door Jan Blokker

lees dit!

Er is een leuke nieuwe site gelanceerd vandaag. Pulpfictie.nl of pulpfictie.be. Wat is dat?

Wat is PF?

Pulpfictie is een site waarop jonge Nederlanders en Vlamingen laten zien dat ze kunnen schrijven.

Je vindt er verhalen over het dagelijks leven. Over dat het tegen kan zitten, of juist mee. En over hoe fijn, rot, gênant, of om te lachen dat kan zijn.

De verhalen zijn ingedeeld in vijf categorieën: XS (tot 50 woorden), S (tot 100 woorden), M (tot 250 woorden), L (tot 500 woorden) en XL (meer dan 500 woorden).

Pulpfictie is altijd op zoek naar nieuwe quicklit, dus ga naar de button POST JE [pf] en stuur zelf een (ultra-) kort verhaal naar de redactie. Wie weet staat jouw verhaal straks online.

Het is overigens niet zo dat het een literair open riool wordt: er zit wel degelijk een (kleine) redactie die de inzendingen toetst voor ze on line gaan. Maar iedereen die denkt dat zij/hij kan schrijven en niet per se een kaft om haar/zijn schrijfsel hoeft, kan hier terecht.

Omroep Max (in het leven geroepen om radio- en televisieprogramma's voor en over ouderen te maken) is actie aan het voeren tegen de OV Chipkaart. Jan Slagter had het vanochtend over meer dan 35000 mails die de Max-axie ondersteunen. En dat worden er nog meer, reken maar, aldus Slagter. Maak je borst maar nat in Den Haag! 
De Telegraaf (in het leven geroepen om een krant te maken) is een volksbeweging opgestart tegen het rekening rijden. Met de ANWB (dat snap ik nog beter). Camille Eurlings heeft zijn borst al nat gemaakt.

Worden media nu regelrechte pressiegroepen, halve politieke bewegingen? Van - even lekker populistisch doen - onze belastingcenten? Hoeven we dan ook eigenlijk niet meer naar de stembus, omdat de politieke processen ons te langzaam gaan, en niet altijd precies gebeurt wat we willen? Moesten we eerst stemmen met de voeten (door weer en wind naar die stembus), nu kunnen we gewoon met onze onderbuik en de computer lawaai maken. Lekker makkelijk, de nieuwe onparlementaire democratie.

Sybrand (dank daarvoor) schreef:

ik vraag me af: waarom zou iemand bang worden van zo'n schreeuwerig jongetje? Omdat we hem inkaderen bij 'de vijand'?
Ik hoor in het filmpje vooral veel hormonen gieren. Een gemiddelde ADO-supporter van die leeftijd meldt niets verstandigers, helaas. Gevaarlijk wordt het pas, wanneer we het serieus gaan nemen. De hormonen zouden zomaar kunnen gaan denken dat ze echt iets inhoudelijks melden. Ze kunnen 'ons' er in elk geval mee stangen en dat is beloning genoeg om er mee door te gaan. De interviewer is net zo onwijs als het blatende gastje. In die zin
ben ik bezorgder om de media die deze rotzooi verzamelen en verder strooien dan om deze rotzooi zelf. Die moet bedwongen worden zoals slecht gedrag steeds bedwongen wordt: door negeren enerzijds en straffen anderszijds wanneer grenzen overtreden worden. 
Mooi, dat je zegt: er zijn heel veel leuke mensen, er zijn ook nare mensen, dat is in elke cultuurkring zo. Het geeft lucht aan de overspannen sfeer van dit moment.

dat Matthijs van Nieuwkerk, die toch een rugzak vol weetjes heeft, het lied Weet je wat ik graag zou willen zijn? Een BLOEMETJESGORDIJN niet kende. En ook Arie Ribbens' grootste hit de Polonaise Hollandaise niet. Beetje ontluisterend toch wel!

Ik hoorde vanavond het verhaal van de film Iep. Het prachtige kinderboek van Joke van Leeuwen over het vogelmeisje. Eén van onze allerbeste regisseurs, Rita Horst (behalve de Daltons, ook de schitterende film ROMEO!), heeft er met hart, ziel, bloed, zweet, tranen, en heel veel liefde een film van gemaakt. Met een topcrew, dito acteurs, om maar te zwijgen van het magische minimeisje Kenady. De producent (= geld) heeft er buiten de makers om, zonder enig overleg, en onherroepelijk, een kwartier uitgehaald en er volgens de makers en crew en acteurs een geamputeerd product van gemaakt. Misschien, misschien zeiden Pauw & Witteman, is het toch een mooie film geworden. Wie weet: een betere film.

