De bruidjes Ingrid en Hansje (die jullie eerder in de wolken zagen)
zijn terug van huwelijksreis.
Ze waren naar de Verenigde Staten.
En wat konden ze veel verhalen!

Over de bijna-dictatoriale pressie die als een gifwolk over het land hangt als het gaat over Midden-Oosten, moslims, terroristen, of, erger, alles wat daar in de verste verte aan doet denken.
Zelfs de sprookjes van Duizend-en-één-nacht zijn besmet.

Verder is obsessie no. 2 vetzucht.
Iedereen is obese, te dik, iedereen is daar bang voor, de grootste vloek is ‘carbs’ (koolhydraten).
Alles wat je eet moet ‘low carb’ zijn, zodat tandartsen klagen dat patiënten zo uit hun mond stinken naar aceton.
(Dat gebeurt als je geen koolhydraten eet).

En ze waren in het Liberacemuseum in Las Vegas.

Daarover hebben ze eigenlijk alleen maar kreetjes en oh’s en ah’s uitgestoten.
Weten jullie wie Liberace was?
De extravagante pianist/performer, homer dan homo, vilein, zoetgevooisd en vals van geest.
Beelden zeggen meer dan woorden.






Ze raakten ook niet uitgepraat over de splinternieuwe, net geopende Pradawinkel in Los Angeles.
Architect: Rem Koolhaas.
Onze eigen Rem zal ik maar zeggen.
Mijn vriendinnen werden ter plekke een soort VIPS omdat ze net als Rem uit Nederland kwamen.
Just a handshake away from REM!



De winkel is eigenlijk geen gewone winkel, als ik het goed begrepen heb is het meer een experience.
Geen toegangsdeuren, buiten gaat onzichtbaar over in binnen.
Je merkt het doordat de buitenhitte ineens verandert in aircokou.
Spaarzaam staat af en toe een kledingstuk opgesteld, zonder prijs, zonder meer.
Geen merkjes, geen herkenningspunten, Prada is "NO LOGO" (whatever that may be!).

En dan de paskamers.
Die zijn uitgerust met een onzichtbare camera, waardoor je jezelf, met vertraging, op een scherm ziet, rondom draaiend, zodat je goed kan zien of je bezig bent een dure miskoop aan te schaffen.

De sterren gaan door een sterrenachteringang naar binnen en shoppen buiten het zicht van het gepeupel.

We hebben het vanavond geloof ik nog wel over belangrijker zaken gehad, maar dit is bij mij blijven hangen.
Later meer.

En toen was daar vanmiddag brief X, de laatste dagboekbrief van neef Jan(tje) en vriend Joram.
Ze fietsten in 9 dagen (op gewone krakkemikkige fietsen) van Amsterdam naar Hee (Denemarken), 880 km, gemiddeld 98 km per dag.

1 rustdag, duizenden winden tegen en onze lieve heer was ook niet zuinig met regen.

Elke avond schreven ze een dagboekbrief, in een café tegenover elkaar zittend, om beurten een stukje schrijvend.
En geloof me, ze schrijven erg goed.

Ik hou de brieven voor mezelf, want ik denk toch dat publicatie niet de bedoeling van de dappere fietsers was.

Ik heb ze ademloos gelezen, ik koester ze als een verliefd schoolmeisje in een mooi mapje.
Met een lintje erom.
Ik zal ze missen.

Ze werken nu in een soort park in Hee geloof ik en maken daar in vergelijking tot de voorbije fietstocht zo weinig mee, dat ze er niet meer over naar huis schrijven.

Dus tot slot nog een gedicht van Jantje.
Lieve jongens, bedankt!

Tante

dag 9
OksbÜl � HEE
85 km

Dit is het einde
wat woorden tot besluit
voor we verder gaan

Nog een laatste windvlaag
Een laatste blik op zij
Dan varen we weer verder
Onherroepelijk vooruit!

Veel reacties die gewoon het raadseltje oplosten.
Maar daarmee hou ik de spanning er niet in, tot en met vrijdagavond (dan ben ik een weekje weg).
Dus de prijswinnaars van vandaag zijn Ron en Saskia, die respectievelijk het volgende schreven:

1. message: ...alleen als je het in dezelfde kleur van je lippenstift doet...
twee oude vrouwtjes hielden zoveel van elkaar dat ze er ongelukkig van werden.
want wat hebben we eraan dachten ze.
Liefde... dachten ze schamper...
als iemand het weet zijn het die twee oude vrouwtjes, blij dat ik het eindelijk ben!
fijne vakantie! ron(v)

2. De kammen van Aldith Hunkar en Hadassah de Boer?
De letters e en w in het Indo-germaans?
Tuinharken uit de Wereldwinkel?

