Nou dacht ik toch dat zo'n weblog een lekker huiselijk hoekje voor mezelf en een paar belangstellenden zou zijn. En dat ik voor de vuist weg, anders dan bij "echt werk" , wat kon tikken. Maar nee hoor, de kwaliteitskranten VRIJ NEDERLAND en de VOLKSKRANT, die het meer dan STory en Privé moeten hebben van onzinnige roddelrubriekjes, hingen meteen aan de telefoon om te vragen hoe of wat en waarom en waarom niet.
Dus de lol is er een beetje af: ik moet me verantwoorden voor stukjes over lippenstiften, over grappig bedoelde artikeltjes over E.E. en R.L. en als ik niet oppas wordt het ineens iets "echts", waar ik juist vanaf wou...
Wel krijg ik veel reacties in mijn e-mail, negatieve, kritische, steunende, aanvullende, dat vind ik GEWELDIG. Niemand hoeft toe te juiche wat ik doe, maar het gesnuffel en geroddel van de zogenaamd interessante kranten irriteert me mateloos. Ga echt werk doen, journalisten van (Vrij) Nederland... Ik heb altijd een hekel gehad aan die ditjes- en datjes-rubrieken in kranten die in principe neerkijken op de echte roddelbladen. Wel neuzen in de wind, maar net zo goed roeren in drollen. En gek genoeg ruiken de roddelbladen lekkerder.

Enfin, ik zit nu op een eiland waar je 2 x per week een half uur p.p. mag Internetten, dus ik heb haast. Want achter me zit een grommend groepje dat allemaal op één van de 2 computers in de bibliotheek wil rammelen.

RECTIFICATIE.
Ik heb gezegd (meldde mij VN-journalist van wie ik nog nooit gehoord had en wiens naam ik in de zenuwen vergeten ben) dat de journaliste E.E. (die er fantastisch uitzag met opgestoken haar...) BETAST was door de toenmalige minister van economische zaken (of financiën?) R.L. (jaren geleden dus).
Dit is niet waar. Dat heeft ze, bij nader inzien, ook helemaal niet gezegd. Ze vertelde wel heel sappig over zijn hormonaal aangedreven aandacht voor haar terwijl zij op de publieke tribune zat als journaliste van de NRC en hij zijn werk werd geacht te doen als minister. Hij zat maar om te kijken, zodat het bijna pijnlijk was. Zoiets. Bij een andere gelegenheid (ik had de twee gebeurtenissen in elkaar geschoven en aangedikt met uit mijn duim gezogen fantasietjes) wou hij haar naar huis brengen met de auto en is zij de tram in gevlucht. Geen zaak dus. Alleen gossip.
Ook op deze plek moet ik natuurlijk zorgvuldig omgaan met informatie, hoe jammer dat soms ook is.

RAADSEL
Verder: de slimme bezoek(st)ers van deze site hebben, heel makkelijk, gezien dat de foto van de stewardess uit Nederlands in negen lessen kwam, een soort TEleac-films avant la lettre, en zij konden dus via Google opzoeken dat de raadselachtige knappe dame AUDREY HEPBURN is. Niemand had het gewoon gezien, dus er is GEEN PRIJS.
P.S.: de zomermaanden in het Amsterdamse Filmmuseum staan in het teken van voornoemde Audrey Hepburn (mijn heldin van vroeger). Ik mag, samen met de mensen van het museum, de tentoonstelling samenstellen die in juli en augustus te zien zal zijn. Vanaf 8 juli. En dan ook: ALLE FILMS waar Audrey in speelt op doek worden in het Filmmuseum (en wellicht ook op het megascherm in de open lucht) vertoond. En er komen talkshows en inleidingen. Allemaal over Audrey. Heerlijk....

FOTO
Ik kan helaas geen foto plaatsen van Schier. Ik had een close-up van een mus die koekjes eet die bij de koffie geserveerd worden. Nou ja, geen groot spektakel, maar wel lief.

LIPPENSTIFT
In de serie Lippenstiftleed op veler verzoek een tip.
Je kan bij winkels waar ze make-upspullen verkopen voor professionele doeleinden (in Amsterdam noem ik Backstage op de Rozengracht), maar wellicht ook elders, in HEMA's ofzo, lege kleine bakjes kopen waar je lippenstiftresten in kan doen. Die schroef je op elkaar als torentje.
Ze zijn van plastic. Je haalt je lievelingslippenstiftresten met een lucifer of mesje uit de huls, propt het in zo'n leeg bakje, zet dat heel even in de magnetron, dan wordt het vloeibaar (niet te lang, liever een paar keer kort), dan roer je en laat je het stollen. Zo kan je, als het oorlog wordt of als je lippenstift uit de handel genomen wordt, toch verder leven.

Vrijdag vul ik weer aan.
Ik lees de reacties graag.

h

even, voor ik veel minder kan loggen door mijn zenuwslopende vakantie, een raadseltje.



Ik kom hier later op terug.

De komende maand ben ik met vakantie.
Willen jullie mijn plantjes water geven?

Er moet me nog iets van het hart.
Een paar dagen geleden adviseerde ik wie-dit-leest om naar de documentaire “Ik sta altijd” te kijken, het posthume 'zelfportret' van Annemarie Grewel, gemaakt door Maud Keus. Ik vind het een prachtig, goed en pakkend portret van een authentieke wereldvrouw, die ik (en met mij velen) node mis.


