Natuurlijk krijg ik vaak opmerkingen tegenwoordig over het opheffen van B & W, het najagen van kijkcijfers, het belang van goede programma's bij de publieke omroep en waarom wij, programmamakers, ons zo stilletjes laten afvoeren, ons nooit laten horen.
Ik voel me dan altijd een beetje gegeneerd.
Want wat kunnen we doen?

De omroepwerels is een verpolitiekte machtswereld, waar onderaan de ladders programmamakers hun best doen maar erg ver zitten van de besluitvorming.
Het werk neerleggen is geen optie, het is niet duidelijk welk doel dat middel precies zou dienen.
Een cry for help naar het publiek toe: help de publieke omroep in leven te houden!
Stop de politici die nu, zeker na de kroonjuwelenverkwanseling, de handen ineen slaan om de publieke omroep drastisch te onthoofden en ontzielen.

Medy van der Laan van D66 wordt ineens serieus genomen door haar coalitiegenoten en mag de publieke omroep op het hakblok leggen.
Van Aartzen, die natuurlijk nooit anders wou dan de publieke omroep kopjes kleiner maken, maar daar van het CDA de kans niet voor kreeg, slaat nu toe.
Door het knappe beugelbekkie Van Der Laan het vuile werk te laten opknappen. (lees meer)

Ik ben per ongeluk een beetje in een Post Paas Depressie gesukkeld (komt ook door die rotgriep!).
Maar deze Happy Easter foto van Han Nefkens troostte me, al weet ik niet waarom.
Wat heeft dit met Pasen te maken?
Waar is deze foto genomen?
En WAT STELT HET VOOR, Han?
Maar mooi is 'ie wel.
Bedankt.

door Astrid Ottes.

Het Grote Lijmen
Een algeheel gevoel van "GADVERDAMME!"
Dat overheerst bij mij de laatste dagen over dit gruwelijke kabinet en de lijm-slijm-kwijl-mentaliteit.
God, wat stonden ze te glimmen, de mannetjes. Ze klopten Boris nog eens even vriendschappelijk op het ruggetje. "Goed gedaan jochie!"
Hoe heette die apostel uit het paasverhaal ook nog maar weer, die jezus er bij lapte? Judas, ja.



Het kabinet van de normen en waarden.
Ooh? En dan is dit zeker het zogeheten goede voorbeeld geven?
Ik denk dat ik mijn agressie maar eens even flink ga botvieren als ik ramen,deuren en kozijnen ga schuren de komende weken!!!
Kan ik tenminste nog het nuttige met het onaangename verenigen.

Geharde tv-kijkers herinneren zich de tv-kokkin Raya Lichansky misschien nog wel. Als ik me goed herinner kokkerelde ze in Koffietijd-zaliger de hele boel bij elkaar.
Na een Maggi-reclame ('beetje van jezelf, beetje van Maggi?) verdween ze uit beeld, maar wie de joodse site www.joods.nl volgt ziet dat ze nog zeer actief is: zij host deze interessante, serieuze site.
Maar nu stuurde ze mij een bericht dat ze zelf niet kwijt kan, kennelijk, op haar site (de behandelde kwaal is niet exclusief joods) en waar ze mij, en ik hoop ook mijn bezoekers, een GROOT PLEZIER mee deed. Lees mee en huiver...

Steeds meer Belgisch kantoorpersoneel heeft deukdijen



Steeds meer mensen die in een kantoorgebouw werken, kampen met mysterieuze ribbels in hun dijen, de zogenaamde deukdijen of ribbeldijen.
Het fenomeen, dat veroorzaakt wordt door verschillende factoren, breidt zich steeds meer uit.
Dat vertelt Annemie Maes, onderzoekster aan het Vlaams Instituut voor Technologische Ontwikkeling (VITO).

Precieze cijfers van het probleem kon Annemie Maes niet geven, maar volgens haar neemt het probleem al jarenlang toe.
Deukdijen, of Lipoatrophia Semicircularis (LS), is een aandoening waarbij onderhuids vetweefsel aan de voor- of zijkant van de dijen wegsmelt.
In beide bovenbenen vormen zich dan twee deuken of ribbels van twee tot vier centimeter breed en altijd op een hoogte van 72 centimeter van de vloer, gemeten bij personen die schoenen dragen.
De aandoening komt voor als personeelsleden in een nieuw kantoorgebouw zijn getrokken of wanneer de kantoren vernieuwd zijn. Deukdijen komen nu in 85 procent van de gevallen voor bij vrouwen tegenover 15 procent bij mannen. De verklaring valt te zoeken in elektromagnetische hoek.

message: beste Hanneke

aangezien ik mij altijd maar meld als ik het NIET met je eens ben en ik deze dagen even helemaal overvloei van paasgevoelens, hierbij mijn bijval aan jouw stukje 'dáág D66, dáág".
Ik pinkte een traan weg bij jouw oprechte boosheid over dat plotselinge potje met sticker: 'noodgevallen' .
Hanneke, ik deel deze boosheid hartgrondig met je.
Mevrouw B. Chique dame, mooie vrouw. 94 jaar. Ik ben bij haar op bezoek in laten we zeggen 'huize Avondrood' .
Het maakt niet uit, ze zijn allemaal hetzelfde, die huizen, met allemaal dezelfde deprimerende namen. Het is duidelijk vanaf de ingang: 'hier doen we er alles aan opdat jij wel dood wílt gaan.'
Goed, mevrouw B.
Een grote boodschap dient zich aan.
Het is al bere-genant om daarvoor iemand te moeten roepen.
Ze drukt op een belletje en doet in het begin een beetje omzichtig wat er aan de hand is. Zou ik ook doen als de dominee op bezoek was en ik had nog een beetje zelfrespect in mn donder. '
Nou dat zelfrespect wordt er wel uitgeslagen!
Het personeel was onvindbaar. Te weinig. Te veel werk.
De boodschap liet zich er niet door verhinderen. Nee, ik mocht haar niet helpen. Uiteindelijk ouderwets gaan schreeuwen, met zn tweeën zúúúúster. Zodat echt helemaal geen intimiteit meer overblijft. Enfin, uiteindelijk vroeg mevrouw B, inmiddels innerlijk gekrompen tot een smurf, of ik haar dan toch maar wilde helpen. '
Halverwege de gang een zucht en een gekweld: 'laat u maar, het hoeft al niet meer.'
We hebben allebei maar een potje zitten grienen.
En dan nu een miljard (godallemachtig er zijn dagen dat ik het niet in m'n portemonnaie heb zitten) om Boris aan het pluche te slijmen, met JP en al die anderen er bij. Gadver.
Ik wens ze een enórme grote boodschap toe. En geen zuster in honderd jaar.