Groeten,
Saskia van Reeden

Vandaag dinsdag 20 juli moet ik zo hard werken om het gesprek met Toon Tellegen (schrijver, dichter) in Kunststof goed voor te bereiden, dat ik alleen maar één van de talloze juwelen van gedichten plaats.
Uit de bundel Minuscule oorlogen (niet met het blote oog zichtbaar)

Ik kom met je vechten, zei een engel.
De man zweeg.
Ik zal je nooit meer loslaten,
ik zal je tot bloedens toe slaan, je achter mij aan slepen
en nooit meer loslaten...

de engel blies een pluisje van een van zijn reusachtige vleugels

...ik houd van je.

De man zei niets.

Ik zet (maandagochtend 19 juli, radio 1) de radio aan en hoor een man op hoge toon (mezzo-sopraan) een andere man aanvallen.

“Waarom was hij op 23-jarige leeftijd vakbondsleider, waarom had hij toen gezegd dat je van Mao iets kon leren, waarom had hij zich laten feliciteren door Pol Pot, waarom had hij in De Rode Morgen (waarmee hij ook colporteerde) dictatoriale regimes verdedigd, waarom....”

Wie ìs dit, dacht ik, wie ìs deze kraaiende schreeuwlelijk?
Tot ik het woord GEWETEN hoorde.
Had u geen GEWETEN meneer Rosenmöller?

Het was ANDRIES KNEVEL.
Doorgedruppeld naar de radio.
Paul Rosenmöller aan zijn persoonlijke schandpaal nagelend vanwege radicale ideeën in het verleden.
“Waarom hoor ik niet “HET SPIJT ME!” kraait de EO-directeur nog.

Uit dat ding!

Vanavond zag ik het mooie filmpje Laatste Woorden bij RAM van de VPRO.
Het is een deel van het afscheidsinterview dat Stijn van Zanten met zijn stiefvader Johan van der Keuken maakte.
Ik miste Johan ineens.
Vandaar.

Het Nieuw Israelietisch Weekblad (NIW) zit zwaar in de problemen.
Geld op, abonnees ook, en de subsidiekranen waar het blad op dreef druppelen nog maar mondjesmaat.

Het blad bestaat 138 jaar en de meningen verschillen sterk over de vraag of dat niet lang genoeg is.

Ik lees het zelf niet, al ben ik joods. (lees meer)

Ze fietsen nog altijd, Jan Groenteman en Joram Pach.
Het is afzien, zo blijkt uit hun dagboekbrieven, die ik, tante, als enige ontvang.
Wat een narigheid, en het zijn ook nog van die magere jongens!
Wind en regen tegen in Duitsland, lekke banden, kapotte bagagedragers, gebroken spaken in Denemarken, honger en kou en lelijke mensen teisteren de humeuren.
Maar ze houden vol.
En Jan (koosnaam in de famile JANTJE) dicht door. (lees meer)

Heel stiekem heeft Kobus P. Groenteman (3) een hapje uit de kaas in de ijskast genomen.
"Het was sterker dan ikzelf."

message van Mieke:
Is het niet erg dat mensen die zo lang en zo hard hebben gewerkt nog moeten solliciteren naar banen waar niemand iemand wil hebben die ouder is dan pakweg 40?
Overigens heet de instantie die dat alles controleert en beheert sinds enige jaren UWV en daar moeten ook enige duizenden mensen (de meesten van 40 jaar of ouder) het pand verlaten de komende jaren wegens reorganisatie.

Drie van mijn vriendinnen zijn onlangs ontslagen.
Ze hadden weliswaar zo’n jaar of dertig naar ieders tevredenheid gewerkt, maar er moest gemoderniseerd worden, het ging niet goed met het bedrijf (weekblad) en ze waren overbodig.
Te oud namelijk.
Ze hadden allebei gewerkt van hun 18e tot hun 60ste.
Op de meest harteloze manier is ze dat te verstaan gegeven, ze hadden recht op een handdrukje (geen gouden natuurlijk) en op WW.
Dat was tenminste IETS.
De pijn werd er niet door weggenomen, maar het was een pleister op de wond, zullen we maar zeggen.
Alleen wat blijkt nu (konden we wel weten, maar we realiseerden het ons niet): ze moeten elke week solliciteren en daar de bewijzen van overleggen aan de uitkeringsinstantie, het GAK.
Dat betekent dat ze op alle advertenties die in aanmerking komen voor hun soort werk moeten reageren, ze moeten bellen of ze op gesprek kunnen komen, ze moeten zelfs actief werkgevers bellen. “Ik ben mevrouw die-en-die, ik ben 60 jaar oud en heeft u mij nodig?”
Ze hebben inmiddels een soort baan aan dit heilloze solliciteren.
Ze zijn gelukkig de vernedering voorbij.

