die iets onwettigs deden, waren het gastgezin dat formeel geen onderdak mag bieden aan illegalen en de school die formeel geen les mag geven aan illegalen. Maar dat doen duizenden anderen ook, al dan niet geïnspireerd door wat zich hier ruim 60 jaar geleden afspeelde.
Minister Verdonk heeft dus een beleidsmaatregel misbruikt om een kind in een weerloze positie te beschadigen, terwijl de beschuldiging ook nog vals is.
Het parlement besliste dat zij de beleidsmaatregel alleen mocht gebruiken onder zeer strikte condities. Na Congo is dit haar volgende en hopelijk laatste blunder. Het parlement moet zijn verantwoordelijkheid nemen, Verdonk moet nu onmiddellijk aftreden.

En Ewoud Sanders schreef in de Staatscourant:

Taïda Pasic
Er is een aspect in het vreemdelingenbeleid dat tot nu toe onderbelicht is gebleven en dat is het effect dat sommige uitzettingen hebben op de omgeving, op de autochtonen die ermee te maken krijgen.
Ik neem aan dat we van het gros van de uitzettingen niet veel zien of merken.
Een asielzoeker zit maanden of soms jaren in een asielzoekerscentrum; zijn of haar aanvraag wordt afgewezen en vervolgens wordt zo iemand het land uitgezet. Dit voltrekt zich buiten onze waarneming – de meeste mensen worden er warm noch koud van.
Maar er worden ook asielzoekers uitgezet die hier al jaren verblijven. Die in een dorp of stad wonen, met buren en vrienden, met kinderen die naar school gaan, waar ze vrienden en vriendinnen hebben. Die uitzettingen zijn allerminst onzichtbaar. Soms brengen ze alleen de mensen in de directe omgeving in beroering, soms halen ze de landelijke pers, zoals nu in het geval van Taïda Pasic, de achttienjarige Kosovaarse uit Winterswijk die in aanvaring is gekomen met minister Verdonk.
Toen ik voor het eerst over de zaak Taïda Pasic las, werd ik overvallen door een diep gevoel van schaamte.
Hier was een meisje van achttien dat ervoor had gekozen in haar eentje, zonder haar ouders en zusjes, in Nederland te blijven om haar vwo-opleiding te voltooien.
Moet je dat afstraffen door de strikte toepassing van bureaucratische regels?
Nee, zoiets moet je belonen.
Ik heb bewondering voor een meisje dat zo’n beslissing neemt; voor haar wilskracht en doorzettingsvermogen.
Inmiddels is Taïda Pasic tot een symbool geworden. Hoe meer je over deze zaak leest, hoe ingewikkelder de kwestie wordt (uitzettingprocedures zijn nooit eenvoudig), maar aan mijn basisgevoel heeft dat niet veel veranderd: het is een zaak die mij vervult van een diep gevoel van schaamte voor mijn eigen land. Ik weet zeker dat ik daarin niet alleen sta.
En dat is precies mijn punt: het emotionele effect van dergelijke uitzettingsprocedures kan groot zijn. Hoe denkt u dat de klasgenoten van Taïda Pasic zich voelen?
Zijn die trots dat Nederland zich houdt aan een strenger asielzoekerbeleid?
Op de politie die Taïda in een cel heeft gezet?
Nee, natuurlijk niet. Een van hen schrijft op een website: ‘Wat kunnen we doen? Taïda is geen crimineel, ze is zelfs een aanwinst voor Nederland! Hoe hebben die mensen van de Winterswijkse Politie dit kunnen doen?’
Als gevolg van één uitzettingsprocedure komen hier straks vijfentwintig of dertig vwo-leerlingen op de arbeidsmarkt die ontgoocheld zijn over het onrecht dat een klasgenote is aangedaan. Doordat dit geval nu zoveel aandacht krijgt, komen daar honderden, zo niet duizenden mensen bij. Boosheid, schaamte, walging, afkeer van de overheid, van de bureaucratische, halsstarrige en botte manier waarop dergelijk beleid wordt uitgevoerd.
Ik denk dat je dit effect niet moet onderschatten. Of het feitelijk juist was of niet: veel mensen hadden het beeld dat Nederland een gastvrij, tolerant en redelijk land was. Dat is, mede door de zaak Taïda Pasic, in een verontrustend tempo aan het verand! eren. Nederland is van zichzelf aan het vervreemden.
Door deze beschamende uitzettingprocedure raken we niet alleen een achttienjarige scholiere kwijt, maar ook een deel van onszelf.

