voorkant Gedoemd tot kwetsbaarheid, een hoognodige visie op onze tijd, door Geert Mak.
€ 5,00.

Adriaan Jaeggi (lees zijn log) reageerde op mijn uitval tegen de Gouden Doerian.

Ik kreeg je boze logje over de Gouden Doerian uit alle hoeken van Nederland toegestuurd. Goed zo! Ferme taal, al zijn we het wat die prijs betreft kennelijk totaal oneens. Wat ik wel jammer vind is dat je nog meer misverstanden schept over de Prijs en het Bal. En er zijn er al zoveel. Daar houd ik niet van. Daarom deze korte uitleg (ik dacht tenminste dat hij kort was, maar bij het teruglezen bleek het iets langer dan ik gedacht had...) Dit hoef je niet op je weblog te zetten, het gaat me er vooral om dat je niet het verkeerde beeld houdt.

- "Ik word somber van teveel negatieve energie, wat heb je eraan?" - Het idee voor de Gouden Doerian is niet onstaan door negatieve energie, maar vanuit een negatieve situatie die al jaren voortduurt: de boekhandel die wordt overstroomd door te veel boeken van dubieuze kwaliteit. Er is in het boekenvak geen mens te vinden die dit zal ontkennen. (Daarom zit er ook een bezorgde boekhandelaar in de jury). Het is een serieus probleem. De slechte boeken nemen, alleen al door hun aantal, het zicht weg op de prachtige boeken die ook verschijnen, maar na 3 maanden weer plaats moeten maken voor nieuwe, onvolgroeide aanwas. 1 voorbeeld: Tommy Wieringa's prachtboek Joe Speedboot is de afgelopen weken door werkelijk iedereen juichend besproken. Maar het is nergens te krijgen. Boekhandelaren wilden het risico niet nemen. De schrijver voert nu zelf een actie om zijn boek in de boekhandels te krijgen. Dat er teveel slechte boeken verschijnen rekenen wij zeker niet alleen de schrijvers aan. Vooral de uitgeverijen, die de afgelopen jaren steeds meer zijn gaan produceren met krimpende redacties, leveren vaak slordig werk af. Bij sommige boeken in het juryrapport staat dit ook vermeld. Een boek dat slecht geredigeerd is, is misschien niet een slecht boek, maar is zo gemaakt door een redactie of een redacteur.

- "wie is de genomineerde dat hij/zij dat verdient" -
Geen enkele genomineerde verdient dit. Schrijvers verdienen het dat hun boeken fatsoenlijk behandeld worden; op de uitgeverij en in de boekhandel.

- "wat stellen de opstellers van die longlist zelf eigenlijk voor" - Michael Zeeman is al jaren een toonaangevend en controversieel criticus in Nederland; Maarten Moll is chef Boeken van Het Parool, en alle Nederlandse fictie die in een jaar wordt geproduceerd, passeert zijn bureau; Jaap van Straalen is een van de beste boekhandelaren van Amsterdam; Adriaan Jaeggi was 6 jaar redacteur van Thomas Rap en 2 jaar van de Rap/Bezige Bij, en is schrijver van twee romans en twee dichtbundels. Als jij een jury kunt samenstellen met meer ervaring en kennis van alle kanten van het boekenvak hoor ik dat graag, dan zal ik die vragen om volgend jaar de jury te zijn.

- "ik hoop dat Walter hard aan een nieuwe roman werkt" -
Goed nieuws: Walter werkt hard aan een nieuwe roman. Dat mailde hij me gisteren. Het contract is al getekend en hij is hard onderweg. Hij is geërgerd door zijn nominatie en heeft daardoor het gevoel: wacht maar. Ik verwacht dus dat Walter van den Berg een geweldige tweede roman zal schrijven. Overigens heeft hij ook een genuanceerde reactie op het juryrapport geschreven - een van de weinige genuanceerde reacties - en die is te lezen op mijn weblog.

- "Hij wordt uitgereikt op de avond van het Boekenbal, op het morsige Bal der Geweigerden in Paradiso, een beetje een non-bal voor non-genodigden" - Op het Bal der Geweigerden twee jaar geleden, traden o.a. Gerrit Komrij, Youp van 't Hek, Menno Wigman, Hans Teeuwen, Ruben van Gogh, Marcel Verreck en Sanne Wallis de Vries op. Dit jaar is het programma nog uitgebreider: Menno Wigman, Rosita Steenbeek, Maria Goos, Najib Amhali, Erik Jan Harmens, F. Starik, Mustafa Stitou, Peter Middendorp, Stijn Aerden, Tommy Wieringa, Maria Barnas, Vrouwkje Tuinman, en vele andere geweldige schrijvers en cabaretiers. Iedereen kan een kaartje kopen en iedereen kan naar binnen om die schrijvers te zien. En jij noemt dat morsig? En jij noemt dat een non-bal voor non-genodigden? Vind je dat zelf niet wat arrogant klinken? Hartelijke groet,