Vandaag ben ik op een plek geweest, waar niks leek wat het was.
En omgekeerd.
De dokter zag er uit als de slappe zoon van een drugsbaron.
De caissière had teveel botox in haar bovenlip.
De op uitbreken staande magnoliabloemen waren nep.
De orchideeën ook.
De koffiemeisjes hadden gestileerde zwarte jurken met witte kragen en witte schortjes voor.
En iedereen praatte zachtjes over de zachte muziek heen.
Op de leestafel in de wachtlounge lagen Miljonair en Beau Monde.
Het afrekenen ging onopvallend en soepel.
En niemand leek te geloven in wat ze/hij zei of deed.

Dit is mijn vriendin Bobby van Elderen, met vakantie in Frankrijk

Beste Hanneke,

Je hebt geschreven over je (di)eetverslaving.
Maar lijd je ook aan de verslaving van 'scheefkoop'?

Vanmiddag vertelde een vriendin me: 'Ik heb 1000 euro teruggekregen van de belasting.
Nu sta ik weer 16 euro positief!!!"
Waarop we tegelijkertijd uitriepen: "Precies genoeg voor dat boek van Hanneke Groenteman".

Een ander voorbeeld: bij Dirk v/d Broek sta ik te aarzelen over de keuze voor bloemkool of sperziebonen. Het goedkoopste zou verstandig zijn en dat wordt het. Diezelfde dag bij Scheltema (leid mij niet in verzoeking) reken ik zonder een moment van aarzeling het hartstikke leuke nieuwe prentenboek "Waar is de taart?" van € 14,95 af. Een impulsaankoop. Weg winst... Maar welkom voorpret van het cadeau geven en samen met mijn dochtertje lezen! Na de sperziebonen.

Saskia,

Wat een mooi woord, 'scheefkoop'.
Is dat hetzelfde als 'pennywise poundfoolish'?
Daar ben ik het levende bewijs van.

Hanneke,

Er zijn allerlei varianten.
Zelf lijd ik ook ernstig aan scheefsurf.
Dat betekent dat ik in plaats van gedreven te zoeken op intermediair.nl, jobnews.nl, volkskrantbanen.volkskrant.nl, vacatures.telegraaf.nl (geen 9 tot 5, maar wel een ´hands on´ mentaliteit gewenst) binnen 3 minuten gedachteloos afdwaal naar jouw weblog, Bieslog, teletekst, maar erger nog, ook naar spellensites met forum (`De Joker in Utrecht heeft Nautilus in de aanbieding voor 30 euro. Is dat wat?´’) en Marktplaats waar alle andere scheefkopers hun meuk aanbieden, de een met een minder handige verkoopstrategie dan de ander: `Te koop: het spel In de ban van de Ring.
Slechts eenmaal gespeeld, ik vind er niets aan.`
En als toetje dan nog een lekker recept zoeken…
Saskia

Nadat ik mijn wat onbeholpen stukje over Paul Rosenmöller had geschreven, kreeg ik een column over P.R. van communicatieanalist Anne Boermans toegestuurd.
En die wil ik jullie niet onthouden.
Hij stond drie weken geleden in het Financiëele Dagblad, natuurlijk op pagina 2, op zaterdag.
Al zou alleen Paul R. dit maar lezen (of al gelezen hebben...) dan ben ik al tevreden.

Schijn van diepgang
Afgelopen dinsdag, bij de IKON op Nederland 1, Paul Rosenmöller.
Deze keer niet als ondervraagde, maar als interviewer.
Het gaat over de moord op docent Hans van Wieren, begin januari.
Rosenmöller spreekt met de algemeen directeur van het Terra college, Gerard van Miltenburg.
We zien een reeks openingsbeelden.

Het gesprek vindt plaats in een villa aan een meer.
Beeld: de gast, Miltenburg, komt aan per auto, en loopt naar de villa.
Gaat naar binnen, wordt door, voor ons kijker onbekende, mensen begroet.
Volgende beeld: de presentator, in een net jasje, kondigt ergens naast de villa het programma aan.
Dan zien we weer de gast, die nu opeens buiten zit.
Rosenmöller komt van binnen aanlopen.
Anders gekleed dan daarnet.
Hij kijkt op zijn horloge, en schudt vervolgens Miltenburg hartelijk de hand.
Opnieuw zien we de presentator, nu weer met jasje, de rest van het programma aankondigen.
Dan, na één minuut en 15 seconden uitzending, zit Miltenburg binnen, met Rosenmöller tegenover zich.
Die zegt: “Welkom!” Miltenburg mompelt iets terug en kijkt glazig.
Hij realiseert zich blijkbaar de onzinnigheid van deze begroeting.
Het klinkt alsof je gasten ontvangt, eerst met ze borrelt en eet, een goed gesprek wil aangaan in een gemakkelijke stoel, en dan begint met de tekst: “Hallo, fijn dat je kwam!”
Miltenburg wordt hierdoor op voorhand geplaatst in een kunstmatige setting. Om binnen die context vervolgens openhartig te zijn, is lastig.