mooie mail van Ellen:

Superball en Feijenoord -Ajax. Een topdag voor mij. Mijn zoon, een Ajaxfan, belde mij met een bedrukte stem op. Hij had er de pest over in, maar he made my day. Feijenoord won zoals het dit seizoen alle toppers won. Maar waarom vind ik the superball zo leuk?? Niet vanwege dat stomme football, waar ik na 15 jaar nog steeds niets van begrijp. Wel vanwege de geweldige shows vooraf en in de rust en eigenlijk het allermooist zijn de reclames. Iedereen vecht om de beste reclame te maken. Ze zijn onbetaalbaar, maar ook absoluut fantastisch. Het is een competitie wie met de beste commercial komt. Er gaan miljoenen om alleen aan reclamegelden voor deze uitzending, daar heb je geen weet van. Normaal zap ik weg vanwege de reclame, nu kijk ik vanwege de reclame. Lang leve deze Super Sunday.

en twee dagen later druppelde ze nog een beetje na:

Correctie Superball.
Ik krijg net een e-mail van mijn zoon Jacob die mij op een schandelijke fout wijst. Het moest geen superball maar SUPERBOWL zijn. Mea culpa. \"Het bevestigt wel dat je inderdaad niets van football weet\", kreeg ik er nog achteraan te horen. Hanneke, ik hoop dat je mijn correctie wil plaatsen, al is het alleen om mijn zoon geen schaamtegevoel over zijn moeder te geven. Hij heeft het na afgelopen zondag al zo moeilijk.

Nou, daar zat ze dan bij de Woestijnruiters, de slimme dappere Kosovaarse Taida Pasic uit Eibergen, die twee weken geleden uit haar klas werd gehaald en opgesoten in de gevangenis. Twee weken heeft ze vast gezeten. Nu mag ze hoogstwaarschijnlijk haar eindexamen VWO hier doen, en dan moet ze toch alsnog weg.
En weer kreeg ik die woede-tot-tranen-toe: dat meisje woont hier al meer dan zes jaar, spreekt vlekkeloos Nederlands, is een buitengewoon intelligent iemand, zo te horen. Haar familie is 'vrijwillig' teruggegaan naar Servië omdat zij anders helemaal geen kans zou krijgen om haar examen hier te doen. Zij hebben, alhoewel hoog opgeleid, door hun vlucht naar Nederland helemaal niets. Taida ook niet.
Ze wil hier haar toekomst vorm geven, dit land zit te springen om dit soort sterke mensen, ze bungelt nu al jaren en jaren.... LAAT DE ASIELZOEKERS DIE HIER AL ZO LANG IN ONZEKERHEID ZITTEN BLIJVEN!! Ook Taida. Ook haar ouders. Ook al diegenen die hier een plek willen.
Laat ze Nederlandse burgers worden, tenzij ze overduidelijk criminelen zijn ofzo.
Ze gaan ons in de toekomst vast meer opleveren dan kosten.
En dat is toch een goed Hollands argument?

door Han Nefkens

Roerloos zit ze in haar zwarte burqa in de immense lobby van het Sheraton Hotel in Doha.
Eerst denk ik dat het een etalage pop is of een installatie zoals ik die ook op de kunstbeurs in Basel heb gezien.
Dan brengt de vrouw een met hennabeschilderde hand naar waar ik aanneem dat haar oor zit en begint in haar mobiele telefoon te spreken.
Ik herken het model, het is de nieuwste Nokia die ik zelf de dag daarvoor heb gekocht in het mega winkelcentrum.

