Ik deel met velen een rare hobby: het spellen van overlijdensadvertenties.
Ik zoek zelfs mijn krant uit op de doden die er in staan.
In Trouw ken ik eigenlijk nooit iemand, in de Telegraaf niet.
"Mijn doden" adverteren, of laten zich adverteren, in de Volkskrant.
En hoezeer die krant me af en toe ook irriteert, ik blijf er aan hangen....vanwege de overlijdensadverenties. Ze roepen grote emoties bij me op, vooral als ik de overledenen helemaal niet ken. Dan gaat de fantasie op volle toeren draaien.
Een jonge moeder, een vrouw die vlak na haar man overleed.
Een dochter die verongelukt is en een vriend die "eindelijke de rust heeft gevonden waar hij zo naar verlangde."
Ik zag vandaag zo'n advertentie, waar je zomaar een beetje triest van wordt.