Nu twee recensies die ik las. Eén in de Volkskrant (Wim de Jong), één in NRC/Handelsblad (Hans Beerekamp). Ze zijn het niet eens, de heren. De no-nonsense Wim de Jong heeft zich verveeld, Hans Beerekamp is vol lof. Dat kan. En dat mag. Natuurlijk.
Wat me niet lekker zit is dat Wim de Jong, nieuwbakken tv-recensent, over maakster Maud Keus meent te moeten zeggen: “Wie Maud Keus is (..) is niet bekend.
Iedereen die met enige aandacht de afgelopen twintig jaar (of langer) naar de VPRO-televisie heeft gekeken heeft de naam Maud Keus in grote letters in de aftiteling van prachtprodukties zien staan. Ik noem alleen maar de documentaires van Hans Keller. Maar vooral heeft Maud in haar eentje de produktie en regie gedaan van ALLE programma’s van Kees van Kooten en Wim de Bie. Of weet Wim de Jong misschien ook niet wie dat zijn? Waarschijnlijk heeft hij geen idee wat een producer/regisseur betekent bij dit soort programma’s.
Hans Beerekamp heeft meer verstand van film en documentaires en weet Keus’ werk danook op waarde te schatten. En was zeer enthousiast over het “vakwerk van de als documentaireproducent gepokte en gemazelde Maud Keus. Moet ze vaker doen, zelf films maken,” zegt hij.



Wim de Jong schrijft vaak leuk en origineel (is hij soms Rotterdammer, hij is zó opgelegd doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg?), maar hij is vaak slordig en niet ter zake kundig.
Ik hoop dat hij dit leest, omdat morgen, tot mijn eigen ergernis, in de Volkskrant een stukje staat over mijn weblog in de mediarubriek Circuit. Ik vind dat helemaal niet leuk, laat mij maar lekker knoeien in mijn hoekje in de luwte. Maar ja, we leven in een vrij land, en de kletsrubriekjes staan niet alleen op weblogs en in de Story, maar ook in 'echte' kranten.

Soms krijg je, zomaar, op een niet al te warme maar toch energiek-waaiende dag zomaar een kadootje. Een toevallig praatje, een mooie ontmoeting.
In een café in de Pijp raakte ik aan de praat met een aardige jonge man (30?). Hij bleek Joep Becx te heten en grafisch ontwerper te zijn, o.a. van het blad Squeeze en van al die mooie kleine HEMA-boekjes. De Squeeze ken ik niet zo goed, maar de HEMA-boekjes vind ik prachtig. Kennen jullie de serie “STAPELgoed”, waarin stapels staan afgebeeld van diverse verrukkelijke HEMA-artikelen? (dat is dubbelop, verrukkelijk en HEMA)
(Ik zocht even of de HEMA foto’s uit de boekjes ook op haar site heeft afgebeeld, maar stom genoeg is dat niet het geval.)
Ik zal mijn lievelingsfoto hierbij doen.



Deze Joep Becx bedenkt voor de STAPEL-reeks van de HEMA allerlei stapels en laat die fotograferen. Tuinstoelen, kazen, opbergdozen, noem maar op. En dus tompoezen. Eén onthullling ga ik hier doen, ik hoop dat Joep dat goed vindt: de stapel tompoezen wordt met piepschuim overeind gehouden. Het is misschien geen groot nieuwsnieuwsnieuws, maar ik vind het gewoon leuk om te weten en door te vertellen.
Nog eentje? Nog eentje dan. Het meisje/de vrouw op bijgaande foto is een meisje uit de buurt waar Joep woont en had net een baby gekregen. Ze was "op straat gecast", en ze lag heel ongemakkelijk op de stapel borden omdat de moedermelk stroomde. Ze zat dus op hete kolen, zal ik maar zeggen. Ze lijkt me een leuke moeder, ik weet niet waarom.



Joep vertelde nog veel meer keukengeheimen rond de HEMA-stapels, maar die ga ik natuurlijk lekker voor mezelf houden.
Dit is niet echt een stapel, maar wel een lievelingsfoto van Joep.



Verder werd ik erg vrolijk van de “installatie” die hij als een soort kunstwerk maakt op zijn kantoor: resten van rubber speeltjes die door de daar aanwezige hond kapotgebeten zijn bevestigt hij op een plankje en die hangt hij aan de muur. Je ziet een stuk gewei van een rubberen hert, de achterpoten van een rubberen kip en de kop van een kapotte rubberen gans.
Kunst is kunst als je er kunst op zet, neem dat maar van mij aan!

Hoe komt het toch dat ik in een totale stress raak als ik met vakantie ga?
Ik loop rond als een kip zonder kop, doe duizend dingen tegelijk en alle duizend net verkeerd en van nachtrust komt al helemaal niks. Zweterig, hectisch, en het gevoel dat ik ergens heen ga waar ik wellicht nooit meer van terug zal keren. Nu ga ik in werkelijkheid naar een Waddeneiland, dus zo'n vaart zal het niet lopen. Ik hoop van daaruit mijn webwerk te kunnen blijven doen.

Ik heb jullie nog een paar dingen te zeggen.