Adriaan

Astrid schrijft:
Mag ik even heel erg vloeken? Ja? Mooi zo!!!!
Zo, dat lucht op, maar nu? Het is toch godsgeklaagd dat er geen huis te vinden zou zijn voor twee mensen die buiten hun eigen schuld tot de tanden toe beveiligd moeten worden? Geen geld? Hoezo geen geld!!
Nee, de personen in kwestie niet natuurlijk maar Donner gaat me verdomme niet vertellen dat er geen geld is om deze twee mensen veilig te huisvesten.Klinklare kolder en daarmee basta. Wat zullen we nou krijgen! En Nederland haalt weer eens de schouders op. Ze zítten toch veilig?
Ja mevrouw, maar bij Wilders gaat wel elke morgen om half zeven het licht aan en dat doet-ie niet zelf. En vrienden ontvangen, daar is helemaal geen denken aan.Nog geen persoonlijk fotootje hangt aan de wand. Menig gedetineerde heeft het nog beter.
Maar ach we zitten er zelf zo lekker warmpjes bij en zo'n nieuwsitem schiet in een paar minuutjes voorbij en dan zijn we het vergeten.
Mag ik nog even? Die mensen worden wel geacht hun werk te doen in de Kamer en dat dóen ze ook. Wat je verder ook van hun standpunten vindt, dat verdient op zijn minst grote bewondering en lof. En nou gaan we potverdikke actie voeren. Waarvoor? Voor een prettig huis, mét boeken, mét computer en televisie, mét persoonlijk prulletjes en trulletjes én bezoek van familie en vrienden én permanente beveiliging én bloemen op tafel én een lekkere bank om na een drukke werkdag op neer te ploffen.
Wát zei u, net als échte mensen? Precies ja, net als échte mensen!

En Menno:
Er wordt veel geld beschikbaar gesteld voor terreurbestrijding. Ik kan niet beoordelen of dat geld allemaal even zinnig wordt besteed, maar het lijkt me dat een paar veilige huizen voor Ayaan en Geert er toch wel af zouden kunnen. Of zou Donner heel stiekem denken dat het hun eigen schuld is dat ze bedreigd worden? Ach nee, dat kan niet. Hoop ik.

Behalve de Mike en Thomasshow (en Paul de Leeuw) ben ik ook verslaafd aan Ali G.
Zien jullie hem wel eens, op zondagavond 22.10 uur Nederland 3, VPRO?
Sacha Baron Cohen, een Engelse acteur, vermomt zich als een zwarte rapper, een Oostenrijkse homo of een Oezbekistanse journalist. Alledrie even briljant.
Hij interviewt de top of the world, maakt reportages, altijd even gevaarlijk en origineel.
Onweerstaanbaar.
Navertellen heeft helemaal geen zin, kijk svp een keer.
Max Pam, columnist, schrijver, schreef vorige week in het Parool dat hij om Ali G. moest lachen maar zich daarover schaamde omdat het zo beneden peil was!
Raar stuk vond ik dat.
Ali G zoekt grenzen op, sleept ons mee naar die randen van het betamelijke en laat genadeloos stupiditeit van zijn gesprekspartners zien.
Max Pam nam als voorbeeld een gesprek met de geleerde schrijver Gore Vidal.
Ali G ondervroeg hem consequent alsof hij Vidal Sassoon was. Zonder dat dit ooit werd gezegd.
Het is heel in de verte wat Wendy van Dijk als Ushi ook ooit zo leuk maakte, één groot uit de hand lopend misverstand.
Nogmaals, voor mij hoort Baron Cohen bij de top, maar over humor valt niet te twisten, zullen we maar zeggen.

...of zoiets.
Dat is een prijs voor de slechtste roman van het afgelopen jaar.
Eén van de initiatiefnemers is de schrijver Adriaan Jaeggi, o.a. columnist van de Volkskrant. Leuke jolige man, maar dit vond ik een onaangenaam idee. Ik was gevraagd om in de jury te zitten. Het idee!
Ten eerste vind ik het heel naar om iets alleen maar te beoordelen op een gebrek aan kwaliteit. Ik word somber van teveel negatieve energie, wat heb je eraan? En dan: wie ben ik dat ik me deze arrogantie kan permitteren; wie is de genomineerde dat hij/zij dat verdient; wat stellen de opstellers van die longlist zelf eigenlijk voor, enzovoorts en zoverder.
Daarbij komt dat je dus je kostelijke tijd moet verdoen aan iets wat je al in de categorie "slechte literatuur" hebt geplaatst. Ik heb mijn handen vol aan goede literatuur, waar ik ook al geen tijd voor heb.
Ik heb dus nee gezegd (gelukkig hebben een paar keldergeleerden als Jeroen Vullings en Michael Zeeman ja gezegd en een snijdende verantwoording van de longlist geschreven).

