Mijn collega Raya Lichansky (hosting www.joods.nl) stuurde me de volgende belangwekkende berichten:

Wereldrecord rode pepers eten verbroken

Het wereldrecord rode pepers eten is verbeterd.
De Zuid-Afrikaan Johan Hattingh at er maar liefst 51 achter elkaar en dat was er één meer dan het oude record.

Hattingh versloeg 19 concurrenten. Met tranende ogen gaf de laatste rivaal het na 50 pepers op.
Met enorme wilskracht at Hattingh ook de 51ste habanero, een bijzonder scherp exemplaar, op.

Nog nahijgend en ietwat moeilijk kijkend nam de nieuwe wereldrecordhouder de prijs (380 euro) aan.
(bron: http://www.goedzo.com)

Moeder steekt peper in anus van dochter als straf

Denis G. (40) en zijn Afrikaanse vrouw Godelieve (34), uit Remicourt, zijn ter beschikking gesteld van het parket van Luik wegens vrijwillige slagen en verwondingen.
De feiten gebeurden bij een felle ruzie tussen Godelieve en haar dochter van 16.
Het meisje heeft al langer problemen met haar moeder wat woensdag eens te meer leidde tot een handgemeen.
Denis G. ging op het meisje zitten om haar in bedwang te houden, terwijl Godelieve haar dochter sloeg. Om haar te straffen en volgens een luidens Godelieve 'culturele traditie' uit Afrika stak zij dan peper in de anus van het meisje.

De 16-jarige kon zich uiteindelijk loswrikken, uit de voeten maken en de politie verwittigen.
Uit het onderzoek is gebleken dat het meisje ook in het verleden al slecht werd behandeld.
Denis G. en Godelieve werden ter beschikking gesteld van de onderzoeksrechter.
(bron: http://www.nieuwsblad.be/Article

Calf farts ground El Al plane
By: israelinsider staff and partners
Published: May 6, 2005

An El Al 747 cargo plan with 17 crew and passengers and dozens of calves was forced to make an emergency landing after its instruments reported smoke in its storage compartment.
Emergency personnel, ambulances, and firefighters near Ben Gurion airport were placed on high alert.

After a safe landing, however, it became clear that the cause of the smoke indicator was in fact the gaseous emissions of the calves.

In light of the incident El Al is reportedly considering changing the diets of meals served to cows to less dairy and no cholent.

Oud-scheidsrechter Ignace van Swieten is tijdens een werkbezoek aan Suriname plotseling overleden. Van Swieten was als stafdocent van de KNVB Academie aan het werk in Suriname. Van Swieten is 62 jaar geworden.



Ignace van Swieten was in de jaren tachtig een opvallende verschijning op de Nederlandse voetbalvelden.
Allereerst omdat hij een kordaat optredende en gerespecteerd scheidsrechter van hoog niveau was.
Maar ook zijn openlijke homoseksualiteit was nieuw in de nogal conservatieve voetbalwereld.
Hij was altijd bereid om daar in het openbaar over te praten.
Liever eigenlijk had hij het over zijn vak en de maatschappelijke betekenis van sport en moraal.
Hijzelf ondervond meermalen het gebrek aan fatsoen, scheldpartijen, op en buiten de voetbalvelden.
Het was toch een oermachowereld waarin hij verkeerde en hij was de eerste om daarover openhartig te praten.
Ik heb hem een paar keer geïnterviewd en was altijd onder de indruk.
Hij ondervond de homohaat ook aan den lijve: hem is een keer een schedelbasisfractuur geslagen, door een jongen die hij in zijn huis had toegelaten.
De laatste jaren was Van Swieten actief als stafdocent van de KNVB Academie.
Hij wierp zich met groot enthousiasme op het opleiden van nieuwe scheidsrechters.
Als gevolg van deze activiteit was hij vaak op reis, zo was hij onder andere aan het werk in Zambia en Kenia en nu dus ook in Suriname.

In een interview zei hij onlangs: "Ik heb over het algemeen meer waardering voor anonieme scheidsrechters dan voor de top die zichzelf bedruipt.
De anonieme man of vrouw beleeft een heerlijke middag met het vierde elftal.
Daar moet veel meer aandacht aan worden besteed.
Op veld 36 dus."