Allereerst twee tips:

1. kijk donderdagavond 20 mei svp naar de documentaire op Nederland 1: IK STA ALTIJD. Om 22.47 uur. Hij gaat over Annemarie Grewel, die in 1998 stierf, en die gewoon ongewoon bizonder was. Maud Keus, documentairemaakster en vriendin van Annemarie, heeft hem gemaakt. Het goeie is dat er geen interview OVER Annemarie in voorkomt en dat het nergens indiscreet of nodeloos persoonlijk is. Het is een prachtfilm over een prachtvrouw. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. (Hij wordt ook nog herhaald, ik geloof de zaterdag erna, 's ochtends).



Tip numero 2: het (korte) toneelstuk OMSTANDERS, geschreven door Toon Tellegen voor de actrices Ria Eimers en Carla Mulder.



Voor de dramatische ontwikkeling hebben zij er Joep Onderdelinden bij gevraagd (ok, even een commerciële toevoeging: Joep is o.a. de postbode uit Zaai). Het stuk gaat over een verdrinkende man en twee takkenwijven die anderhalf uur ouwehoeren over de voors en tegens van verdrinken en redden en nog zo wat, maar redden: ho maar. Een metafoor voor het hele leven.



dit zijn de actrices, na de voorstelling, vlak voor ze op hun fietsen stappen. Ze spelen het stuk nog tot 4 juni, de hele volgende week nog in Frascati in Amsterdam. Echt zo'n avond waarvan je heel blij bent dat je erbij was. Want... als het weg is is het weg!
Thuisgekomen anderhalf uur de vanochtend overleden Mary Dresselhuys (97) gezien in gesprek met Ischa, ook alweer tien jaar dood. Bah. Dan is televisie toch even heel erg eng: drie belangrijke dode mensen waar je naar zit te kijken, alsof ze nog leven...

En dan nog even dit: vanochtend las ik in de e-krant Algemeen Dagblad, dat Ria Lubbers niets gelooft van de aantijgingen over ongewenst sexueel gedrag aan het adres van haar man Ruud. "Ruud is gewoon een warme man," zegt ze, "en hij legt graag een arm om iemand heen." Verder vond ze dat vrouwen die daar niet tegen konden gefrustreerd of feministisch waren. (Of allebei, Rie?). Nu had ik vanochtend een radiogesprek (over Karel van het Reve, ander verhaal) met o.a. de journaliste/biografe E.E. (als u zaterdagmiddag om 2 uur naar het boekenprogramma K.L. op 747 AM luistert kunt u erachter komen wie ik bedoel). Zij zei, dat Ruud Lubbers haar in de jaren dat zij in Den Haag als verslaggeefster voor de Waarheid werkte, herhaaldelijk ongewenst sexueel had geïntimideerd, zelfs betast (nee, dit is dus niet waar, zie recent artikel onder RECTIFICATIE) en dat ze wel eens voor hem gevlucht was omdat hij haar perse in zijn auto naar huis wou brengen en dat hij erom bekend stond dat hij bij vrouwen zijn handen nooit thuis kon houden.
Het was ook, zei weer een andere gespreksdeelnemer, ook journalist, ook werkzaam in Den Haag (A.M.) een publiek geheim dat Lubbers voortdurend vreemd ging en dat het vooral een wonder was dat daar altijd over gezwegen werd en wordt (tot nu toe, eindelijk) in het openbaar.
Wat is dat toch raar met veel 'belangrijke', best aantrekkelijke mannen, die hun hormoonhuishouding zo slecht op orde hebben. Roosevelt, Kennedy, Clinton, Oudkerk, Lubbers, de rij zal oneindig veel langer zijn. Die heren spelen toch met vuur, hebben zo ontzettend veel te verliezen, en zetten dat allemaal op het spel om hun ijdelheid te laten kietelen en de beneden kriebels te sussen. Wat kan je toch zitten met teveel testosteron!
Het is te danken/wijten aan de elegantie van het journaille dat er nooit iets over schrijft (zelfs de roddelbladen niet).
Tot iemand iets naar buiten brengt en die wordt dan "gefrustreerd en/of feministisch" genoemd!

De volgende e-mail kreeg ik van Dimitri Antonissen [hijx500@yahoo.com]. Hij vroeg me dit verhaaltje te plaatsen. Ik doe het wel omdat ik het een leuk idee vind, niet vanwege het verhaaltje zelf. (HG)

Ik ben een jonge Antwerpse schrijver die een reeks kortverhalen via weblogs publiceert.

Eén verhaaltje per weblog.
En één pagina (http://users.skynet.be/boekblog) die
als een soort index dient om alle verhalen terug te
vinden.
Elk verhaal is exact 500 lettertekens lang.

Waarom weblogs?
Ik heb vroeger een aantal verhalen in het literaire
tijdschrift Sampel gepubliceerd. Maar dan bereik je
enkel een heel beperkt publiek van professionelen en semi-professionelen. Weblogs zijn een veel leuker medium. Bovendien: één dat door échte mensen gelezen wordt. Door verhalen op, bvb jouw weblog, te plaatsen, kan ik net uit dat gesloten literaire kringetje breken.