Vanavond kreeg ik een mail van Kluun, ook schrijver. Niet genomineerd, good for him!
Hij ergerde zich ook aan die Gouden Doerian en attendeerde mij erop. En toen werd ik ook wakker. Ik had er natuurlijk zelf eerder over moeten mopperen, toen ik gevraagd werd namelijk. Maar goed.
Mijn klomp brak helemaal toen ik las dat de door mij bewonderde schrijver Walter van den Berg met zijn debuut De Hondenkoning genomineerd is!
Nou is dat toevallig echt een heel mooi boek, ik wou dat ik zo kon schrijven en ik hoop dat Walter hard aan een nieuwe roman werkt.
Waarmee ik dat hele initiatief van die Doerian op de grond spuug, mijn hak erop zet en heel hard draai. Hij wordt uitgereikt op de avond van het Boekenbal, op het morsige Bal der Geweigerden in Paradiso, een beetje een non-bal voor non-genodigden.
Lees liever Geert Mak: Gedoemd tot kwetsbaarheid.
Daar schiet je meer mee op! Daar kunnen we de winter mee door, die Doerian kan door de plee.

Het is vast uitzonderlijk dat een sceptica als ik opgewonden uit de Tweede Kamer komt.
Vanmiddag vond in de oude Tweede Kamer (nu een statige ruimte voor parlementaire feesten en partijen) de prachtige voorstelling De Gesluierde Monologen plaats.
Het initiatief om deze vrijmoedige, gevoelige, leerzame en ontroerende voorstelling over moslima's in het formele hart van onze democratie te laten spelen kwam van Femke Halsema, het verzoek is ondersteund door vrouwen uit alle politieke partijen (behalve de SGP want die heeft geen vrouwelijke kamerleden) en georganiseerd door Femke en Adelheid Roosen, schrijfster en regisseur van de voorstelling.
Nou, het publiek, zo'n vrouw/man of 200, bestond uit kamerleden en kamerpersoneel, veel mannen, meer dan ooit bij de vele voorstellingen van de Monologen.
De zaal was muisstil tijdens de voorstelling, levendig tijdens het nagesprek (dat ik mocht leiden).
Adelheid Roosen sprak hartstochtelijk over haar emotie bij deze voorstelling in de Tweede Kamer, "ik wou de politiek gevoel teruggeven", zoiets zei ze.
Ayaan Hirsi Ali zat naast gastheer Frans Weisglas op de eerste rij, zij heeft een aantal keren meegespeeld in de voorstelling en was één van de inviterende kamerleden.
Na afloop van de middag aten we met een aantal mensen, waaronder Ayaan.
Ik had haar nooit ontmoet, vond haar dun, gespannen, angstig, wanhopig.
Ze zit natuurlijk middenin de ruzie met minister Donner over haar huisvesting.
Ik neem aan dat jullie dat wel een beetje gevolgd hebben: ze is zo wanhopig over haar afschuwelijke huisvesting, dat ze aan de bel heeft getrokken en bekend heeft gemaakt waar ze verstopt zat, op een marinebasis.
"Ik wil een bureau en boeken en een computer," zei ze vanavond, "ik wil lezen, schrijven, nadenken, vrienden kunnen ontvangen."
Nu is het probleem voornamelijk geld, heb ik vanavond van haar begrepen, want daar kwam elk gesprek dat we met elkaar voerden op neer. Natuurlijk is er een huis te vinden, half Nederland is te koop volgens mij, maar het probleem is: Ayaan kan geen peperduur huis betalen. En Donner, die twee boterhammen met 1 plakje kaas schijnt te beleggen, tast niet in de buidel om een kamerlid veiligheid te garanderen.
Alles is te koop, er is natuurlijk geld zat in principe, maar als Ayaan zelf moet opdraaien voor de kosten van huisvesting die beantwoordt aan de beveiligingseisen die nu verplicht zijn, wordt alles onbetaalbaar voor haar.
Een open haard mag niet, een tuin mag niet, benedenhuis mag niet, middenhuis mag niet, tussenverdieping mag niet, Amsterdam mag niet, alles wat Ayaan weer een deel van leven terug zou geven mag eigenlijk niet. Niet veilig.
En bij alles wat wij, toch al ontvlambaar door de emoties van die dag, aan vanzelfsprekendheden opperden ("als we nu gaan zoeken hebben we morgen een huis voor je") zei Ayaan: "Maar alles is ontzettend duur en dat kan ik echt niet bekostigen!"
Bizar, dat geld een issue is hier. Wat smijten we niet allemaal over de balk, daar is zo'n huizenkwestie peanuts bij.
Minister Donner, die ik net in Den Haag Vandaag zag over deze kwestie, lijkt overgoten met lijm. Alles is traag en bedachtzaam aan die man.
En natuurlijk is het dát gebrek aan empathie en temperament waar Ayaan, die nu al 2 1/2 jaar niet normaal kan wonen en sinds 2 november zwerft en vlucht, daar gek van wordt.

In het Financieele Dagblad van vandaag zaterdag, staat, op pagina 2, weer een "VISI" van Anne Boermans, communicatie-analyst. Hieronder weer een wijze raad aan geïnterviewden. Kijk mee.

