Huisje geruild met Bretonnen: Hanneke gaat twee weken in Bretagne zitten en kan daar niet loggen.
Tot 1 september....

Wat ben ik de EO soms dankbaar.
De meeste programma's vind ik gezever over de hemel of hoe je daarin kan geraken, maar vanavond heeft de omroep me een kijkje in de zuivere hel gegund. Ik had er nooit zo'n beeld van (al mag ik vaak van diverse situaties zeggen dat ik me zo de hel voorstel...), nu wel.
De hel ligt in Turkije, Kemer aan de zogenaamde Turkse Rivièra, en heet Orange County, 5 sterren all-in.
Het ziet eruit of je een kwaaie droom hebt, je bent in Amsterdam en toch niet, scheve huisjes, torentjes, monument, Centraal Station, een paar cabaretzwervers, een plaats zonder ziel.
En dan ook nog bevolkt met Fellini-achtige monsters op zijn Hollands, rood uitgeslagen wit vlees, dat pas gaat trillen als het Frans Bauer hoort.
Het is een hotel, helemaal nagebouwd maar dan zonder sfeerbedervende allochtonen, junks, krakers of (echte) hoeren.
Je wordt van wieg tot graf verzorgd, hollands eten, haringen zoveel je wilt, bitterballen, slavinken en nasi, je moet er een eind voor reizen, het is niet voor niks, maar dan hèb je ook wat. In eigen land kan je het niet meer vinden, dan maar naar Turkije om even lekker onder mekaar, zonder Turken en Marokkanen, te kunnen polonaisen. Enig minpuntje: doordat er zoveel Russen zijn wil de barman niet uitsluitend Hazes en Bauer draaien. Nou jaaaaa, zijn wij Hollanders soms minder als die buitenlanders?
Ik denk dat iedereen die ik in de EO-reportage heb gezien bij haar/zijn leven hele lelijke dingen heeft gedaan dat je in die hel terechtkomt.

Wat hoor ik toch tot een wanstaltig volk.

QUOTATION OF THE DAY

"Everyone knew about this, but no one said anything, because if you did they'd come at 3 or 4 in the morning and take you away. Here, if you talked, you died."
LORENZA CÁRDEBAS, whose son is thought to have been among victims of right-wing militias in Colombia.

Oprah wil gaatjes in haar oren. "Audience, does this hurt??? Will somebody hold my hand please!"

Eerste de ene kant


Dan nog even de andere kant


en dan is het klaar!!!

Dit was nou weer eens een Zomergast die van mij vijf avonden achter elkaar had mogen doorvertellen en zijn favoriete fragmenten had mogen laten zien. Beginnen met Sponge Bob, via adembenemende onbegrijpelijkheden uit de fysica en eindigen met een Balinese dans, het kon niet mooier.
Connie Palmen was helemaal op haar kracht gekomen, Robert Dijkgraaf, natuurwetenschapper van Nobelkwaliteit, was een oase van leuk en slim en innemend in de woestijn van domheid die ons doorgaans wordt voorgeschoteld.
Er zouden toch veel meer wetenschappers (-sters) met charisma en communicatieve gaven op dit prachtige medium moeten verschijnen. Ik herinner me nog zo’n topzomergast van vorig jaar: Thijs Goldschmidt.

Dit weer zo’n avond die ik wil bewaren en herzien, omdat veel me boven de pet ging, maar me wel aanzet moeite te doen om in de buurt van begrijpen te komen.

Terzijde: misschien zijn er ook wel vrouwen in Robert Dijkgraafs keuzepakket te vinden, als hij meer dan drie uur heeft, want die kwamen er vanavond helemaal niet in voor.