Ik vond dit -lekker eetverhaal- wel toepasselijk:

Afrodisiaca

Uit een boek van Isabel Allende heeft ze geleerd om met afrodisiaca te koken. En ook om er zo uit te zien. De ene dag draagt ze niet meer dan een schortje en naaldhakken waarmee je uitjes kan snipperen. En als ze een dessert maakt, is haar decolleté zo diep dat het fruit –dat ze sowieso al erg rijp koopt- nog meer gaat blozen. “Dat ziet er lekker uit”, zeg ik elke avond doodeerlijk. “Je hebt nog niet geproefd.” Ze draait zich van haar potten naar mij toe. En ik mag één lik nemen van de houten lepel die zij me toesteekt. “Het mooiste compliment”, vindt ze, “is als je al de rest nu koud laat worden.”

'Intussen: volhouden hoor!
Nog een klein eindje, en dan zijn we in de hemel



Dit schreef Gerard Reve in 1988 aan zijn goede vriend Simon Carmiggelt.
De laatste is al aan het hemelen, en Gerard is nu definitief woonachtig in het voorportaal ervan. Namelijk: in een verpleeghuis waar hij in nauw contact staat met prins Alzheimer en verder met niets en niemand. Zijn partner Joop Schafthuizen, die hem vele jaren liefdevol heeft verpleegd, heeft hem nu definitief moeten laten opnemen. “Het was niet meer te doen,” zegt Joop.
Reve herkent niemand meer, alleen – en daaruit blijkt dat zijn belangrijkste zintuig nog werkt – voor poezen heeft hij nog belangstelling. Mensen hoeven niet bij hem op bezoek te gaan, daar heeft hij niks aan, maar momenteel is hij continu aan het goochelen met poezenplaatjes. Zegt Joop.
Wie dus de Volksschrijver een warm hart toedraagt kope een supermooie poezenansicht en stuurt dat naar de familie Schafthuizen-Reve in Machelen aan de Leie in België.



En wie wil genieten van allerlei Reviana linke bijvoorbeeld hierheen of Googlet bij Reve.

Zelf (Oma vertelt...) had ik drie jaar geleden de eer de Grote Man te mogen interviewen in zijn huis in België (samen met de typische, allerhartelijkste Joop S.), maar toen woonde hij al in het schemergebied tussen licht en donker in de geest. Hij wist niet hoe oud hij was (“ben ik al zeventig Joop? Je bent al tachtig Gerard! Alsjemenou...”) en ik mocht hem helpen bij het plassen. Tegelijkertijd was hij vaak glashelder. En gewoontegetrouw verwarrend geestig:
“Arme mensen zijn dom, anders waren ze wel rijk.”

Eigen schuld dikke bult.
Ik had jullie lekker gemaakt met een sappige veldslag in mijn straatje op zondag 16 mei.

De Grachtenloop en Ocean’s 12 zouden elkaar bloedig treffen voor mijn deur en ik zou alles digi-vastleggen en op mijn weblog plaatsen.

Het werd een beetje een anti-climax, eerlijk is eerlijk, ik had het ook graag anders gezien.
Kijk en huiver mee.

In de vroege ochtend (elf uur) kwamen de bezwete hordes langs, je hoorde er niks van, ze keken niet op of om en stoomden zwijgend langs me.



En dat ging zo door tot een uur of drie ’s middags.
Af en toe een schrille juichkreet van mijn nieuwe Nieuw-Zeelandse (Nieuwzeeuwse) expat-buurmeisjes, die warmbloediger zijn dan Amsterdammers, maar de Grachtenlopers keken nog steeds niet op of om.

En toen, toen ik even niet keek (ik moest af en toe, nee, de hele dag, hard werken) was mijn straatje ineens veranderd in de treurige filmlocatie van vorige week. Inclusief het terrasje voor de deur.
Inclusief, op deze superzonnige dag, een kletsnatte regenstraat. Met een dikke slang spoten mannen urenlang liters en liters water over de straat om de regen van vorige week te imiteren.
CONTINUÏTEIT noemen ze dat bij de film.
Zelden een straatje zo snel zien opdrogen, al die uren. Heet dat dweilen met de kraan open? Niet precies.



En na heel lang wachten, aangestaard door griezelige hellehonden (SECURITY heet dat bij de film) werd in de verte, nauwelijks te onderscheiden in de menigte, Catherina Zeta-Jones gefilmd.
Schijnt het.



Ik heb vanaf mijn stoepje wel gefotografeerd, maar de hellehonden dreigden mijn toestelletje af te pakken omdat mijn flitsje per ongeluk af ging. En ze hadden nog zó gezegd dat er tijdens het filmen NIET geflitst mocht worden.
Ja maar, meneer, het ging per óngeluk...
Ze keken en trokken hun pistolen.



Ik maakte dat ik weg kwam.
Weg, ver weg.
Naar waar de avondzon nog scheen en de straat niet nat was.

Uitgeput, ontmoedigd en bezorgd over de toekomst.
Zo was onze stemming vannacht, na het desastreuze Songfestival 2004.
Niet dat de katterige 9 punten voor Reunion ons dwars zaten.
Welnee, dat was nog goed betaald voor dat non-descripte liedje, dat temidden van al het liedjesgeweld wel iets weldadig simpels had, overigens.

Maar wat is dat Songfestival bespottelijk overwoekerd geraakt door ordinaire nachtclubacts, folkloristische groepsdansen en vals zingende Oost- en Middeneuropese jongens en meisjes.
Al die landen die ooit heel ver weg en in duisternis gehuld waren, voor ons althans! Sinds de Wende is een nieuwe orde het Festival binnengedrongen en wij moeten al die Roemenen, Oekraïners, Letten, Esten, Bosnië-Herzegowinaren uitzitten. Niet te doen. We (= globaal gezegd oost en west) niet alleen elkaars talen niet, we houden niet van elkaars liedjes.
Dus?