BEGRIP BLIJKT RISKANT

Afgelopen maandag in NOVA, op Nederland 3: een gesprek met prinses Máxima.
Journalist: ‘Lukt het u op enigerlei wijze nog wel eens om onze samenleving tegemoet te
treden in anonimiteit?’ Interessant thema. De prinses: ‘Nee. Dat lukt mij nauwelijks. Wat wel lukt, ook al ben ik niet anoniem, is dat men mij neemt voor wat ik ben. Dat is wel heel leuk.’ Prachtig antwoord. Gouden kans voor de interviewer, en de dik twee miljoen kijkers, om meer te weten te komen van Máxima. Wat bedoelt ze daar mee? Hoe reageert men, waardoor ze dit ervaart? Deze vragen worden helaas niet gesteld. De journalist vaart een volstrekt eigen koers, ongeacht de diepgang van het vorige antwoord. (lees meer)

Wie mij af en toe leest, kent Bobbie, de hond (foxterrier) van mijn vriendin Karin van Elderen.
Bob heeft een dagboek.
Vandaag kregen de vriendinnen van Bob weer een aflevering.
Ik brief hem door.

Wie kent Felieke van der Leest?
In Trouw (compact) zag ik foto's van kroonluchters en interieurornamenten die ze ontworpen heeft, en die in het Stedelijk Museum te zien zijn. En die vond ik zo mooi dat ik haar website even opgoogelde. En daar zag ik dat ze ook 'sieraden' ontwerpt. Heel bizarre, heel leuke.
Op eentje werd ik ter plekke verliefd. Die broche zou ik willen hebben.
Voorlopig heb ik er een plaatje van (en daar zal het wel bij blijven vrees ik, als ik de prijzen zie die erbij vermeld staan).
Ik post hem hier wel, oordeel zelf.
Dit is een Boomkikker.
Zie je hem voor je, op mijn snoeptafel?

Soms voel ik me een bofkont.
Dan krijg ik door mijn werk de kans kennis te nemen van iets bijzonders en dat door te vertellen aan een paar honderdduizend mensen.
Vanavond mocht ik in B & W vader & zonen Blokker interviewen.



Jan Blokker sr., van de Volkskrant; Jan Blokker jr., rector van een scholengemeenschap te Hoorn; en Bas Blokker, journalist bij NRC/Handelsblad.
Gedrieën schreven ze Het Vooroudergevoel, een meeslepend lees- en kijkboek over een aantal belangrijke momenten, "halteplaatsen" noemen ze dat, uit onze vaderlandse geschiedenis.
Het is een zinnenprikkelend en leerzaam boek, met prachtplaten van Isings, van die oude vertrouwde schoolplaten.
De Blokkers hebben een paar eigenschappen die ze tot aantrekkelijke personages maken.
Ze zijn slim, geestig en afstandelijk zonder cynisch te zijn. Lichtelijk ironisch, maar dat is alleen maar prettig. Begaan met elkaar en met de wereld om hen heen. En in staat om glashelder feiten uit het verleden en heden op een rij te zetten, zonder je conclusies op te dringen,.
Enfin, wie Jan Blokker in de Volkskrant volgt (al sinds 1968 kan dat) weet wat ik bedoel.
Ik was verguld en trots dat ze bereid waren bij mij aan tafel, bij B & W, te komen zitten.
Ik weet dat Jan senior er een bloedhekel aan heeft om op de televisie te verschijnen, maar met zijn zonen wou hij wel.
Hij frommelde in de slotzin nog een warme aanbeveling voor het boekje "Gedoemd tot kwetsbaarheid" van Geert Mak, dat voor € 5,--te koop is en waar hij in de Volkskrant een lovende recensie over schreef. Ik las al een verhelderende gedachte over 'handelaars in angst' (Fortuyn, Wilders, Van Aartsen, Hirsi Ali). Het lijkt mij een nuttige bijdrage aan de verwarde en scheeflopende discussies van deze dagen, lijkt me. Ik ga het kopen en u hoort van me als ik het gelezen heb

op dit moment zit ik te luisteren naar de radio. 747AM, De Avonden, VPRO, deel 1 van een documentaire, zeg maar document, over Ischa Meijer. Dat is nog eens knap werk! Een schitterend gemonteerd, ontroerend, geestig, kritisch, niets ontziend, liefdevol werkstuk. Het werk van Ischa staat centraal en daarmee ook zijn persoon, maar niet andersom. Tot nu toe tenminste.
Maker: David de Jongh.
Donderdagavond, 22 uur, 17 en 24 februari.
Ook te beluisteren, te allen tijde, via Internet, de omroepsite of de VPRO-site, en dan even zoeken.


en ik wil even een klacht deponeren jegens Bolletje, die slijmend met leuke commercials veel en veel minder Kannelly's in hun (even dure) pakjes hebben gedaan! Schande!

Allemaal bijval tot nu toe over de M & T Show.
Een paar post ik:

Alieke schrijft:
Zit vaak vol verbazing tv te kijken(zet hem dan ook regelmatig snel weer uit!) De Mike en Thomasshow is het enige programma dat ik volg,dus live wil zien en voor wakker blijf; normaal gesproken een hele opgave op maandagavond na een intensieve werkdag!! Leuk te lezen dat er meer adepten zijn.