Mijn web-kennis Astrid was even met vakantie en schreef me haar leesbesteding.
Behalve wat thrillers schreef ze over:

De vriendschap - Connie Palmen
natuurlijk geïnspireerd door Zomergasten. Ik bedacht me dat ik werk van haar in de kast had staan en vond dit boek. Ik kocht het, gezien de aantekening voorin, in 1995 en zal het ongetwijfeld gelezen hebben maar ik wist er weinig tot niets meer van. Ongetwijfeld heeft dat met leeftijd te maken, dat het niet tot me doordrong. Dat deed het nu wel en hoe! Nu was het éen golf van bitterzoete herkenning. Wat ik prachtig vond is dat ze haar schrijfstijl aanpast aan de leeftijd ( en dus de leeftijdservaring) van de hoofdpersoon waardoor je als het ware met haar meegroeit. Ik vond het een heerlijk en ook zeer humoristisch geschreven boek dat me verrast heeft.

ik post dit omdat ik het destijds ook een prachtig boek vond en het nu zeker ga herlezen.

QUOTATION OF THE DAY

"Let no one be in any doubt. The rules of the game are changing."
PRIME MINISTER TONY BLAIR, on plans for new measures in Britain's antiterrorism policy.

Een schoolfoto begin vorige eeuw, ergens in Oostenrijk.
Achterste rij, vierde van links.

voetballers mogen van de KNVB geen toeters en bellen meer in hun oren, om hun nekken, aan hun handen dragen.
"Dat wordt een probleem met de trouwringen," grapte Jack van Gelder vanavond in Studio Sport,
"maar die deden de voetballers toch al graag af."

luister naar de beste radio van Nederland, elke werkdagochtend van 10 tot 12, de hele maand augustus.
als het je live niet lukt, doe het via de site.
het is echt heerlijke radio, je maakt elke ochtend wel een kleine reis in je eigen tijd.
En je kan er lekker huishoudelijke klusjes bij doen.

Stel je voor.
Je hebt je spaarcenten (nou, je hele kapitaal) toevertrouwd aan de Hilversumse zakenman en tennissponsor René van den Berg
Hij beloofde je 50 (vijftig) tot 100 (honderd) % winst (!!!) en bouwde een luchtkasteel van virtueel belegd geld, waarbij hij het ene gat met het andere stopte. Iets met grond in Tsjetsjenië, daarop zou je binnenlopen.
Niet dus.
Uiteindelijk had hij zoveel gaten met gaten gestopt, dat hij failliet werd verklaard en vastgezet, en daartegen ging hij in hoger beroep.
Er zijn 1400 gedupeerden, die met zijn allen 124 miljoen in het luchtkasteel stopten.
De curator (Toni van Hees) heeft Van den Berg failliet verklaard om te redden wat er te redden valt.
Maar nu is het bizarre, dat een deel van de gedupeerden zich verenigd hebben in een stichting, Welbegrepen Eigenbelang, en die blijven geloven in Van den Bergs integriteit.
Er moet namelijk alleen nog maar geld (80 miljoen) van Joegoslaven afkomstig van Tsjetsjeense grondbeleggingen (proef dat woord even op de tong) komen en dan vallen de miljoenen samen met die gigantische rentes uit de bomen. Er staat niks op papier dus die Joegoslaven kunnen gewoon zeggen dat ze nog nooit van Van den Berg gehoord hebben, als er stront aan diens knikker zit. En dat is dan allemaal de schuld van de curator.
Volgt u het nog?

Intussen heeft royale René wel vlak voordat de bom barstte een hypotheek van 3 ton op zijn huis genomen, dat geld naar de rekening van zijn vrouw doorgeschoven, zijn paarden verkocht, zijn rekeningen leeggehaald en rijdt zijn vrouw in een nieuwe peperdure BMW die op naam van een buurman is gezet.
In de rechtszaal gisteren zaten Welbegrepen Eigenbelangers krachtig te applaudisseren voor de charismatische geldgoochelaar en boe te roepen naar de curator.

Hoe verblind kan je worden als je gouden bergen ziet glimmen en hoe dom als je met je goeie geld laat goochelen....