We hebben ooit het Songfestival van een onschuldige spannende liedjeswedstrijd tussen een paar vakantielanden laten verworden tot een onverteerbare parade van non-muzikanten. Zelfs de puntentelling is niet te harden zo saai en voorspelbaar. Zelfs de commentatoren Beusekom en Maas wisten steeds precies van wie Cyprus de punten zou krijgen en waar de Denen op zouden stemmen. Gelukkig kregen wij, logisch, van onze buren de Belgen een paar punten en van de Zwitsers, geloof ik.

Dus nu is ons idee: terug naar de oorsprong. Terug naar de Spelbrekers, Teddy Scholten, Corry Brokken en Getty. Terug naar Engeland tegen Frankrijk, Italië, Luxemburg, Spanje, Portugal en nog zo wat vertrouwde landen. Een stuk of 12, maximaal 15, gewoon met jury’s stemmen (niks televoting) en laten Roemenië en Oekraïne hun eigen festival doen.

Overigens: ‘ons’ is een al jaren bestaand vriendenclubje, dat elkaar in deze samenstelling eigenlijk alleen bij het Songfestival ziet. We komen in hetzelfde huis bij elkaar, maken altijd dezelfde hapjes, kleden ons altijd min of meer feestelijk (al wordt dat minder nu de kwaliteit zo afneemt, wij de dames zijn opgehouden zich in hun oude trouwjurken te persen) en de gastvrouw en –heer maken altijd een diepzinnig altaar rond het televisietoestel (zie foto).

Wij willen een ouderwets, alternatief, overzichtelijk en vertrouwd Songfestival.

Ook ik heb zo mijn problemen.

Jarenlang had ik een geweldige kleur lippenstift, van Clinique. Lekker rood, maar niet TE.
Helemaal goed voor de oudere vrouw.

Natuurlijk is die lippenstift uit de handel genomen.
Hoezo natuurlijk?
Nou, als iets mooi is, moet het weg, toch?

En dan moet je een nieuwe zoeken.
Net zo'n lekker kleurtje, net zo vettig, net zo lekker smakend...

Veel miskopen later, het humeur op onbreekbaar, naar de Bijenkorf. Op zaterdagmiddag... Ander verhaal. Naar de afdeling lippenstiften. Daar trof ik een meisje, het meisje van de Mac. En die had er zin in. Ze zette een grote streep met mijn rest-lekkere-lippenstift, grabbelde onvermoeibaar in alle testers van Mac en.... het lijkt erop dat ik een nieuw leven kan beginnen met Mac.

Welkom in het leven,

LIEVE NAUTA!!!

Hé H.,

Wat ik nu weer heb meegemaakt!! Ik was van het weekend even in de stad en daar is best iets vervelends voorgevallen.

Ik zat even op een terrasje en daar zaten 2 kerels de hele tijd te loeren.

Ik heb hen direct duidelijk gemaakt dat ik daar niet van was gediend (je weet wel hoe ik dan kan kijken...).

Maar na een tijdje kwamen ze bij me zitten en lieten me niet meer met rust.

Heel irritant! Je weet wel hoe dat soort jongens zijn!

Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat ik al "bezet" ben en dat ik absoluut niet in hen geïnteresseerd was.

Als bijlage een foto van de heren, voor het geval dat ze bij jou in de buurt komen, wees gewaarschuwd!!!!!!!

P.S. stuur dit voor de veiligheid door aan al je vriendinnen.

Kus van B.

Beelden van Maxima en Amalia zijn uit haar gestolen privécamera op de Argentijnse televisie terechtgekomen. Overal waren ze te zien: op internet, bij SBS, in journaals. Behalve bij de publieke omroep. Hè, en ik ben er hardstikke benieuwd naar. Nu zitten ze in Nova wel deftig te discussiëren over wel of niet, maar laten het NIET zien. De baas van het journaal, Hans Laroes, is heel principieel, heeft het zelf wel gezien natuurlijk maar de publieke kijkers mogen er geen kennis van nemen. Het gekke is dat er wel een link op de NOS-site staat. Zegt Jeroen Pauw. En betoogt dat dat toch heel onlogisch is. Waarom wel op internet en niet op de televisie. Hypocriet, ouderwets... Maar nu link ik naar de omroepsite (die erg leuk is, kan je ook programma's die je gemist hebt nog zien), maar niks Amalia, niks Maximá die zingt Klap eens in je handjes. Geloof dus Nova ook niet.

Mensen mensen, wat wordt dat lachen overmorgen!
Nu, vanmiddag, zijn gemeentelijke klussenmannen bezig overal parkeerverbodsborden te plaatsen, opdat de duizenden en duizenden Grachtenlopers zich overmorgen ongestoord door het straatje kunnen wringen.
Tegelijkertijd lopen de mannen en meisjes van de Hollywoodproductie Ocean's 12 weer (net als vorige week) het straatje om te bouwen tot doodstil caféterrasje, waar Catherina Zeta-Jones en George Clooney niets vermoedend worden overvallen, of zoiets. Dit allemaal voor zondag. Allemaal tussen 11 en 18 uur!
Helaas kan ik nu even geen foto plaatsen (lukt me ineens niet meer), maar dat komt voor zondag helemaal goed!