Zee:
Over de Mike en Thomasshow : ja !
Ik zit van begin tot eind met een grote grijns te kijken..
Groetjes ~

Rinie van Alphen
Ik ben al van aflevering 1 een trouw kijker en een enorme bewonderaar van de M&T-show. Wat een fantastische manier van televisie maken en wat een geweldige manier om de dag te sluiten. Ik hoop echt dat M&T de kans krijgen om nog lange tijd door te gaan.

Louise
De eerste keer dat ik de show zag vond ik het niks, of beter gezegd vreemd. Nu vind ik het zo plezierig, met liefde gemaakt en origineel. Je bent niet meer gewend dat er (intelligente en getalenteerde) programmamakers zijn die werkelijk zin hebben om de mensen te vermaken. Gek hè, vandaar dat ik de eerste keer wantrouwig was.

Ik vroeg meningen over de Mike en Thomasshow.
Louise schreef:
De eerste keer dat ik de show zag vond ik het niks, of beter gezegd vreemd. Nu vind ik het zo plezierig, met liefde gemaakt en origineel. Je bent niet meer gewend dat er (intelligente en getalenteerde) programmamakers zijn die werkelijk zin hebben om de mensen te vermaken. Gek hè, vandaar dat ik de eerste keer wantrouwig was.

Vandaag heb ik, behalve de afschuwelijke film Sponge Bob, ook Buongiorno Notte gezien.
Een prachtige film over de gijzeling van en de moord op Aldo Moro, een Italiaanse zakenman, christendemocratische werkgeversvoorzitter, die door een paar blinde fanatici van de Rode Brigade 55 dagen gevangen is gehouden en toen vermoord. De toenmalige regering wou niet op hun eisen ingaan die erop neerkwamen dat linkse politieke gevangenen moesten worden vrijgelaten.
De film is een wonderschoon mengsel van reconstructie en fantasie, feiten en fictie mengen mooi tot een leerzaam en eigentijds drama.
Het fanatisme van toen en het fanatisme van nu, het verdriet en de repercussies... het was er in 1977 en het is er nog steeds allemaal.
Buongiorno Notte is in de filmhuizen te zien.

En ik zag zaterdagavond het toneelstuk Max Havelaar.
Ger Thijs bewerkte het boek van Multatuli tot een aangename voorstelling, waarin Sjaalman en Droogstoppel ons het verhaal van Max Havelaar vertellen. En hij (Thijs) heeft dat zeer ingenieus en gedurfd gedaan, terwijl het toch geen experimentele voorstelling is.
Gewoon, een avond goed toneel, ook wel weer eens fijn.
Goed gespeeld (Kees Hulst, Nettie Blanken, Jara Lucieer, Marc Klein Essink en een paar mij onbekende acteurs heel goed, Thom Hoffman goed, aankleding, muziek, allemaal prettig), dat je er echt tevreden uitkomt.

Ik kreeg een recensie van een film van Aysel Sabahoglu, die ik - heel erg bekort - plaats.
Hij was erg lang, maar ik vind de aanbeveling die ze doet overtuigend.

Afgelopen zaterdag gingen mijn twee zusjes, mijn moeder (die 25 jaar niet naar de bioscoop is geweest), mijn tante en ikzelf (32 jaar, bedrijfsjurist) naar een film. Het is inmiddels dinsdag, maar ik ben er nog steeds van onder de indruk. Zo mooi dat ik het iedereen wil aanraden! De film heet Gönül Yarasi, vertaald als Hartzeer, een Turkse film, vandaar dat mijn tante en moeder meekonden!

Gönül is meer dan hart, is meer dan ziel, het is geest, hart, ziel, levenswil, levensliefde allesomvattend. Het wordt ook gebruikt als meisjesnaam. En yara betekent wond, niet zeer! In de vertaling gaat zoveel verloren, helaas. De film gaat over een idealistische oudere man, een leraar op een basischool, die Nazim heet, naar Nazim Hikmet, de grote Turkse dichter die ook lid was van de Turkse Kommunistische Partij en jaren in het gevang heeft gezeten en later is verbannen en in de jaren vijftig in ballingschap in Moskou is overleden. Nazim, de hoofdrolspeler in de film dus, heeft een levenlang in de bergen van Turks Koerdistan op een basisschool onder barre omstandigheden les heeft gegeven. Hoewel hij de kinderen Turks probeert bij te brengen, heeft hij zelf het Koerdisch ook leren spreken (het wordt niet expliciet gezegd, maar hij is waarschijnlijk zelf Koerd) om zodoende met de ouderen in het dorp te kunnen communiceren. In Turkije zijn hotemetoten tijdens de première wegge! lopen uit de zaal. De film werd eerst in Europa uitgebracht, het is nog maar afwachten of Gönül Yarasi alsnog ook in Turkije wordt uitgebracht.