Het kan nog dieper zakken met de real life soaps of hoe dat ook heet.
Nu heeft Dries Roelvink er ook één. (Dries wie? Roelvink. Het zwakke achterneefje van André Hazes).
Hij wordt als een caroussel in voortdurende herhalingen uitgezonden bij RTVNH, je kán er niet omheen, of je wilt of niet.
Ik wil niet, maar viel er per ongeluk in. En ik moet eerlijk toegeven: ik heb gisteravond over de grond gerold van het lachen bij Dries (die nooit zuiver zal kunnen zingen) die bij zijn "meester" Ben Cramer ("hij was maar een clown") zangtips ging halen.
Ben zei nog net niet Die leert het nooit, want Dries dweept met Ben en koopt altijd diens afgedankte Mercedessen en terreinwagens en dat schept een band, maar hij zei wel: Dries zou wel eens, ooit, een hele goeie kunnen worden. Als hij er hard aan gaat trekken.

Natuurlijk had ik jullie er eerder op moeten wijzen, maar beter iets te laat dan never nooit.
Op 747AM (het vroeger radio 5, de middengolf) is de hele maand augustus elke werkdag van 10 tot 12 uur een MEESTERLIJK programma te beluisteren: uit de archieven van de Nederlandse radio worden de beste, de leukste, de gedenkwaardigste programma's herhaald. Bovendien worden de makers, voor zover nog in leven, geïnterviewd en vinden er op de vrijdagochtenden gesprekken plaats tussen bekende oude rotten uit het radiovak en nieuwe jonge (succesvolle) rotjes. Ik noem Joost den Draaijer die praat met Giel Beelen en Edwin Evers.
Vanochtend begon deze superleuke marathon met de Dik voor mekaar Show, de Hoogwerkers (VPRO, Cor Galis en Peter Flik) en Tussen Start en Finish (Spaan & Vermeegen)!
Morgen een hele aflevering Raad een lied of niet (Willy Walden, Aase (Oose) Rasmussen, Louis Dusée en de hond Doeschka... Nou ja, ga naar www.debesteradio.nl
en je ziet wat je nog krijgt en je kan alsnog beluisteren wat je gemist hebt!
Wat mij betreft gooien ze de hele televisie in de biobak als ik de radio maar mag houden.

Dat was mooi vanavond, de herhaling van Tegenlicht (VPRO) waarbij Wim Duisenberg werd gevolgd bij zijn afscheid als voorzitter van de Europese Centrale Bank.
Hij werd prachtig geportretteerd, in historisch perspectief gezet en kreeg (en greep) de kans om te laten zien wat een bijzondere en leuke man hij was.

sybrand stuurde me, naar aanleiding van mijn "dodenhoek", de volgende message:

al eerder vielen uit de boom des levens: Mahmoud Asgari en Ayaz Marhoni. 16 en 18 jaar oud.
Wel heel erg jong voor hun levenslustige imborst.
De jongens hielden van elkaar en -o foei- deden het ook nog met elkaar.
Een mulla zag het, want het was Iran. Of waarschijnlijk vier mulla's ( zoals ooit een imam hier geruststellend als voorwaarde meldde); ze stoven er op hun kameel vandoor, galmde de love that has no name in het rond.
En de twee jongens werden verhangen.
Liefde zonder naam hoeft er ook niet te wezen, immers.
En zo belandden ze beiden naast mijn kopje thee en zacht gekookt eitje, wat wel wat vervelend was.

je kan je stem laten horen door op de volgende site te tekenen.

Als het niet over poezen gaat gaat het wel over doden, op de weblog van HG.
Wim Duisenberg heb ik niet gekend, maar ik vond het toch altijd leuk dat een doorgewinterde socialist ook bankier en topbankier en minister van financiën en echtgenoot van een knettergekke leuke vrouw kon zijn. Ik vind het jammer voor haar en voor hem en voor iedereen die hem zo graag mocht dat hij maar 70 jaar is geworden. Te jong voor iemand met zulk energiek haar.

Toen ik bekomen was van die schrik hoorde ik dat de lieve schrijver/fotograaf Philip Mechanicus dood is.
Het lijkt wel herfst.
Philip Mechanicus heeft geschreven over eten (NRC, achterpagina), heeft prachtige foto's gemaakt (o.a. heel veel schrijversportretten) en was een aardige levensgenieter.
Hij was verknocht aan Amsterdam en aan Japan.
Van beide werelden had hij het beste: leven in Amsterdam en Japan met zijn mooie Japanse vrouw en zijn Japans-Nederlandse kind.
Eerst vond ik geen foto's van Mechanicus, na een tip van een lezer Googelde ik beter en laat ik twee foto's zien: één van Benno Premsela, één van het gezin Mechanicus.