Tja. Wie weet. De makers hebben er zich van gedistantieerd. Het kunstwerk wat een film toch in het beste geval is, is niet meer wat de kunstenaar (de regisseur) voor ogen had.

Ik heb de film natuurlijk niet gezien. Maar ik moest denken aan, bijvoorbeeld, een museumdirecteur die denkt: dat Joodse bruidje van Rembrandt is gewoon te groot voor onze wand, we halen er gewoon een stuk af. Of: die Victory Boogie Woogie van Mondriaan kan echt ook wel een stuk kleiner.

Zoiets is met Rita Horsts film gebeurd. Denk ik. En ik voel heel erg met haar mee.

door: Frits Mulders

message: Hanneke, hou op met schrijven en krijg ongezien te tyfus. Kuthoer.

Ik kreeg vanavond (zondagavond 31 januari) deze mail van René Gademann Regouin. Ik leg hem (met toestemming) aan jullie voor.

'Ik zal heus niet de eerste zijn die 't onder uw aandacht brengt, maar heeft u dit (http://www.dumpert.nl/mediabase/809791/a049bf67/wat_te_doen_met_deze_gast_.html) al gezien?

Ik probeer, net als u, verlicht progressief te zijn. Maar soms wordt 't me wel heel erg moeilijk gemaakt. Vandaar dat ik me tot u wend.

Ik ben heel bang om te verrechtsen, maar ook bang voor de angst zelf.
Ik herinner me nog de tijd dat je trots met je keppeltje op over straat kon. Of dat je, als homo, met je vriend gearmd door de stad liep zonder bang te wezen bespuwd te worden - of erger. U zult 't met me eens zijn dat dat (voorlopig?) verleden tijd is - met name in Amsterdam.
Geeft u mij alstublieft argumenten en instrumenten om niet door te schieten naar rechts. Dat ik merk dat je ook als verlicht progressief in opstand kunt komen tegen onverdraagzaamheid. Dat links niet betekent dat we alles maar begripvol moeten ondergaan.
Ik ben serieus. Ik raak bang van mezelf.'

Mijn antwoord was:

(..) ik word niet bang van doorgedraaide pubers (net zomin als van de hooligans bij Ajax), het is zaak ze goed in de gaten te houden, vooral politie en justitie moeten dat doen, daarom moeten ze vooral op camera hun vuil spuiten. Eerlijk gezegd ben ik huiveriger voor Geen Stijl, WNL, Powned. Die vergiftigen het gezonde liberale denken, de tolerantie, de vrijheid van meningsuiting, meer nog dan die kleine rabiate groep kakelaars. 
Ik vind het open riool waar een deel van de autochtone Nederlanders zijn drollen in legt en die opstuurt naar, o.a., mij, veel bedreigender. Maar ach, een flinke dot luchtverfrisser en je ruikt het niet meer.

Ik denk altijd maar: als je eens goed om je heen kijkt, ook in de grote steden, zie je meer normale, ijverige, Marokkaanse en Turkse Nederlanders, en jongens en meisjes die hun best doen om hun bestaan hier vorm te geven, dan die hangende lawaaiige klotepubers uit het filmpje. Overigens vind ik die jongens zoals die van dat filmpje hele grote nare griezels hoor. En vind ik dat daar heel adequaat tegen opgetreden moet worden. 
Maar ik wil niet horen bij de verongelijkten en de bangeriken, de Geen Stijlers, de Wilders-aanhangers. Voor geen prijs.

Ik heb me nu al bijna 2 dagen laten deprimeren door een lelijk geschreven, bot gedacht, grof geformuleerd scheldstuk van Geert Wilders en ideoloog Martin Bosma in de Volkskrant. Aanleiding natuurlijk het onderzoek waarin de PVV radicaal rechts genoemd werd. Daar is lang over te discussiëren, gebeurt ook, maar Wilders weet niet anders dan te schelden en andermans woorden te verdraaien. Het begon zo: 

en dan volgen halve waarheden en koddig bedoelde woordspelingen. De kop: WC-eend adviseert Ter Horst. Een deprimerend stuk door het onvermogen een beetje intelligent te argumenteren.

Ik werd vrolijker van het (kleine) bericht van de hoofdredacteur van het Parool, dat zij gehoor geeft aan de vele protesten van lezers over het afserveren van politiek tekenaar Joep Bertrams. Waar Eurlings zijn oren onterecht laat hangen naar de Telegraaflezers en ANWB-leden, in plaats van naar de door de gekozen volksvertegenwoordigers, neemt de hoofdredacteur van Het Parool de lezers terecht serieus.