(......) (Hier laat ik de wat al te uitgebreide navertelling van de film weg, Hanneke)

Er zit veel in deze film die ruim twee uur duurt dat ik niet verteld heb. Zoveel prachtige scenes, prachtige landschappen, taferelen, dialogen. En dan de thema’s: hedendaagse sociaal-maatschappelijke problemen, het onverwerkte gewelddadige Turkse verleden met alle misstanden die erbij horen, het duidelijk maken hoe je vaderland op een volwassen manier lief te hebben zonder te ontaarden in een nationalist, zelfopoffering, het leed van de Koerden in Turkije, de positie van de vrouw in Turkije. Bij het beschrijven van de film schieten me zoveel scenes, zoveel zinnen te binnen. Als je “Gegen die Wand” gezien hebt (niet geheel toevallig ook een Turkse film), en je vond het wat, dan moet je deze film zeker gaan zien! Ik ben twee uur weggeweest uit Nederland, opgegaan in het verhaal dat zich afspeelt in het land van mijn ouders. Een prachtfilm, zo eentje die mij enorm heeft ontroerd en altijd zal bijblijven.
Aysel

En nog even als toetje: kijken jullie wel eens naar de Mike en Thomasshow, bij de VARA, maandagavond?
Dat is hilarisch en absurd, on-nederlands heet dat dan. Ik vind het heel erg leuk. Ben benieuwd naar jullie mening.

Dood

Dood. Heb geen angst. Talm niet
voor mijn deur. Kom binnen.
Lees mijn boeken. In negen van de tien
kom je voor. Je bent geen onbekende.

Hou mij niet voor de gek met kwalen
waarvan niemand de namen durft te noemen.
Leg mij niet in een bed tussen kwijlende
kinderen die van ouderdom niet weten wat ze
zeggen.
Klop mij geen geld uit de zak
voor nutteloze uren in chique klinieken.

Veeg je voeten en wees welkom.

Eddy van Vliet (1942 - 2002)

De Dikke Man werd wakker. Hij keek op de wekker. Het was vijf over half vijf. Hij viel weer in slaap, en droomde dat hij op een vierkante bel drukte. Aangezien er niemand opendeed, rukte hij het dreigende apparaat uit de deurpost. De engel - een oudere, zeer joodse man - daalde met een ongerust gezicht de trap af, en opende de deur. Maar omdat De Dikke Man al gezien had wat er gebeurde voordat de deur geopend werd, ontwaakte hij. Het was kwart over zeven.
Hij kantelde zijn buik naar opzij, en wist: ik ben zevenenveertig jaar oud, één meter vijfenzestig lang plus vijftien kilo te zwaar. Vijftien kilo, vijftien kilo, vijftien kilo. Ik ben alleen, wist hij, en drukte zijn bezwete gezicht in het koele kussensloop (wit met rode stippen). Ik blijf alleen, dacht hij - de engel had een ongerust gezicht gehad. (...)
Vijftien kilo te zwaar. U gaat niet met een lege maag een supermarkt binnen, citeerde hij uit een folder van het dieet-, fitness- en massagecentrum De Kliniek. Hij liep zijn tweekamerwoning door, keek een moment uit het raam, en dacht; ik ben vijftien kilo te veel.
(...)
Op het vierpitsstel stond een grote pan. Hij keek erin.

Soep het het vuur
is
als
een goede vriend in huis
extra lekkere soep
is
als nieuwe familie

dichtte hij. (lees meer)

Ik deel met velen een rare hobby: het spellen van overlijdensadvertenties.
Ik zoek zelfs mijn krant uit op de doden die er in staan.
In Trouw ken ik eigenlijk nooit iemand, in de Telegraaf niet.
"Mijn doden" adverteren, of laten zich adverteren, in de Volkskrant.
En hoezeer die krant me af en toe ook irriteert, ik blijf er aan hangen....vanwege de overlijdensadverenties. Ze roepen grote emoties bij me op, vooral als ik de overledenen helemaal niet ken. Dan gaat de fantasie op volle toeren draaien.
Een jonge moeder, een vrouw die vlak na haar man overleed.
Een dochter die verongelukt is en een vriend die "eindelijke de rust heeft gevonden waar hij zo naar verlangde."
Ik zag vandaag zo'n advertentie, waar je zomaar een beetje triest van wordt.

Net zat ik vaag te surfen, kwam ik een lekkere site tegen die ik even wil doorgeven.

Dit is een schilderij van Kiki Lamers, veroordeeld door de Franse rechter wegens KINDERPORNO.
Oordeel zelf.

Voor wie het interesseert: er komt een kleine Ischa-hype aan.
Maandag 14 februari is het 10 jaar geleden (tien jaar alweer???? ja, tien jaar alweer!!!) dat Ischa, op zijn 52-ste verjaardag, stierf aan een hartaanval.



Maandagavond wordt de documentaire "Ik hou van mij" bij de VPRO (Nederland 3) uitgezonden.
En diezelfde avond wordt het boek ISCHA, verhalen van verwanten, vrienden, vrouwen gepresenteerd. Dat is geschreven door Gijs Groenteman (ja, familie) en ik heb er niet meer van gelezen dan de voorpublicatie, deze week, in VARA TV Magazine, en die maakte mij prettig nieuwsgierig.