Rosenmöller: ‘We hebben u en tijdje niet gezien. Hoe is het met u.’
Opnieuw een tekst die evident gespeeld gemeend wordt opgevoerd voor de kijkers.
Miltenburg probeert desondanks oprecht te antwoorden: ‘Het gaat goed met mij. De ergste drukte is voorbij; de ergste emoties aan de buitenkant zijn voorbij. Nu is het tijd om diep van binnen de zaken op de goede plek te krijgen(…)’

Voor Rosenmöller een gouden kans om het gesprek echt te gaan voeren. Wat bedoelt de ander bijvoorbeeld met “diep van binnen de zaken op de goede plek te krijgen”?
Rosenmöller echter: ‘Wat heeft de dood van Hans van Wieren ú gedaan’?
Verbijsterend!
Miltenburg was juist bezig daar, met zekere openheid, over te vertellen.
Door deze vraag zo te formuleren geeft de interviewer de impressie dat hij in het geheel niet luistert, doch het lijstje vragen afwerkt dat hij voor zich heeft.

Toch probeert de gast opnieuw de diepte in te gaan: ‘Met de moord op Hans is de school een beetje vermoord.
En ik voel me zeer verantwoordelijk voor de school. (…) Met de dood van Hans ben ik een beetje doodgegaan.(…)’
Prachtige kans om alsnog het gesprek zin te geven.
Wat zit er achter dat understatement ‘ben ik een beetje doodgegaan’?
Die vraag stellen, en we krijgen te horen wat Miltenburg beroert.
Rosenmöller trapt helaas in een begrijpelijke valkuil van interviewers.
Hij vraagt niet na, door de letterlijke formulering van dit understatement te herhalen.
Hij interpreteert de woorden van de ander, en zegt: ‘Wat is er dood bij u’?
Lastig voor Miltenburg.
Hij realiseert zich, onbewust, dat de ander niet goed geluisterd heeft.
Waardoor hij de neiging krijgt zich minder kwetsbaar op te stellen.
Hij probeert, eerlijk en ernstig, zichzelf bloot te geven, doch de ander toont niet dat hij dit waardeert.

Hij gaat dus reageren met algemeenheden, en vertelt over spontaniteit bij leiding geven, waar ook naïviteit in zit.
Dat je van kinderen veel kunt leren, dat die kinderlijkheid nu voor een deel weg is.
Uiteindelijk wordt hij weer persoonlijk.
Hij vertelt dat hij iedere dag denkt: ‘Zal er vandaag niks gebeuren?’
Rosenmöller interpreteert weer: ‘Is er elke dag onzekerheid’?

Zo kabbelt het gesprek voort.
Vraag: ‘Wat is er wezenlijk veranderd, op die school, sinds de 13e januari.’
Antwoord: ‘We zijn voorzichtiger geworden. We zijn angstiger geworden.’
Volgende vraag: ‘Wat is de invloed van de moord op het imago van de school.’

Gaandeweg ontstaat de impressie dat Rosenmöller bezig is met het afwerken van een vaste vragenlijst, als bij het intakegesprek van een psychiater.
Afhankelijk van de score die de beantwoording geeft wordt de ander beoordeeld, en doorverwezen.

Dat blijkt een essentieel gegeven bij interviews.
Wanneer de ondervrager niet reageert op de formuleringen van de ander, zijn er twee mogelijkheden.
Hij durft niet door te vragen, omdat hij daarmee ook zichzelf bloot moet geven.
Oppervlakkige vragen stellen is uitermate veilig.
Of hij is slechts bezig met het afwerken van een lijst.
In beide gevallen zal de ondervraagde de neiging hebben niet de diepte in te gaan.

Voor een echt interview, over dit soort zeer persoonlijke thema’s, moeten beiden zich kwetsbaar durven op te stellen.

Weet je wat ik van Paul Rosenmöller vind?
Ik vind het een beetje een ijdele eikel.
En dat is een bedenking tegen hem waar hij zich niet tegen kan verweren en die ik niet helemaal kan staven.
Ik ga het toch proberen.

Ooit vond ik hem wel opmerkelijk, op de rand van sympathiek, die havenvakbondsman-van-goede-huize, de ex-student met die bos krullen, met die gedrevenheid voor de positieverbetering van de havenarbeiders.
Hij overschreeuwde zich wel erg, toen, maar ja, anders verstonden zijn arbeiders hem natuurlijk helemaal niet.
Hij was overtuigd van wat hij deed, dat gevoel kreeg ik wel.