vrolijk pasen
Sybrand

Pasen, waar ging dat ook weer over?

Het lijdensverhaal, even de Matthäus Passion erbij halen.



Vanochtend zag ik duizenden en duizenden betraande gelovigen op het Pietersplein juichen en applaudisseren naar een kokhalzende stervende man, die geen verstaanbare klank meer kon uitbrengen (maar dat wel van papier deed!)
Heel nieuwe versie van het Lijdensverhaal.

Ik zag een glijmiddel dat sprekend op Boris Dittrich leek en die in Buitenhof voldaan zat te gloeien om een zogenaamd Paasakkoord. Dat hield in dat D66 zich weer heeft laten gebruiken als plaksel in de huidige coalitie.
Loksnoepjes de rechtstreekse verkiezing van de burgemeester in 2010 (bent u daar nog??), hoewel Wouter Bos in datzelfde Buitenhof meteen zei dat er geen sprake van was dat de PvdA daar ooit mee akkoord zou gaan ("zelfmoordactie").
En, als eieren uit een Paashoed, kwam er ineens een bedrag van een miljard voor onderwijs in de komende jaren! Blijkt ook een kroonjuweel van D66 geweest te zijn en niet gewoon een streven van elke zichzelf respecterende partij.
Huuuuh? Waar komt dat geld ineens vandaan? Het financieringstekort mag toch niet oplopen? O, dat loopt ook niet op, er was nog een ‘potje’. En waarom kon dan niet eerder uit dat potje geput worden? Waarom is er dan niet zo’n potje voor die 26000 uitgeprocedeerde en veel te lang wachtende asielzoekers? En waarom is dat potje er niet voor mensen in verpleeghuizen die met Pasen in natte pampers zitten?
Nee, dat potje is er voor echte noodgevallen: namelijk om de wankelende coalitie rechtsop te houden.



Zaterdag is het congres van D66 aan zet.
Dan zullen we weer een gigaparade van overvloedige kapsels en licht moderne herenkleding zien voorbijtrekken (D66-mannen hebben enorm veel verouderd haar, is dat jullie wel eens opgevallen?).
En dat congres zal beschaafd protesteren, argumenteren, zal bij het pistoletje rauwe ham bezorgd wikken en wegen en uiteindelijk, zuchtend en steunend, Boris Dittrich groen licht geven en Pechtold (mr. krijtstreep) op het pluche helpen.

Vanochtend had Ronald Plasterk in Buitenhof een briljante column over het vlees-noch-vis-gehalte van de neo-liberalen. De partij waar je gewoon nooit iets aan hebt.
Als slot van zijn column woof zijn huisratje D66 vriendelijk het graf in.
“Dáág D66, Dáág!”

Er zijn nogal wat onoplosbare problemen die zich aan ons voordoen.
Leve dus de OPLOSBARE problemen.
Hier is er één.
Ik post dit voor Charlotte, die het ooit van mij had gelezen, maar niet meer wist waar en wanneer.
Ik ook niet meer, dus: hier komt de
Tip voor de resten van die Fijne Oude Lippenstiften.



Ingrediënten:
* een torentje (zie foto), te koop in goede parfumerieën, drogisterijen, winkels voor theaterattributen waaronder make-up.
* diverse oude lippenstiften, die tot in de houder versleten zijn, maar zonde om weg te gooien omdat je die kleur zo mooi vond en natuurlijk nooit meer vindt.
* een lippenstiftkwastje.
* een magnetron
* een klein spateltje, of lepelsteeltje of zoiets.

Peur uit je lippenstift de resten (misschien van resten van dezelfde kleur?) en prak die in één zo'n bakje.
Zet het bakje in de magnetron. Voorzichtig, net zo lang tot de brokjes gesmolten zijn tot lippenstiftsoep.
Laat dat gladde soepje weer stollen.
Doe de andere kleur(en) net zo in de andere bakjes.
Schroef al die leuke gekleurde bakjes op elkaar en ... voilà: je lippenstifttorentje!

Bij de mijne is de onderste schroefrand een beetje gebroken, vandaar dat ik een Scheef Torentje heb.

Succes!

..wel even aanklikken die kop, natuurlijk....