Maar als je hoopt die grillige, ongrijpbare, ondoorgrondelijke en briljante Ischa weer even terug te zien door de documentaire, kom je van een ijskoude kermis thuis: de film bevredigt niet/nauwelijks: Ischa probeert er vanuit het hiernamaals wel doorheen te piepen, maar de maker Kees de Groot van Embden zit er met erg veel namaak-psychiatrische rimram en artistieke verzinsels hinderlijk tussen.
Veel te VPRO, en dat bedoel ik niet als aanbeveling in dit geval.

Misschien is Ischa door menigeen al vergeten, misschien heeft menig jong mens geen idee wat zij/hij zich bij Ischa Meijer moet voorstellen, maar ik (en velen met mij, zoals het cliché luidt) mis zijn media-aanwezigheid nog bijna dagelijks.
Ik doe een hartstochtelijke oproep aan de mannetjes en vrouwtjes van de radio en de televisie om heel veel Ischa's te herhalen, al is het midden in de nacht. We nemen het wel op en bekijken het op ons schikkende tijdstippen. Want zoals hij was er geeneen en die is er ook niet gekomen, tot op heden.



En Connie Palmen gaat Zomergasten presenteren.
Arnon Grunberg en Connie Palmen als tv-presentatoren. Bij de VPRO natuurlijk.
Net zo erg als televisiepresentatoren die boekjes gaan schrijven.

Vriend Han Nefkens fotografeerde een Bangkokse jongen

Het is al zo diep in de nacht, dat ik even een mooi gedicht uit dezelfde bundel als gisteren neem:
Het Onkruid van de Twijfel, van Hanny Michaelis.
Het is een keuze uit eigen werk.

Het lichaam
dat genoegen neemt
met een ander lichaam
sedert het ene
onbereikbaar werd
moet van tijd tot tijd
oogluikend toestaan
dat het bewustzijn
ontwijkt naar een half
overwoekerde uithoek
van het geheugen
en zo verraad pleegt
aan het verraad

en dit gedicht lijkt wel te kloppen met de film Closer, waarover ik al schreef.

Wat heb ik vanavond een heerlijke film gezien. Closer, met o.a. Julia Roberts, Jude Law, Nathalie Portman, Clive Owen. Een film over wankele liefde, hondse trouw en onvergeeflijke ontrouw, over alles wat niet is wat het lijkt, enfin, niet na te vertellen. Het is een toneelstuk, maar meesterlijk verfilmd door Mike Nichols.
Als je iets hebt met het verschijnsel dat Liefde heet en waar altijd een randje angst en verdriet en onzekerheid bij zit, ga dan kijken!
En stoor je niet aan de lelijke pruikjes van de mooie Nathalie P.!

Ik haat het neerbuigend of negatief doen over de "grachtengordel" of de "VPRO".
Vanavond hoorde ik het weer bij RTL-boulevard, natuurlijk.
Dan is het woord "elitair" ook nooit ver weg en dan wordt dat allemaal in een pannetje gegooid en dan wordt daar met opgetrokken neus aan geroken of er poep in zit.
Grachtengordel, vies, bah!
Nou, in die grachtengordel wonen heel veel mensen. En het is er heel fijn wonen.
Sommige van die mensen lezen, denken na, verdienen goed hun brood, zijn wit, praten netjes, drinken witte wijn, hebben wat kunst, stemmen D66 of links, hebben een huis in Frankrijk en gaan met vakantie naar de Seychellen. Anderen, in diezelfde grachtengordel, hebben dat allemaal helemaal niet.
En die sommigen zijn niet beter of slechter dan die anderen.
En niet beter of slechter dan mensen in Sittard of Pijnakker of Den Burg.
Ik bedoel, wat is er mis met Amsterdam, lezen, wit zijn en kunst?
Als je degenen die dat allemaal niet doen maar niet verkettert.
Maar laten we in deze kaalslaande aculturele rottijd blij zijn met lezende VPRO-kijkers en -luisteraars.
Het mooiste zou zijn als ze niet allemaal zo wit waren.
Maar dat komt mettertijd wel goed.

Ogen dicht. Bundeltje uit de boekenkast gepakt.
Hanny Michaelis: Het onkruid van de twijfel.
Een keuze uit eigen werk.

Geen betere plek om het getier
van een oproerig geheugen te smoren
dan de keuken waar het licht
neutraal naar binnen valt en ieder
ding zich door een jarenlange
dagelijkse sleur hanteren laat
zonder oud zeer te wekken
zolang ik me maar niet herinner
hoe jij hier na de eerste nacht
gestaan hebt als een tussen
potten en pannen verdwaalde boom
die zijn kruin naar me overboog
en zijn takken om me heen sloeg
of hij me nooit meer los zou laten.