Later, toen hij leider van Groen Links werd, begon er al een beetje parelmoer over hem heen te hangen. Iets van onechtheid, iets van gepolijst.
Maar geen gelul, dat hoort bij de politiek, en hij bleef vechten voor het linkse gedachtegoed, hij was nog altijd een stuk radicaler dan de opportunistischer sociaal-democraten.
Hij kon natuurlijk ook vrijer politiek bedrijven, want nooit gehinderd door de last van regeringsverantwoordelijkheid en coalitiedwang.

En toen vertrok hij, enigszins beschadigd door o.a. de zaken Singh-Varma en het lastige standpunt inzake de inval in Afghanistan, uit Den Haag.

Hij ging naar de televisie.
Spraakmakende Zaken.
Interessant interviewprogramma bij de IKON.
Spraakmakende mensen die kort of langer geleden in het nieuws waren worden door hem geïnterviewd, waarna wordt nagepraat met een paar ‘kenners’.

Rosenmöller doet het goed, steeds beter, het is een prettig programma.
Tweede reeks nu, hij leert het waar je bij zit.
Alleen: het lijkt of er steeds meer eikelglans over hem heen komt te hangen!
Ik kan er de vinger niet op leggen – of is dat al te plastisch uitgedrukt?
Ik kan niet precies zeggen waardoor het komt (dat is met ijdelheid altijd moeilijk), maar Rosenmöllers pedanterie vertroebelt mijn oordeel over en zicht op het programma.
Hij zit er goed bij. Hij stelt de goede vragen. Hij is intelligent. Heeft zijn interviewlessen goed geleerd.

En toch en toch....
Eikelglans.
Nou ja. Wie ben ik.

Misschien wordt Paul Rosenmöller heel goed als hij niet zachtjes klaarkomt terwijl hij zijn werk doet.

Op je weblog mogen nooit lange stukken staan, geloof ik.
Toch wil ik er nu een column opzetten van een vriend van me.
Hij is communicatieanalist.
Dat klinkt vager dan het is.
Lees zijn scherpzinnige, analytische columns die elke zaterdag in het Financiëele Dagblad staan (op pagina 2) en waarin hij alles wat probeert te communiceren (via media b.v.) analyseert.
Eén ervan plaats ik hieronder.
Dat ga ik vaker doen.
Hij heeft mooie programma's gemaakt (radio en televisie), geeft nu interview- en presentatietrainingen aan mensen die te maken hebben met publiciteit.
Dat kunnen presentatoren, journalisten, managers, rechters, advocaten zijn.
Geen politici overigens.
Ik heb ook wel eens het voorrecht gehad door hem getraind te zijn.
Hij is steengoed in zijn vak.
Hij heet Anne Boermans.

Hier komt, met zijn toestemming, een Visi van een paar weken geleden.

FIERE HOERENLOPER



Afgelopen dinsdag, bij de IKON op Nederland 1, Rob Oudkerk, voormalig wethouder van Amsterdam.
Hij kwam begin dit jaar in het nieuws, omdat hij aan een columniste van Het Parool had verteld over zijn bezoek aan de hoeren.
Die schreef daar vervolgens artikelen over.
Wat hem vooral werd verweten, was dat hij ook de Theemsweg bezocht, de tippelzone voor heroïnehoertjes. Oudkerk moest opstappen. In dit programma blikt hij terug op die affaire.

Interviewer: ‘Je zegt: ”Ik heb de fout gemaakt dat ik ben gaan praten.” Is het ook fout wat je hebt gedaan?’ Oudkerk zwijgt even, en zit doodstil.
Hij is zich zichtbaar bewust van de aanwezigheid van de grote tv-camera’s.
Door zo stil te zitten, kunnen ze hem prachtig van dichtbij, “close”, opnemen.
Hij kijkt naar links, hij kijkt naar rechts.
Knijpt de ogen iets toe, en zegt, met grote stelligheid: ‘Ik vind naar de hoeren gaan niet fout!’
Hij zwijgt even, om de belangrijkheid van dit statement te laten doordringen.
En vervolgt: ‘Dertigduizend man per dag in Amsterdam!’
Een mooie opbouw.
Het grote getal versterkt met terugwerkende kracht de stelligheid van de zin daarvoor.
Oudkerk gaat verder: ‘Het gaat me er niet om dat ik de sores wil delen met anderen…’
Inhoudelijke laag nummer drie: bescheidenheid en relativering. ‘… maar jongens, doe nou niet zo hypocriet!’ Nog een laag, het aan de kaak stellen van moraliteit.
Oudkerk lijkt zeer ingenomen met deze inhoudelijke opbouw.
Hij glimlacht vergenoegd over zoveel durf en stelligheid.
Hij kijkt zo af en toe even richting camera, zonder ons echt aan te kijken.
Dat geeft de impressie van iemand die denkt: ‘Horen jullie thuis goed wat ik zeg?’
Hij raakt op dreef: ‘Mag een wethouder naar de hoeren? Het antwoord is: JA! Mag een sociaal-democraat naar de hoeren? Het antwoord is: JA!’