Het is natuurlijk niet fraai wat er de laatste dagen gebeurd is in Den Haag.
Bij mij is de mist nog niet definitief opgetrokken, zijn de Zwarte Pieten nog niet helemaal geland en de spelregels van het ingewikkelde Haagse spel zijn me nog altijd niet goed uitgelegd.
De Partij van de Arbeid is altijd een schakersclub geweest van (vooral) mannen die nooit bezig zijn met waar je als boerenlul DENKT dat ze mee bezig zijn.
Het gaat altijd om hogere machtsdoelen, je offert een stuk om uiteindelijk de partij te winnen. Of zoiets, ik kan niet schaken. Ik haat dat soort strategieën ook.
Ik denk dat Ed van Thijn krokodillentranen zat te huilen, gisteren, in NOVA.
Dat het helemaal niks met principes te maken had, zoals hij ons wou doen geloven.
Dat het meer te maken had met de coalitie breken en de winst die momenteel in de peilingen aan de PvdA hangt verzilveren.
Of met nog heel andere dingen, waar ook die afgrijselijke Van Aartsen een gemene rol bij speelt.
Het meest heb ik me geërgerd aan de politieke commentaren in RTL Boulevard vanavond. Politiek commentator Gordon ("dat stelletje mastodonten daar in Den Haag moet zo snel mogelijk WEG!"), aangevuurd door Beau van Erven Dorens (“wanneer hoepelt dat Jurassic Park op?”), tweede stem uit de mond van Bram Moscovitz ("ik ben eeeh rechts van het midden") en als klap op de vuurpijl: Boris van der Ham.
BORIS VAN DER HAM.
Ambitieuze nieuwkomer, bekend geworden geworden in het Lagerhuis, te ijdel en opgewonden in de Tweede Kamer, beleeft nu, de één zijn dood...., toch een beetje zijn finest hour.
Hij mag onbekommerd en gelegitimeerd schelden op de ouwe regenten die maar eens weg moeten: “We zijn strijdbaar en gaan verder kijken hoe we Nederland een beetje kunnen ontdoen van de Ed van Thijns van deze wereld, want niet alleen in de Eerste Kamer, maar overal lopen van dit soort types rond die overal maar op de rem gaan staan.....”
Wat een dynamiek. Wat een elan.
Wat een grote bek.

Gek, ik verdraag van Boris van der Ham niet veel. Ik gelóóf hem nooit.
En als hij van Thijn afserveert als overbodig en oud denk ik toch Ga je mond spoelen.
Of ga in de leer bij de grand old D66-er Van Mierlo.

Misschien moet Boris zijn ijdele acteursveren nog afschudden en iets minder opgewonden en opgefokt in de weer zijn.

Ik merk dat ik heel kinderachtig ben terwijl ik me heel groot hou.
Pijnlijke constatering.
Ik vind het natuurlijk jammer dat B & W ophoudt, vind dat zo'n soort programma zijn noodzaak wel bewezen heeft. Of de uitvoering precies zo zou moeten, en/of het tijdstip, dat geloof ik niet. Het programma kreeg wel iets voorspelbaars en op de vroege vooravond mag best eens wat vernieuwd worden.
Voor mezelf was het een kadootje-in-blessuretijd om dat nog even te mogen doen, het smaakte zeker naar meer, maar op je 66ste moet je niet zeuren.
Ik las per ongeluk de reactiesite die de VARA geopend heeft, en die massa reacties doen me toch goed. Ze zijn trouwens lang niet allemaal vleiend, maar het zijn er wel veel.
Het is in elk geval niet onopgemerkt gebleven, B & W.
Dat heeft niets met mij te maken, maar vooral met mijn voorgang(st)ers, Paul Witteman, Sonja Barend en Inge Diepman.

Deze foto viel bij me in de bus, het omslag van de nieuwe roman van Oscar van den Boogaard.
Ik dacht Jezus, wat een mooie benen!
En toen: hoe is die afspraak toch ooit vastgesteld dat sommige benen mooi zijn (deze dus) en andere niet (de mijne). We lijken het daar wel allemaal over eens te zijn, maar hoe zit dat nou?
Omdat het veulen, of het hert ons zo ontroert? En hun benen dus ook? (lees meer)

Ik ben een uitgesproken fan van Martin Bril.
Ik heb grote bewondering voor Anja Meulenbelt.
Gisteren troffen ze elkaar in mijn hoofd.
Bril schreef over De Graafs Waterloo.
Kan je dit lezen?



OK.
Het gaat me dus om de passage (in het als altijd prachtig geschreven stukje) over Anja Meulenbelt.
Ik dacht meteen Waarom dat ene digi-fototoestelletje-met-mini-zoomlensje benoemen terwijl de pro-zoomlenzen ongeveer IN Thom de Graafs neusgaten en traanbuizen staken.
Nou, dat was Anja ook opgevallen en ze schreef er een pittig stuk over op haar eigen weblog.
Ga daar even heen, dan hoef ik niet ingewikkeld te kopiëren. (sowieso een interessante weblog).

Als parafrase op de spreuk van de aap: Al noemt een Bril zich Evelien, zijn ware aard blijft toch te zien....

Uit de NRC van vandaag, woensdag 23 maart. D-Day voor Thom?

want het leven gaat door!

Nu minister Thom de Graaf (die h ertussen is volgens mij aanstellerij) waarschijnlijk gaat aftreden omdat hij zijn "kroonjuweel" de bestuurlijke vernieuwing is kwijtgeraakt, lijkt mij het goed om voor hem het verhaal van de geit (oftewel Count your blessings) weer eens tevoorschijn te halen.
(nu kan ik in de gauwigheid het verhaal niet vinden en heb ik teveel griep om het weer op te hoesten, komt nog wel).

Ik wil Thom de Graaf alleen maar meegeven: Denk je eens in wat je dit voorjaar, deze zomer, allemaal voor heerlijke dingen kunt doen met of zonder je gezin!
Misschien kom je mij, met mijn B & W-geit, dan wel tegen op de huppelwei.

Heel veel sterkte en... die gekozen burgemeester was ook opgegaan in gekrakeel!



Deze foto is genomen vóór het Eerste Kamer-debacle/t.

gestuurd door Astrid

Noem me conservatief, noem me discriminerend, maar bij dit bericht dacht ik: Het moet niet gekker worden in dit land!!

Dit (foto) is een nieuwe club, namelijk die van homoburgemeesters.
Het Genootschap van Homoseksuele Burgemeesters.
Initiatiefnemer Peter Rehwinkel, burgemeester van Naarden.
Natuurlijk, Peter Rehwinkel..
De cross-over tussen serieuze politiek en kletskoek zeg maar prietpraat.

