Het is lang geleden dat ik zoveel cultuur gedronken heb op één (lange) dag.
Ik begon met Freek, eindigde met Klaas Bruinsma.

Het begon vanochtend met het nieuwste boek van Freek, dat ik zomaar kado kreeg!
Door de Knieën. Zo heet het boek.
Ik kreeg het van de schrijver zelf.
Zonder dat ik erom vroeg, maar gewoon, omdat ik de eerste was die hij tegen het lijf liep op de Net 3-presentatie.
Dat is geluk hebben!

Toen, na de perspresentatie van het derde net, naar huis, om te lezen in het boek van Martin Schouten, Een jaar in het Duister, waarin hij - in dagboekvorm - verslag doet van een jaar intensief toneel kijken, als "curator" (selecteur) van het Theaterfestival 2004, dat dezer dagen in België en Nederland van start is gegaan.
Hij heeft 139 voorstellingen gezien en ook nog eens per week op zijn kleindochter Roosje gepast.
En dat heeft geresulteerd in een keuze van een achttal voorstellingen, waaruit de beste gekozen wordt door een "erejury".
Natuurlijk is er veel rumoer over de beslissing om één man de belangrijke selectie te laten doen, maar het levert voor toneelliefhebbers een buitengewoon aardig boek op.
Goed, in dat kader las ik dat boek en zag ik vanavond één van die voorstellingen, "Geslacht", van de groep Dood Paard.

Wonderlijke, dwarse, met opzet stroef gespeelde, nooit saaie, rijktalige, diepzinnige, revue-achtige voorstelling.
Er waren mensen die het helemaal niks vonden, hoorde ik.
Ik vond hem, na een korte gewenning aan de speelstijl (kúnnen de jongens niet goed acteren of dóen ze het gewoon niet?) fantastisch.
Thuisgekomen zag ik een gepassioneerde rij oudere acteurs over dat "malle vak van ons" in deel 2 van de 12-delige serie over theater-met-een-hele-grote-T. Joop van den Ende financierde de hele serie, Jeroen Krabbé is onze gids door theaterland en doet dat goed.
Het is altijd even slikken als je oude acteurs anecdotes over vroeger hoort vertellen, maar ik vind ze toch ontroerend, met hun emoties (Ellen Vogel die gewoon weer tranen in de ogen krijgt als ze vertelt over het einde van De Drie Zusters, dat is toch gewoon lief?) en hun aanstelleritis.
Mal vak, dat vak van hun!
Toen een eveneens ontroerend portret van de net overleden dirigent Hans Vonk.
Hij was al erg ziek toen Frénk van der Linden hem vorig jaar portretteerde.
Het was erg Frénk van der Linden , ook een beetje veel aanstelleritis, maar hij toch, bij Hans Vonk, ging het goed. De arme man leed aan de weerzinwekkende ziekte ALS, een spierziekte die zijn slachtoffers zonder genade sloopt.
Rob van Gennep, uitgever en grote vriend van me, had het ook en ik zag diens lijdensweg weer voor me toen ik de verzwakte Hans Vonk zag.
OK, nu is dat allemaal klaar, ik raap mezelf bij elkaar en ga nog even kijken naar de film De Dominee van Gerrard Verhage, die zich liet inspireren door het boek van Bart Middelburg over Klaas Bruinsma.
Aanvankelijk zou het een film worden naar dat boek, maar Verhage schijnt gebeld te zijn door Etienne Urka dat al teveel herkenbare verbeeldingen van de onderwereld niet op prijs werden gesteld.
Enfin, dat zegt Middelburg, Verhage ontkent het niet echt, heeft na het vertrek van Middelburg een eigen script geschreven.
Meer een "psychologisch portret" van Klaas Bruinsma, die in de film Klaas Donkers heet.
Tja. Je kan er met enige goede wil een psychologisch portret in zien, maar ik bleef erg nieuwsgierig naar de feitelijke gang van zaken voorafgaande aan de moord op Bruinsma.
We worden zo langzamerhand omringd door elkaar omleggende onderwereldfiguren.
Ik hoef geen psychologische portretten, ik wil de harde waarheid.
Ik heb hem nog niet helemaal gezien, ik bericht misschien nader.
Al deze inspanningen verricht ik ook met het oog op 3 x Kunststof, het radioprogramma van radio 1, van 19 tot 20 uur.
Wat is het lekker als werk en hobby weer even zo totaal samenvallen.
Benijdenswaardig toch?