Het straatje waarin ik woon is smal en stil en niet lang. Dat zegt op zich nog niks, want wat is klein, smal en niet lang. Nou ja, neem het van mij aan, het is een KLEIN STRAATJE.
Vanavond vond ik twee brieven in mijn bus. De ene: “wij vragen uw medewerking voor de opnames van de speelfilm “Ocean’s 12” op zondag 16 mei, de gehele dag.” (Ze komen terug om opnames te maken met Catherina Zeta-Jones).
De tweede brief gaat over de 25ste Amsterdamse Grachtenloop. Die is zondag 16 mei, duurt de hele dag, begint op het Leidseplein, en voert o.a. door mijn straat. Ook op de terugweg komen de duizenden (!) lopers door uw straat, maar ... de organisatie zal ervoor zorgen dat wij er zo min mogelijk hinder van ondervinden.
Ik vraag me af hoe het omslachtige filmgedoe en de giga-Grachtenloop elkaar in mijn smalle, korte, stille straatje op zondag zullen treffen.
Ik hou u NATUURLIJK op de hoogte. In woord en beeld.

Wat kom ik Tom Lanoye toch lekker vaak tegen de laatste dagen! In lijve of in schrift.
Jl. zondag lijf in Antwerpen, waar we in eenzelfde radioprogramma geïnterviewd werden. Daar zat hij te schelden op Nederlanders die een grote mond hadden over ongeletterde Belgen en het gebrek aan boekwinkels daar en over het feit dat bijna alle Belgische schrijvers in Nederland worden uitgegeven (en gelezen). Wat allemaal waar is, maar wij ‘Ollanders’ moeten daar niet zo’n grote broek over aantrekken, vindt hij, dat doet hij wel voor ons. Hij kankerde overigens ook op TV3”, waarvoor hij helemaal naar Amsterdam moest, om 5 minuten aan het woord te komen “in dat KUTprogramma.” Nu lees ik dat hij in België een klacht aan zijn broek heeft over laster en eerroof (wat is dat? een Dutrouxmisdaad?) omdat hij de liberale politicus Danny Smagghe ‘een lul’ en ‘Danny Smegma’ had genoemd. En gelukkig gaat Tom in een verklaring daarover weer enorm venijnig tekeer over België, “een land van meerdere moralen en gewichten”.
Ik wil maar zeggen: leve Tom Lanoye!

Supermarkten gaan ervoor waken dat we niet te dik worden. Mensen kopen ongezonde spullen en dat moet maar eens afgelopen zijn! En hoe gaan ze dat dan doen? Door VOORLICHTING. Nou, dat zal helpen... In het blaadje van Albert Heijn staat dat vetten en suikers ongezond zijn. Go, dat wisten we nog niet.
Ik heb een beter idee. Bouw voor de kassa's grote weegplateaus, en als je boven je gezonde gewicht bent (dat scannen ze dan ook mee), worden alle zoete, vette, melige heerlijke spullen automatisch van de band geknikkerd! Dat zal ons leren. Alleen wortels en water voor mij bij de Albert Heijn dus....

De Nederlandse documentairemaakster Sonia Herman Dolz (o.a. supergoeie docu’s over een stierenvechter en over de Cubaanse muziekgroep La Vieja Trova Santiaguera, Lagrimas Negras) heeft een prijs gewonnen voor haar film over de dirigent Gergjev. In New York, eerste prijs. En eigenlijk wint ze voortdurend overal (ook in Nederland) prijzen. Terecht. Want ze ìs heel erg goed.
Ik vertel dit, omdat ze geen subsidie kreeg voor haar plan om een portret te maken van haar moeder (kunstenares Dora Dolz) en haarzelf. De gefrustreerde en gemankeerde filmmakers in de subsidiefondsen (Filmfonds, Stimuleringsfonds??) hebben er geen vertrouwen in dat Sonia een ‘objectief’ portret maakt van haar moeder. Alsof we daarop zitten te wachten, op objectieve portretten! En alsof Sonia H.D. niet bewezen heeft dat wat uit haar handen komt altijd boven de maat is. In de Nederlandse mediawereld bouw je nooit krediet op. Je bent zo goed als je volgende project. Je moet steeds weer van 0 af beginnen. Vanuit leunstoelen zitten mannetjes en vrouwtjes met opgetrokken neuzen en wenkbrauwen hun ‘geen vertrouwen’ uit te spreken. Jammer dat je voor zo’n film altijd subsidiegeld nodig hebt, het is een duur medium. Jammer dat de omroepen nauwelijks meer geld hebben voor dit soort programma’s. Vroeger betaalde de VPRO dit soort dingen uit eigen zak. Maar die zak schijnt leeg te zijn. Nou ja, ander onderwerp. Die film van Sonia en haar moeder moet er komen, ze zijn namelijk allebei van grote klasse. Een proeve van Dora’s werk kan ik hier laten zien, dat van Sonia moeten jullie gewoon bekijken als het langs komt. Ergens. Doen!