Maar zijn collega’s van Leeuwarden (Geert Dales), Ouder-Amstel (Jaap Nawijn), Hillegom (Toon Mans), Sneek (Arno Brok) en Neerijnen (Ton Jansen) hebben kennelijk ook niks beter aan hun hoofd.
Het uit de burgemeesterskast komen is niet zomaar iets, er zit ook een “emancipatoire gedachte” achter (Rehwinkel).
De emancipatie van de homoseksuele burgemeesters.
Mannen, want voor lesbische burgemeesteressen-uit-de-kast is het nog te vroeg. Voorlopig.

Mooie timing, vlak voordat in de Eerste Kamer het grondwetsartikel over het kiezen van de burgemeester is afgestemd.

Kijk mensen, dat is nou nog eens een website waar ik plezier aan beleef.
Ik ben gek op televisie, ik ben ook gek op slechte televisie en ik ben helemaal gek op mopperen op die televisie.
Voor de liefde en de haat, voor het bashen en het bewonderen, moet je bij de tv van Willemijn zijn.
Het is een nieuwkomer onder de loggers maar ik zou iedereen die mijn haat/liefde deelt aanraden er eens heen te surfen.
En zet 'm op je favorieten!

foto Han Nefkens

foto Han Nefkens

De nood is hoog in politiek Nederland.
Op de vermolmde resten van de oude politieke partijen ontspruiten nieuwe stromingen als paddestoelen in een herfstbos. De voorboden, zeg maar proefballonnen, zijn de 'gekozen burgemeesters'.
Na alles wat zich Leefbaar noemt en wat nog vegeteerde op de resten van Fortuyn, begint Geert Wilders zich ineens te roeren als een rechtse zwam. De gulden moet terug! Buitenlanders hard aanpakken of wegsturen! Weg met Europa! Ik heb alle onzin niet paraat die hij spuit (geen wonder als je in een cel je politieke program moet formuleren), maar hij dendert ons, als we niet oppassen, als in een tijdmachine terug in de tijd. Die gulden komt echt nooit meer terug Geert!
Het is bijna een opluchting dat voor alle zwevende kiezers nu ook nieuwe zwevende politici zich aandienen. Progressiever en verstandiger dan Geert Wilders, maar ik zou mijn geld er ook niet op zetten. Jan Nagel, een geheimzinnige onruststoker met een scherpe politieke intuïtie, werkt aan een nieuwe politieke beweging. Achter de schermen, want dat is zijn natuurlijke biotoop.
Hij richtte ooit een vakbond voor opstandige soldaten op, was één van de onruststokers in de Partij van de Arbeid (tot een paar jaar geleden was hij zelfs senator voor die partij) en bij de VARA heeft hij behalve De Rooie Haan ook veel onrust gezaaid.
Hij is een schaker. Hij schaakt altijd, is altijd bezig met strategieën, zeg maar intriges. Dat maakte hem niet erg geliefd, behalve bij zijn vrienden, aan wie hij hondstrouw is.
Ik zie die nieuwe beweging van hem wel voor me.
Een zwevende beweging voor de zwevende kiezers met een fatsoenlijke moraal.
Onderdak voor Peter R. de Vries? Maurice de Hond? Rob Oudkerk? Bram Peper? Herman Heinsbroek? Cees van Leeuwen? Henk Westbroek? Broos Snets?? (ik weet de naam niet precies).
Ik zie die mannen al met grote pilsen hun ambities gemengd met wat progressiviteit en een grote dosis lef de politiek onveilig maken. De politiek kan wel wat testosteron gebruiken, en dat hebben ze!
Vrouwen zie ik er zo eentweedrie niet bij, behalve als randversiering.
Ik moet eerlijk zeggen: mijn politieke onderkomen zal het nooit worden, daarvoor vertrouw ik ze allemaal niet genoeg, maar ik vind het wel een hoopgevend alternatief voor de modderstroom waar Wilders op drijft.

Meligheid roept meligheid op: Deze komen van Astrid.

Het was weer even zo'n Standpunt.nl-onderwerp (of B & W, ik geef het toe): mogen medicijnen zomaar door een virtuele dokter aan onbekende patienten worden voorgeschreven? Dokter online.
Het lijkt mij onhaalbaar om aan die ontwikkeling een waterdicht halt toe te roepen: ik heb wel eens een medicament (natuurlijk om te vermageren....) besteld via Internet wat je in Nederland bij geen apotheek, en geen haan die ernaar kraaide. Geen gram afgevallen overigens. Gevaarlijk, inderdaad, maar eigen schuld, dikke bult, we zijn allemaal domme grote mensen.
De keerzijde van die medaille is het bericht dat ik vandaag in de krant las, dat het online afsprakensysteem in het Almeerse Flevoziekenhuis zo geweldig werkt.
Patiënten kunnen online afspraken maken/verzetten, met de afspraakbevestiging kunnen folders en invullijsten worden meegestuurd en na vijf maanden is de proef in vier poliklinieken zo geslaagd te noemen, dat het ziekenhuis in alle poliklinieken het online systeem gaat doorvoeren.
Mijn tandarts is al een beetje online: de computer speelt een grote rol in de praktijk , afspraakbevestsigingen in de e-mail, e-mails worden prompt beantwoord. Ik geloof niet dat je je afspraken al zelf kan invoeren, maar dat komt vast ook.
Gisteren was ik bij mijn huisarts, die al een beetje moet braken bij het woord computer.
Je moet bellen, lang wachten, hij schrijft priegelregels op grote kaarten en stopt die in hangmappen.
Het systeem werkt, hij en zijn assistentes zijn mij zeer dierbaar, maar het zou efficiënter kunnen, allemaal.
Maar ach, een betere huisarts kan ik me niet wensen, dus laat hem maar lekker priegelen.