Hier hanteert Oudkerk een essentieel instrument, waar het gaat om het overbrengen van relevante boodschappen op televisie: de herhaling.
Door in zinnen bepaalde woorden te herhalen, met dezelfde letterlijke formulering, bereik je twee effecten:
1) Het komt over als consistent, niet als stilistische armoede.
2) Het biedt de mogelijkheid om andere delen van de tekst, in dit geval dus ‘wethouder’en ‘sociaal-democraat’ meer nadruk te geven.
De boodschap wordt hierdoor glashelder.
De voormalige wethouder blijft zich bewust van de camera’s, en de belangrijkheid van zijn statements.
Hij houdt nu het hoofd een beetje scheef, de ogen nog steeds licht toegeknepen.
Er komt ook een wijze glimlach rond de mond.
De impressie van de held, die gelouterd uit de slag komt.
Alsof hij denkt: ‘Het was zwaar, heel zwaar. Maar ik heb overwonnen. En omdat het zo zwaar was, heb ik het dus des te beter gedaan.’
De ondervrager blijft intussen alert.
Oudkerk heeft het belangrijkste detail even achter de hand gehouden.
Interviewer: ‘Maar!! De Theemsweg!’ Hij zwijgt veelbetekenend.
Een spannend moment. Dit ene woord heeft een grote lading gekregen in Nederland, de afwerkplek werd gezien als één van de uitwassen van ons gedoogbeleid. Dat uitgerekend een wethouder van de betreffende gemeente zich daar liet bedienen, werd door velen als moreel verwerpelijk gezien.
Hoe redt Oudkerk zich hier uit?
Hij zwijgt weer even, om zijn volgende tekst extra impact te geven.
En zegt: ‘Ja, maar als dat er niet geweest zou zijn, hadden ze wel iets anders gevonden.’
Opmerkelijk.
Een verwijt aangaande zijn handelen, door de interviewer verpakt in dat ene woord over de locatie, wordt door Oudkerk beschreven als wapen van anderen om hem te beschadigen.
Zijn daden zijn dus niet verwerpelijk, nee, het feit dat men het als wapen gebruikt deugt niet.
Daar hoort volgens hem het morele verwijt.
De oud wethouder toont zich in dit gesprek ook een betrouwbare zakenpartner.
De interviewer suggereert dat Oudkerk wellicht zijn functie heeft misbruikt als machtsmiddel om gratis seks af te dwingen.
Antwoord: ‘Nee. Ik heb betaald. Ik heb altijd betaald.’
De geïnterviewde hanteert nog een belangrijk instrument in dit gesprek: de stilte.
Vraag: ‘Wat was, nu achteraf gezien, het zwaarste moment?’
Oudkerk leunt nonchalant achterover.
Tuurt peinzend in de verte.
Zwijgt maar liefst 18 seconden.
De stilte wordt bijna explosief.
De kijker weet, door deze gigantische pauze, dat nu de essentie komt: ‘Dat ik me besefte, een dag of twee voor die publicatie, dat het nooit meer goed zou komen…’
Hij zwijgt opnieuw, en tuurt weer in de verte.
Waardoor hij deze presentatie prachtig cyclisch maakt.
Zwijgen en turen.
Spreken.
Weer zwijgen en turen.
De interviewer voelt de belangrijkheid van het moment, en knikt begrijpend.
Zwijgt eveneens.

Veel reacties op het plaatje!
Ik plaats er twee en die zijn allebei ofwel grappig, ofwel WARM tot GOED!
Het plaatje is van een wikkeltje van kauwgom.
(Raar woord eigenlijk, wikkeltje).

"realname: Actiereactie" schrijft:
Wij vragen U vriendelijk om Uw afgescheurde lippen na plots vallende gaten in de prullenbak te deponeren. Deze borden trof men voorheen veel aan bij de leprakolonies met de notitie dat dit ook geldend was voor alle overige ledematen. Het mocht tenslotte anders al snel een chaos worden. Het ontbreken van handjes en voetjes bij het poppeke is vooral een duidelijk herkenningspunt.

Nu ja... nu U dan toch weer helemaal wakker is, staat zoiets niet op de verpakking van kauwgom? Wat zoveel mocht betekenen als na 'gebruik' terug in de wikkel en in de prullenbak?