Namens de vrienden van Van Swieten: bedankt voor alles, Ignace!

Wat heb ik veel antwoord gekregen op mijn bede om de gedrukte versie van de toespraak van Bernlef! Bedankt allemaal.
Ik druk het officiële persbericht hieronder af.

4 en 5 mei-lezingen
Naast de gedichtenbundel De verleden tijd van vrede – Als vrijheid een weg is, is vanaf 6 mei ook het boekje met de 5 mei-lezing Aan de vrijheid verplicht van de Prins van Oranje en de 4 mei-voordracht Ons aller geheugen van Bernlef in de boekhandel verkrijgbaar

En wat die gedichtenbundel betreft: ter gelegenheid van het lustrum zestig jaar bevrijding verschijnt dit jaar een unieke gedichtenbundel getiteld De verleden tijd van vrede – Als vrijheid een weg is.
Deze gezamenlijke uitgave van het Nationaal Comité 4 en 5 mei en de Stichting CPNB bevat gedichten die de afgelopen tien jaar op uitnodiging van het Nationaal Comité zijn geschreven door gerenommeerde dichters én prijswinnende gedichten die jongeren de afgelopen jaren hebben gemaakt.
De bundel komt tegemoet aan de behoefte aan poëzie bij de vele herdenkingen en vieringen in het land rondom 4 en 5 mei.

De fraai uitgevoerde bundel die ‘omkeerbaar’ is, bevat twee delen.
Het ene deel getiteld De verleden tijd van vrede bevat de gedichten van de gerenommeerde dichters.
Het andere deel getiteld Als vrijheid een weg is bestaat uit gedichten van jongeren die zij maakten voor het project ‘Dichter bij 4 mei’.
Al deze gedichten zijn eerder voorgedragen tijdens de Nationale Herdenking in De Nieuwe Kerk en op de Dam in Amsterdam en bij andere herdenkingsplechtigheden in het land.
In de bundel werk van onder anderen: Jana Beranóva, Marion Bloem, Louise Broekhuysen, Remco Campert, Remco Ekkers, Anna Enquist, Karel Eykman, Eva Gerlach, C.O. Jellema, antoine de kom, Gerrit Komrij, Rutger Kopland, Gerrit Kouwenaar, Ted van Lieshout, K. Michel, Huub Oosterhuis, Ankie Peypers, Toon Tellegen, Willem van Toorn, Leo Vroman en Rogi Wieg.

De verleden tijd van vrede – Als vrijheid een weg is
ISBN 90 5965 022 0
72 blz.
Verkoopprijs € 10,-

Nu zou ik nog graag de teksten van Hans van Mierlo ("wat doen we met onze vrijheid?") en Geert Mak (integratie moet van twee kanten komen) lezen.

Lag het aan mijn wankele gemoedstoestand (altijd op 4 mei) dat ik zo onder de indruk was van de toespraak van Bernlef, na 19 uur, in de Nieuwe Kerk?
En is die nog ergens te lezen?

Laten ze die Reiss-microfoon, het onderkomen broertje van de Nipkowschijf, toch afschaffen. Het is een aanfluiting voor iedereen die van radio houdt.
Waarom?
Omdat de jury (een mannetje of vijf) bestaat uit mensen die het televisie-aanbod redelijk volgen, maar vrijwel niet naar de radio luisteren.
Eén jurylid, Paul van Liempt, is wel een reguliere luisteraar, dat maak ik tenminste op uit de interviews die hij schrijft voor o.a. het Parool en Vrij Nederland.
Hij werkt ook voor Business News Radio.
En laat nu deze aardige, maar zeker niet bijzondere radiozender dit jaar de Reissmicrofoon gewonnen te hebben.
Alsof er niet in allerlei hoeken en gaten van de radio, weinig beluisterd maar met veel vakmanschap en liefde gemaakt, veel en veel betere programma’s te lauweren zijn!
Dus, om even naar het begin terug te gaan: afschaffen die prijs, of de radio met respect behandelen en er een toegewijde jury over laten oordelen.