Lodewijk Asscher, voorzitter van de PvdA-fractie in de Amsterdamse gemeenteraad, schreef me:

Ik moest bij je verhaal over das dorf denken aan soap city. Blijkbaar had ik de Duitse situatie niet helemaal goed begrepen, zie: http://www.amsterdam.pvda.nl/nieuwsbericht/1430
Met vriendelijke groet,
Lodewijk Asscher

Het leek fout te gaan vanochtend: ik wou EVEN twee DEKBEDDEN kopen bij ... IKEA (die had ik nodig).
Enfin, het liep redelijk goed af (2 dekbedden, 2 kussens, 4 dekbedovertrekken, 4 hoeslakens), maar:
- geen voetenbankjes
- geen gekleurde lampjes
- geen bestekla
- geen hangmappenkastje
- geen megazak met Daimpjes

OK, wel 4 grote transparante plastic dozen-met-deksels om rotzooi die eigenlijk wel weg kan (oude videobanden, honderden cassettebandjes, foto’s van ouders van ouders, oude giro’s etc. etc.) te verplaatsen.
Maar VERDER NIKS.
Ja, pijn in mijn voeten. En een diepe haat tegen IKEA (“pak JE kar, zet hier JE tas, zoek JE pakket in het magazijn”, brrrrr).
Beperkte schade dus.

Dat programma van Prem Radakishun is erg in orde.
Er wordt soms smalend over gedaan, bijvoorbeeld laatst door Volkskrant-tv-recensent Wim de Jong, maar het is toch een witte raaf van deugdelijkheid en hartstocht in deze tijd van cynisme.
Vanuit verbazing en verontwaardiging stelt Prem met zijn grote mond dingen aan de kaak, waar ik toch regelmatig tranen van in mijn ogen krijg, van woede.



Vanavond bijvoorbeeld, ging het over een aanbiddelijk klein meisje, ik denk Marokkaans, in Sittard, dat door een paar “grote jongens” in elkaar geschopt en getrapt was.


(Vraag: aan wie doet dit kleine Sittardse meisje je denken?)

Ze was misschien 6, vertelde haar verhaal met grote bruine verbijsterde ogen en zo’n mondje met net gewisselde iets te grote tanden. Ze schopten haar overal en zeiden vieze woorden als Marokkaan, en iets met geiten. En ook tussen haar benen hadden ze haar getrapt.
Haar vader zat er verdrietig bij. Eén keer had hij haar niet uit school gehaald, en nu dit.



Ik werd er woedend en triest van.

In een jongerencentrum waar ook de schoppers bekend waren praatte Prem met een paar jongens. Die dit niet hadden gedaan overigens. Maar wel zei één: “Ik kan er niet van wakker liggen.” En trok er dit gezicht bij.


Overigens was een kleine jongen van allochtone afkomst ook in elkaar getrapt en in een diepe plas gegooid. Hij werd “gered” door een voorbijganger die zei dat de jongens op moesten houden. Toen lieten ze hem in die plas liggen.
De politie doet een onderzoek.

Prem, ga door met je grote bek.

Een man zuigt stof.
De stofzuiger blokkeert, omdat er stof in het filter blijft zitten.
De man hurkt neer, haalt de stofzuiger uit elkaar.
Dat kan toch eigenlijk niet, denkt hij, dat STOF in een STOFzuiger het apparaat blokkeert.
Hij gaat knutselen.
Vindt een supermooie transparante stofzuiger uit ZONDER filter.

Of hij ooit nog gestofzuigd (of stof gezogen) heeft vermeldt de commercial niet.
Soms wou ik dat ik de geest van een man had.

15·Maart·2005 · 10:02
Tijd voor een Coming out
'Als jij Olga wilt spelen, meisje, dan zal je toch eerst een beetje meer vlees moeten krijgen,' zei de man tegen het meisje en hij kneep haar zachtjes in haar zij. De man was Jan Wolkers, het meisje Monique van de Ven en het jaar 1972. De cast van Turks Fruit was rond, maar de negentienjarige Monique was nog niet rond genoeg om de Olga te spelen die Jan in zijn hoofd had.
Monique van de Ven vertelde de anekdote vorige week bij haar openingsspeech op het Boekenbal. Het was Kluun nooit eerder zo opgevallen, dat Jan van rond was. Tuurlijk had ik gezien dat Karina, de vrouw die zo vrolijk in haar niksie de cover van het Boekenweekgeschenk opleukt, geen maatje 36 had. En geen 38 ook. Maar Kluun wist niet dat Jan bekend stond om zijn voorkeur voor volslank.
Als man moet je verrekte veel lef hebben om te zeggen dat je een vrouw met rondingen die verder gaan dan 90-60-90 mooi vindt. Slank is de standaard. Catwalk-modellen zijn slank en tietloos. Centerfold-modellen en pornosterren hebben dan weer wél tieten, soms zelfs billen, maar buik, dijen en armen bevatten nog minder vlees dan een kroket van de Aldi.
Het moge als bekend worden verondersteld dat vrouwen met maat 40+ er gallisch van worden om zich hun hele leven lang te moeten verantwoorden. 'Waarom ga je niet lekker mee naar de sportschool?' 'Wanneer was je nou ook al weer bevallen? Toch al wel een maand of vijf, zes geleden?' 'Je hebt zo'n mooi gezicht, vind je het niet jammer dat je dan niet nét een maatje minder hebt?'
Maar zal ik u eens een geheimpje verklappen? Ook mannen die vallen op ronde vrouwen worden er gestoord van. Kluun heeft nooit begrepen waarom je je als man tegenover je vrienden moet verantwoorden als je valt op rond. Ik heb nog nooit iemand ter verantwoording geroepen die een vrouw aansprak met tieten die met het blote oog niet zichtbaar zijn. Ik heb nog nooit iemand uitgelachen die naar bed was geweest met een meisje wiens billen nauwelijks meer inhoud hadden dan die van mijn zesjarige dochter. Of gevraagd of haar kut net zo benig was als haar Biafra-armen.
Lieve slankfetisjisten, loop eens een keer een museum binnen. Blader opa's pornoboekjes eens door. Tot voor een jaar of veertig was slank nooit in. Nooit. Maar als u er op valt, dan heeft u mijn zegen. U bent er voor mij niet minder om. De een valt op mannen, de ander vindt pijn geil, de volgende krijgt een stijve van rubber, er zijn mannen die het prettig vinden om ondergeplast te worden door hun vrouw en u houdt van slank. Ik vind het ook best lekker, op zijn tijd. Moet kunnen.
Maar ga mij niet lastig vallen met uw denigrerende opmerkingen over mijn voorliefde voor vrouwen met een beetje vlees. Ik word niet alleen geil van een vrouw met rondingen, ik vind het Mooi. En miljoenen andere mannen ook, als hun vrienden er niet bij zijn. Heren, het is tijd voor een coming out. Duizenden schilders, beeldhouwers en schrijvers gingen u voor.
Leve Jan Wolkers, leve Monique, leve Karina, leve Naat, leve de echte vrouwen.