Vorig jaar september zag ik in het kleine experimentele theater M-Lab in Amsterdam een geweldige musical: Urinetown. Ik heb er toen geloof ik over geschreven. Het ging over Zeikstad, een stad die lijdt onder een eindeloze droogte waardoor het gebruik van water aan banden is gelegd. Het stadsbestuur heeft besloten privé-toiletten te verbieden om waterverspilling tegen te gaan. Het is verplicht gebruik te maken van openbare urinoirs waarvoor een torenhoge toegangsprijs betaald moet worden. Het volk lijdt omdat een basisbehoefte niet meer vanzelfsprekend is. Tot er een held opstaat die voorop wil gaan in de strijd voor een menswaardig bestaan en vrij urineren voor iedereen.

Het gegeven was al leuk, de musical (overgewaaid uit de Broadway) heel goed en de hoofdrollen waren prima bezet met onder anderen Jamai Loman en Noortje Herlaar. 

Ja, dezelfde Noortje Herlaar die nu de nieuwe Mary Poppins wordt (zoals al lang van tevoren werd gesuggereerd). Ik heb de zoektochtprogramma's gezien, de finale, de stralende Noortje (ook bij DWDD) en heb eigenlijk geen moment de verbinding met de mooie jonge zangeres in Urinetown gelegd. Totdat Marc Marie Huijbregts het meldde bij DWDD. Hoe die 'wedstrijd' bij de AVRO ook verliep (doorgestoken kaart?), Noortje zal een prachtige Mary Poppins zijn. Ze hadden haar na Urinetown al kunnen engageren, maar dan had de AVRO geen programma's gehad en Endemol veel minder free publicity.

Hoorde net een uitzending van het onderzoeks-radioprogramma Argos (VPRO) over pleegouderschap. Het ging vooral over het strenge voortraject dat potentiële pleegouders moeten ondergaan voor ze goedgekeurd worden om een pleegkind (of meerdere pleegkinderen) te mogen verzorgen. Een grondig, betuttelend traject (STAP heet de training), één van de mogelijkheden om 'goedgekeurd' te worden. Daar was al heel wat kritiek op, vanuit Argos. Nu heb ik vrienden, die na dit voortraject twee pleegkinderen toegewezen kregen. Twee broertjes. Mijn vrienden hadden/hebben geen idee wat er met de jongetjes gebeurd was voor ze in hun gezin kwamen. Het oudste jongetje bleek zeer problematisch, was niet te handhaven in het gezin, moest weer overgeplaatst worden. Het andere jongetje doet het geweldig, is leuk en lief. Nu verkeert iedereen weer in onzekerheid omdat de moeder van de jongens (die ook nog vier andere uit huis geplaatste kinderen heeft) de kinderen terug wil, de rechtzaak komt eraan. Dat kan, als de rechter de moeder in staat acht de kinderen weer te hebben, is dat natuurlijk prima. Alleen: de pleegouders hebben in de vele maanden dat het jongetje bij ze woont, niemand van Jeugdzorg gezien. Uiteindelijk, nu de rechtzaak aanstaande is, is een voogd één (1) keer langs geweest. Er is geen enkele controle geweest op het ontvangende gezin, er is geen gesprek ter plaatse geweest met kind en/of (pleeg-)ouders, na de grondige voorbereiding is geen sprake van enige nazorg na plaatsing. Zoals ik het, van een afstandje, zie, is het een zootje bij Jeugdzorg (waaronder talloze instellingen vallen). Geldverslindende voortrajecten, geen enkele begeleiding na plaatsing.

Naam pleegouders bij mij bekend.

Er is een nieuw boek van Jonathan Saffran  Foer (Alles is verlicht; Extreem luid & ongelooflijk dichtbij), dat ik al wel heb gekocht, maar nog niet heb kunnen lezen. Ik moet namelijk 6 andere boeken lezen in verband met de BNG-literatuurprijs (uitreiking a.s. vrijdag 5 februari, jonge nog niet doorgebroken auteurs). Maar ik popel om Foers nieuwste boek te gaan lezen, ik heb er veel goeds van gehoord. Het gaat over de bio-industrie en schijnt fantastisch te zijn. Op de achterkant schrijft J.M. Coetzee: "Foer beschrijft de alledaagse gruwelen van de bio-industrie zeer levensecht, en zijn kritiek op de mensen die het systeem in leven houden is overtuigend. Wie na het lezen van Dieren eten deze producten nog consumeert is óf harteloos óf ongevoelig voor de rede, of allebei.'  Ik ben erg benieuwd of het lezen van dit boek tot zo'n radicale aversie tegen het eten van vlees/vis leidt, maar wie er al kennis van genomen heeft: geef uw reactie svp.