Je mag nooit vooroordelen hebben, maar wat zijn Fransen toch nare moralisten af en toe.
Die zaak van de kunstenares Kiki Lamers, die veroordeeld is omdat ze blote kinderen (o.a. haar EIGEN KINDEREN) had geportretteerd!
Kiki Lamers maakt indringende, fascinerende, verontrustenden en ontregelende portretten van die schattige kleine poezelige kindertjes. Op haar schilderijen kijk je er drie keer naar en je denkt Wat is er toch met die kinderen? Kijk ik wel goed? Wat staan de oogjes raar! En dan ga je proberen door te dringen in de gemanipuleerde foto, of het schilderij.
Niks pornografisch aan, integendeel.
De pornografie zit in dit geval in de geest van de beschouwer, de veroordeler, de Franse rechter.
Er is ook nog een rare bijzaak: de kinderporno op de computer van Lamers' ex-echtgenoot.
Die zou hij 'per ongeluk' gedownload hebben.
Kan niet, zei de rechter (die waarschijnlijk alleen zijn secretaresse kan beroeren die de computer kan bedienen). In NRC-Handelsblad staat vanavond dat het wel degelijk kan, dat je met bepaalde software ongewild kinderporno meekrijgt.
Het is niet aan mij om de ex van Kiki Lamers te verontschuldigen.
Alleen: de rechtbank slaat een flater als hij zegt dat het NIET kan.
Advocaten, aan het werk. Hoger beroep zou ik zeggen.
En van Kiki Lamers post ik een werk, de mooiste kon ik niet vinden op Internet.
Kijk ook eens naar de site van Hinke Schreuder.
Ze schrijft over deze zaak, maar haar eigen werk is ook prachtig.

klik deze link ONMIDDELLIJK aan.
Zó goed voor je humeurtje....

o ja, GELUID AAN

Omdat we de Dichter des Vaderlands een kans moeten geven, plaats ik hierbij zijn gedicht van vandaag.

BEVRIJDING

Bush hoopt dat de kritiek nu zal verstommen
Omdat volgens zijn democratisch plan
Irak in vrijheid naar de stembus kan,
Maar dat kan heel veel kiezers daar niet bommen.

Weer blijkt dat de bevrijde Irakees
Nog altijd niet bevrijd is van zijn vrees.


Driek van Wissen

Alles wat je op maandag doet kan je beter meteen weggooien.
Ik doe wel iets, maar gooi het maar lekker meteen weg.

* THERAPEUTISCHE JOURNALISTIEK.
In de krant las ik dat Tara Singh Varma weer gesignaleerd is.
Ditmaal in de journalistiek. Nou ja, daar kan iedereen terecht.
Ze schijnt hoofdredacteur van de Volkskrant Suriname te zijn en presentatrice van de lokale zender Sranan Koranti Televisie, alwaar ze Bouterses partijgenoot Ramon Abrahams scheen te ondervragen.
Tara zelf beschouwt haar journalistieke werk als ontsnapping uit haar sociale isolement. Elke maand 2 stukjes voor de Volkskrant Suriname, tenzij ze de stukjes niet afkrijgt, dan verschijnt de hele krant later.
Ze hoopt Bouterse ook nog kritisch te kunnen ondervragen over de Surinaamse verkiezingen, voor de radio, maar ach, zegt ze, ik loop maar een beetje rond met de microfoon.
Overigens kan ik (Hanneke dus) uit eigen nieuwsgaring melden dat ze vanavond ondervragend rondliep op een vertoning van een Bollywood-film in een Hindoestaans buurthuis bij het Mercatorplein.
De Volkskrant Suriname zal wel weer te laat verschijnen...



* HOGER JAN!

Wat een zielige vertoning is die tweede commercial met Jan Mulder en al die kwasi-missen voor de Postbank.
Die eerste spot vond ik nog wel leuk en listig gemaakt, omdat die speelde met alle zwaktes van en vooroordelen over Jan Mulder (vrouwengek, geldmaniak, snob). Dat hij er heel veel geld mee verdiende was voor mij in balans met de lol van de commercial.
Maar deze tweede slaat als een boemerang terug op de eerste, vind ik.
Deze is zouteloos, plat, on-charmant en je denkt alleen maar "Jan, voor het geld hoef je dit soort narigheid toch niet meer te doen???" En nu vind ik die eerste ook niet meer zo denderend leuk.

* Overigens geldt hetzelfde voor Beau van Erven Dorens in die zielige spot voor Tiscali. Waarin hij in zijn allerontrekkelijkste bijna-nakie door het beeld zwemt. Als hier ook iets heel geestigs mee bedoeld is, gaat dat aan mij totaal voorbij. Beau, je hoeft dat voor het geld toch niet doen? Anders moeten we misschien wat inzamelen? Want dit is TE vernederend.



* Ik schreef laatst een stukje over die leuke Marokkaanse zusjes die bij mij op de thee waren: nou, vanochtend prijkten ze pront op de foto in de Volkskrant, als deelneemsters aan een multi-culti-debat in Paradiso. Hajar, Esma en Jihad Alariachi. We zijn nog niet van deze meiden af, gelukkig!!