...en bedankt, Kluun!!!
Hanneke

Mijn favoriete kunstwerk in de openbare ruimte is de olifantengroep langs de A6 (snelweg) vlak voor de afslag Almere-buiten.
Vijf adorabele grijze olifanten staan er als mega-speelgoedbeesten in de berm.
De kunstenaar Tom Claassen heeft ze gemaakt en ik word altijd blij als ik ze zie.
Vorige week viel me ineens op dat op de zijkant van een van de olifanten een grote graffiti was gezet: "Naomi I love you" of zoiets.
Voor het eerst werd ik driftig om dat geklad.
Maandag reed ik er weer langs en het was weg.
Gelukkig.
Ik kon, vanuit de auto, niet de hele groep op één foto krijgen, vandaag deze plaatjes.

Waarom ben ik daar zelf nou niet op gekomen?
Had ik nooit meer hoeven werken, was ik multi multi geworden!
Big Brother - Das Dorf.
Niet meer een bordkartonnen huis-met-tuintje in Almere, maar een Dorf in de buurt van Keulen. 25.000 vierkante meter, met een marktplein, een café en een sporthalletje. Honderd camera's, zestig microfoons, vijftien kandidaten en geen einde.
Is dat een nachtmerrie of niet?
Een soort Truman-show maar dan echt.
GTST maar dan niet gespeeld.

De bewoners kunnen geld verdienen, maximaal 1 miljoen euro per jaar. Dat geld blijft op de bordkartonnen bankrekening staan. Als je wordt weggestemd, krijg je mee wat je op je rekening hebt staan, als je vrijwillig weg gaat ben je alles kwijt. En als je zwanger wordt moet je er ook uit. Zonder cent neem ik aan, dan ben je helemaal ver van huis.
Er moet natuurlijk gewerkt worden, het boeltje moet draaien tenslotte.

Er zijn sociale klassen: rijken, armen en normalen. Je kan opklimmen, je kan zakken, het is net het leven. Rijken leven rijk en zijn de baas, dus wie wil dat niet worden?
26000 kandidaten hadden zich gemeld om mee te mogen doen, vijftien "gelukkigen" zijn sinds kort elke dag op de Duitse (commerciële) televisie te volgen.
Big Brother for ever, wie had dat gedacht?
George Orwell.
Toen heette het nog 1984.

Er heeft een aardige discussie gestaan in NRC, de afgelopen week.
Het ging over de schrijver als ondernemer.
Hè? De schrijver als ondernemer???
Die moet toch Scheppen? Die moet toch Schrijven? Die is toch Kunstenaar? Die hoeft toch niet naar de Bakker?
Nou, wel dus. En de meeste schrijvers hebben het niet breed, ze heten niet allemaal Mak of Palmen, zelfs geen Groenteman-met-een-bestsellertje.
Paul Sebes, literair agent (die ook mij heel goed begeleidt en dat is hard nodig...) schreef een behartenswaardig stuk, Wouter van Oorschot, uitgever (o.a. van Het Bureau, Hulde!) schold hem daarop verrot, waarna H.J.A. Hofland (nestor der columnisten) een prachtig slotakkoord schreef.
Ik had behoefte de hele discussie op mijn weblog te zetten.
Niet dat het nou van wereldbelang is, maar het interesseert mij nou eenmaal, vandaar.
Lees verder. (lees meer)

Zoals ik al schreef was ik bij de dramatische première van Norma, van de Nederlandse Opera, waarbij Nelly Miriciouiou, één van de grote sopranen van deze tijd, door een infectie aan haar stembanden nauwelijks kon zingen en na de pauze het zangstokje moest overgeven aan haar vervangster.
Het was puur drama, opera in opera in opera.



Een deel van het publiek, de F-side van de opera zullen we maar zeggen, vond het nodig om ondanks het verdriet dat bij het slotapplaus van het podium sopte, toch hard Boe te roepen.
Nelly Miriciouiou (Brits/Roemeens) schreef zaterdag in de NRC het Dagboek.
Een echt opera-dagboek, met emoties, liefdesbetuigingen aan Nederland, aan de collega’s, aan wat niet al. En het Grote Verdriet om de Stem die het liet afweten wordt ook in extenso beschreven. En de verbijstering om de hardvochtige reactie van het publiek.
Dat trouwens ook Boe-de vanwege de regie, die te modern was voor de Lords van de Opera.

Het hele dagboek hieronder.

(lees meer)

is fotograaf (o.a. voor Het Parool), de zoon van Anne Boermans (van wie ik regelmatig Visi's post) en hij stuurde me dit.


Deze foto maakte Menno Boermans in Zwitserland, Saas Fee. Maart 2005.