Als nieuweling op het web verbazen me een paar dingen.
Ten eerste: het lijkt hier wel een Kerk. Dit dóe je niet en dat dóe je niet... Ik wist eigenlijk niet dat er een soort bijbel was voor webloggers. En weet je wat: ik ga me er ook NIKS van aantrekken. Het irriteert me namelijk. Ik las hier ergens een opmerking, dat je, als je een weblog hebt, eigenlijk verplicht bent ook reacties op te nemen. Ten eerste wil ik er eerst zelf in thuisraken, in deze voor een AOW-er nieuwe wereld. En ten tweede las ik, hoe het mogelijk is weet ik niet, toch wat reacties, en die sterkten mij niet in het idee dat mijn site er erg op vooruit zou gaan met deze dommepraat erbij. Bijvoorbeeld, dat ik het alleen voor de RECLAME doe. Reclame voor wat? Voor wie? Ik dacht het niet. Nou ja, de fanatici vinden wel een muizenholletje om reacties door te sluizen en ik blijf lekker voor mijn eigen lol doorschrijven.

Het eerste gedicht is van Erik Jan Harmens uit de bundel In Menigten.

Het tweede is van de alomtegenwoordige, overal hoorbare, onmisbare Antwerpenaar Tom Lanoye en staat afgedrukt op broodzakken.



TUINFEEST

ik liep rond op een tuinfeest •het thema was Winnie de Poeh dus overal beren

niemand sprak me aan vanwege mijn air

of misschien ook omdat ik bloot was .!

of omdat ik het hoofd van de gastvrouw minutenlang onderhield in de bowl

als ik heenliep week de menigte als kippen





OPEN EN BROOD

Is 't om dat urenlang en bovenarmse kneden van maagdelijk wit en toch naar bosgrond ruikend deeg? Of door 't gekoter in een roodgestookte oven? Maar brood maakt mij zo geil en mals lijk boter.

Wie kan de versheid aan van het kadetje? Weerstaan: de ruige ronding van de tijgerpistolet? Een bruine bol gaat onder meel en zonnepittenpuisten schuil — en toch: zijn smaak maakt mij zo geil en wee lijk boter.

Ik ken een man, die wordt onwel alleen al van de geur van zijn mastel. Een matrone, die huivert om de blanke stengels naast haar minestrone. En ik word van mijn stokbrood al zo ijl en geil lijk boter.

Zelfs als ik denk aan de horreur waarbij een kleintje — zo'n rogge met rozijntjes! — op een plank gelegd de kartels van een broodmes moet trotseren, dan nog maakt mij dat lijden geil en zweterig lijk boter.

Ja, ik beken. Het breken met de hand, het machinale snijden, al dat geweld maakt mij van langsom heter en devoter: niets lijkt mij heiliger en groter dan een brood. Waarom ben ik maar mens? Was ik niet beter boter?

Ja, dat zal wel. Tuurlijk. Openingsweekeind, de stad op zijn kop, schijnt het, overal kunst en kunstenaars, schijnt het, ook de fine fleur van de Nederlandse literaire wereld te gast, schijnt het. Niks van gemerkt, nooit iemand gezien, geen feestklankje gehoord. Dat is toeval, het schijnt er allemaal geweest te zijn. Laat dat maar aan de Belgen over, miljoenen subsidieEuro's gaan naar het komende jaar dat Antwerpen Wereldboekenstad is. Mijn bijdrage aan de Wereldboekenstad bestond uit 3 opeenvolgende voorleessessies op een lang lijkende zondagmiddag in een stille Antwerpse huiskamer. Groepen mensen zouden langs diverse huizen trekken waar musici, schrijvers, dichters hun kunsten zouden vertonen. Men wist niet wie of wat er te zien zou zijn. In totaal zijn bij mij 11 bezoekers, waarvan 4 begeleiders/gidsen, langs geweest. Een oud echtpaar, twee piepjonge studenten, 3 middelbare dames. Allemaal met enige verbazing naar mij kijkend: ken ik u niet van de televisie? Ja, en nu ga ik voorlezen uit mijn boek. Uw boek?Samenvattend was het een uitputtende dag, vol lieve Belgen, een Ouke Baasbusje (komt zo) vol jonge dichters (2), toevalsschrijvers (1), journalisten (1) en literair agenten (1 + 2), veel lachen en drank en heel weinig feest.

Ik geef u mee van deze dag: een gedicht van Erik Jan Harmens (ooit kampioen Poetry Slam, nu gewoon heel mooi voorlezend), een gedicht van de alom aanwezige supermega-Antwerpse woordenkunstenaar Tom Lanoye (gratis op de broodzakken) en een diepe buiging voor Tjitske Jansen, wier mooie bundeltje ik even niet kan vinden.