Heel per ongeluk, vlak na het tweede doelpunt van PSV (Philippe Cocu) tegen AC Milan kwam ik terecht bij een website over het referendum.
Vraag me niet hoe, maar in die veelheid van weetjes en meninkjes kwam ik ook op de site van Ronald Plasterk. En, waarschijnlijk door het woord PATAT in de kop, ging ik het lezen.
En vond het mooi.

Premier en patat (29 april)

Gisterenavond had het een feestelijk etentje moeten worden thuis. De jongens hebben allebei een goed rapport, we hebben een cadeautje voor ze, en we eten patat.

Maar ik heb ontzettend de smoor in, want heb net voor het eten de NRC gelezen. Het interview met onze minister-president Balkenende. Hij gooit zijn volle gewicht in de strijd voor een ja-stem voor de grondwet, op zich prima. Van alle punten die ik relevant vind om mijn mening te bepalen (wat staat er in de grondwet? wat verandert er? wat gebeurt er als we voor stemmen en wat als we tegen stemmen?) raakt hij er niet één.

Hij heeft zich door zijn voorlichters laten vertellen dat hij mensen bang moet maken. Terrorisme, dat vreten de lezers. Oorlog. Hel en verdoemenis. Donner was hem voorgegaan, met de dreiging met oorlog als je tegen stemt, en met het inlijven van Jezus Christus.

Auschwitz
Gek genoeg heb ik bij Donner altijd nog het idee dat hij het wel goed bedoelt, en vooral wat onhandig is. Maar bij dit interview heb ik dat niet. De uitsmijter doet de deur dicht: "Ik ben in Auschwitz geweest; die beelden raken mij nog elke dag. Je hebt elkaar in Europa echt nodig om zulke dingen te voorkomen. Daar mag best wat meer aandacht voor zijn."

Balkenende gooit Auschwitz in de strijd. We moeten vóór stemmen omdat we anders misschien medeverantwoordelijk zijn voor een nieuwe Holocaust. Walgelijk. Lang ben ik niet zo boos geweest. Dan probeer je als kiezer, als burger, een fatsoenlijke discussie te voeren over de voors en tegens van zo'n grondwet, en dan wordt de discussie zo vervuild.

Fatsoen moet je doen. Wie tegen stemt, riskeert het volgende Auschwitz. Wat zijn volk of zijn kiezers ervan denken interesseert onze premier niet. Het is een PR-probleem om het volk om te turnen. Hij wil de volgende keer dat hij zijn partijvrindje Berlusconi ontmoet schouderklopjes dat hij zijn volk zo netjes in het gelid heeft geschopt met wat strakke interviews.

Ik zit aan tafel en eet patat. Ik heb de pest in dat ik zo de pest in heb, en zo'n onbenullig interview niet van me af kan zetten. En ik neem me voor mijn stem niet te laten bepalen door Balkenende. Die verdient maar een ding: een tegenstem. Maar we moeten proberen de discussie op een hoger niveau te houden dan dat van onze minister-president.

Europa verdient beter dan de verdediging door Balkenende. Toch neemt de verleiding om tegen te stemmen hierdoor niet af.

Astrid Ottes schrijft:
message: Zo! En nu gaan we het even over écht belangrijke zaken hebben: Dodenherdenking en de bevrijding. We laten alle Jacks, Jannen, Fritsen en Henken even rusten ( en wel in vrede, dames en heren!).
Afgesproken? Afgesproken!

realname: Maurice

email: info@kikkie.nl

message: Het is makkelijk Jack af te zeiken op uw website Hanneke, maar hij heeft uiteindelijk toch gelijk. Dat ik er geen aandacht aan schenk op www.kikkie.nl, zegt genoeg. Ik zou jou, of uwe exelentie ook af kunnen zeiken dat ik me mateloos heb zitten ergeren als U het interview hield bij B&W. Dat eindeloze gezanik, geneuzel en gezeur bij uw gasten. Dat ik niet homosexueeel ben geworden is dat ik gewoon zapte. Weg van uw oeverloze stem die hangt als een gitaarsnaar in mineurstemming.