Deze week is 'Acht kilometer boven NAP' verschenen.
Dit boek vertelt over vier Amsterdamse bergbeklimmers die in Pakistan een poging wagen de 8047 meter hoge Broad Peak te beklimmen.
Journalist Mijntje Klipp stond vorig jaar voortdurend in contact Menno Boermans, Bob de Kort, Rozemarijn Janssen en Frits Vrijlandt en verwerkte hun belevenissen tot een enerverend, soms spectaculair verhaal.
Halverwege helpen ze het leven redden van een ernstig zieke Franse klimmer. Die operatie werpt ze terug op schema. Het slechte weer en de belabberde omstandigheden op de berg maken het er niet beter op.
En dan wordt Bob ook nog hoogteziek.

Acht kilometer boven NAP geeft een goede indruk wat er allemaal nodig is voor een expeditie.
Hoe organiseer je zo'n maanden durende tocht?
Hoe bereid je je als sporter voor? Wat gaat er mee aan kleding, voedsel, medicijnen en communicatieapparatuur?
Het boek geeft, mede door de vele foto's van Menno Boermans, een goed kijkje achter de schermen van een expeditie naar de Himalaya, en Broad Peak in het bijzonder. Acht kilometer boven NAP ligt vanaf nu in de boekwinkel.

Meer weten?
Neem dan contact op met Menno Boermans (06-55898160) www.mennoboermans.nl


Titel : Acht kilometer boven NAP
Auteurs : Menno Boermans & Mijntje Klipp
Uitgever : L.J. Veen
ISBN : 9020403176
Verschijningsdatum : 9 maart 2005
Bindwijze : paperback
Aantal pagina\'s : 127
Gewicht : 225 gram
Formaat : 211 x 135 x 10 mm
Prijs : Euro 14,95

We waren 14, we waren verliefd op Audrey en we waren hartsvriendinnen, Olga en ik.
Olga woont nu al bijna vijftig jaar in Canada en dankzij internet kunnen we weer lekker melig doen, samen, alsof we 14 zijn. Ze stuurt af en toe foto's.

astrid schrijft: Gere!!!!

Nog helemaal wattig van de griep lig ik in bed de krant te lezen.
Na elk naar bericht een niesbui en bij elke opwinding een hoestbui. Tot ik een kleine foto van Richard Gere ontwaar. Intrigerende man. Niet eens echt heel erg mooi maar hij heeft iets dat me onweerstaanbaar trekt. Een man waar ik wel een een avondje mee zou willen bomen. Verder niets dank u, ik kom thuis prima aan mijn trekken.
Maar nu dat berichtje bij die foto. Staat er eigenlijk? Waaat!!??
Hanneke Groenteman mag deze meneer vanavond interviewen in B & W.
Zomaar aan die tafel, komt ie zitten. Aanraakbaar, aanspreekbaar, ruikbaar.
Oh Hanneke, vertel er morgen álles over. Ja? Toe? Alstjeblieft?
Godverdommese mazzelkont!!



ik kan jullie allemaal zeggen, dat het heeeerlijk is om door Richard Gere warm en lang geknuffeld te worden. Natuurlijk, het is machtig interessant om met hem over boeddhisme, Tibet, de Dalai Lama ("his holiness") en acteren te praten.
Maar die big hug was........onvergetelijk.
Ik vind Richard Gere aardig en innemend en integer, zij het doortrokken van acteurs-kunstjes, maar die wendt hij tenminste aan voor een goede zaak. Niet uit modieusheid, maar uit een al ruim 30 jaar durende diepe belangstelling voor spiritualiteit.

als iemand die dikke knuffel gefotografeerd heeft, post ik die foto alsnog.
Daar ben ik namelijk erg trots op.
Kinderachtig en niet-boeddhistisch van me.



dit is mijn lieve visagiste Aaf Corbijn, met Richard natuurlijk

UITNODIGING
Dinsdag 15 maart, 16 uur, Onderdoorgang Rijksmuseum

Dinsdagmiddag a.s. maakt het Rijksmuseum even (13-18 uur) de onderdoorgang open. Ze willen laten zien dat ze hem kunnen inpikken voor hun nieuwe ingang. Komt allen om het Rijksmuseum te laten zien dat de onderdoorgang van ons allemaal is en dat zij er vanaf moeten blijven! Neem je vrienden, je kinderen, je opa en je oma mee.

Vriendelijke groet,
Comit? Red de Onderdoorgang

-------------
Stuur dit bericht door aan zo veel mogelijk mensen!

Voor meer info: http://onderdoorgang.wocvondelpark.nl

Ik maakte een foto van een schattige sneeuwman, bij ons in de tuin, en stuurde die op naar mijn vriendin in Canada. Leuk schreef ze, en kijk eens hoe ze dat in Moskou doen?

Beste Hanneke,

Ik ben een provinciaal met een grote liefde voor Amsterdam. Ik ben er vaak en graag. Ik vind het de heerlijkste stad ter wereld. Ik ken de onderdoorgang goed. Hij moet behouden blijven en ik steun je actie. Ik irriteer me wel aan je toontje van het volgende stuk. Je doet zo denigrerend over provincialen, alsof wij niets van Amsterdam weten. Amsterdam is een kosmopolitische stad, het symbool van ons land. Zo'n stad is dus een beetje van ons allemaal, daar moet je geen exclusieve claim op leggen. Je lijkt een beetje op Youp van 't Hek.
Jan de Vries

zee@goddelijkegladiolen.nl
message: Oproep aan alle provincialen : willen jullie alsjeblieft op de stoep gaan lopen als jullie in Amsterdam zijn ? Heel fijn..
En de groet aan H.G. natuurlijk.