Van Webkim:
De oplossing:
Wilt u alstublieft - net als Webkim altijd al doet - uw kauwgom in een stukje papier vouwen voor u het weggooit, zodat onze schoonmakers geen hele plakken Stimorol en Sportlife uit de afvalbakken en asbakken hoeven te bikken? Dank u!

en Peter Fleur schrijft:
De rebus, dat gekke plaatje , lijkt me iets van doen te hebben met de 'bestrijding' van stoepvervuiling door kauwgom. Laat niet als dank ..etc. Kauwgom, dat goedje dat je overal ergens tegenaan plakt. Tegen stoelruggen, onder de tafelrand of gewoon uitspuugt met een flats ergens op straat. Zoals vogels onderweg kersenpitten laten vallen. Kom ik in de buurt ?

Dit plaatje plaatste ik gisteren.
De vraag was: wat zegt het?



De volgende reactie, van Saskia van Reeden, was leuk. Ze schrijft:

Dit (plaatje) betekent:

Mocht u onverhoopt een vies smakend dropje uit onze bakken geschept hebben, wilt u dit dan in de daarvoor bestemde tissue deponeren en deze vervolgens met een zwierige zwaai in de tissuebak werpen? Dank u!

Of:

Liquidaties zijn momenteel aan de orde van de dag.
Alles is mogelijk: ook als niet-crimineel kunt u zomaar in uw lip geschoten worden.
Bereidt u zich hierop voor met onze weekaanbieding: de lipredder.
Met dit instrument in de vorm van een elegante lampion verwijdert u in een oogwenk de kogel.
Lipredder na gebruik dubbelvouwen en wegwerpen.
Ongeschonden kunt u uw weg vervolgen.
Een veilig idee!

Hartelijke groeten,
Saskia

De oplossing is het niet.
Wat wel?

Eigenlijk, begrijp ik, is een weblog een DAGboek.
Nou, ik ben nooit in staat geweest om een dagboek bij te houden.
Honderd keer aan begonnen, vooral als ik ongelukkig was (heel vroeger) of een nieuw dieet begon (nog steeds).
Honderdenéén keer voortijdig beëindigd.
Te genant.
Nu ga ik me niet weer aan een dagelijkse dwang (dwingender dan tanden poetsen) onderwerpen.
Ik schrijf dus niet elke elke dag.
Behalve als ik zin heb.
En tijd.
Vandaag geef ik door dat ik voor een radio-interview het boek van de journalist John Jansen van Galen (De toekomst van het koninkrijk. Over de dekolonisatie van de Nederlandse Antillen) heb gelezen.
Erg interessant voor wie zich lichtelijk wil verdiepen in onze recente geschiedenis met het koninkrijk overzee. Hoe zijn we aan de Antillen gekomen, hoe hebben we het de afgelopen vijftig jaar met ze gerooid en hoe gaan we om met deze tropische verwanten?
Hebben we het alleen over bolletjesslikkers en lastpakken, of is er meer.
Wat hebben we met elkaar te maken en wat voor toekomst gaan we met elkaar tegemoet?
Het boek geeft geen antwoorden, maar verduidelijkte mij veel.
Niet voor op het strand (hoogstens als je daar bent), je hersens mogen niet te oververhit worden, want dan vat je het allemaal niet.

Heb ik wel eens iets over mijn familie verteld?
Misschien niet.
Toch neemt deze een belangrijke plaats in mijn leven in.
Hij is niet groot, maar erg in orde.
Zoon, schoondochter, hun tweeling (3) Kobus en Olivia.
Broer en schoonzus, Ruud en Nancy, respectievelijk onderwijsconsultant en onderwijzeres/theatermaakster/schilderes.



hun zoons Jan (23) en Keez (21). Die weer allebei een vriendin hebben.
(Op de foto's: Keez de drummer met vriendin Lot
Jan de pianist met mijn broer (speelt heel leuk contrabas!) Ruud.






De leeftijden van Jan en Keez kunnen een jaartje afwijken, ik ervaar ze altijd als jonger dan ze zijn.
Ze zitten beiden op het conservatorium, de ene (Jan) studeert bijna af in het hoofdvak piano, de tweede studeert voor slagwerker/drummer.
Ze zijn zeer talentvol, maar dat vind ik van mijn hele familie.

Kobus en Olivia zijn vrijdagochtend met hun ouders vertrokken, naar Italië.
Het is gek dat twee van die pietepeuters, die ik hoogstens eens per week zie, en die niet in Amsterdam wonen, een heel land leeg kunnen maken in mijn beleving als ze weg zijn.


Mijn neef Jan gaat al zolang als hij op eigen wielen fietst met zijn vriend Yoram in de grote vakantie fietsen. Tien dagen, hooguit twee weken, een vaste traditie naast hun "eigen" vakanties.