Tja, 4 zusters, dat is er één teveel, zou je zeggen, op het toneel. Want de Drie Zusters, Moskou Moskou, daar lusten we allemaal wel pap van, zo mooi. Zo Tsjechov! Zo melancholiek. En dan zijn het er vier, en dan is het ook ineens prachtig. Maar dan van nu. En van Burt Bacharach. En van vier Vlaamse zussen, die in een soort feestelijk gecomponeerde voorstellling je anderhalf uur aan je stoel genageld houden. Van lachen en van bijna-huilen, van grote spanning en weldadige ontspanning. Van 4 Vlaamse topactrices (Els Dottermans, Antje de Boeck, Chris Thys en Mieke De Groote), van de regisseur Lucas Vandervost en van het supergoede toneelgezelschap De Tijd uit Antwerpen. Can you tell the way to San Jose zingen de zusters ineens, net als vroeger, toen de kleinste het nog niet snapte en de "groten" soms Frans met elkaar praatten, over jongens natuurlijk. En de ruzie en de kanker en de knelband, ze komen allemaal langs in deze prachtige sobere maar nooit saaie voorstelling. Je kan hem nog zien, tot 3 juni, in het land en in België. En als echte fan heb ik ze natuurlijk achteraf gefotografeerd, Els en Lucas en - toeval?? - Jeroen Willems, die volgend jaar met Els Dottermans een voorstelling gaat spelen die Gerard-Jan Rijnders schrijft. Over een broer en een zus en een Italiaans restaurant. En Jeroen die tien jaar geleden al 'smoorverliefd' werd op Els, en Els die moet oppassen dat ze dat niet op hem wordt. Want, ik zei het al eerder, hij is een "lekker ding". Moeders, houdt uw dochters thuis, de komedianten komen voorbij!

op de foto Lucas Vandervost (de bril is om gezag uit te oefenen, zegt hij zelf), Jeroen Willems en Els Dottermans.

Lieve webvrienden en -vriendinnen,

Nu ik toch jaloerse mailtjes krijg vanwege de zoen van dat "lekkere ding", moet ik u even uit de droom helpen: dat lekkere ding is de bevriende acteur Jeroen Willems, die ook een rolletje heeft in de film Ocean Twelve 2. En die wist te vertellen dat Zeta Jones of hoe die dame ook heet pas 20 mei hier komt en dat er dan weer in mijn straatje gefilmd wordt!

Als ik George Clooney al gezien heb, is het op de rug en uit de verte. En gezoend heb ik hem HELAAS niet!

En geloof het of niet, maar daar stond hij. HIJ. Donkere regenjas, chique hoed op, sexy oogopslag. Was dit een droom? Dat kon toch niet, ik had net de nacht doorgebracht met Jonnie de Boer. Drie sterren! En dan nu deze ene ster, op mijn stoep! Hij tikte aan zijn hoed, keek me doordringen aan en zei, in vlekkeloos Nederlands met een vleugje Limburg: "Ik wou je even gedag komen zeggen."

En de kus die hij mij gaf heeft mijn status in de straat bij de buren onherstelbaar verhoogd.

Het is nu bijna nacht, stille lange uren zijn verstreken. De krant-van-alledag heeft de fragiele illusies over George Clooney verjaagd. Vooral de schokkende foto in de krant van soldatenmeisje Lynndie England van de Amerikaanse militaire politie, die een naakte Iraakse gevangene als een hond aan een lijn houdt. Het meisje is blank, ze heeft kort donker haar en een hooghartig gezichtje. Ze houdt de gevangene eigenlijk niet als een hond aan de lijn, maar als een vies ding. Naar haar hond zou ze vast vrolijker kijken, vertederder. Nu heeft ze een vies, onaangenaam iets aan haar lijn. Eerder al zagen we haar lachend, sigaretje tussen de lippen, met duim en wijsvinger wijzen op het geslachtsdeel van een vernederde Irakees. Wat is er met dat meisje gebeurd, tussen highschool en Irak. Tussen buiktruitje en camouflagebroek. Tussen puberteit en Irak. Wat is er met al die kinderen gebeurd, welke knop in hun hoofd heeft hun normen en waarden, waar Amerikanen ook zo prat op gaan, gedoofd. Schokkend vind ik ook, shame on me, dat het een MEISJE is dat daar staat. Het waren toch altijd mannen, die hun handen vuil maakten? Vrouwen wasten ze schoon in de sopjes thuis. Die hoefden niet. Nu moeten, mogen ze ook, en ze blijken precies hetzelfde! Blank, zwart, christen, moslims, gelovigen, atheïsten, MENSEN. O, dit is onaanvaardbaar soft, algemeen gepraat. De Rebbes worden ook griezels als ze een muis ruiken, en die staan op de ladder van de levende wezens wat mij betreft toch het hoogst. Ophouden dus.

Eindelijk brak De Dag dan aan, de dag waarop ik, zittend achter mijn raam, Brad Pitt, George Clooney en Julia Roberts in levende lijve zou kunnen zien. Mijn straatje was uitgekozen als een excellente locatie voor de opnames van de Twelve Ocean 2-film of zoiets, schreef de productie, wat wel betekende dat de auto's weg moesten, dat het straatje licht veranderd zou worden, dat we twee dagen lang een beetje last zouden hebben, maar daar stond wel iets tegenover! Clooney, Roberts, Pitt! Voor mijn deur. Als Clooney mij zou zien, zou zijn leven natuurlijk op slag veranderen. Eerste gezicht, wie is die vrouw, kan ik haar leren kennen? Matt Damon interesseert me niet zo, dus die kon zwaaien en springen wat hij wou om mijn aandacht te trekken, ik zou vooral de oude ER-er dr. Ross, George Clooney, minzaam toeknikken. Hard to get, niet te snel toehappen. Een korte nacht vol wonderlijke droomavonturen (met Jonnie de Boer!) later posteerde ik me voor mijn raam. Haar gewassen, koffie gezet, 0 % Total Yoghurt-met-verse-vruchten als ontbijt. Kom maar jongens, de digicamera en ik zijn er klaar voor.