Het heeft niks met elkaar te maken, maar ik vond een paar leuke knipsels terwijl ik mijn werktafel zat op te ruimen, terwijl Andries Knevel met een gristelijke vinger in de sentimenten van Ed van Thijn roert.
Het is alsof Ed van Thijn zijn intieme emoties zomaar weggeeft aan Knevel, die ze soppend in ontvangst neemt. Hij (Knevel) slaagt er nooit in zich bij mij geloofwaardig te maken.
Wandelend door Westerbork, fluisterend bij de omhooggebogen treinrails, kruipend in de onderduikkelder, het mag natuurlijk allemaal, maar waarom bij dit populistische EO-programmaatje?
Gauw uitzetten en jullie deze mooie knipsels voorzetten.

omdat ik een ruimdenkend mensch ben zal ik een reactie-uit-de-provincie posten, al ben ik het hier natuurlijk helemaal niet mee eens. Maar als men de moeite neemt mij te mailen, ben ik de beroerdste niet.
Ik kan me voorstellen dat vanuit de verre weilanden men denkt What the fuck Red de onderdoorgang, zoals Sybrand, maar.... enfin, leest u maar.

dag Hanneke,

gelukkig, je bent niet ziek! Een van de weinige gelukkigen op dit moment, volgens mij. Maar waarom steek je dat zeldzame geluk nu in de 'redding' van de onderdoorgang van het Rijksmuseum? (..) Ik begrijp de pointe niet zo, vrees ik. \'We raken een verbinding kwijt' lees ik ook weer bij jou. Maar het aardige van gebouwen is toch dat je er ook nog omhéén kunt fietsen? Of mis ik hier iets? Is het Rijks alomtegenwoordig, dat je er echt absoluut alleen maar onderdoor zou kunnen? En dat van die muziek. Ja. Nou ja. Geniet van de herinnering en laat er ook weer eens iets nieuws ontstaan zou ik zeggen. Een nieuwe ingang is voor het Rijks werkelijk geen overbodige luxe. Al die keren dat ik met vrienden in die gammele keet mijn kaartjes stond te kopen. Rembrandt verdient beter!
Ik vond de onderdoorgang bovendien altijd een beetje spooky en naar ouwemannenpis ruiken. Dus: kan ik nog ergens een actiegroep "Leve de nieuwe onderdoorgang' starten? Is dat geloofwaardig vanuit gat-in-de-polder Hekelingen ( wij fietsen hier altijd onder de koeien door)
hartelijke groet
Sybrand

Beste Sybrand en andere niet-Amsterdammers, in de hectische, lawaaiige, gestresste stad is een rustpunt als de onderdoorgang van wezenlijk belang. Er zijn geen auto's, het regent er niet, de mooiste muziek krijgt er supergoede akoestiek, je maakt een duidelijke overgang van het ene stadsdeel naar het andere, het Museumplein wacht je op of de Spiegelgracht lacht je toe, je leven loopt heel even geen gevaar. Zodra je uit de onderdoorgang komt begint de eeuwige survival, op de Stadhouderskade en links- of rechtsom op het Museumplein is het verdomd goed opletten geblazen.
De ellende begon al toen de Deense architect Anderson op het Museumplein de rechte fietsroute afbrak voor het Museum. Er zijn nu twee enge hoeken ontstaan.
Nog gevaarlijker is het als je helemaal om het Museum moet heenfietsen, zoals nu het geval is.
In het alternatief van het "Red-comité" is een prachtige ingang gepland aan het begin van de onderdoorgang in plaats van er middenin. Je zal nooit meer kaartjes hoeven kopen in een 'armoedige keet', maar altijd in een grote ondergrondse entree. Zoals de plannen van Cruz en Ortis voor het Museum nu zijn, komen er onherroepelijk logistieke problemen met de duizenden wandelaars (o.a. toeristen) en fietsers, er zijn 4 heel smalle paden voor gereserveerd. En dat zal vast resulteren in de maatregel: de fietsers kunnen er niet meer door: veel te gevaarlijk voor de voetgangers. En dan... zie onze bezwaren hierboven.
Ik vind het ook onzin dat er - behalve de spectaculaire vernieuwing van het hele museum - zo nodig aan die onderdoorgang getornd moet worden, behalve dat hij veel mooier en lichter (de open hoven aan weerszijden met grote glazen wanden) wordt dan hij was. Waarom "iets nieuws" als het oude uniek en onvervangbaar is? En als je dat opgeeft kan je nooit meer terug!
Kortom: het is een pure schande en onbegrijpelijk dat het Rijksmuseum bij het verstrekken van de opdracht niet al heeft gezegd: "Voorwaarde voor alle ontwerpen is dat de onderdoorgang volkomen ongemoeid blijft." Die mensen houden niet van Amsterdam, zoveel is wel zeker.
RED DE ONDERDOORGANG!

Waar blijft die tijd toch die als smeltende sneeuw door mijn vingers glipt?
Ik krijg al ongeruste mailtjes wat of er toch met me is.
Er is niks met me, ik heb alleen een gat in mijn hand waar het tijd betreft.
Ik wil nu alleen maar even melden dat donderdagavond 3 maart in Amsterdam een belangrijke avond plaats vindt voor iedereen wie de Onderdoorgang van het Rijksmuseum ter harte gaat.
Het comité Red de onderdoorgang geeft tekst en uitleg en plaatjes bij de alternatieven voor de plannen van de architecten Cruz en Ortiz, die eigenlijk nauwelijks ruimte overlaten voor fietsers en wandelaars in de onderdoorgang. Er komen trappen middenin, zodat er aan weerszijden smalle stroken overblijven voor de vele duizenden fietsers en wandelaars (waaronder veel toeristen) die er gebruik van plachten te maken.
Het is de mooiste en belangrijkste verbinding tussen twee grote stadsdelen, Centrum en Oud-Zuid.
Enfin, Amsterdammers weten precies wat ik bedoel.
Morgenavond, Huize Lydia op het Roelof Hartplein, 20 uur, de avond van de alternatieven: komt allen!

ps: Wat moeten we zonder de prachtige muzikanten onder het Rijks? Die zullen er namelijk zeker geen plaats meer krijgen.