Eerst was het binnen Nederland, alras gingen ze grenzen over en nu verleggen ze elk jaar de grenzen van het verdraaglijke. Vind ik.
En sinds vorig jaar kan ik het weten, want ik, hun oude tante, ben nu al voor het tweede jaar UITVERKOREN om hun dagelijkse belevenissen in dagboek/briefvorm te ontvangen.

Ze schrijven heel erg goed en meeslepend, ombeurten een paar regels, noemen elkaar O (Yoram) en A (Jan) en de brief moet aan het eind van de dag in een café (of wat daar voor doorgaat) geschreven worden.
Dan postzegel erop, naam en adres van de uitverkorene erop (voor het tweede jaar ik dus, omdat ik er vorig jaar zo merkbaar van genoot) en posten maar.

Ik ga die brieven natuurlijk niet op mijn weblog zetten.

Maar... A (Jan) eindigt de brief altijd met een klein gedicht.
Dat hij zelf maakt.
Hij is een fantastische componist en (tekst)dichter, schrijft en zingt liedjes die anderen en hijzelf vertolken.
Deze gedichtjes horen zonder muziek, met ballpoint geschreven, op gelinieerde blocnotevelletjes aan het einde van de fietsvakantiebelevenissen.
En die mogen jullie meelezen.
’s Kijken of ze dat overleven.

Dag 1
Amsterdam-Kampen 96 km

Eindeloze vlaktes
asfalt
stilte
afstand

Langzame gedachten
stilstand
wachten
wachten op Overijssel

Flevoland.

Dag 2
Kampen-Borger 100 km

Verwachtingen jagen ons achterna
en dwingen ons tot springen
en praten en dingen doen en laten

We dansen op muziek die we niet horen
maar zo goed kennen
dat we niet kunnen vluchten

En we rennen, blijven rennen

Ik ben één van die cliché-gepensioneerden die altijd zeggen dat ze het “drukker hebben dan toen ze nog werkten.”
Wat een drukte deze dagen!
Mijn AOW-hoofd loopt om.

Waar heb ik het dan zo druk mee, behalve met Audrey? (zie eindeloos gedweep over Audrey Hepburn hieronder).

Met, bijvoorbeeld, lezen voor het programma Kunststof.
Het dagelijkse radioprogramma over kunst, cultuur en media, elke dag van 19 tot 20 uur op Radio 1.
Daar val ik in, als de vaste presentatoren ziek, zwak, misselijk zijn of ander werk hebben.
De komende weken mag ik een paar keer.
Dat vind ik leuk en een hele eer.
Het is namelijk een heerlijk programma, gewoon lange interviews met meestal interessante mensen.

Maandag 12 juli interview ik de journalist John Jansen van Galen naar aanleiding van zijn nieuwste boek over de Antillen: De toekomst van het Koninkrijk, over de kolonisatie van de Nederlandse Antillen. Lijkt me interessant, ik laat het nog weten.

Ik weet dat ik Jans Muskee (schilder), Moniek Toebosch (directeur kunstinstituut en kunstenaar) en Liesbeth Wytzes (schrijfster) nog mag ontvangen in studio Desmet.

En op 20 juli (mijn 65ste verjaardag) mag ik, als cadeautje, één van mijn schrijvende helden Toon Tellegen interviewen.
Dat is uitzonderlijk, want TT laat zich vrijwel nooit interviewen, heeft er ook een hekel aan, maar was bereid mijn verjaardag op te luisteren.



Verder vier ik het niet.
Dank u

Ik schaam me.
Ik schrijf te weinig op mijn weblog.
Excuses daarvoor.

Ik ben helemaal in beslag genomen de laatste tijd door mijn oude (en dode) idool Audrey Hepburn. Oude liefde die blijkt niet verroest te zijn.

De tentoonstelling die ik heb mogen inrichten met hulp van Jan van den Brink van het Filmmuseum Amsterdam is (zo goed als) af en ik vind hem PRACHTIG.
Zes jurken, acht Barbies, honderden knipsels, beeldjes, balletschoentjes, posters, covers van tijdschriften, televisiebeelden, portretten... het is er allemaal en overal kijkt dat lieve gezicht je aan.

Al haar films en die tentoonstelling tot en met 1 september in het Vondelpark in Amsterdam.

Een andere, ook prachtige, tentoonstelling en haar films de komende maand in het Filmhuis in Den Haag.
Gaan zien.
Als je van Audrey houdt tenminste.

Audrey hype?

Is het afgesproken werk dat alle leuke webloggers het nu over Audrey hebben?
Surf naar
Een stukje Bieslog: bieslog
Groeten,
Saskia