Maar ook kreeg ik de volgende
message: Jammer dat er via geenstijl allerlei gespuis zich komt ventileren. Wou even laten weten dat ik uw weblog met veel plezier lees, en velen met mij mag ik hopen.


Ziet U Hanneke. Dat had ik U kunnen vertellen op mijn website, maar dat doe ik niet. Respect. Dikke doei en gun Jack gewoon hetzelfde de volgende keer in uw vileine stukjes.

koen.zweers@hotmail.com

message: Hou toch op met schrijven mens. Allemachtig wat een drama. Ga kraken in Amsterdam of zo. Das weer helemaal terug van weggeweest.

Eens maar nooit weer.

Wim de Bie krijgt voor zijn weblog de Zilveren Prichettprijs voor de beste multimediale presentatie. Dat is de digiversie van de Nipkowschijf en Reissmicrofoon.
En dat is fantastisch.
Ik hoop dat de lezers van mijn weblog ook regelmatig (of regelmatiger) Bieslog lezen, altijd de moeite waard.
Hij postte gisteren de lezing die Francisco van Jole (ook bezoeken!) hield bij de uitreiking van weer een andere prijs: de Libris Literatuurprijs.
En die lezing ga ik nu ook weer hieronder posten, omdat ik die slim en leuk vond.

03 mei 2005

De organisatie van de Libris Literatuurprijs, gewonnen door Willem Jan Otten met zijn boek Specht en zoon, vroeg me om bij de feestelijke uitreiking gisteravond, in de Spiegelzaal van het Amstel Hotel, "een vrolijke lezing met ernstige ondertoon, dan wel een ernstige lezing met vrolijke ondertoon" te houden over Literatuur en Nieuwe Media.
Hierbij de volledige tekst van die lezing.

FLOSSEN EN POETSEN (lees meer)

Dag Han,

is het zo triest, wanneer mijn keuzes ook afhangen van andere mensen, zoals jij schrijft aan Ron? Ja ,je hebt gelijk dat Jack, Barend, Remco, Jan, en hoe ze allemaal maar heten animeermeisjes zijn. Maar dat kun je pas zeggen ná het demasque. Tot die tijd wekten ze toch de indruk een missie te hebben. Iets te willen neerzetten. Iets waarin ik geloven zou. Waarin ik hen zou willen volgen.

Dus ik liet mijn ideeën mede voeden door wat ik van hen hoorde. Ik dacht dat ze ergens heen gingen. Naar een Nederland voor allemaal, naar iets zinnigs in elk geval. En dan op een dag 'PLOEP' gaan de verkleedkleren uit en zie ik ineens duidelijk de rokjes van dollars aan de magere billen van Jack en de kontpluimen van ijdelheid er achter. Dáár weer boven zijn grijnzende kop die zegt: "GEFOPT! Grote oen, dat jij ons volgde." Ja ik was een oen, Hanneke, maar je bent wat laat met je vaststelling. Ondertussen heb ik me door al die Jacken, Jannen, Barendjes mooi laten naaien.

Dat ik hen trouwens vertrouwde had er alles mee te maken, dat de echte jongens en meisjes in Den Haag al jaren geleden schaamteloos hun rokjes en pluimpjes lieten zien.

Dus.... is er nog iemand om te vertrouwen? Carrie misschien. Maar ondertussen vrees je dat die ook al net zo te koop is.

Ron, ik snap je gekwetstheid. Ze hebben met je gespeeld en ze vonden het heerlijk. En Jack nu ergens lachen in een villa met zwembad. Op de buitenmuur (naast de controlecamera) de tekst "En in het diepst van mijn hart bleef ik toch socialist"
Barst. Barst toch allemaal.

Ik zou ont-zet-tend graag niet gaan stemmen. Iets doen met mijn boosheid. Iets roepen tegen het Groot-Kapitaal (ha!). Iets dat zou helpen. Maar niet-stemmen helpt ook niet. En dat stemt pas echt droevig.

groet

Sybrand van Dijk

Laatste woord Hanneke:
- zeker zeker weten dat Carrie niet te koop is.