In datzelfde winkelcentrum kocht ik ook een nieuw fototoestel.
Terwijl de verkoper uit Dehli me de voordelen van deze digitale spiegelreflex uitlegde kwamen twee Qataris in hun witte dishdashas binnen. Zonder zich te verontschuldigen liep de verkoper naar ze toe en vroeg in het Arabisch waar hij ze mee van dienst kon zijn. Nadat hij ze een batterij had verkocht richtte hij zich weer tot mij en ging verder, precies daar in de zin waar hij was gebleven.

Het Burj al Arab in Dubai gaat er prat op het hoogste en meest luxueuze hotel in de wereld te zijn; het heeft zichzelf zeven sterren gegeven al gaat de officiële hotelranking maar tot vijf. Het gebouw in de vorm van een zeil zoals de traditionele vissersboten op de kreek dat hebben is de Eiffeltoren van Dubai. Er worden sleutelhangers van verkocht, placemats, press papiers, pennen, gispen beeldjes, borden, klokken en bolletjes met sneeuw.
In het restaurant op de bovenste verdieping heb je uitzicht op het helipad, de zee en de hele stad. Een ander van de vele restaurants bevindt zich tien meter onder water, je gaat er in duikboot naar toe. Ook niet-gasten kunnen tegen betaling van vijftien euro de lobby bezoeken om de kristallen luchters te bewonderen en het water te zien spuiten uit de 18 karaat gouden fonteinen.
Naast het hotel staan er nog twee van dezelfde eigenaar. Een in de vorm van golven met zestien restaurants en een tropische tuin in de lobby, de ander is een spiksplinternieuw traditioneel Arabisch dorp waar de gasten in een bootje naar hun hotelkamer worden gebracht. Disneyland in the Desert.

De Filipijnse serveerster in ons hotel maakt grapjes over de cake die Felipe met zoveel smaak eet. Haar drie kinderen zijn thuis bij haar man in Manila. Wanneer we haar vragen hoe het is om hier te wonen glimlacht ze maar geeft geen antwoord.

Foto’s laten zien hoe mensen zijn omdat de poses die ze aannemen tonen hoe die mensen zouden willen zijn. De Iranese sjouwer aan de haven gaat stram staan wanneer ik hem vraag of ik een foto mag maken en hij kijkt met serieuze blik recht in de lens.
Wanneer ik hem de foto laat zien lacht hij breed uit, zijn ogen fonkelen, ineens is hij een ondeugende jongen. Zo had ik hem willen fotograferen.

D66 zal nu toch wel definitief zijn uitgespeeld?
Er gaat een militaire missie naar een gevaarlijk deel van Afghanistan, het kabinet is niet gevallen, ondanks de tegenstand van coalitiepartner D66, Boris Dittrich wel. In de kuil die hij eigenhandig had gegraven voor de Partij van de Arbeid.
Mijn irritatie over D66 is er niet minder op geworden, maar deze kronkelende sneuë aftocht had ik de nette partij van Hans van Mierlo toch niet gegund.

Hoffotograaf (van deze site) Han Nefkens was in de Golf, niet om oorlog te voeren, maar om kunst te bekijken (neem ik aan). En om te fotograferen.

Het ziet ernaar uit dat een giga-actie op gang is gekomen voor de VWO-leerlinge Taida, die vlak voor haar eindexamen zit en het land uit moet omdat haar familie uitgeprocedeerd is. Ze is uit de klas gehaald en in een uitzettingscentrum geplaatst.
Vooral haar klasgenoten zijn furieus en voeren fel actie.
Op Taida's site vind je alle informatie en de petitie die je kan ondertekenen.
Ik heb getekend.
Uiteraard.