Als dit bekend wordt op zondagavond vind ik het toch heel onbevredigend dat, behalve in de korte journaals, er nergens even uitgebreider stilgestaan wordt bij het overlijden van zulke opmerkelijke mensen. Bijvoorbeeld in het drie uur durende live-programma Zomergasten kwam deze actualiteit geen moment ter sprake.
Ik snap best dat Tom Barman, de zomergast van deze avond, met dit nieuws niets heeft, maar je zou een kwartiertje later kunnen beginnen en een Nova-extra kunnen inlassen. Ik zeg maar wat.
Ik weet ook wel dat dit net zo onrealistisch is als, zeg maar wat, Ajax een wedstrijd willen laten winnen

De Tilburgse kermis heeft dit jaar 1 miljoen bezoekers getrokken.
Eén van hen was Henk van Beurden, Tilburger in hart en nieren.
Hij was donderdagavond op de kermis, met zijn vrouw Tonnie, met wie hij een jaar tgeleden trouwde.
Hij was zelf opgegroeid op de kermis, als zoon van de legendarische Dikke Dame Annie van Beurden.
Vanaf zijn zestiende zat hij naast zijn moeder als haar zuster, de dikste zusters ter wereld. Toen zijn moeder op haar 35ste jaar stierf was hij kapot.
Zijn grootste liefde was er niet meer.
Na een paar jaar pakte hij het enige beroep dat hij kende weer op: hij ging, met de oude pruik op en een grote jurk aan, door als Dikke Dame. Het was moeilijk, maar ik hield van het werk, zei hij.
Hij heeft het tot in de tachtiger jaren volgehouden.
Als madame Lola.
Tot hij ruzie kreeg met het meisje met de lange nek, die de baas ging spelen over hem.
Goed, Henk was dus donderdagavond op zijn Tilburgse kermis.
Heerlijke avond was het, zei Tonnie, hij had het ech naar de zin.
Toen hij naar bed ging gaf hij haar een zoen en kom je ook zo?
Een half uur later ging zij ook naar boven.
Hij kroop nog even tegen haar aan, gaf haar een kus in de nek en zei slaap lekker.
De volgende ochtend was hij dood.
Henk van Beurden is 56 jaar oud geworden.
Ik kende hem omdat zijn verhaal een belangrijk element in mijn nieuwe boek wordt en ik hem een aantal malen lang heb geïnterviewd.
Ik had hem nog veel willen vragen en dacht dat ik daar nog alle tijd voor had.
Niet dus.
Bedankt Henk, voor je eerlijkheid en je mooie verhaal.

De arts (anesthesioloog in opleiding) Peter Vencken is vrijgesproken van moord.
In hoger beroep, na 2 jaar procederen.
Hij had op 31 mei 2003 een stervende patient (77) happend naar lucht, asgrauw aangetroffen, nagels en lippen blauw, geelgroen slijm over gezicht en kussen. De man dreigde te stikken in zijn eigen slijm en was niet meer aanspreekbaar, de steeds verhoogde dosis morfine hielp niet meer. Vencken heeft de patient 5 milligram van een slaapmiddel toegediend om hem het bewust stikken te besparen en hem een (relatief) humaan einde te bezorgen.
De man is tien minuten daarna overleden.
De familie had er vrede mee.

Palliatieve sedatie heet dat, het gebeurt duizenden keren per jaar.
De officier van justitie niet.
U heeft de patient willen vermoorden.
De euthanasiediscussie in een notendop.
Hij is grof behandeld, negen dagen hechtenis, dun matrasje, vieze wc, veters uit de schoenen, met boefjes in geblindeerd busje vervoerd.
Hij is in afwachting van zijn vonnis in Noorwegen gaan werken als arts.
Nu is hij eindelijk vrijgesproken.
En is hij weer anesthesioloog (in opleiding).

Gelukkig een land waar het openbaar ministerie zich hier nog jarenlang mee bezighoudt.