Koninginnedag helemaal gemist.
Bij terugkomst: planten gestolen, antiek hek ontwricht, kotsresten op de stoep.
Maar ook: in de herhaling het feestprogramma uit het Paleis op de Dam voor de koningin.
En ondanks mijn ergernissen over de innerlijke beschaving van de dronken feestvierder in Amsterdam kwam dan toch het KONINGINNEDAGKIPPENVELMOMENT, bij Angela Gheorghiu, Jeroen Willems en Brels Liefde voor Later.

message van Ron:
..'k had het nooit kunnen bedenken, maar precies spijkerman is geworden waarom ik in ieder geval dit jaar nergens op ga stemmen!
precies waarom ik dacht dat er altijd sterke mannen en vrouwen zouden zijn in de politiek, die gevoed door bv. spijkerman, barend en van dorp, jan mulder, mwah mwah...de grote regels voor ons zouden uitzetten, precies daarom ga ik het voortaan maar zelf uitzoeken.

ik neem het hem/hullie WEl kwalijk!!
zij hebben mij een half leven lang laten denken dat er fatsoen school in de dingen die ze zeiden en lieten zien..
en ik groet je natuurlijk en ik hoop dat het je goed gaat. ron

Naschrift Hanneke: Ron, triest dat je gevoel voor democratie (= recht op vrije verkiezingen) afhing van Barend, Van Dorp, Mulder en Spijkerman!
Het zijn niet meer dan clowns, animeerjongens, vlooien, randversieringen in onze democratie.
Ik zou persoonlijk geen reden weten om niet te gaan stemmen, behalve als de uitslag van verkiezingen er NIETS toe doet.
En dat heeft niets met Jack of Frits of Henk of Jan te maken.

Ik had nooit kunnen denken dat op een heerlijke vakantie mijn gedachten ook maar één seconde bij Jack Spijkerman zouden blijven hangen. Zonde van de mooie Parijse lente, eigenlijk.
Maar het nieuws in Le Monde beklijfde niet en toen ik per ongeluk de Volkskrant las, bleef hij haken.



Jack Spijkerman dus.
Weg bij de VARA.
Een slag voor de publieke omroep. Want Jack, die alles behalve de lach aan zijn kont heeft, heeft zich een meester getoond in het desondanks organiseren van een succesformule. Geheimzinnig, maar waar.
Miljoenen kijkers, miljoenen euro's op de bank, lekker links lachen bij de Spijkermannetjes thuis, zou je dus zeggen.
Niet dus.

Nou, ten eerste is Jack altijd verongelijkt en tekort gedaan.
Zolang hij bij de VARA werkte vond hij dat hij niet genoeg kreeg (geld, aandacht, veren in de reet), nu hij weg glipt doet hij dat met dezelfde verongelijkte praatjes: geen pensioen, altijd "solidair" geweest, eindelijk mag ik wat ik zo graag wil....

Ten tweede heeft hij zoveel met politici gepraat, dat hij hun streken kent: hij haalt de politiek erbij om zijn overstap te legitimeren: amusement zou onder druk staan bij de publieke omroep en dan voelt hij zich ook niet veilig. Terwijl alom Jack 'Kopspijkers'Spijkerman als de EXCUUSTRUUS voor amusement bij de publieke omroep genoemd is.

Maar Jack is natuurlijk gewoon, net als bijna iedereen, een rupsje Nooitgenoeg.
Een klein mannetje dat steeds verder wil plassen.
En toen John-van-Tien zijn G-plekje vond, hem daar kietelde, was dat gevoeletje zó lekker, dat Jack bereid was per onmiddellijk contractbreuk met de VARA te plegen en in Johns armen te vallen.
Hij is de eerste niet en zal de laatste niet zijn.

Alleen: dat gezeur over socialisme ("ik ben een socialist") moet dat erbij Jack?
Wat is een socialist these days? Zeker niet iemand die het zichzelf noemt, volgens mij.
Net als ik mensen wantrouw die zichzelf "integer" noemen, wantrouw ik iemand die de publieke omroep laat voor wat hij is, voor nog meer Euri in zijn spaarbankboekje en zich dan socialist noemt.

En dan: solidair met de VARA?
Omgekeerd toch net zo goed?
Hij heeft kunnen doen wat hij wou, de VARA heeft het hem laten doen.
23 jaar lang (wat een tijd!), niet zozeer solidair met, maar belang bij elkaar.
Geen van beiden, noch Spijkerman, noch de VARA, doen aan liefdadigheid.
Allebei zijn ze hard en zakelijk, als het moment daar is, geloof me.
Toen hij zijn contract tekende, in 2004, was het nog "in 2007 ben ik 25 jaar bij de VARA en dat jubileum wil ik hier vieren."
En nu is het op stel en sprong wegwezen.

Maar de kijkcijfergekte heeft van Jack een verwend kreng gemaakt.
En de gekrenktheid heeft van de VARA een stel verontwaardigde ouders gemaakt.
Vier weken op je kamer blijven, je programma's worden niet meer uitgezonden!
Alsof dat helpt...

Het zal raar zijn straks, op het Gala als Tien begint. Jack in een schone bloes naast Linda met nieuwe botox.
Tien voor Jack, en een zoen van de juffrouw.

Ik had dit stukje al geschreven, toen ik een oude column van MARTIN BRIL vond.
Van 29 januari van dit jaar was hij (dus toen Jack zich nog "socialist" mocht noemen), en weer bewijst Martin Bril zijn visionaire talent. We hadden het allemaal kunnen weten, maar hij zag het.
(Heeft John je al gebeld, Martin? DOE HET NIET....) (lees meer)

Mijn trouwe vrienden/medewerkers Anne Boermans (media-analist, Visi, het Financiëele Dagblad) en Han Nefkens (schrijver, fotograaf te Barcelona) stuurden allebei een bijdrage over de koningin.
Ik vind, als altijd, een eer om ze te plaatsen.



Precies niets

‘Soms heb je zelf de zorgen, of iets wel helemaal gaat zoals het zou moeten. Of je hebt gewoon de behoefte aan meer informatie. Is er inderdaad aan dit of dat gedacht. Moet men misschien nog eens luisteren naar een stem vanuit de ene, of de andere hoek.’
Aan het woord is koningin Beatrix, in een NOS-uitzending, deze week, over haar 25 jaar als staatshoofd.
Ze kijkt bij het formuleren van deze tekst voortdurend weg, naar alle hoeken van de kamer.
De oorzaak is duidelijk: ze scant in haar geest de vele tientallen concrete situaties, welke ze in die 25 jaar heeft meegemaakt.
Ze komt daar niet uit, het zijn er te veel.
Dus spreekt ze in algemeenheden, en maakt ons niets duidelijk.
De oorzaak blijkt de vraagstelling te zijn.
De interviewster vroeg haar: ‘Hoe ziet u eigenlijk precies uw verhouding tot de minister- president?’
Deze formulering is om twee redenen zeer lastig voor de ondervraagde. I
n de eerste plaats beslaat het onderwerp een periode van 25 jaar.
Door zo’n vraag gaat de koningin alle gesprekken met alle premiers verkennen, alvorens een concreet antwoord te geven. Ze verzandt daarin. Ze begint het antwoord met: ‘Het wekelijkse gesprek met de minister-president is natuurlijk ongelooflijk belangrijk.’
De interviewster vraagt niet door, met een tekst als ”Kunt u aan de hand van één voorbeeld duidelijk maken wat er volgens u zo belangrijk aan is?”
Ze zwijgt.
Dus blijft de koningin zoeken in haar geest: ‘Het is belangrijk dat je elkaar regelmatig ziet.(…) Er zijn zo veel lopende zaken, die je moet bespreken.’
We hebben als kijker nog steeds geen idee, waar ze concreet aan denkt.
Ze vervolgt: ‘Je moet ook goed op de hoogte blijven van wat men doet. Waar men mee bezig is…’ Enzovoort. Ze blijft doorgaan met het verkennen van de horizon van haar geest. (lees meer)

Een achterstallige Visi, zoals die op 23 april in het Financiëele Dagblad stond, van Anne Boermans.

Vaticaturaal

Een man in een wit gewaad loopt het balkon op, richting camera. Hij heeft een fraai versierde, meterslange stok in zijn handen, die hij verticaal voor zich torst. Bovenop de stok zit een verguld kruis. Achter hem loopt ook iemand. Die zien we eerst nog niet. Hierdoor wordt een zekere spanning opgebouwd. “Wie is die man, daar achter?” Denken we als kijker onbewust. Rechts in beeld staat een man in het paars. Die geeft een opdracht. We zien hem praten, doch horen niet wat hij zegt. De man met het kruis reageert onmiddellijk, en draait af naar rechts. De onbekende wordt zichtbaar! Het gejuich op het Sint Pietersplein zwelt aan. De nieuwe paus, Benedictus XVI, loopt langzaam naar voren. Dan ziet hij de duizenden mensen op het plein. Hij maakt op dat moment een minuscule schok met het bovenlijf, en lacht tegelijkertijd breed. Waardoor hij op subtiele wijze laat zien dat hij blij verrast is. (lees meer)

Weten jullie wat het was?
Ik was in PARIJS!
Daarom heb ik even niks van me laten horen.
Ik had huizengeruild met een klein gezin in het 13e arrondissement en wat ons betreft was het SUPER.
Met gesloten beurzen in andermans keurige flatje zitten, met alles d'r op en d'r an, in een rustige woonbuurt, in die fantastische stad, ik heb nog nooit zo van Parijs genoten als ditmaal.
Helaas kon ik er niet webloggen, al was het maar omdat het toetsenbord in Frankrijk door elkaar gehusseld zit, zodat ik, blind en tienvingerig kunnende typen in Nederland, ineens moeizaam met 1 vinger moest e-mailen. Nou, dat logt niet lekker.
O ja, waarom ik zo éprise was van Parijs ineens?
Omdat ze daar geen korte metten hebben gemaakt met het verleden.
Omdat je daar de stad nog ziet zoals hij 100, 50, 30, 10 en 1 jaar geleden ook was.
Ik bedoel: met lekkere kleine winkels (in plaats van Amsterdam, dat ongeveer helemaal ver"Albertheijniseerd" is ten koste van de kleine winkelier).
Denk aan de bakkers, de charcuterieën, de patisserieën, de kaaswinkels, de wijnwinkels.
Met overal lekker eten.
Miljoenen terrassen.
Mooi straatmeubilair. Denk aan de lantarens, de metro-ingangen, de peperbussen, de paaltjes...
Schitterende voorjaarsbloemperken, seringenbomen, overal en zó smaakvol.
Met een perfect openbaar vervoer, makkelijker en goedkoper dan in Nederland.
Met brandschone straten.
Een hele buurt met stoffenwinkels, waar je er in Amsterdam misschien, met moeite 2 of 3 vindt.
Overal kleine wol- en borduurwinkeltjes. Niet dat ik brei of borduur, maar ze roepen toch wellust en vredigheid op.
De Parijzenaars zijn vriendelijk geworden (ja, echt!), ze vinden het bijvoorbeeld geen punt als je op hun terras jouw croissant opeet. Kom daar op een Nederlands terras eens om.
Beetje duurder dan Nederland, maar de prijs/kwaliteitverhouding is o.k.
En dan... dat heerlijke Frans... Jammer dat ze er ook de films mee nasynchroniseren, al draaien ze ook veel originele versies.
Minpuntje: de televisie is dramatisch slecht. Al zagen we op 30 april wel een paar uur durende documentaire over de geschiedenis van de Socialistische Partij, met ongelooflijke archiefbeelden.
Zaterdagavond, prime time!!!
We hebben fantastische tentoonstellingen gezien van de Japanse modekoning Yamamoto, van Matisse, van Sartre.
En Herman van Veen trad met een ondoorgrondelijk theaterprogramma ook nog op!
Dan kan zo'n week echt niet meer stuk.

PS: De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de Parijse familie die in mijn huis vertoefde, even lyrisch was, getuige hun verslag, over Amsterdam, Nederland, de Nederlanders en mijn huis